ตอนที่ 81 สี่ปีมานี้ คิดถึงเธอจนแทบบ้า

งานเลี้ยงคราคร่ำไปด้วยผู้คน ชนแก้วสังสรรค์เคล้าเสียงหัวเราะอย่างหรูหรา

หนานซิงถูกกลุ่มชนชั้นนำในแวดวงธุรกิจในชุดสูทเนี้ยบเจ็ดแปดคนยืนล้อมรอบวงกลาง พูดคุยหยอกล้อกันอย่างออกรส

ไม่ไกลกันนั้น ซางเป่ยเฉินถือแก้ววิสกี้ไว้ในมือ เอียงหน้าไปพูดกับเสิ่นซีหรันข้างกายว่า "รีบตามหาหนานเซียวให้เจอโดยเร็ว แล้วส่งตัวหนานซิงไปที่นั่น"

หนานเซียวคือพี่ชายทางฝั่งพ่อบุญธรรมของหนานซิง ผู้มีอิทธิพลลึกลับที่แทบจะกลายเป็นตำนานในวงการ

เขาหายตัวไปหลายปี ทุกคนต่างคิดว่าเขาตายไปแล้ว

ทว่าซางเป่ยเฉินรู้ดีว่าเขายังมีชีวิตอยู่

เกาะกลางทะเลที่ตั้งชื่อตามหนานซิงนั้น เก้าในสิบส่วนย่อมเป็นฝีมือของหนานเซียวแน่นอน

ใต้เกาะแห่งนั้นมีสายแร่ล้ำค่ามูลค่ามหาศาล ปัจจุบันตระกูลเสิ่นเป็นหัวเรือใหญ่ในการพัฒนา โดยเทียนอวี้คว้าส่วนแบ่งมาได้ 30% และอีก 15% ถูกตระกูลจิ่งแห่งเมืองลั่วเฉิงประมูลคว้าไป

เวลานี้ความสัมพันธ์ระหว่างหนานซิงกับเฉียวซีค่อนข้างตึงเครียด ซางเป่ยเฉินจึงต้องหาทางย้ายหนานซิงออกไป

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปจากนครหนิงเฉิงจริง ๆ ถึงได้ให้หนานซิงมารับช่วงดูแลเทียนอวี้ต่อ

ทว่าตอนนี้เขาไม่ไปแล้ว แต่จะให้โยกย้ายเธอกลับไปทันทีก็ไม่ได้ จึงทำได้เพียงหาทางอื่น

"นายคืนดีกับเฉียวซีแล้วเหรอ" เสิ่นซีหรันเขย่าแก้วไวน์แดงในมือ พลางเหลือบมองเขา "ไม่แค้นที่ตอนนั้นเธอทิ้งนายไปแล้วหรือไง ความทุกข์ตลอดสี่ปีของนาย ทนรับมันมาฟรี ๆ เหรอ"

ซางเป่ยเฉินจิบเหล้าไปคำหนึ่ง แววตาราบเรียบ "เธอขอโทษแล้ว ฉันก็ยกโทษให้เธอแล้ว"

"ไม่ได้เรื่องเลยว่ะ" เสิ่นซีหรันแขวะอย่างไม่ไว้หน้า

ซางเป่ยเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามอง "นายเลิกตามจีบเซี่ยเฉิงได้แล้วล่ะ ตอนนี้เธอขัดขวางฉันกับเฉียวซีไม่ได้แล้ว"

เสิ่นซีหรันยืดตัวตรงทันควันราวกับแมวถูกเหยียบหาง

"ฉันจะตามจีบเซี่ยเฉิงหรือไม่ ไม่เกี่ยวกับเฉียวซีสักแดงเดียว"

สีหน้าของเขาจริงจัง แววตาแฝงความดื้อรั้นเอาไว้

"ยังไงยัยผู้หญิงคนนั้นก็ต้องเป็นของฉัน"

"นอนด้วยกันเสร็จค่อยเขี่ยทิ้ง"

เขาเน้นทีละคำด้วยน้ำเสียงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ล้อเล่นหรือยังไง เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นแท้ ๆ กลับโดนยัยผู้หญิงคนนั้นวาดหน้าเป็นนินจาเต่า บัญชีแค้นนี้ยังไม่ได้คิดเลยนะ!

