ตอนที่ 80 ตอนค่ำจะกลับมานอนด้วย

"ซางเป่ยเฉิน ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้" เฉียวซีรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "นี่มันที่บริษัทนะ คุณอย่า... ทำอะไรบ้าๆ"

เมื่อเข้ามาในห้องพักผ่อน ซางเป่ยเฉินก็วางเธอลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม

"ยังไม่เคยลอง อยากลองดูหน่อย ไม่แน่อาจจะได้รสชาติไปอีกแบบ" เขาโน้มตัวลงมาทาบทับอยู่เหนือร่างเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรด

"ไม่เอานะ" เฉียวซีอายจนแทบแทรกแผ่นดิน

ซางเป่ยเฉินมองเธอด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"ต่อไปนี้ ห้ามหึงเรื่อยเปื่อย ห้ามระแวงผม และห้ามผลักไสผมอีก"

เฉียวซีมองสบตาเขา แล้วพูดออกมาอย่างจริงจัง "ฉันไม่ชอบเธอ"

ซางเป่ยเฉินยกยิ้มมุมปาก "คุณไม่จำเป็นต้องชอบเธอ แค่ชอบผมก็พอ"

พูดจบ เขาก็ก้มลงประทับจูบเธอ

จุมพิตของเขาแฝงไว้ด้วยความเผด็จการที่ไม่อาจปฏิเสธ ล่วงล้ำแยกริมฝีปากและฟันของเธอออก สอดปลายลิ้นเข้าไปพัวพันอย่างดูดดื่มลึกซึ้ง

ลมหายใจของเฉียวซีถูกช่วงชิงไปในพริบตา ทำได้เพียงเกาะไหล่เขาไว้ ยอมรับความใกล้ชิดสนิทสนมที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันนี้

ฝ่ามือของเขาลูบไล้อยู่บริเวณเอวของเธอ ความร้อนจากฝ่ามือแทบจะแผดเผาผ่านเนื้อผ้าเข้าไป

กระทั่งเฉียวซีแทบจะขาดใจ เขาถึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย หน้าผากชนแนบกับหน้าผากของเธอ

เสียงของเขาแหบพร่า แฝงความเย้ายวนใจไว้จางๆ "ซีเป่า อยากไหม"

"ไม่อยาก" เธอรีบตอบทันควัน

ซางเป่ยเฉินยกยิ้มมุมปาก ทว่าความปรารถนาในแววตากลับไม่ได้ลดทอนลงไปแม้แต่น้อย "วางใจเถอะ ตอนนี้ยังไม่แตะต้องคุณหรอก อีกสามวันพวกเราไปดูดาวกันนะ ที่รัก"

เขาคำนวณไว้อย่างแม่นยำ อีกสามวันประจำเดือนของเธอก็จะหมด ถึงเวลานั้น เขาจะอยู่เป็นเพื่อน "ออกกำลังกาย" กับเธอให้หนำใจ

คำว่า "ที่รัก" สองพยางค์นี้ทำเอาเฉียวซีถึงกับแขนขาอ่อนแรงไปทั้งตัว

สองแก้มของเธอร้อนผ่าว มือผลักเขาเบาๆ "คุณรีบลุกขึ้นไปสิ"

เขาไม่ได้ลุก แต่กลับทอดตัวลงนอนข้างๆ เธอแทน แขนยาวตวัดกอดรวบร่างเธอเข้ามาไว้ในอ้อมอก

"ให้ผมกอดสักพัก" น้ำเสียงของเขาฟังดูอู้อี้

เขาต้องปรับอารมณ์ให้สงบลงก่อน อึดอัดจนแทบจะทนไม่ไหว ตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น

อย่างน้อย ตอนนี้ก็ไม่กล้าจูบซี้ซั้วอีกแล้ว

ผ่านไปหลายนาที เฉียวซีถึงดิ้นขลุกขลักลุกออกจากอ้อมแขนเขา แล้ววิ่งหนีออกไปด้วยใบหน้าแดงก่ำและหัวใจที่เต้นระรัว

ตอนเที่ยง เฉียวซีกับพวกซูเสี่ยวเข่อลงไปกินข้าวที่ห้องอาหารชั้นล่าง โดยไปที่ชั้นสอง

ทั้งสามคนนั่งโต๊ะเดียวกัน ถาดอาหารมีกับข้าวเนื้อสัตว์สามอย่าง ผักหนึ่งอย่าง อาหารของห้องอาหารจัดว่ารสชาติดีทีเดียว

