ตอนที่ 82 ฉันไม่อยากแยกจากคุณอีกแล้ว

วันต่อมา ซางเป่ยเฉินอารมณ์ดีจนมองเห็นได้ชัด

แม้เมื่อคืนจะไม่ได้กินอะไรสักอย่าง แต่ในบางแง่มุม ก็ถือว่าได้ฟินไปไม่น้อย

ในตอนเช้า เขาไปส่งเสี่ยวโต้วติงที่โรงเรียน จากนั้นก็พาเฉียวซีไปกินอาหารเช้าอย่างเต็มอิ่ม ถึงค่อยกลับเข้าบริษัท

เก้าโมงตรง ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท หนานซิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน เธอสวมชุดสูทสั่งตัดระดับโอตกูตูร์ ออร่าเปล่งประกายเต็มเปี่ยม วันนี้เธอรับหน้าที่เป็นประธานการประชุมโครงการ

ฉินเยว่นั่งอยู่ถัดลงมาจากเธอ ทำหน้าที่จดบันทึกการประชุม

ส่วนเฉียวซีนั่งอยู่ด้านหลังผู้บริหารระดับสูงของฝ่ายปฏิบัติการ

ในฐานะผู้รับผิดชอบโครงการสถาบันวิจัยจิตวิทยา วันนี้เธอจึงต้องรายงานความคืบหน้าของโครงการและยื่นแผนงานต่อหนานซิงที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งใหม่

หนานซิงเพิ่งเข้ามารับช่วงต่อบริษัท จึงต้องทำความเข้าใจโครงการสำคัญทั้งแปดโครงการที่บริษัทกำลังดำเนินอยู่ให้ได้ภายในเวลาอันสั้นที่สุด

"ต่อไป โครงการสถาบันวิจัยจิตวิทยา เฉียวซี เชิญคุณรายงานค่ะ" น้ำเสียงของหนานซิงเย็นชาจนจับอารมณ์ไม่ได้

เฉียวซียืนขึ้น เปิดโปรเจกเตอร์ แล้วเริ่มรายงานอย่างจริงจัง

เสียงของเธอใสกระจ่าง ตรรกะชัดเจน ข้อมูลแน่นหนาครบถ้วน

ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการหลายคนที่นั่งอยู่ต่างฟังจนอ้าปากค้าง

คุณพระช่วย

เลขาฯ เฉียวถึงกับลงมือติดตามโครงการใหญ่ขนาดนี้ด้วยตัวเองเลยเหรอ? ได้ยินว่าประธานซางอนุมัติเป็นกรณีพิเศษด้วยนี่นา

นี่จะใช่เลขาฯ ธรรมดาที่ไหนกัน นี่มันคนสนิทรู้ใจของซีอีโอชัดๆ!

วันข้างหน้าต้องเกาะขาทองคำของเลขาฯ เฉียวไว้ให้แน่นแล้ว!

"...ทั้งหมดนี้คือแผนงานโครงการของฉัน ขอให้รองประธานหนานพิจารณาค่ะ" สิ้นเสียงเฉียวซี

คิ้วของหนานซิงก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

ปลายนิ้วของเธอเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงไม่ได้ดังมาก แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องประชุมแข็งค้างไปชั่วขณะ

"แผนงานของคุณ ใช้ไม่ได้ค่ะ"

น้ำเสียงของหนานซิงราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง

"ข้อแรก การคาดการณ์ตลาดของคุณมองโลกในแง่ดีเกินไป ขาดข้อมูลรองรับที่เพียงพอ ล้วนเป็นการคาดเดาไปเองทั้งสิ้น"

"ข้อสอง โมเดลประเมินความเสี่ยงเรียบง่ายเกินไป ไม่ได้คำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงของนโยบายและกลยุทธ์การรับมือของคู่แข่งเลยแม้แต่น้อย"

"ข้อสาม การคาดการณ์ผลกำไรเป็นเพียงทฤษฎีบนหน้ากระดาษ ฉันไม่เห็นช่องทางการสร้างรายได้ที่ได้ผลจริงและไม่เห็นการคำนวณต้นทุนอย่างละเอียดเลย"

ทุกคำที่เธอเอ่ยออกมา ทำให้อุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงเรื่อยๆ

"เอากลับไปทำมาใหม่ค่ะ"

ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ

ทุกคนต่างมองหนานซิงด้วยความตกตะลึง

แผนงานของเลขาฯ เฉียวฉบับนี้ ทำออกมาได้เป็นมืออาชีพและละเอียดกว่าพวกคนที่เจนงานอย่างพวกเขาเสียอีก แบบนี้ยังมีปัญหาอีกเหรอ?