ความคับแค้นใจนี้ เขาจะกล้ำกลืนลงคอได้อย่างไร!

"เก่งจริงนะ" ในที่สุดซางเป่ยเฉินก็เหลือบตามองบนใส่เขา

เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เสิ่นซีหรันมองไปทางประตู

"ดูสิ เธอยิ้มให้ใครต่อใครหวานกว่ายิ้มให้นายตั้งเยอะ"

เสิ่นซีหรันมองตามสายตาเขาไป เปลวไฟในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เซี่ยเฉิงกำลังควงแขนผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

ผู้ชายคนนั้น เสิ่นซีหรันยังจำได้ คราวก่อนที่ร้านอาหารกึ่งบาร์ไคเยว่ ก็คือเขานี่แหละที่นั่งกินข้าวเป็นเพื่อนเฉียวซีกับเซี่ยเฉิง

พวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกันแน่ ถึงได้สนิทสนมกันขนาดนี้

ยามนี้เซี่ยเฉิงสวมชุดเดรสยาวสายเดี่ยวผ้าไหมสีเขียวเข้ม เนื้อผ้าทอประกายเงางามระยับ ยามเธอก้าวเดินแลดูราวกับเกลียวคลื่นมรกตที่พลิ้วไหว

การตัดเย็บของชุดเปิดเผยและเย้ายวนใจอย่างยิ่ง ดีไซน์คอวีลึกด้านหลังเว้าต่ำลงไปถึงบั้นเอว เผยให้เห็นเส้นสายแผ่นหลังอันไร้ที่ติอย่างหมดจด

การแต่งตัวของเธอดูเซ็กซี่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตา ราวกับกุหลาบมนตราสีเขียวที่เบ่งบานอย่างเงียบเชียบในราตรี

เสิ่นซีหรันจ้องเขม็งไปยังผู้หญิงคนนั้น แววตาแทบจะพ่นไฟออกมา

ไม่นานนัก ฉีเซิ่งก็กระซิบข้างหูเธอสองสามประโยค ก่อนจะหมุนตัวเดินผละออกไปก่อน

โอกาสมาถึงแล้ว

เสิ่นซีหรันก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปหาทันที

"เหยื่อรายใหม่ที่ตกได้ไม่เลวนี่ ดูดีมีชาติตระกูลเชียว" ทันทีที่เขาเอ่ยปาก ก็เป็นคำประชดประชันเหน็บแนมอย่างร้ายกาจ ใบหน้าบ่งบอกชัดเจนว่า 'ฉันกำลังหงุดหงิด'

เซี่ยเฉิงได้ยินเสียงจึงหันกลับมา เมื่อเห็นว่าเป็นเขา เธอกลับไม่โกรธเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังยิ้มออกมา

เธอปรายตามองเขาหัวจรดเท้า ก่อนจะตอกกลับอย่างเอื่อยเฉื่อย

"คุณชายเสิ่นมาคนเดียวเหรอคะ ไม่ได้ควงคู่ควงสาวมาด้วยเหรอ"

"จุ๊ ๆ ค่ำคืนอันยาวนานแบบนี้ ไม่ต้องกลับไปบริหารมือตัวเองแย่เหรอคะ"

"งั้นเธอมากลับไปกับฉันสิ ฉันจะทำให้เธอมีความสุขเอง" เสิ่นซีหรันก้าวเข้าไปประชิดตัว สายตาเร่าร้อนกวาดมองไปตามเรือนร่างของเธอ

"ขอโทษด้วยนะคะ คุณชายเสิ่น" เซี่ยเฉิงขยับเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วแตะจัดหูกระต่ายตรงคอเสื้อให้เขาเบา ๆ

"คืนนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ"

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหูของเขา

"เหยื่อรายใหม่ของฉัน ขึ้นไปอาบน้ำข้างบนแล้วค่ะ"

"อาบน้ำเนื้อตัวหอมฉุย นอนรอฉันอยู่บนเตียงแล้วด้วย"

ระยะห่างที่แนบชิดจนเกินควร พร้อมด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ เปรียบเสมือนขนนกที่สะกิดจุดประกายเส้นประสาทของเสิ่นซีหรันให้ลุกโชนขึ้นมาในทันใด

เขาคว้าหมับเข้าที่มือซุกซนของเธอ ดึงร่างเธอออกจากกลุ่มคนอย่างแรง "ตามผมมา!"

