ตอนที่ 79 ทั้งตัวและหัวใจของผมเป็นของคุณ

เฉียวซีเบือนหน้าหนีด้วยความกระอักกระอ่วน รีบหาข้ออ้างทันที

"ฉัน...ฉันต้องอาบน้ำให้เสี่ยวโต้วติงแล้วค่ะ"

"อาบที่นี่แหละ"

"ไม่สะดวกหรอกค่ะ เสื้อผ้าอยู่ที่โน่นหมดเลย" เธอชี้ไปยังห้องฝั่งตรงข้าม

"ย้ายมาอยู่ที่นี่สิ" น้ำเสียงของซางเป่ยเฉินเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ "ห้องฝั่งนู้นของคุณเล็กเกินไป"

เขาพูดพลางอุ้มเสี่ยวโต้วติงเดินไปหยุดหน้าประตูบานหนึ่งแล้วผลักเปิดออก

"ที่นี่ยังมีห้องเด็กอีกห้องด้วย"

เฉียวซียื่นหน้าเข้าไปมองแล้วก็ต้องชะงักไปทันที

ภายในห้องตกแต่งอย่างสวยงามประณีต กลิ่นอายในอากาศมีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเนื้อไม้ เห็นได้ชัดว่ากลิ่นสีกลิ่นตกแต่งถูกกำจัดออกไปจนหมดแล้ว

ทั้งห้องราวกับปราสาทหลังน้อยสีชมพู มีสไลเดอร์ มีชิงช้า แล้วยังมีเตียงเจ้าหญิงสุดแสนชวนฝันอีกหนึ่งหลัง

ดวงตาของเสี่ยวโต้วติงเป็นประกายขึ้นมาทันที นิ้วป้อมๆ ชี้ไปที่เตียงหลังนั้น "ว้าว! หนูจะนอนเตียงสีชมพูนี้!"

ซางเป่ยเฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เอาชนะใจเด็กได้ ย่อมเข้าถึงตัวผู้ใหญ่ได้ง่ายขึ้นจริงๆ

เขาวางเสี่ยวโต้วติงลง ปล่อยให้เธอวิ่งเล่นอย่างร่าเริงอยู่ในห้อง แล้วจูงเฉียวซีเดินไปยังห้องนอนใหญ่

"มานี่สิ มาดูตรงนี้"

เฉียวซีถูกเขาดึงตัวไป พอเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ สายตาก็แทบจะพร่ามัวไปด้วยความตกตะลึง

การจัดวางตกแต่งข้างในนั้น ล้วนเป็นแบบที่เธอเคยลงมือออกแบบด้วยตัวเองในตอนนั้นทั้งสิ้น

บนผนังมีแกลเลอรีรูปภาพขนาดใหญ่ติดอยู่ ด้านในเต็มไปด้วยภาพจูบหลากหลายมุมของเธอกับซางเป่ยเฉิน

เพราะตอนนั้นพวกเขาเลือกแต่งงานแบบไม่เปิดเผย อีกทั้งเขายังอยู่ในช่วงเริ่มต้นก่อร่างสร้างธุรกิจ จึงยุ่งเสียจนไม่มีเวลาพาเธอไปถ่ายภาพพรีเวดดิ้ง

เธอรู้สึกไม่พอใจ เลยเอารูปที่แอบถ่ายไว้ทั้งหมดไปล้างออกมา แล้วนำมาติดเรียงรายจนแน่นขนัดบนผนังผืนนี้เพื่อเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของ

ในห้องนอนยังติดตั้งไฟสร้างบรรยากาศเอาไว้ ซึ่งกำลังเปลี่ยนเฉดสีอันแสนวาบหวิวชวนใจเต้นไปเรื่อยๆ

เขาชอบเปิดไฟตอนที่มีอะไรกับเธอ เพื่อเฝ้ามองความคลั่งไคล้ของกันและกัน

ด้านข้างยังมีตั่งนอนนุ่มสั่งทำพิเศษพร้อมบันไดเล็กสองขั้นวางคู่กัน

สมองของเฉียวซีแทบจะระเบิดออกมา

เขาเคยศึกษาท่าทางยากๆ ร่วมสิบกว่าท่ากับเธอบนตั่งนอนตัวนี้ ทั้งยังดุดันเร่าร้อนจนแทบขาดใจ

ผู้ชายบ้าคนนี้!

