ตอนที่ 78 อยากลองอีกสักครั้งไหม

ภายในคลับหรูระดับแนวหน้าแห่งหนึ่ง

แสงไฟในห้องรับรองค่อนข้างสลัว หนานซิงดื่มไปมากพอสมควรในค่ำคืนนี้ ใบหน้าขาวผ่องจึงเจือสีแดงระเรื่อจางๆ

บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำคนหนึ่งเดินเข้ามาเงียบกริบ โน้มตัวลงไปกระซิบรายงานข้างหูเธอ

เนื้อความเรียบง่าย ใจความประมาณว่า ซางเป่ยเฉินกับเฉียวซีค้างคืนอยู่ที่วิลล่าแถบชานเมืองด้วยกันทั้งคืนและไม่ได้ออกมาข้างนอกเลย

ปลายนิ้วที่ถือแก้วเหล้าของหนานซิงเกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอดำดิ่งมืดมนจนอ่านอารมณ์ไม่ออก

สี่ปีแล้ว

เธอเก็บซ่อนความรู้สึกไว้อย่างระมัดระวังถึงสี่ปี พยายามอย่างยิ่งที่จะสวมบทบาทที่เหมาะสมที่สุด แต่สุดท้ายก็ยังไม่อาจก้าวเข้าไปในหัวใจของเขาได้ และยังปล่อยให้เฉียวซีสบโอกาสเข้าจนได้

หน้าอกของเธอเหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกแน่นอยู่ อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

แต่ว่า เป่ยเฉียวแคปิตอล...

แม้เธอจะถือหุ้นไม่มาก แต่นั่นก็คือน้ำพักน้ำแรงที่เธอร่วมสร้างมากับซางเป่ยเฉิน

ใครก็แตะต้องไม่ได้ทั้งนั้น

เฉียวซียิ่งไม่มีสิทธิ์!

แววตาอ่อนโยนของเธอจางหายไป เหลือไว้เพียงความเฉียบขาดที่เย็นเยียบ

หนานซิงกระดิกนิ้ว บอดี้การ์ดจึงรีบก้าวเข้ามาใกล้อย่างนอบน้อม

เธอโน้มเข้าไปข้างหูเขาแล้วเอ่ยบางอย่างออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

สีหน้าของบอดี้การ์ดไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

"ครับ"

พูดจบ เขาก็หันหลังแล้วหายลับออกไปนอกประตูอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น เฉียวซีค่อยๆ ลืมตาตื่น สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือไออุ่นระอุ

เธอขยับตัวเล็กน้อย แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกแกร่งอันร้อนผ่าว ท่อนแขนทรงพลังโอบรัดรอบเอวของเธอไว้ ลอนกล้ามเนื้อชัดเจนและแฝงไปด้วยความรู้สึกครอบครองที่ไม่อาจปฏิเสธได้

คือซางเป่ยเฉิน

ความจริงข้อนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระตุกวูบ

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น อยากจะขยับตัวลุกออกจากอ้อมกอดของเขา

ทว่าพอขยับตัวเพียงนิด ชายหนุ่มด้านหลังก็กระชับวงแขนแน่นขึ้น เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าในยามเช้าดังขึ้นเหนือศีรษะเธอ

"ตื่นแล้วเหรอ"

ร่างกายของเฉียวซีพลันแข็งทื่อ

วินาทีต่อมา เธอก็ถูกแรงดึงพลิกตัวกลับไป สบเข้ากับดวงตาคู่คมลึก

ซางเป่ยเฉินมองเธออยู่อย่างนั้น อารมณ์ในดวงตาไหวระริก ยังไม่ทันที่เฉียวซีจะได้เอ่ยปาก เขาก็ก้มหน้าลงมาจุมพิตอย่างเอาแต่ใจโดยไม่เปิดโอกาสให้ทัดทาน

"อรุณสวัสดิ์"

คำทักทายสั้นๆ จมหายไปในริมฝีปากที่แนบชิด

จุมพิตนี้แฝงความเกียจคร้านและเผด็จการเฉพาะตัวของยามเช้า เฉียวซีถูกเขากอดรัดไว้แน่น ทำได้เพียงรับสัมผัสนั้นอย่างจำนน