มาตรฐานของรองประธานหนานสูงเกินไปแล้วมั้ง! นี่มันจงใจจับผิดชัดๆ!

มีเพียงเฉียวซีเท่านั้นที่รู้แก่ใจ

นี่คือความตั้งใจ

เป็นการใช้เรื่องงานแก้แค้นเรื่องส่วนตัว และเป็นการบูลลี่ในที่ทำงานชัดๆ

ฉินเยว่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟังแล้วใจเต้นระทึก เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มฝ่ามือ

แย่แล้ว ซีซีโดนประหารชีวิตกลางที่แจ้งแล้ว

เมื่อการประชุมเลิก ทุกคนต่างทยอยกันเดินออกไป

"เลขาฯ เฉียว อยู่ก่อนค่ะ" หนานซิงเอ่ยรั้งเธอไว้

ในห้องประชุมอันกว้างขวาง เหลือเพียงพวกเธอสองคน

หนานซิงเดินมาตรงหน้าเธอ มุมปากยกยิ้มหยันอย่างดูแคลน

"เลขาฯ เฉียว การทำโครงการไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนการเขียนบันทึกการประชุมหรอกนะ"

"เธอเป็นแค่เลขาฯ ไม่เคยจับโครงการที่ซับซ้อนขนาดนี้มาก่อน ฉันเข้าใจได้"

"ถ้าเธอรู้สึกว่ารับไม่ไหว ก็บอกมาตรงๆ ได้ ฉันจะได้ยกโครงการนี้ให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นที่มีประสบการณ์รับไปดูแลแทน จะได้ไม่ทำให้ความคืบหน้าของโครงการทั้งหมดต้องล่าช้า"

ความหมายเชิงดูถูกเหยียดหยามในคำพูดนี้ ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป

เฉียวซีสูดหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นเพลิงโทสะในใจไว้ ทว่าบนใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มตามมารยาทการทำงาน

"ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะค่ะรองประธานหนาน ฉันจะแก้ไขตามที่คุณต้องการเป็นอย่างดี"

"คุณวางใจได้เลยค่ะ ฉันจะดูแลโครงการนี้เป็นอย่างดีแน่นอน"

เธอชะงักไปเล็กน้อย สบตากับหนานซิงตรงๆ แล้วเอ่ยทีละคำ

"เพราะถึงอย่างไร ประธานซางก็คาดหวังในตัวฉันไว้สูงมาก"

"ฉัน... จะไม่ทำให้เขาผิดหวังเด็ดขาดค่ะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหนานซิงชะงักแข็งค้างไปครู่หนึ่ง

"หวังว่าเธอจะทำได้อย่างที่พูด" เธอทิ้งท้ายไว้อย่างเย็นชา แล้วเหยียบรองเท้าส้นสูงหมุนตัวเดินจากไป

เมื่อเฉียวซีกลับมาที่ห้องทำงานเลขาฯ ซูเสี่ยวเข่อก็รีบปรี่เข้ามาหาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที

"เธอเล่นงานแกจริงเหรอ? ต่อหน้าคนตั้งเยอะขนาดนั้นเนี่ยนะ?"

"ไม่เป็นไรหรอก" เฉียวซียกมุมปากขึ้นเล็กน้อย วางแฟ้มแผนงานลงบนโต๊ะ

โทรศัพท์สายในดังขึ้นในจังหวะนั้นพอดี

เป็นสายตรงจากแผนกซีอีโอชั้นบนสุด

เฉียวซียกหูรับสาย

เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของซางเป่ยเฉินดังมาจากปลายสาย

"เลขาฯ เฉียว เอาแผนงานของคุณขึ้นมา"

"ค่ะ"

เธอถือแผนงานฉบับที่ถูกวิจารณ์จนไม่มีชิ้นดีนั้นเดินเข้าไปในห้องทำงานซีอีโอ

ซางเป่ยเฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาเพิ่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในห้องประชุมผ่านกล้องวงจรปิดไปเมื่อครู่

และได้ยินคำพูดหนักข้อพวกนั้นที่หนานซิงพูดกับเธอด้วย

เฉียวซียื่นรายงานขึ้นไป ยืนอยู่อย่างเงียบสงบด้านข้าง รอคอยการพิพากษารอบใหม่

ชายหนุ่มไม่ได้รับแผนงานไป เพียงแค่ช้อนสายตาขึ้นมองเธอ

"มานี่"

เฉียวซีไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็ยังเดินไปข้างกายเขาตามที่บอก

วินาทีต่อมา เอวก็พลันรัดแน่น แรงมหาศาลส่งผ่านมา ร่างทั้งร่างของเธอถูกวางลงบนตักของเขาอย่างมั่นคง

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบอย่างแรง ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาทันที

ลมหายใจอบอวลไปด้วยกลิ่นส้มสดชื่นหอมสะอาดบนตัวเขา น้ำหอมขวดนี้เขาให้คนปรุงขึ้นเป็นพิเศษ เป็นกลิ่นที่เธอชอบที่สุด และเขาก็ใช้มาจนถึงตอนนี้

ทว่าซางเป่ยเฉินไม่ได้สนใจความตื่นตระหนกของเธอ เขายื่นแขนยาวออกไปหยิบแผนงานในมือเธอ อีกมือหนึ่งหยิบปากกาหมึกซึมบนโต๊ะขึ้นมา

เขาเปิดแผนงานออก น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูเธอ

"ฉันจะสอนเธอแก้เอง"

เฉียวซีพลันรู้สึกประหลาดใจระคนปลาบปลื้มทันที

แผงอกของเขาอบอุ่นและแข็งแกร่ง นิ้วมือเรียวยาวได้รูปกำปากกาไว้ ค่อย ๆ ขีดเขียนลงบนแผนงาน

"ตรงการคาดการณ์ตลาดตรงนี้ จะอ้างอิงแค่รายงานอุตสาหกรรมไม่ได้ ต้องเอาข้อมูลงบการเงินของบริษัทชั้นนำไม่กี่แห่งมาตรวจสอบความถูกต้องข้ามชุดข้อมูล เดี๋ยวฉันส่งแหล่งข้อมูลให้เธอสักสองสามแหล่ง"

"การประเมินความเสี่ยง เธอทำมาแค่ SWOT analysis มันตื้นเกินไป ต้องใช้โมเดล Porter's Five Forces วัดปริมาณโครงสร้างอุตสาหกรรมและภาพรวมการแข่งขันเข้าไปทั้งหมด"

"แล้วก็เรื่องผลกำไร แบบนี้ของเธอเขาเรียกว่าวาดฝัน นักลงทุนตัวจริงเขาดูที่กระแสเงินสด คำนวณมูลค่าตลอดช่วงชีวิตของลูกค้า (LTV) กับต้นทุนการได้มาซึ่งลูกค้า (CAC) ออกมา LTV ต้องมากกว่า CAC สามเท่า โครงการนี้ถึงจะมีค่าพอให้คุยต่อ"

ทุกคำที่เขาพูดล้วนเป็นมืออาชีพ ตรงประเด็น และเฉียบคมเข้าเป้า

มือของเขาทาบทับลงบนหลังมือของเธอ พามือของเธอวาดแผนผังตรรกะและโมเดลข้อมูลลงบนกระดาษ

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหูของเธอ ให้ความรู้สึกคันยิบ ๆ และชาแปลบ

เฉียวซีตกตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง

ที่แท้... ก็ยังทำแบบนี้ได้ด้วย

โมเดลการเงินและตรรกะการลงทุนอันซับซ้อนที่ซางเป่ยเฉินพูดถึง พอเขาถอดรหัสแยกย่อยออกมา เธอก็เข้าใจจุดสำคัญของมันได้ในทันที

เรียกว่าแค่แนะนิดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

เธอถูกเขาดึงดูดไปโดยสิ้นเชิง สมาธิทั้งหมดเคลื่อนไหวตามปลายปากกาของเขา

หัวใจอดไม่ได้ที่จะเต้น "ตึกตัก ตึกตัก" ซางเป่ยเฉินในมุมนี้คือสิ่งที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในอดีต

ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน

"เข้าใจหรือยัง" น้ำเสียงอ่อนโยนถึงขีดสุด

บ้าจริง ฟังแล้วหูจะละลายให้ได้

เฉียวซีพยักหน้าตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็รีบส่ายหน้าทันที "พูดอีกรอบสิคะ"

เธอตัดใจจากอ้อมกอดนี้ไม่ได้นิดหน่อย อยากให้หูฟินซ้ำอีกรอบ

"เด็กโง่" ซางเป่ยเฉินใช้น้ำเสียงเอ็นดูระคนตามใจ "ฉันจะเปลี่ยนเป็นวิธีพูดง่าย ๆ ให้"

