ตอนที่ 83 คุณเข้าไม่ได้ นี่ห้องรับรองของประธานซางกับประธานหนาน

ตอนสี่โมงครึ่ง เฉียวซีก็ออกจากบริษัท เธอพาเสี่ยวโต้วติงไปส่งที่อันหนิงย่วนก่อน แล้วค่อยกลับอพาร์ตเมนต์ไปเก็บกระเป๋าเดินทาง

"อะไรนะ ไปทำงานต่างเมืองตั้งห้าวัน แถมยังต้องไปไกลถึงไห่เฉิงเลยเหรอ" เฉินซิ่วฮวาวิ่งออกมาจากห้องครัว "นั่นมันอยู่ประเทศ A เลยนะ ตอนนี้หนาวมากด้วย"

"ฉันจะเตรียมเสื้อหนาๆ ไปค่ะ ช่วงสองสามวันนี้คงต้องรบกวนแม่หน่อยนะคะ" เฉียวซีเดินเข้าไปจับแขนแม่เขย่าเบาๆ

แล้วพูดเสริมอีกประโยค "ฉันรู้ว่าแม่นัดไปเที่ยวกับพวกป้าหลี่พรุ่งนี้ไว้แล้ว ฉันเลยบอกให้เฉิงเฉิงช่วยเลี้ยงสองวันก่อน วันที่สามแม่กลับมาแล้วค่อยไปรับเสี่ยวโต้วติง ดีไหมคะ"

"ก็ได้" เฉินซิ่วฮวาจนปัญญา ได้แต่พยักหน้า

แล้วถามอีกว่า "แกไปทำงานต่างเมืองกับตาแก่นั่น เขาคงไม่คิดจะทำอะไรแกหรอกนะ"

ในความทรงจำของเฉินซิ่วฮวา เจ้านายของเทียนอวี้ยังคงเป็น 'ชายแก่' วัยห้าสิบกว่าคนนั้น เธอเคยเจออยู่สองครั้ง ดูเป็นคนตรงไปตรงมาดี

ไม่อย่างนั้น ลูกสาวคงไม่ยอมเป็นเลขานุการให้เขามาถึงสองปี ได้ยินว่าเลขานุการทั้งสามคนล้วนเป็นสาวสวยทั้งนั้น

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอดถามด้วยความกังวลไม่ได้

เฉียวซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบตอบว่า "ไม่แน่นอนค่ะ ประธานหลินแม่ก็เคยเจอไม่ใช่เหรอคะ เขากลัวเมียจะตายไป"

ยังดีที่แม่ไม่รู้ว่าซางเป่ยเฉินเข้าซื้อกิจการเทียนอวี้ และกลายมาเป็นเจ้านายของเธอแล้วในตอนนี้

ไม่อย่างนั้น ฟ้าคงถล่มลงมาแน่

"อืม ถ้างั้นก็ดีแล้ว เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวก่อน แกกินเสร็จค่อยไปนะ" เฉินซิ่วฮวาเตรียมจะหันกลับเข้าครัว

เฉียวซีเอ่ยว่า "ฉันไม่กินแล้วค่ะ ไม่ทันแล้ว ยังต้องกลับอพาร์ตเมนต์ไปเก็บของอีก"

"ก็ได้ ถ้าถึงแล้วก็ส่งข่าวบอกแม่ด้วยนะ เดี๋ยว รอแป๊บ" เฉินซิ่วฮวาพูดพลางเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับสิ่งของสีดำรูปร่างคล้ายไฟฉายในมือ

ขนาดเท่าสองนิ้วมือ กะทัดรัดมาก เธอกดสวิตช์ทีหนึ่ง มันก็ส่งเสียงกระแสไฟฟ้าดังซี่ๆ พร้อมประกายแสงสีฟ้า ชวนให้รู้สึกขนลุกซู่