"จะทำอะไรคะ"

"เดต ครั้งที่สาม"

"วันนี้ฉันไม่ว่าง!" เซี่ยเฉิงออกแรงดิ้นขัดขืน แต่มือของเขากลับเหมือนคีมเหล็ก สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด

เสิ่นซีหรันลากเธอออกจากห้องจัดเลี้ยงตรงไปยังสวนด้านนอกที่มีแสงไฟสลัว

เขาดันตัวเธอนาบติดกำแพง แขนข้างหนึ่งรวบเอวคอดไว้ อีกมือบีบคางเธอแล้วประกบจูบลงไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ทักท้วง

"อื้อ!"

เซี่ยเฉิงออกแรงผลักเขาออก สีหน้าฉายแววไม่พอใจ

"เสิ่นซีหรัน วันนี้นายพาศิษย์พี่ใหญ่มาด้วยหรือเปล่า อย่าบีบให้ฉันต้องลงไม้ลงมือตรงนี้นะ!"

"เซี่ยเฉิง!" เขาหอบหายใจหนักหน่วง แววตาคุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะและความเป็นเจ้าของ "ก่อนที่เราจะเดตกันครบสิบครั้ง ห้ามคุณไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด!"

"คุณชายเสิ่น ข้อตกลงมันต้องเท่าเทียมกันนะคะ" เธอเงยหน้าจ้องเขา แววตากระจ่างใสทว่าเฉียบคม "แล้วคุณทนไหวเหรอ ไม่ไปแตะต้องผู้หญิงคนอื่นน่ะ"

"ผมทำได้" เสิ่นซีหรันตอบอย่างเด็ดขาด

เซี่ยเฉิงพลันหลุดหัวเราะออกมา

เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือไปแตะคางที่ได้รูปคมสันของเขา ปลายนิ้วลูบไล้แผ่วเบา น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานเย้ายวน

"ไม่มีใครช่วยดับไฟให้ จะไม่อัดอั้นจนระเบิดเอาเหรอคะ"

ลูกกระเดือกของเสิ่นซีหรันขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง

เขายื่นมือไปโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้โดยไม่อาจควบคุม น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "งั้นคุณก็ช่วยผมสิ"

รอยยิ้มที่มุมปากของเซี่ยเฉิงยิ่งกว้างขึ้น

เธอยกยิ้ม "ช่วยตัวเองไปเถอะ"

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินจากไป ชายกระโปรงสะบัดเป็นแนวโค้งอย่างสง่างาม ไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย

ใบหน้าของเสิ่นซีหรันพลันมืดครึ้มราวกับก้นหม้อ

ยั่วเสร็จแล้วก็ชิ่งหนีงั้นเหรอ

ยัยผู้หญิงตัวร้าย!

สี่ทุ่ม

เฉียวซีเพิ่งกล่อมเสี่ยวโต้วติงจนหลับ พอกลับเข้ามาในห้องได้ไม่ถึงสองนาที เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์จากการกดรหัสประตูก็ดังขึ้น

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ

ซางเป่ยเฉินกลับมาแล้วเหรอ

เพียงไม่กี่วินาที ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้นในห้องนอน แสงไฟสีส้มอบอุ่นในห้องยังคงสว่างอยู่

เฉียวซีกำลังเอนหลังพิงหัวเตียง ในมือถือโทรศัพท์ไว้ ทว่าสายตากลับจ้องมองเขาตรง ๆ

ซางเป่ยเฉินถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างไม่ใส่ใจ โยนมันไว้บนพนักพิงโซฟาข้าง ๆ แล้วเดินตรงมานั่งลงที่ริมเตียง