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอธิบายอย่างตั้งใจอีกรอบ

"อืม เข้าใจแล้วค่ะ" ความจริงเฉียวซีเข้าใจตั้งแต่รอบแรกแล้ว

ไม่กล้าให้เขาพูดรอบที่สามอีก กลัวจะโดนโยนออกไป

"งั้นก็จ่ายค่าเล่าเรียนมาหน่อยสิ" ซางเป่ยเฉินพูดจบก็ประกบจูบลงมาที่เธอทันที

เฉียวซียกสองแขนคล้องคอเขา ตอบรับอย่างเร่าร้อน จ่ายค่าเล่าเรียนอย่างเปิดเผยสง่างาม

ซางเป่ยเฉินพอใจกับการแสดงออกของเธอเป็นอย่างมาก

ไม่นานนัก เฉียวซีก็เดินลงมา ใบหน้ามีสีแดงระเรื่ออยู่บ้าง

ฉินเยว่ขยับเข้ามาใกล้ "บอสซางก็ตำหนิเธอเหมือนกันเหรอ?"

"อือ" เฉียวซีพยักหน้าอย่างไร้เดียงสา

ผู้ชายสารเลว ไม่เพียงแค่ใช้ปาก ยังลงไม้ลงมือด้วย

"อย่าเพิ่งรีบร้อนเลย พวกเราค่อย ๆ แก้ไปนะ" ฉินเยว่ปลอบใจ

ซูเสี่ยวเข่อถือมูสมะม่วงชิ้นหนึ่งเดินเข้ามา "มา กินของหวานหน่อย ปรับอารมณ์สักนิด"

"ขอบคุณนะ" เฉียวซียิ้ม "รอฉันได้โบนัสโครงการเมื่อไหร่ จะพาพวกเธอไปจัดหนักที่ห้องอาหารหมุนอีกรอบ"

"ตกลง"

ช่วงบ่าย เฉียวซีถือแผนงานที่แก้ไขเสร็จแล้วไปส่งให้หนานซิง หนานซิงเพียงแค่กวาดตามองแวบเดียว ร่างก็พลันยืดตรงขึ้นทันที

แผนงานฉบับนี้ เธอเริ่มก้มลงอ่านอย่างจริงจัง

หาจุดบกพร่องไม่ได้เลยสักนิด ยัยนั่นจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน

"ใช้ได้" เธอพยักหน้า "คอยจับตาดูความคืบหน้าของโครงการให้ดี ออกไปได้แล้ว"

"ค่ะ" เฉียวซีเดินออกจากห้องทำงานไป

หนานซิงมองแผนงานฉบับนี้ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ซางเป่ยเฉินต้องเป็นคนสอนแน่นอน

เธอรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านจนแทบบ้า

เมื่อก่อน ตอนที่คอยอยู่เคียงข้างซางเป่ยเฉินร่วมบุกเบิกสร้างธุรกิจ เธอไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้า ได้แต่ซ่อนความรักที่มีต่อเขาไว้ก้นบึ้งของหัวใจ

ภายนอก เธอคือเพื่อนรู้ใจ คือน้องสาว คือหุ้นส่วนทางธุรกิจ

ส่วนเขาก็มีความซาบซึ้งและมีความไว้วางใจพึ่งพาเธอ ทั้งยังรู้สึกสบายใจกับระยะห่างเช่นนี้

นั่นเป็นเพราะเธอรู้ว่าเขาหย่าแล้ว และนอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้ข้างกายเขาได้อีก

ทว่าตอนนี้ เขากลับคิดจะคืนดีกับเฉียวซี

เธอจะนั่งมองอยู่เฉยๆ ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

เฉียวซีคู่ควรกับซางเป่ยเฉินที่ไหนกัน มีเพียงเธอเท่านั้นที่คู่ควรจะเป็นผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลังเขา

เธอเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดสายตามองเมืองอันรุ่งเรืองโอ่อ่าทั้งเมือง

เธอกดโทรออกหาเบอร์หนึ่ง "ถึงเวลาที่นายต้องลงมือแล้ว"

เธอต้องล่อให้ซางเป่ยเฉินกลับไปเมืองไห่เฉิงให้ได้ เป่ยเฉียวแคปิตอลต่างหากที่เป็นฐานที่มั่นใหญ่ของเขา ไม่ใช่ที่นี่