"ที่ช็อตไฟฟ้านี่ แกเอาไว้ป้องกันตัวนะ ถ้าหากว่า... ช่างเถอะ เอาเป็นว่าถ้าเจอสถานการณ์ไม่น่าไว้ใจ ก็หยิบมาใช้ได้เลย"

นี่คือสิ่งที่เฉินซิ่วฮวาซื้อจากอินเทอร์เน็ตเมื่อสองสามวันก่อน ได้ยินป้าหลี่เล่าว่าหลานสาววัยสิบหกปีถูกพวกอันธพาลจับตามอง จึงซื้อของพวกนี้มาไว้ป้องกันตัว เธอเลยซื้อติดมือมาอันหนึ่งด้วย

"ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะแม่" เฉียวซีรีบรับมา

ถ้าไม่รับไว้ แม่คงไม่ยอมปล่อยให้เธอไปแน่

เฉียวซียัดที่ช็อตไฟฟ้าอันเล็กใส่ลงในกระเป๋าถือ จากนั้นก็โน้มตัวลงกอดเสี่ยวโต้วติงตัวนุ่มนิ่มเอาไว้

"ลูกรัก ม่ามี้ต้องไปทำงานข้างนอกสองสามวันนะจ๊ะ ถึงตอนนั้นพี่เฉิงกับยายฮวาจะมารับหนู ต้องเป็นเด็กดีและเชื่อฟังนะ รู้ไหมคะ"

เสี่ยวโต้วติงพยักหน้าอย่างรู้ความ เสียงเล็กๆ อ่อนหวานนุ่มนิ่ม

"เสี่ยวโต้วติงจะเป็นเด็กดีค่ะ เสี่ยวโต้วติงจะคิดถึงม่ามี้"

"จ้ะ ม่ามี้ก็จะคิดถึงเสี่ยวโต้วติงเหมือนกัน"

เฉียวซีระดมหอมแก้มยุ้ยสีชมพูระเรื่อของลูกสาวฟอดใหญ่หลายที "เด็กดีของแม่"

ในที่สุด เธอก็ตัดใจหันหลังเดินจากมาด้วยความอาลัยอาวรณ์

พอกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เฉียวซีก็เก็บกระเป๋าเดินทางอย่างคล่องแคล่ว

เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุด เสื้อโค้ตหนาหนึ่งตัว รองเท้าส้นแบนหนึ่งคู่ บวกกับผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่ใช้ประจำอีกนิดหน่อย กระเป๋าเดินทางใบเดียวก็เรียบร้อย

เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง รถโรลส์-รอยซ์สีดำก็จอดรออยู่นิ่งๆ ด้านข้างแล้ว

ซางเป่ยเฉินก้าวขายาวลงมาจากรถ กลิ่นอายความน่าเกรงขามแผ่ซ่านรอบตัว

เขารับกระเป๋าเดินทางจากมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ ยกใส่ท้ายรถอย่างง่ายดาย แล้วจูงมือเธอพาขึ้นรถ

รถแล่นมุ่งหน้าไปยังสนามบินอย่างนุ่มนวล

เมื่อถึงสนามบิน พวกเขาไม่ได้มุ่งหน้าไปยังอาคารผู้โดยสารขาออกที่ผู้คนพลุกพล่าน

ซางเป่ยเฉินพาเธอเดินเข้าสู่ช่องทางพิเศษสำหรับแขกวีไอพี

เครื่องบินสีขาวรูปทรงเพรียวลมจอดอยู่ไม่ไกล ที่แท้ก็เป็นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของเขานี่เอง

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียวซีได้นั่งเครื่องบินส่วนตัว ทันทีที่ก้าวขึ้นไป ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

นี่มันเครื่องบินที่ไหนกัน? มันคือคฤหาสน์หรูเคลื่อนที่กลางเวหาชัดๆ!