เขาโน้มตัวลง หมายจะก้มลงจูบเธอ

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมโชยเข้าปะทะใบหน้า

หัวคิ้วของเฉียวซีขมวดมุ่นในทันที เธอเอียงหน้าหลบริมฝีปากของเขา

"บนตัวคุณมีกลิ่นอื่น ฉันไม่ชอบค่ะ"

การเคลื่อนไหวของซางเป่ยเฉินชะงักงัน เขามองใบหน้าด้านข้างที่แสดงอาการต่อต้านของเธอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ผมไปอาบน้ำก่อน"

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกไป

ใช่แล้ว เขากลับไปยังห้องฝั่งของเขา

ทว่ายังไม่ทันถึงสองนาที ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

ซางเป่ยเฉินเดินย้อนกลับมา ในมือถือกางเกงชั้นในสะอาดตัวหนึ่งกับผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่

เฉียวซีชะงักอึ้ง

"คุณไม่ใช่บอกว่าห้องน้ำฝั่งนี้เล็กเหรอคะ ทำไมไม่ไปอาบฝั่งนู้นล่ะ"

ซางเป่ยเฉินยกมุมปากขึ้น แววตาแฝงความเจ้าเล่ห์หน้าตายอย่างเป็นธรรมชาติ

"ผมดื่มเหล้ามา ถ้าลื่นล้มขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"

เฉียวซี : ...

คนคนนี้ หนังหน้าหนาได้โล่จริง ๆ

ไม่นานนัก เสียงสายน้ำซ่า ๆ ก็ดังขึ้นจากในห้องน้ำ

เฉียวซีหมดอารมณ์จะเล่นโทรศัพท์ไปเลย ในใจว้าวุ่นสับสนไปหมด

ยี่สิบนาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

ซางเป่ยเฉินเดินออกมา ไออุ่นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของครีมอาบน้ำ ท่อนล่างของเขาพันผ้าขนหนูผืนเดียวไว้อย่างหลวม ๆ หยดน้ำไหลรินไปตามลอนกล้ามท้องที่เรียงตัวสวยงาม ก่อนจะผลุบหายเข้าไปใต้ขอบผ้าขนหนู

สายตาของเฉียวซีกวาดมองเรือนร่างของเขาโดยไม่อาจควบคุม ลำคอเริ่มแห้งผากขึ้นมาเล็กน้อย

หุ่นแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ จุ๊ ๆ ดูดีกว่าพวกนายแบบไม่รู้ตั้งกี่เท่า

เธอแสร้งกระแอมไอเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

"คุณกลับไปนอนฝั่งคุณเถอะค่ะ เตียงที่นี่เล็ก นอนไม่สบายหรอก"

มือที่กำลังเช็ดผมของซางเป่ยเฉินหยุดชะงัก ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเธอ

"จะไปก็นอนด้วยกันทั้งคู่ คุณเลือกเอาเอง"

เฉียวซี "ฉันนอนที่นี่ค่ะ"

ซางเป่ยเฉิน "งั้นผมก็นอนที่นี่"

เฉียวซีพูดไม่ออกด้วยความโมโห

"ซางเป่ยเฉิน คฤหาสน์หลังใหญ่โตมีให้อยู่ไม่ยอมอยู่ แต่กลับดึงดันจะมาเบียดนอนเตียงฉัน คุณไม่อายบ้างหรือไงคะ"

"ยังโกรธอยู่อีกเหรอ" เขาโยนผ้าเช็ดตัวทิ้งไปลวก ๆ แล้วขยับตัวเข้ามาประชิดเธอ

"ใครจะว่างไปโกรธคุณกันคะ" เฉียวซีปากแข็ง

"มานี่สิ ให้ผมดูหน่อยว่าปากจะแข็งสักแค่ไหน"

เขาโน้มตัวลงมาแล้วประกบจูบลงบนริมฝีปากของเธอทันที

"อื้อ..."