ขอเพียงเขาออกจากนครหนิงเฉิง เธอก็มีวิธีทำให้เขาไม่กลับมาที่นี่อีก

ช่วงบ่าย หนานซิงเดินเข้ามาในห้องทำงานของซางเป่ยเฉินด้วยท่าทางร้อนรน บอกเขาว่าโครงการสำคัญสองโครงการที่เป่ยเฉียวลงทุนเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นพร้อมกัน

อีกทั้งยังมีข่าวเชิงลบหลุดออกมา หากไม่รีบจัดการ จะส่งผลกระทบไปถึงสำนักงานใหญ่

"เป่ยเฉิน พวกเราต้องรีบกลับไห่เฉิงทันทีเลยนะ เพื่อนร่วมงานที่เป่ยเฉียวกำลังรอการตัดสินใจจากนายอยู่ ฉันจะจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวบินคืนนี้เลย"

น้ำเสียงของหนานซิงร้อนรนเป็นที่สุด

ด้านนอกประตู เฉียวซีที่ได้ยินประโยคนี้ หัวใจก็พลันดิ่งวูบลงไป

เขาจะกลับเมืองไห่เฉิง แถมยังไปกับหนานซิงด้วยงั้นเหรอ

"ก๊อกๆ"

เธอเคาะประตูแล้วยกกาแฟเข้าไปส่ง เห็นซางเป่ยเฉินจุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่ง คิ้วของเขาขมวดมุ่น

ดูเหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริงๆ

เธอไม่ได้ถามอะไรทั้งนั้น ถอยหลังเดินออกไป

ไม่นานนัก หนานซิงก็ออกไป ซางเป่ยเฉินจึงเรียกเฉียวซีเข้ามาในห้องทำงาน

"ช่วยฉันเก็บเสื้อผ้าที คืนนี้ต้องบินไปไห่เฉิง"

"ค่ะ" เฉียวซีเดินไปยังห้องพักผ่อน ข้างในมีเสื้อผ้าและกระเป๋าเดินทางของเขา รวมถึงของใช้ประจำวันสำรอง

เธอเปิดกระเป๋าเดินทาง พับเสื้อผ้าแต่ละชิ้นอย่างประณีตบรรจงแล้วจัดใส่ลงไป

ขอบตาพลันแดงเรื่อขึ้นมาอย่างกะทันหัน

แค่คิดว่าเขาจะจากไปพร้อมกับหนานซิง หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมาจนอึดอัดทรมาน

ใครจะรู้ว่าหากเขาไปแล้ว

จะยังกลับมาอีกไหม ใครจะรู้ว่าจะต้องรออีกสี่ปีหรือเปล่า

เธอยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดใจ

ทันใดนั้น เธอได้ยินเสียงผลักประตูเปิดเข้ามาจากทางด้านหลัง

เธอรีบปาดน้ำตาที่หางตาอย่างรวดเร็ว กิริยาเล็กๆ น้อยๆ นั้นกลับตกอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด

เขาก้าวเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง "กลับบ้านไปเก็บของ คืนนี้ไปไห่เฉิงเป็นเพื่อนฉัน"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ เธอหันกลับมามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา "คุณ...ว่าไงนะคะ"

"เธอไปทำงานต่างจังหวัดเป็นเพื่อนฉันสักทริปได้ไหม" เขาเอ่ยย้ำอีกรอบ

"แล้วหนานซิงล่ะคะ"

"เธอเป็นรองซีอีโอของเทียนอวี้ ย่อมต้องอยู่ที่นี่คอยคุมสถานการณ์" เขาลูบศีรษะเธอเบาๆ "ที่สำคัญคือ ฉันไม่อยากแยกจากเธออีกแล้ว"

นี่คือการตัดสินใจที่เขาเพิ่งทำไปเมื่อครู่นี้

เฉียวซียิ้มออกมา หยาดน้ำตาไม่อาจหักห้ามร่วงเผาะลงมา

"เด็กโง่" ซางเป่ยเฉินยื่นมือไปเช็ดคราบน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา "จากนี้ไปไม่ว่าจะไปที่ไหน ฉันก็จะพาเธอไปด้วยเสมอ"

เธอยื่นมือไปกอดเอวเขาไว้แน่น ซบหน้าลงกับไหล่ของเขา หัวใจสองดวงที่เงียบเหงาไปนานถึงสี่ปีกลับมาแนบชิดกันอีกครั้ง

อีกด้านหนึ่ง หนานซิงอยู่ในห้องทำงาน โกรธจัดจนขว้างโทรศัพท์มือถือทิ้งแหลกละเอียด...