นี่เขาถอดแบบทุกสิ่งทุกอย่างในเรือนหอตอนนั้นมาแบบหนึ่งต่อหนึ่งเลยชัดๆ!

หัวใจของเธอเต้นรัวตุบๆ ราวกับมีกวางน้อยวิ่งชนพล่านอยู่ข้างใน ไม่สิ... ต้องเป็นฝูงกวางที่กำลังคลั่งต่างหาก

"ฉัน...ฉันชินกับการนอนเตียงตัวเองมากกว่าค่ะ"

พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งหนีออกไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง

ย้ายมาอยู่ที่นี่งั้นเหรอ? ไม่มีทางเสียหรอก เธอยังต้องมีพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองอยู่นะ!

การที่ซางเป่ยเฉินกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง ทำให้จังหวะชีวิตเหมือนจะปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด เธอต้องการเวลาในการปรับตัว

เมื่อมองแผ่นหลังที่วิ่งหนีเตลิดไปของเธอ รอยยิ้มก็ผุดพรายขึ้นในแววตาของซางเป่ยเฉิน

ทุกสิ่งทุกอย่าง อย่างไรก็ต้องเริ่มต้นใหม่อีกรอบ ถึงเวลานั้นเขาจะช่วยให้เธอได้ "ทบทวนความหลัง" อย่างเต็มที่

เฉียวซีเพิ่งจะกลับมาถึงห้องของตัวเอง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เป็นเซี่ยเฉิงนั่นเอง

"ที่รัก ออกมาตี้กัน! ที่คลับหลิงเตี่ยนมีนายแบบกลุ่มใหม่เข้ามา หล่อกระชากใจ ซิกแพกแน่นปั๋ง ดีงามระดับตัวตึงตลอดกาลแน่นอน!"

ตอนนี้เฉียวซีไม่กล้าไปข้องแวะกับพวกหนุ่มละอ่อนหน้าใสพวกนั้นหรอก

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจยอมสารภาพแต่โดยดี

"เฉิงเฉิง ฉันกับซางเป่ยเฉิน... คืนดีกันแล้วนะ"

ปลายสายเงียบไปสามวินาที จากนั้นเสียงกรีดร้องก็ระเบิดขึ้น

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!"

"เมื่อคืนนี้"

เฉียวซีกระซิบเสียงเบา "เมื่อคืนเจียงซื่อขอฉันแต่งงาน แต่ฉันปฏิเสธไป... ฉันพบว่าตัวเองยังคงตัดใจจากซางเป่ยเฉินไม่ได้"

"แกนอนกับเขาแล้วเหรอ" เซี่ยเฉิงถามตรงไปตรงมา

"เอ่อ... ยะ ยังเลย"

"ค่อยยังชั่วหน่อย!" เซี่ยเฉิงสลับเข้าสู่โหมดกุนซือทันที "ฉันจะบอกแกให้นะ แกห้ามยอมทอดกายให้เขาง่ายๆ เด็ดขาด! ผู้ชายพรรค์นั้นพอได้คืนมาอีกรอบก็จะไม่เห็นค่า แกต้องช่วยเชิดใส่แล้วดึงเชิงเขาไว้สักเดือนหนึ่งเป็นอย่างต่ำ!"

หนึ่งเดือนงั้นเหรอ

ใบหน้าของเฉียวซีสลดลงทันควัน เมื่อวานถ้าไม่ใช่เพราะประจำเดือนมา เธอคงถูกเขากลืนกินจนไม่เหลือซากไปแล้ว

แถมในห้องน้ำ เขายังหน้าหนาหลอกล่อให้เธอช่วยเขา...