ข้างในมีทั้งห้องสันทนาการแยกเป็นสัดส่วนและเคาน์เตอร์บาร์ ตู้เก็บไวน์ละลานตาไปด้วยเครื่องดื่ม อีกทั้งยังมีห้องนอนพร้อมเตียงและห้องน้ำในตัว

บริเวณกึ่งกลางห้องโดยสารเป็นเก้าอี้เอนวีไอพีตัวกว้างนั่งสบายหลายตัว วัสดุดูออกได้ทันทีว่าราคาแพงลิบลิ่ว

ความหรูหราระดับนี้ ช่างน่าทึ่งจริงๆ ความจนจำกัดจินตนาการของเธอแท้ๆ

ซางเป่ยเฉินจูงมือพาเธอนั่งลงบนที่นั่งอันกว้างขวาง โน้มตัวลงช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ

ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านพวงแก้มของเธอ จากนั้น รอยจูบอันอ่อนโยนก็ประทับลงบนริมฝีปากของเธอ

เฉียวซีรู้สึกเหมือนค่าความเอาอกเอาใจตัวเองพุ่งทะลุเพดาน หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่

หลังจากเครื่องบินทะยานขึ้นได้สามสิบนาที ก็เข้าสู่ม่านเมฆอย่างราบรื่น

แอร์โฮสเตสสาวสวยสองคนเดินนวยนาดเข้ามา เริ่มจัดเตรียมอาหารค่ำ

ในจานอาหารมีสเต๊กเนื้อที่ส่งเสียงฉ่าพร้อมน้ำมันเยิ้มๆ สลัดล็อกสเตอร์ และเค้กหน้าตาสวยงามประณีตที่ยากจะปฏิเสธได้ลง

"ขอบคุณค่ะ" เฉียวซีกล่าวอย่างมีมารยาท

แอร์โฮสเตสคนหนึ่งหันไปหาซางเป่ยเฉิน น้ำเสียงหวานหยดย้อย "คุณซางคะ ต้องการรับไวน์สักแก้วไหมคะ"

"ไม่ต้อง" เขาโบกมือปฏิเสธ

"ค่ะ ขอให้ทั้งสองท่านทานให้อร่อยนะคะ" แอร์โฮสเตสค้อมตัวเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินจากไป

สายตาของเฉียวซีมองตามแผ่นหลังอรชรอ้อนแอ้นนั้นไปโดยไม่รู้ตัว ในใจอดเดาะลิ้นชื่นชมไม่ได้

นึกไม่ถึงเลยว่าแอร์โฮสเตสบนเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวจะระดับท็อปขนาดนี้ ขาเรียวยาว เอวคอดกิ่ว นั่นมันหุ่นระดับนางแบบชัดๆ

ซางเป่ยเฉินสังเกตเห็นสายตาของเธอ จึงบีบมือนุ่มของเธอเบาๆ

"อย่าคิดฟุ้งซ่าน" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นข้างหู "เครื่องบินส่วนตัวลำนี้ปกติมีไว้ใช้รับรองแขกคนสำคัญ ผมไม่ค่อยได้นั่ง แอร์โฮสเตสก็เฉินเจิ้งเป็นคนเลือก ไม่ใช่สเปกการคัดสาวงามของผม"

เฉินเจิ้ง: ผมไม่ขอรับความผิดนี้นะครับ นี่คัดตามสเปกของเจ้านายล้วนๆ เลย

เฉียวซีหลุดขำพรวดออกมา

"ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย คุณซาง คุณจะอ่อนไหวเกินไปแล้วนะคะ"

เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ขยิบตาให้เขา "หั่นให้ฉันหน่อยสิคะ"

"ได้สิ" เขายกมุมปากขึ้น หยิบมีดกับส้อมมาปรนนิบัติเธอด้วยความเต็มใจ ท่วงท่าสง่างามและตั้งอกตั้งใจ

พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็นั่งอิงแอบดูหนังด้วยกันครู่หนึ่ง

พอถึงช่วงสี่ทุ่มกว่า เฉียวซีก็เริ่มง่วง

เธอไปล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเป็นชุดนอน แล้วมุดตัวเข้าไปในเตียงใหญ่ของห้องนอน