หลังจากแนบชิดกันอยู่ครู่หนึ่ง ซางเป่ยเฉินก็กอดเธอไว้ในอ้อมอกแนบแน่น

"ซีเป่า สี่ปีแล้ว รู้ไหมว่าสี่ปีมานี้ฉันใช้ชีวิตยังไง" น้ำเสียงของเขาเจือความน้อยใจอยู่รางๆ

เฉียวซีช้อนตาขึ้นมองเขา ตัวเธอเองก็ใช่ว่าจะไม่ลำบากเสียเมื่อไหร่

ทันใดนั้น ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาสองที ช่างน่าอายจริงๆ

"หิวแล้วเหรอ"

"อืม" เฉียวซีพยักหน้า ท้องยังปวดตุบๆ อยู่ลึกๆ รู้สึกไม่สบายตัวเลยสักนิด

"ลุกไปหาอะไรกินก่อนเถอะ" ซางเป่ยเฉินจูบหน้าผากเธอเบาๆ แล้วเลิกผ้าห่มออก

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ซางเป่ยเฉินก็จูงมือพาเธอมายังห้องแต่งตัวส่วนตัว

ด้านในแขวนเสื้อผ้าสตรีแบรนด์เนมประจำฤดูกาลไว้เต็มไปหมด ทั้งยังมีตู้โชว์เครื่องประดับอัญมณีและรองเท้าคู่ใหม่เอี่ยมเรียงรายเป็นแถว

ราวกับยกห้องรับรองวีไอพีของร้านแบรนด์เนมหรูมาไว้ที่นี่ทั้งห้อง

เฉียวซีถึงกับอึ้งไป นี่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนเหรอ

ซางเป่ยเฉินโอบเธอไว้ "ชอบไหม เลือกเอาเองสิ"

"ต่อไป ทุกๆ เดือนจะเปลี่ยนเป็นคอลเลกชันใหม่ยกชุด"

"ตู้เสื้อผ้าของผู้หญิง ควรจะเป็นแบบนี้"

"ทั้งหมดนี้เตรียมไว้ให้ฉันเหรอคะ" เธอถามออกไปคำหนึ่ง

"เฉินเจิ้งจัดแจงให้ทางแบรนด์ส่งมาตั้งแต่เช้าตรู่ ล้วนเป็นแบบใหม่ล่าสุดของฤดูกาลนี้" ซางเป่ยเฉินพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับแค่สั่งให้คนเอาอาหารเช้ามาส่ง

เฉียวซีมองโลโก้หรูหราที่เปล่งประกายเหล่านั้นแล้วรู้สึกมึนงงไปหมด ทุกชิ้นราคาเริ่มต้นที่หลักแสนขึ้นไปทั้งนั้น

ความเว่อร์วังอลังการของมหาเศรษฐีชั้นนำนี่มันสุดยอดจริงๆ

"อึ้งไปเลยเหรอ นี่แค่นิดหน่อยเท่านั้นเอง"

"วันข้างหน้า ไม่ว่าเธอจะชอบอะไร ฉันก็จะซื้อให้หมด" เขายกยิ้มมุมปาก

"ประธานซางคิดจะเลี้ยงดูฉันเหรอคะ" เธอแซวเล่นเบาๆ นิ้วก้อยลากผ่านราวชุดกระโปรงยาวเป็นตับ

"เฉียวซี ฉันต้องการสิ่งเดียวจากเธอเท่านั้น" เขามองเธอด้วยสายตาจริงจัง นิ้วเรียวยาวจิ้มเบาๆ ไปตรงตำแหน่งหัวใจของเธอ สัมผัสนั้นช่างอ่อนนุ่มเหลือเกิน

เฉียวซีปัดมือเขาออก แล้วเลือกหยิบชุดเดรสกระโปรงสีดำที่เรียบง่ายที่สุดมาเปลี่ยนใส่

ซางเป่ยเฉินกุมมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วพาเธอเดินลงบันไดไปด้านล่าง