ภาพเหตุการณ์นั้นช่างชวนให้อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ใบหน้าของเฉียวซีแดงซ่านขึ้นมาอีกระลอก

เซี่ยเฉิงพูดต่อ "จริงสิ ลืมบอกแกไปเลย เมื่อวานตอนเที่ยงฉีเซิ่งนัดฉันไปกินข้าว แถมยังพา ดร.จ้ง คนนั้นไปด้วย"

"นึกไม่ถึงเลยว่า ดร.จ้ง จะเป็นคนรู้จักเก่าแก่ของแม่ฉัน แถมเขายังพูดชื่อเดิมของแม่ฉันก่อนแต่งงานออกมาได้ด้วย"

"แต่ฉันไม่ได้ยอมรับหรอกนะ แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องไป"

เซี่ยเฉิงกดเสียงต่ำลงแล้วเม้าท์มอยอย่างตื่นเต้น "แกคิดว่า ดร.จ้งคนนี้ จะเป็นมือที่สามระหว่างพ่อกับแม่ฉันหรือเปล่า"

คำพูดนี้ทำเอาเฉียวซีตกใจสะดุ้ง

เซี่ยเฉิงหัวเราะมาจากปลายสาย "ฮิๆ ถ้าฉันจับจุดอ่อนของ ดร. ได้ วันหลังเขามารักษาแกก็ไม่กล้าคิดแพงแล้วล่ะสิ ชมฉันเร็วเข้า!"

เฉียวซีกลอกตา "ผู้ชายที่มีสถานะสูงส่งอย่าง ดร.จ้ง จะไปเป็นมือที่สามได้ยังไงกัน"

เธอฉุกคิดขึ้นมา "หรือไม่ก็... พ่อแกต่างหากที่เป็นมือที่สามแล้วแย่งแม่มาได้"

เซี่ยเฉิงทางนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น

"เชี่ย สมองแกนี่แล่นดีจริง! พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปลองเชิงตาแก่นั่นดู ฮ่าๆ!"

ทั้งสองคนคุยไร้สาระกันต่ออีกพักหนึ่งถึงได้วางสาย

เสียงกดรหัสประตูดังมาจากหน้าห้อง

ซางเป่ยเฉินอุ้มเสี่ยวโต้วติงที่กำลังง่วงงุนเดินเข้ามา

"ยัยหนูอยากนอนแล้ว คุณช่วยอาบน้ำให้เธอหน่อยนะ เดี๋ยวผมมีธุระ ต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย"

"ค่ะ"

เฉียวซีรีบรับเสี่ยวโต้วติงมาอุ้มไว้ พอได้ยินว่าเขาจะออกไปข้างนอก ในใจก็แอบโล่งอกขึ้นมา

ซางเป่ยเฉินโน้มตัวลงมาจุมพิตที่ใบหน้าของเฉียวซีเบาๆ

เสี่ยวโต้วติงแม้จะง่วง แต่เรดาร์ตรวจจับไวยิ่งนัก มือน้อยๆ ฟาด "เพียะ" เข้าที่ใบหน้าของซางเป่ยเฉินทันที

แรงไม่ได้เยอะ แต่ท่าทางเด็ดเดี่ยวนัก

"ห้ามหอมแก้มพี่สาวนะ! ห้ามจูบพี่สาวมั่วซั่ว!"

เฉียวซีชะงักไป

ทว่าซางเป่ยเฉินกลับหัวเราะ เขาจับมือน้อยๆ ที่ก่อเรื่องไว้แล้วยกขึ้นมาจรดริมฝีปากจูบเบาๆ เช่นกัน

"วันข้างหน้า คุณอาสตรอว์เบอร์รีจูบได้ แต่คนอื่นห้ามจูบ"

แล้วจึงเริ่มล่อลวงผลประโยชน์ "ต่อไปคุณอาสตรอว์เบอร์รีจะเอาเค้กสตรอว์เบอร์รีกับขนมกระต่ายน้อยมาให้หนูทุกวันเลย ดีไหมครับ"

"จริงเหรอคะ" ดวงตาของเสี่ยวโต้วติงเป็นประกายขึ้นมาทันที

ซางเป่ยเฉินพยักหน้า "จริงสิครับ"

เสี่ยวโต้วติงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างจริงจัง "งั้นคุณอามาเป็นคุณพ่อของหนูได้ไหมคะ"