ส่วนซางเป่ยเฉินเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาเพื่อเริ่มสะสางงาน

นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ส่งอีเมลไปสองสามฉบับ จากนั้นก็ล็อกอินเข้าสู่ดาร์กเว็บที่มีหน้าต่างสีดำสนิท

เขาป้อนชุดคำสั่ง โอนเงินก้อนโตจำนวนถึงแปดหลักออกไป

เหตุการณ์กะทันหันในครั้งนี้ เขารู้สึกว่ามีคนจงใจบงการอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นเขาจึงจ้างคนที่เป็นมืออาชีพที่สุดเพื่อขุดคุ้ยความจริงให้กระจ่าง

ครั้นเขาอาบน้ำล้างหน้าเสร็จกลับมาที่ห้อง เฉียวซีก็หลับปุ๋ยไปเหมือนลูกหมูตัวน้อย ลมหายใจสม่ำเสมอเป็นจังหวะยาว

เขานอนตะแคงข้างข้างเธอ ยื่นแขนออกไปรวบตัวเธอทั้งร่างเข้ามากอดไว้ในอก

คนที่อยู่ในอ้อมกอดขยับตัวเล็กน้อย พลางส่งเสียงงัวเงียแผ่วหวานออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ร่างกายของซางเป่ยเฉินพลันเกร็งแน่นขึ้นมาทันที

ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่าการขยับตัวอย่างไม่ได้ตั้งใจของเธอมันเย้ายวนใจขนาดไหน

เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดข่มความพลุ่งพล่านที่ปั่นป่วนอยู่ในกาย แล้วดึงมุมผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้เธอเบาๆ

วันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงเช้ากว่าๆ

ตอนที่เฉียวซีตื่นขึ้นมา เธอไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของเครื่องบินอีกต่อไป

เครื่องบินลงจอดเรียบร้อยแล้ว

ซางเป่ยเฉินตื่นนอนแล้ว เขาเปลี่ยนเป็นชุดสูทสีเข้มตัดเย็บประณีตเข้ารูป กลิ่นหอมสดชื่นของครีมอาบน้ำยังคงอบอวลอยู่รอบตัว

เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า ดูท่าแล้วกำลังจะจูบลงมา

เฉียวซีรีบยกมือขึ้นปิดปาก "อื้อ... ยังไม่ได้แปรงฟันเลยค่ะ"

เขาหัวเราะในลำคอ แผงอกสะเทือนไหวเบาๆ

"ผมไม่รังเกียจหรอก"

"แต่ฉันรังเกียจค่ะ!"

ท้ายที่สุด รอยจูบนั้นจึงประทับลงบนหน้าผากของเธอแทน

เฉียวซีตะกายลุกขึ้น ล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความเร็วที่สุด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซางเป่ยเฉินก็จูงมือเฉียวซีก้าวลงจากบันไดเครื่องบิน

รถหรูตัวท็อปสามคันจอดรออยู่บนลานจอดเครื่องบินนานแล้ว โรลส์-รอยซ์หนึ่งคัน มายบัคสองคัน ล้วนเป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันทั้งสิ้น

โรลส์-รอยซ์คันตรงกลางยังผ่านการดัดแปลงพิเศษ กระจกหน้าต่างเป็นกระจกกันกระสุน

ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดผ่าน เฉียวซีย่นคอลง อุณหภูมิของเมืองไห่เฉิงต่ำกว่านครหนิงเฉิงมากจริงๆ

ซางเป่ยเฉินหันกลับมา ยื่นมือไปช่วยกระชับคอเสื้อโค้ตของเธอให้แน่นขึ้น

"พี่เฉิน"

"คุณซางครับ"

ชายสองคนในชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงก้าวฉับๆ เข้ามาทักทาย ด้านหลังมีบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่สี่คนคอยสอดส่องสังเกตการณ์รอบตัวอย่างระแวดระวัง