ภายในโถงคฤหาสน์ เหล่าคนรับใช้และพ่อบ้านต่างยืนตัวตรง สายตาทุกคู่หันมองมาพร้อมเพรียงกัน แววตาของพวกเขาแฝงไปด้วยความเข้าใจและความเคารพยำเกรง

เฉียวซีถูกมองจนรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

ซางเป่ยเฉินหยุดฝีเท้า กวาดสายตามองรอบหนึ่ง น้ำเสียงของเขาไม่ดัง ทว่าหนักแน่นทรงพลัง

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณเฉียวคือนายหญิงของที่นี่"

"พวกคุณต้องปฏิบัติต่อเธอ ให้เหมือนกับที่ปฏิบัติต่อผม"

ทั่วทั้งห้องโถงเงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงตอบรับดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

"รับทราบค่ะ/ครับ ประธานซาง"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบอีกครั้ง คราวนี้เธอตกใจกับน้ำหนักในคำพูดของเขา

นายหญิงงั้นเหรอ?

นี่เขา... กำลังประกาศอย่างเป็นทางการเหรอ?

ทว่าซางเป่ยเฉินกลับทำเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด เขาจูงมือเธอไปนั่งที่โต๊ะอาหารและอยู่ทานมื้อเช้าเป็นเพื่อนเธอ

เฉียวซีมีเรื่องค้างคาใจ จึงทานไปอย่างใจลอย

"ฉัน... ฉันต้องกลับแล้วค่ะ" เธอวางมีดกับส้อมลงแล้วเอ่ยเสียงเบา

เมื่อวานแม่โทรหาเธอเป็นสิบๆ สายโดยไม่ได้รับ ข้อความในวีแชตก็คงระเบิดไปแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกผิดและร้อนใจเป็นที่สุด ต้องรีบกลับไปอธิบายด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้

ซางเป่ยเฉินมองเธอ ไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่ม เพียงแค่พยักหน้า

"ผมไปส่ง"

รถโรลส์-รอยซ์สีดำจอดลงที่หน้าประตูทางเข้าชุมชนอันหนิงย่วน

เฉียวซีปลดเข็มขัดนิรภัย กำลังจะเอ่ยลา ร่างสูงใหญ่ของซางเป่ยเฉินก็โน้มตัวเข้ามา

มือหนึ่งของเขายันพนักพิงหลังของเธอไว้ กักเธอไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะก้มลงจูบเธอ

จูบครั้งนี้ดูดดื่มและอ่อนหวานยิ่งกว่าเมื่อเช้า

จนกระทั่งเฉียวซีแทบจะหมดลมหายใจ เขาถึงยอมปล่อย ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของเธอเบาๆ

"ไปเถอะ"

ใบหน้าของเฉียวซีร้อนผ่าว เธอผลักประตูรถแล้ววิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง

ทันทีที่เปิดประตู ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่

"หม่ามี้!"

เสียงเรียกอ้อแอ้ไร้เดียงสานั้น หวานหยดย้อยจนแทบละลาย

หัวใจของเธออ่อนยวบ กระชับอ้อมแขนอุ้มเสี่ยวโต้วติงที่โผเข้ามาขึ้น แล้วก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มฟอดใหญ่

"เด็กดีของแม่"

ยังไม่ทันได้ออดอ้อนกันกี่วินาที เสียงที่เจือไปด้วยโทสะก็แผดดังขึ้นมา

"ไปไหนมา!"

เฉินซิ่วฮวากอดอก เดินหน้าบึ้งตึงออกมาจากห้องด้านใน สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เธอ

"ทำไมโทรไปไม่รับ! เฉียวซี แกคิดจะเล่นหายตัวเหรอ ไม่รู้หรือไงว่าคนอื่นเขาจะเป็นห่วง!"