พอประโยคนี้หลุดออกมา บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบกริบลงทันที

ทั้งเฉียวซีและซางเป่ยเฉินต่างชะงักไปพร้อมกัน

"ไม่ได้ครับ" ซางเป่ยเฉินแทบจะโพล่งออกมาในทันที ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดและเฉียบคม

แววตาของเสี่ยวโต้วติงหม่นแสงลงในพริบตา เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยจนเบะปาก

"งั้นคุณอาก็ห้ามหอมแก้มพี่สาว"

เฉียวซีรีบยื่นมือไปปิดปากเล็กๆ ของเธอไว้ ยัยเด็กคนนี้ ขายเธอไปแล้วยังจะมาต่อรองอะไรตรงนี้อีกเนี่ย

"เอาล่ะ หนูง่วงแล้ว พี่พาไปอาบน้ำนะ"

เธออุ้มเสี่ยวโต้วติงแล้วสาวเท้าก้าวเร็วๆ เข้าไปในห้องน้ำ

ซางเป่ยเฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองเงาร่างที่ลับสายตาไป มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

คืนนั้น ซางเป่ยเฉินกลับไปที่ห้องหนังสือในคฤหาสน์และเปิดประชุมทางไกลข้ามประเทศอย่างเร่งด่วน ยุ่งอยู่จนถึงตีสองกว่า

เขานวดหัวคิ้วเบาๆ และสุดท้ายก็ไม่ได้กลับไปที่อพาร์ตเมนต์

เพราะกลัวจะรบกวนจนเธอตื่น

วันรุ่งขึ้น

เฉียวซีกลับมาถึงกลุ่มบริษัทเทียนอวี้ตั้งแต่เช้าตรู่

วันนี้เธอสวมชุดสูทกางเกงสีน้ำเงินแบรนด์โอต์กูตูร์ การตัดเย็บที่เฉียบคมขับเน้นเรียวขายาวตรงสง่างามของเธอให้ดูโดดเด่นอย่างที่สุด

ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเมคอัพบางเบาประณีต ริมฝีปากแตะลิปสติกสีชมพูกะปิ ทำให้เธอดูกระฉับกระเฉงแบบหญิงแกร่งแห่งแวดวงทำงาน ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์สะกดสายตา ออร่าเปล่งประกายอย่างเต็มเปี่ยม

ไม่นาน ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพร้อมเสียง "ติ๊ง"

ซางเป่ยเฉินก้าวขายาวๆ เดินออกมา

เขาสวมสูทสั่งตัดสีเทาเข้ม ซึ่งโอบรับรูปร่างสูงโปร่งไหล่กว้างเอวสอบของเขาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติปรากฏความอ่อนโยนที่หาได้ยากระบายอยู่จางๆ ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่น้อย

"สวัสดีตอนเช้าค่ะท่านประธานซาง" เลขานุการทั้งสามคนโค้งคำนับทักทายอย่างพร้อมเพรียง

"อรุณสวัสดิ์"

เขาเพียงพยักหน้ารับเรียบๆ กวาดสายตามองทุกคน แล้วมาหยุดอยู่ที่เฉียวซีเป็นคนสุดท้าย

ฝีเท้าของเขามิได้หยุดชะงัก เพียงหันกลับมาทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง

"เลขาฯ เฉียว ชงกาแฟมาให้ผมแก้วหนึ่ง"

"ค่ะ" เฉียวซีรีบขานรับ แล้วสาวเท้าก้าวเร็วๆ ไปยังห้องเตรียมเครื่องดื่ม

เธอยกกาแฟดำบดสดเดินมาถึงหน้าห้องทำงานซีอีโอ แล้วยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ

"เข้ามา"

เฉียวซีผลักประตูเข้าไป แล้ววางกาแฟลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขาอย่างมั่นคง

จากนั้น เธอก็เปิดสมุดบันทึกในมือ แล้วเริ่มรายงานกำหนดการของวันนี้ให้เขาฟังอย่างเป็นระเบียบตามปกติ

"ท่านประธานซางคะ กำหนดการวันนี้มี..."