"นี่คือฉินเฟิง รองซีอีโอของบริษัท ส่วนนี่คือลู่ซือหมิง ผู้อำนวยการฝ่ายการลงทุน" ซางเป่ยเฉินแนะนำให้เธอรู้จักอย่างเรียบง่าย

จากนั้นเขาจึงหันไปมองชายทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ส่วนนี่คือเฉียวซี"

เมื่อฉินเฟิงกับลู่ซือหมิงได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของทั้งสองก็พลันเปลี่ยนเป็นเหลือเชื่อขึ้นมาทันที

เฉียวซีงั้นเหรอ?

นี่คืออดีตภรรยาในตำนานของลูกพี่งั้นเหรอ ผู้หญิงคนที่รังเกียจว่าลูกพี่ยากจนแล้วทอดทิ้งเขาไปเมื่อสี่ปีก่อนคนนั้นน่ะนะ

หน้าตาสะสวยไม่เบาจริง ๆ แต่ติดที่จิตใจโหดเหี้ยมไปหน่อย

"สวัสดีค่ะ" เฉียวซียิ้มให้พวกเขาอย่างสดใสและวางตัวอย่างสง่าผ่าเผย

ทั้งสองคนเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างเป็นหุ่นยนต์

สายตาของลู่ซือหมิงแฝงไปด้วยความจับผิดและเย็นชา

ผู้หญิงคนนี้ มีตรงไหนเทียบกับพี่หนานซิงที่คอยทุ่มเทอยู่เคียงข้างพี่เฉินเงียบ ๆ มาตลอดได้บ้าง

พอเห็นพี่เฉินได้ดีมีฐานะขึ้นมา ก็หน้าด้านแล่นกลับมาเกาะ ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีอะไร

เธอไม่คู่ควรกับตำแหน่งภริยาซีอีโอของเป่ยเฉียวแคปิตอลแม้แต่น้อย และอย่าได้ริอ่านฝันเฟื่องจะคว้ามันไปเลย

ตำแหน่งนั้นเป็นของพี่หนานซิง ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมาแตะต้อง

ต่างคนต่างขึ้นรถไปพร้อมความคิดที่ซ่อนไว้ในใจ ขบวนรถเคลื่อนตัวมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองอย่างนุ่มนวลมั่นคง

ไม่นานนัก รถก็มาจอดเทียบอยู่หน้าตึกระฟ้าแห่งหนึ่ง

นี่คือสถาปัตยกรรมโอ่อ่าอลังการสูงหนึ่งร้อยหกสิบชั้น ซึ่งเป็นแลนด์มาร์กที่สูงที่สุดของเมืองไห่เฉิง ยอดตึกสูงเสียดแทงทะลุเข้าไปในมวลเมฆ

บนตัวอาคารมีอักษรสีทองอร่ามขนาดใหญ่สี่คำว่า "เป่ยเฉียวแคปิตอล" เปล่งประกายโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางแสงแดด ราวกับเทพเจ้าผู้ยืนตระหง่านก้มมองเมืองทั้งเมืองจากเบื้องบน

หัวใจของเฉียวซีพลันกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

เป่ยเฉียว...

เอาตัวอักษรมาจากชื่อของพวกเรางั้นเหรอ เขาตั้งใจตั้งชื่อนี้ หรือเป็นแค่ความบังเอิญกันแน่

เมื่อก้าวเข้าสู่โถงชั้นล่างอันหรูหราโอ่อ่า เหล่าผู้บริหารระดับสูงก็ยืนเข้าแถวรอต้อนรับอยู่แล้ว

พอเห็นซางเป่ยเฉินเดินเข้ามา ทุกคนต่างค้อมตัวลงทักทายพร้อมเพรียงกัน "สวัสดีครับท่านประธานซาง!"