จูบของเขาทั้งเร่าร้อนและเจือกลิ่นหอมกรุ่นของสุราสะอาดบริสุทธิ์ เขาบดเบียดรุกคืบอย่างหนักหน่วงโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พักหายใจเลยสักนิด

เพียงไม่นาน สายเดี่ยวชุดนอนบนตัวของเฉียวซีก็ถูกเขากัดจนหลุดร่วง

เขาไล่จูบตามลำคอระหงของเธอลงไปเรื่อย ๆ แล้วฝังใบหน้าลงกับความนุ่มนวลบริเวณหน้าอกของเธอ

ในพริบตาเดียว อุณหภูมิทั่วทั้งห้องนอนก็ร้อนรุ่มขึ้นมาราวกับถูกแผดเผา

เฉียวซีแทบจะเป็นบ้า

พอตื่นเต้นเข้าหน่อย บ้าเอ๊ย รู้สึกได้เลยว่ามีกระแสความอุ่นร้อนไหลทะลักออกมาด้านล่าง

เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดขึ้นมาฉับพลันแล้วผลักเขาออกไปอย่างแรง

"ฉัน... ฉันจะไปเข้าห้องน้ำค่ะ!"

เธอแทบจะเผ่นหนีอย่างไม่คิดชีวิต พุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำทันที

รอจนเธอก้าวออกมาอีกครั้ง สีหน้าก็ดูแย่เอามาก ๆ

เธอยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองตัวการต้นเหตุอย่างเอาเรื่อง

"ซางเป่ยเฉิน คุณห้ามจูบฉันอีกเด็ดขาดนะคะ"

"ไม่อย่างนั้นก็ไสหัวกลับไปนอนฝั่งนู้นของคุณเลย"

เธอเริ่มโมโหขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

เขายั่วอารมณ์เธอจนค้างเติ่งอยู่กึ่งกลางทุกที แต่ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ความรู้สึกแบบนี้มันน่าหงุดหงิดใจเกินไปแล้ว

"ได้ครับ ผมไม่จูบแล้ว"

ซางเป่ยเฉินมองท่าทางแก้มป่องเพราะความโกรธของเธอแล้วยกมือยอมแพ้ทันควัน

"แค่นอนกอดคุณอย่างเดียว"

เขาให้คำมั่นสัญญาอย่างจริงจัง

เฉียวซีปีนกลับขึ้นเตียงอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย พอเพิ่งจะล้มตัวลงนอน ก็ถูกเขาดึงรั้งเข้าไปในอ้อมอกแล้วกอดรัดไว้แน่น

"คุณไม่รู้สึกอะไรกับหนานซิงเลยเหรอคะ เธออยู่ข้างกายคุณมาตั้งสี่ปี" เฉียวซีเงยหน้ามองเขา อดไม่ได้ที่จะถามออกไปประโยคหนึ่ง

ซางเป่ยเฉินก้มหน้าลง สบสายตากับเธอ

"ถ้าผมชอบเธอ ผมยังจะกลับมานครหนิงเฉิงอีกเหรอ"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

"...กลับนครหนิงเฉิงเพราะฉันเหรอคะ"

"คุณคิดว่าไงล่ะ" เขาถามกลับ

"ไม่รู้ค่ะ"

ซางเป่ยเฉินกอดเธอแน่นขึ้น แทบจะหลอมรวมเธอเข้าไปในกระดูกและเลือดเนื้อ

"สี่ปีนี้ คิดถึงคุณจนแทบบ้า"

เฉียวซีซุกตัวอยู่ในอ้อมอกเขา ถามด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "คุณไม่ได้คบแฟนคนอื่นเลยเหรอคะ"

ซางเป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอจนแผงอกสั่นสะเทือน

"คุณคิดว่าไงล่ะ"

"ผมอดกลั้นมาตั้งสี่ปี คุณต้องชดใช้ให้ผมอย่างสาสม"

หัวใจของเฉียวซีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

จูบของซางเป่ยเฉินทาบทับลงมาอีกครั้ง ทั้งลึกซึ้งและดูดดื่มยิ่งกว่าเดิมจนไม่อาจหยุดยั้งได้... ค่ำคืนอันยาวนานช่างยากจะผ่านพ้น