หลังรายงานเสร็จ ซางเป่ยเฉินก็พูดขึ้นมาเพียงประโยคเดียว

"งานเลี้ยงตอนหนึ่งทุ่ม ให้หนานซิงไปร่วมงานเป็นเพื่อนผม"

"นัดหมายหลังสามทุ่ม ให้เลื่อนออกไปทั้งหมด"

นิ้วมือที่จับปากกาของเฉียวซีชะงักไปเล็กน้อย

"ค่ะ รับทราบค่ะ"

ปากของเธอตอบรับไป พลางรีบจดบันทึกลงในสมุด หนานซิงไปร่วมงานกับเขาอย่างนั้นเหรอ

หัวใจของเธอพลันดิ่งวูบลงในทันที

ก็จริงสินะ

จะว่าไปแล้ว หนานซิงเป็นถึงรองซีอีโอของกลุ่มบริษัทเทียนอวี้ แถมยังเป็นผู้ถือหุ้นของเป่ยเฉียวแคปิตอล

ส่วนตัวเธอ ก็เป็นเพียงแค่เลขานุการตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

หากยืนอยู่ข้างกายเขา ก็คงทำให้เขาดูเสียเกียรติไปด้วย

ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ในใจของเธอ ซ่อนเอาไว้ไม่มิดเลยแม้แต่น้อย

เพียงแค่ซางเป่ยเฉินช้อนสายตาขึ้นมอง ก็ดูออกทันทีว่าเธอไม่มีความสุข

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงใหญ่ที่แผ่แรงกดดันไร้รูปก้าวตรงเข้ามาหาเธอทีละก้าว

"งานเลี้ยงธุรกิจคืนนี้ มีแต่คนในแวดวงวาณิชธนกิจ เป็นแค่การเข้าสังคมตามหน้าที่"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ

"ผมกลัวคุณจะไม่เข้าใจ แล้วจะรู้สึกเบื่อเอา"

"หนานซิงไปร่วมงานในฐานะตัวแทนของเทียนอวี้ ส่วนผมเป็นตัวแทนของเป่ยเฉียว เป็นแค่เรื่องงานเท่านั้น อย่าคิดมากเลย"

เฉียวซีนิ่งอึ้งไป

เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเขาจะยอมอธิบายให้เธอฟัง

ความรู้สึกขื่นขมในอกถูกคำอธิบายที่ไม่ได้คาดฝันนี้ชะล้างให้เจือจางลงไปบ้าง

เธอเงยหน้าขึ้น พยายามทำสีหน้าให้ดูสงบและเป็นมืออาชีพ

"ท่านประธานซางคะ การจะให้ใครไปร่วมงานเป็นเพื่อน มันเป็นอิสระของคุณค่ะ"

"ดิฉันที่เป็นเลขานุการ ไม่มีสิทธิ์เข้าไปก้าวก่ายหรอกค่ะ"

ซางเป่ยเฉินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขาโอบล้อมเธอไว้ในพริบตา

เขายกมุมปากขึ้น แววตาแฝงความหยอกเย้าอยู่หลายส่วน

"เลขาฯ เฉียว คุณมีสิทธิ์ก้าวก่ายนะ"

"ตัวของผมเป็นของคุณ ใจของผมก็เป็นของคุณ"

"คุณอยากจะก้าวก่ายยังไง ก็ได้ทั้งนั้น"

สิ้นเสียงพูด เขาก็ก้มหน้าลงมา แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างแม่นยำ

ดวงตาของเฉียวซีเบิกกว้างขึ้นมาทันที

เขากล้าดียังไงกัน... ที่นี่มันห้องทำงานนะ!

จูบของเขาเปี่ยมไปด้วยความเผด็จการชนิดที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ บดเบียดดูดดึงและรุกรานยึดครองอย่างเอาแต่ใจ

กลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้นกลืนกินเธอไปจนหมดสิ้น สองแก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แดงก่ำจนแทบจะมีหยาดเลือดซึมออกมา

เขาอุ้มตัวเธอขึ้นมา จูบเธอไปพลางก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักผ่อนไปพลาง...