แต่ซูเสี่ยวเข่อกลับทำหน้าตาหมดอาลัยตายอยาก "เฮ้อ ผู้อำนวยการเจียงไม่อยู่แล้ว กินข้าวยังไม่มีหนุ่มหล่อให้มองเลย"

ฉินเยว่พูดขึ้นว่า "เธอก็ขึ้นไปชั้นบนสิ เมื่อกี้ฉันเห็นบอสซางกับคุณหนานขึ้นไปข้างบนด้วยนะ ปกติบอสซางไม่เคยลงมากินมื้อเที่ยงที่ห้องอาหารพนักงานเลย ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้จะยอมลงมาโปรดโลกมนุษย์เป็นเพื่อนคุณหนาน หายากจริงๆ"

ฉินเยว่ลดเสียงต่ำลงแล้วพูดต่อ "พวกผู้บริหารระดับสูงข้างบนเผ่นหนีกันเกือบหมดแล้ว กลัวจะไปขัดจังหวะความ 'หวานชื่น' ของทั้งสองคนน่ะสิ"

คำว่า "หวานชื่น" นั้น ฉินเยว่เน้นเสียงเบามาก

มือที่ถือตะเกียบของเฉียวซีชะงักไปเล็กน้อย

ซูเสี่ยวเข่อพูดเสริมอีกว่า "เธอกับบอสซาง หมดหวังแล้วจริงๆ เหรอ หุ้นคุณภาพเยี่ยมแบบนี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ ได้ยังไง ตายเป็นตายก็ต้องกำไว้ในมือให้แน่นสิ"

เฉียวซียกยิ้มมุมปาก หยิบถาดอาหารแล้วลุกขึ้นยืน

"จะไปไหนน่ะ" ซูเสี่ยวเข่อถาม

"ขึ้นไปดูวิวชั้นบนไง" เฉียวซีพูดพลางก้าวเดิน

ซูเสี่ยวเข่อกับฉินเยว่สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบสาวเท้าตามไปทันที เลขานุการของซีอีโอนั้นมีสิทธิ์ขึ้นไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหารชั้นบนสุดอยู่แล้ว

ห้องอาหารชั้นบนสุดโล่งกว้าง มีคนนั่งอยู่เพียงสามโต๊ะเท่านั้น

โต๊ะหนึ่งคือผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการฝ่ายการเงินสองคนนั่งอยู่ฝั่งทิศตะวันออก อีกโต๊ะหนึ่งคือเฉินเจิ้ง ซึ่งอยู่ห่างออกไปสี่ห้าโต๊ะ ไกลมาก ส่วนโต๊ะที่สะดุดตาที่สุดย่อมเป็นซางเป่ยเฉินกับหนานซิงที่นั่งอยู่ด้วยกันริมหน้าต่าง

เฉียวซีเหลือบมองจานอาหารประณีตเจ็ดแปดอย่างบนโต๊ะของพวกเขา มื้ออาหารของซีอีโอเป็นแบบสั่งทำสดใหม่ แตกต่างจากอาหารหม้อใหญ่ในโรงอาหารโดยสิ้นเชิง

ทั้งสามคนเลือกนั่งลงตรงโต๊ะที่อยู่ห่างจากพวกเขาไปสามช่วงโต๊ะ

ตอนที่ซางเป่ยเฉินมองเห็นเฉียวซี แววตาของเขาไหววูบขึ้นมาเล็กน้อย

ขณะนี้ เมื่อเฉียวซีนั่งลง เพียงแค่เงยหน้าขึ้นก็สามารถมองเห็นใบหน้าของซางเป่ยเฉินได้ทันที

หนานซิงสังเกตเห็นว่าสายตาของซางเป่ยเฉินดูผิดปกติ จึงหันกลับไปมองรอบหนึ่ง ถึงได้รู้ว่าคุณเลขาฯ ทั้งสามคนเดินเข้ามานี่เอง

ซางเป่ยเฉินหันไปมองเฉินเจิ้งแวบหนึ่ง เฉินเจิ้งก็สาวเท้าเร็วๆ เดินเข้ามาหา พยักหน้ารับคำสั่ง แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องครัว

ครู่ต่อมา เชฟก็นำซุปพิเศษสามที่มาเสิร์ฟ

"นี่เป็นซุปไก่ตุ๋นกระเพาะปลาสดที่บอสซางให้ส่งมาให้พวกคุณครับ"