เขาเพียงพยักหน้ารับอย่างเฉยชา น้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นเปี่ยมอำนาจ

"ผู้บริหารทุกคนไปที่ห้องประชุมใหญ่ อีกสิบนาทีเริ่มประชุม"

"รับทราบครับ!"

ซางเป่ยเฉินพาเฉียวซีก้าวเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัว ตรงขึ้นไปยังห้องทำงานซีอีโอบนชั้นบนสุด

ทันทีที่ก้าวเข้าไป หน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นก็ส่งแรงกระทบทางสายตาอันน่าตื่นตะลึง

ทั้งเมืองดูราวกับหมอบราบอยู่ใต้ฝ่าเท้า การได้ยืนอยู่บนความสูงระดับหนึ่งร้อยหกสิบชั้น ช่างให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆและกุมโลกทั้งใบไว้ในกำมืออย่างแท้จริง

ที่แท้ ที่นี่ต่างหากคือมุมมองสายตาของเขา คือความสูงที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายตลอดสี่ปี

ห้องทำงานตกแต่งด้วยโทนสีขาวดำสไตล์มินิมอล เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเปี่ยมไปด้วยรสนิยมการออกแบบและสัมผัสอันหรูหราเหนือระดับ

"คุณพักผ่อนที่นี่สักครู่นะ ผมจะไปประชุมก่อน" ซางเป่ยเฉินเอ่ยกับเธอ

"คุณไปทำงานเถอะค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้" เฉียวซียิ้มให้อย่างเข้าใจและเอาใจใส่

ซางเป่ยเฉินโน้มตัวลงจูบริมฝีปากของเธอสองครั้ง จากนั้นจึงหันหลังเดินไปประชุม

ไม่นานนัก เลขานุการสาวสวยวัยแรกรุ่นก็ยกชาดอกไม้กับขนมของว่างประณีตเข้ามา

"คุณผู้หญิงคะ เชิญดื่มชาค่ะ หากต้องการอะไรเพิ่มเติมเรียกดิฉันได้ตลอดเวลานะคะ"

"ขอบคุณค่ะ" เฉียวซีพยักหน้ารับ

สายตาของเธอถูกประตูลับบานหนึ่งตรงมุมห้องทำงานดึงดูดเข้าอย่างจัง

ตรงนั้นน่าจะเป็นห้องพักผ่อน

ด้วยความอยากรู้ เธอจึงเดินเข้าไปหมายจะผลักประตูเปิดดู

"คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ!" เลขานุการสาวเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้ามาห้ามทันควัน

เธอยืนขวางหน้าเฉียวซีไว้ด้วยท่าทีเด็ดขาดจริงจัง

"นี่คือห้องพักผ่อนส่วนตัวของท่านประธานซางกับท่านประธานหนาน หากไม่ได้รับอนุญาต ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปทั้งนั้นค่ะ"

แววตาของเฉียวซีไหววูบไปชั่วขณะ

ห้องพักผ่อนส่วนตัว...ของพวกเขางั้นเหรอ

หึ ถ้าอย่างนั้นเธอยิ่งต้องเข้าไปให้ได้

เฉียวซีไม่สนใจคำทัดทานของเลขานุการอีกต่อไป เธอผลักประตูบานนั้นเปิดออกทันที

ภาพที่ปรากฏอยู่ข้างใน ทำให้เธอชะงักนิ่งงันไปในบัดดล

ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ด้านในแขวนเสื้อผ้าของหนานซิงอยู่เต็มไปหมด อีกทั้งยังมีชุดชั้นในลูกไม้สีดำและชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวสุดเซ็กซี่แขวนอยู่ด้วย

เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงออกโดยสัญชาตญาณ

กล่องดูเร็กซ์สะดุดตากล่องหนึ่งวางนอนนิ่งอยู่ในนั้น ตัวกล่องถูกเปิดใช้งานแล้ว และข้างในเหลืออยู่เพียงสองชิ้นสุดท้ายเท่านั้น

ม่านตาของเธอหดเกร็งลงอย่างรุนแรง...