ซูเสี่ยวเข่อและฉินเยว่มีสีหน้าประหลาดใจระคนดีใจ รีบลุกขึ้นกล่าวขอบคุณทันที

เฉียวซีกลับไม่ได้ขยับ ทั้งยังไม่ได้แตะต้องซุปถ้วยนั้นเลย

เธอเพียงก้มหน้ากินข้าวไปสองสามคำอย่างรีบๆ แล้วยกถาดอาหารไปวางไว้ที่จุดคืนภาชนะ เตรียมตัวจะเดินออกไป

ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินทั้งสองคนกลัวว่าจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้า จึงรีบวางชามกับตะเกียบแล้วเผ่นหนีไปตั้งนานแล้ว

ในเวลานี้ ทั้งชั้นเหลือคนอยู่เพียงหกคน โล่งกว้างจนแทบจะวังเวง

ตอนที่เดินผ่านข้างตัวพวกเขา หนานซิงกลับเอ่ยเรียกเธอไว้

"เลขาฯ เฉียว อิ่มเร็วจังเลยนะคะ วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันมารับตำแหน่ง เลยตั้งใจให้เป่ยเฉินพามาชิมอาหารที่ห้องอาหารดู รสชาติไม่เลวเลยทีเดียวค่ะ"

"มาตรฐานอาหารพนักงานของเทียนอวี้ดีมากจริงๆ ค่ะ แต่ก็คงเทียบกับอาหารจานพิเศษที่บอสซางสั่งทำให้คุณหนานไม่ได้หรอกนะคะ" เฉียวซียิ้มตอบอย่างมีมารยาท

"จะนั่งลงกินต่ออีกหน่อยไหมคะ เป่ยเฉินรู้ว่าฉันชอบกินต้มปลาซุปเปรี้ยว ก็เลยสั่งให้เชฟทำเป็นพิเศษ รสชาติดีมากเลยค่ะ" หนานซิงยิ้มพลางพูดเสริมขึ้นว่า

"แต่ถ้าเทียบกับที่พวกเราเคยกินที่ไห่เฉิง ก็ยังขาดอะไรไปนิดหน่อยอยู่ดี อารมณ์ตอนกินมันต่างกันน่ะค่ะ ตอนนั้นที่ฉันกับเป่ยเฉินร่วมกันก่อตั้งธุรกิจ ยุ่งจนกินข้าวแค่วันละมื้อเดียว เพราะงั้นกินอะไรก็อร่อยไปหมด"

แหม...

มีหรือที่เฉียวซีจะฟังไม่ออก

หนานซิงก็แค่อยากอวดกับเธอว่าตัวเองเคยร่วมสร้างธุรกิจและร่วมทุกข์ร่วมสุขกับซางเป่ยเฉินมาก่อน ความผูกพันจึงไม่ธรรมดา

เสียงเรียก "เป่ยเฉิน" คำแล้วคำเล่านี้ ทำเอาเฉียวซีแทบอยากจะคว่ำชามซุปราดลงไปตรงนั้นเสียจริง

"ถ้าอย่างนั้นคุณหนานก็โชคดีมากจริงๆ ค่ะที่ได้ร่วมฟันฝ่ามากับบอสซาง" เฉียวซียิ้ม "แต่ปลาจานนี้ต่อให้ทำออกมาดียังไง ก็คงสู้โจ๊กผักกับซาลาเปาไส้ครีมที่บอสซางลงมือทำเองไม่ได้หรอกนะคะ นั่นน่ะถึงจะอร่อยของจริง"

รอยยิ้มของหนานซิงชะงักค้างไปทันที

เขาลงมือทำโจ๊กผักกับซาลาเปาไส้ครีมเองเนี่ยนะ?

จากนั้นเธอก็แสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วพูดขึ้นอีกประโยค "โจ๊กผักเหรอคะ เคยกินสิ รสชาติดีมากจริงๆ นั่นแหละค่ะ"

คราวนี้เป็นฝ่ายเฉียวซีบ้างที่สีหน้าเริ่มดูไม่ดี

"ผมไม่ได้ต้ม" ซางเป่ยเฉินรีบปฏิเสธขึ้นมาทันควัน

ต้องรีบตัดตัวเองออกจากเรื่องนี้ให้พ้นก่อน

ผู้หญิงสองคนนี้ไหงถึงเปิดศึกใส่กันขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?

เฉียวซียกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ไม่รบกวนเวลาทานอาหารของคุณหนานกับบอสซางแล้วค่ะ"

พอเธอทำท่าจะเดินหนี ซางเป่ยเฉินก็ยื่นมือออกมารั้งข้อมือเธอไว้

"ทำไมไม่ดื่มซุป" เมื่อครู่นี้เขาจับจ้องเธออยู่ตลอด เธอไม่ได้แตะต้องเลยสักคำ

เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอชอบซุปไก่ตุ๋นกระเพาะปลาสด

"ไม่ชอบค่ะ คาวเกินไป อยากดื่มถ้วยของคุณมากกว่า" เธอเชิดคางขึ้น ชี้เป้าไปที่ถ้วยซุปของเขา

ของเขาคือซุปหมูไม่ติดมันตุ๋นสมอไทย

"งั้นก็ดื่มอันนี้"

ซางเป่ยเฉินออกแรงดึงแขน รวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมอกโดยตรง ให้เธอนั่งลงบนตักของเขาอย่างมั่นคง

เขาหยิบช้อนคันเล็กของตัวเอง ตักซุปขึ้นมาหนึ่งช้อนเล็กแล้วป้อนไปถึงริมฝีปากของเธอโดยตรง

"มา อ้าปากสิ"

เฉียวซีก็ไม่อิดออด เธออ้าปากรับแล้วกลืนลงไปทันที

หน้าตาที่ซางเป่ยเฉินอุตส่าห์กู้คืนให้เธอแบบนี้ ไม่รับไว้ก็โง่เต็มที

"อร่อยจังค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะดื่มอันนี้อีกนะ" มือของเธอโอบรอบคอเขาขึ้นมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวาน

"ได้สิ" ซางเป่ยเฉินยกยิ้มมุมปาก ค่อยๆ ป้อนให้ทีละคำอย่างอ่อนโยนจนแทบจะละลาย

คราวนี้ หนานซิงยิ้มไม่ออกอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวสลับคล้ำ รู้สึกเหมือนตัวเองหาเรื่องหน้าแตกแท้ๆ

"พรวด!" ซูเสี่ยวเข่อที่อยู่ไม่ไกลเห็นภาพนี้เข้าก็อดไม่ได้ที่จะพ่นซุปออกมาคำโต

ฉินเยว่โดนพ่นใส่เต็มหน้า จึงตะโกนใส่อย่างโมโหว่า "เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!"

"ขอโทษๆๆ" ซูเสี่ยวเข่อรีบขอโทษยกใหญ่ พร้อมกับส่งสายตาให้อย่างบ้าคลั่ง

ฉินเยว่หันกลับไปมองด้วยความสงสัย จึงได้เห็นภาพซางเป่ยเฉินกำลังโอบกอดเฉียวซีไว้แล้วป้อนซุปให้เธอทีละช้อน

เธอตกใจจนหดคอ รีบยกถาดอาหารแล้ววิ่งหนีทันที "รีบไปเร็วเข้า รีบไป"

ให้มันได้อย่างนี้สิ ยิ่งอยู่ใกล้เบื้องบนยิ่งหนาวเหน็บจริงๆ!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉียวซีกับซางเป่ยเฉินก็เดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกัน

เฉียวซีหน้าแดงก่ำอย่างหนัก เมื่อครู่นี้ในลิฟต์ เธอได้ "ตอบแทนบุญคุณ" ไปเรียบร้อยแล้ว

ซางเป่ยเฉินเดินขึ้นบันไดไปตรงๆ ซูเสี่ยวเข่อกับฉินเยว่ก็รีบปรี่เข้ามาหาทันที

ซูเสี่ยวเข่อถามอย่างตื่นเต้น "ซีซี เธอดีกันกับบอสซางแล้วเหรอ"

เฉียวซีตอบแบบอ้อมๆ แอ้มๆ "ก็ทำนองนั้นแหละ"

สิ่งที่ฉินเยว่สนใจที่สุดยังคงเป็นเรื่องในทางปฏิบัติ "สมรรถภาพ... อันนั้นของบอสซางฟื้นฟูกลับมาแล้วเหรอ"

เฉียวซีปรายตามองเธอแวบหนึ่ง "ไม่รู้ ยังไม่ได้ตรวจเช็ก"

"แล้วคุณหนานตำแหน่งสูงกว่าเธอ จะใช้เรื่องงานแก้แค้นเรื่องส่วนตัวมาเล่นงานเธอไหมเนี่ย" ซูเสี่ยวเข่อเริ่มกังวลขึ้นมาอีก แต่ก็รีบตบหน้าอกรับประกันทันที "ไม่ต้องกลัว พวกเราอยู่ข้างเธอเสมอ!"

"เอาล่ะ พักผ่อนกันก่อนเถอะ เลิกซุบซิบได้แล้ว" เฉียวซีดันตัวทั้งสองคนออกเบาๆ แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

เฉียวซีนั่งอยู่บนเก้าอี้ พลางนึกถึงภาพที่เขาป้อนน้ำแกงให้เธอในวันนี้

เธอคาดไม่ถึงเลยว่า ซางเป่ยเฉินจะใช้การกระทำจริงคอยประคับประคองและไว้หน้าเธอถึงขนาดนี้

เชื่อว่าหลังจากนี้หนานซิงคงจะเพลาๆ มือลงบ้าง

สัญชาตญาณของผู้หญิงไม่ผิดเพี้ยน หนานซิงมีความเป็นศัตรูกับเธอจริงๆ

ตกเย็น เฉียวซีพาเสี่ยวโต้วติงไปเดินห้างสรรพสินค้า

เฉียวซีเข็นรถเข็นชอปปิง โดยมีเสี่ยวโต้วติงนั่งอยู่บนที่นั่งเด็กอย่างว่าง่าย ขาสั้นป้อมทั้งสองข้างแกว่งไปมา

บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่สองคนคอยเดินตามห่างๆ ในระยะสิบกว่าเมตร สายตาคอยระแวดระวัง แต่ก็กลมกลืนไปกับฝูงชนได้อย่างแนบเนียน

เธอซื้อวัตถุดิบสดใหม่มาเยอะมาก รวมถึงนมผงด้วย

พอกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เธอก็รีบมุดเข้าครัวทันทีเพื่อเตรียมมื้อค่ำให้เจ้าตัวเล็กที่เริ่มหิวแล้ว

ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบขึ้น

ครืด...

การแจ้งเตือนข่าวบันเทิงยอดนิยมเด้งขึ้นมา

พาดหัวข่าวสะดุดตาอย่างยิ่ง: [ซางเป่ยเฉินควงหนานซิงเปิดตัวสุดตระการตากลางงานเวนเจอร์แคปิตอลระดับบิ๊ก "คู่หูตัวท็อป" แห่งวงการลงทุน ส่อแววมีข่าวดีเร็วๆ นี้?]

มือที่กำลังหั่นผักของเฉียวซีชะงักลง

เธอกดเปิดการแจ้งเตือน ภาพถ่ายความละเอียดสูงภาพหนึ่งพลันปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ

ในภาพ ซางเป่ยเฉินสวมสูทสีดำคัตติ้งเนี้ยบ รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย สันกรามคมกริบดูเย็นชาทว่าเซ็กซี่

ส่วนข้างกายเขา หนานซิงสวมชุดราตรียาวสุดหรูหรา ยิ้มแย้มอย่างเจิดจ้าและเปิดเผย แขนข้างหนึ่งคล้องแขนเขาไว้อย่างสนิทสนม ร่างกายแทบจะแนบชิดไปกับตัวเขา

หนุ่มหล่อสาวสวยภายใต้แสงไฟระยิบระยับ ช่างดูเหมาะสมกันจนบาดตา

แววตาของเฉียวซีหม่นแสงลง

เธอรู้อยู่แก่ใจดีว่า นี่เป็นเพียงการออกงานสังคมทางธุรกิจเท่านั้น

ทว่าตรงตำแหน่งหัวใจกลับยังคงมีความรู้สึกแน่นตึงและปวดหนึบแล่นเข้ามาเป็นระลอกจนรู้สึกไม่สบายใจ

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นกะทันหัน เมื่อเปิดประตูออกไป ก็พบว่าเป็นเฉินเจิ้งนั่นเอง

"บอสซางให้ผมเอาเค้กสตรอว์เบอร์รีมาให้เสี่ยวโต้วติงครับ"

เฉินเจิ้งยื่นกล่องเค้กในมือส่งให้ หลังจากเฉียวซีรับมาแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมไป

"มีอะไรอีกไหมคะ" เฉียวซีมองเขา

"บอสซางยังกำชับมาเป็นพิเศษด้วยครับว่า ข่าวค้นหายอดนิยมพวกนั้นสื่อเขียนมั่วไปเอง ทางฝ่ายประชาสัมพันธ์กำลังจัดการอยู่ คุณเฉียวไม่ต้องเก็บไปใส่ใจนะครับ"

"ค่ะ" เธอพยักหน้า "รับทราบแล้วค่ะ"

เธอเตรียมจะปิดประตู แต่เฉินเจิ้งกลับใช้มือข้างหนึ่งดันประตูไว้

"บอสซางยังบอกอีกว่า คืนนี้จะกลับมา... นอนเป็นเพื่อนคุณครับ"

เฉียวซี "..."