เฉียวซีอุ้มลูกไว้ น้ำเสียงฟังดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

"ขอโทษค่ะแม่ เมื่อคืนหนูดื่มหนักไปหน่อย ตั้งปิดเสียงโทรศัพท์ไว้เลยไม่ได้ยิน ก็เลยนอนค้างที่บ้านเพื่อนร่วมงานค่ะ"

เฉินซิ่วฮวาเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อข้ออ้างนี้ นางก้าวประชิดเข้ามาอีกก้าว แล้วเปลี่ยนประเด็นกะทันหัน

"งั้นแกบอกฉันมาสิ เจียงซื่อเขามีความพร้อมขนาดนั้น ทำไมแกถึงไม่ยอมรับคำขอแต่งงานของเขา!"

"เพราะหนูไม่ได้รักเขาค่ะ" เฉียวซีขมวดคิ้วมุ่น

"แม่คะ แม่เลิกกังวลเรื่องของหนูเถอะค่ะ"

"ฉันจะไม่ห่วงได้ยังไง!" เสียงของเฉินซิ่วฮวาแหลมสูงขึ้นมาแปดระดับ เต็มไปด้วยความผิดหวังและโมโหที่ลูกไม่ได้ดั่งใจ

"ในใจแกยังคิดถึงไอ้คนแซ่ซางใจดำคนนั้นอยู่ใช่ไหม!"

"เปล่านะคะ" เฉียวซีรีบปฏิเสธทันควัน สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำงานเต็มที่

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยเสริมอีกประโยค

"แม่คะ เรื่องเมื่อสี่ปีก่อน หนูเข้าใจซางเป่ยเฉินผิดไปเองค่ะ"

"ความจริงแล้ว เขาไม่ได้นอกใจ ทั้งหมดเป็นแผนการที่ไป๋เวยจัดฉากขึ้นมาค่ะ"

บรรยากาศเงียบสงัดไปชั่วขณะ

โทสะบนใบหน้าของเฉินซิ่วฮวาไม่ได้จางหายไป กลับยิ่งลุกโชนรุนแรงกว่าเดิม

"แล้วยังไงล่ะ! นี่แกคิดจะกินหญ้าปากคอก ย้อนกลับไปหาคนเก่าหรือไง!"

เฉียวซีถูกจ้องจนขนลุกซู่ รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที

พอเฉินซิ่วฮวานึกถึงคนผู้นั้นขึ้นมา ก็โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

"แกอย่าลืมนะว่าแม่ใจร้ายใจมารของมันทำอะไรไว้ เพื่อแย่งเงินทั้งหมดของพวกเราไป ถึงกับสมรู้ร่วมคิดกับนังแซ่ไป๋นั่นขับไล่พวกเราออกจากนครหนิงเฉิง! ฉันขอบอกแกไว้เลยนะเฉียวซี ฉันไม่มีวันยอมให้แกเดินย้อนกลับไปทางเดิมเด็ดขาด!"

เมื่อเห็นขอบตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธจัดของแม่ เฉียวซีจึงเลือกที่จะยอมถอยให้

การปะทะกันตรงๆ มีแต่จะเจ็บปวดทั้งสองฝ่าย

เธอพยักหน้ารับเบาๆ

"ค่ะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ"

ต้องปลอบให้แม่ใจเย็นลงก่อน

ทว่าเฉินซิ่วฮวายังไม่ยอมหยุด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง และด่าทอต่อไปว่า

"แม่คนนี้มีชีวิตอยู่มาหลายสิบปี ยังรู้เลยว่าเสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง! แล้วนังเฝิงอี้หรูนั่นล่ะ แทบจะถลกหนังเลาะกระดูกลูกสะใภ้ตัวเองอยู่แล้ว! นี่มันใช่เรื่องที่คนเป็นแม่จะทำได้ลงคอเหรอ!"

ในที่สุด นางก็โยนคำถามอันเฉียบขาดแทงใจดำออกมาประโยคหนึ่ง

"แล้วซางเป่ยเฉินล่ะ เรื่องที่แม่เขาทำพวกนี้ อย่าบอกนะว่าเขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด?"

การเคลื่อนไหวของเฉียวซีชะงักงัน

ทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่

ซางเป่ยเฉินรู้เรื่องไหม

ไม่

เขาไม่มีทางรู้แน่นอน

"เอาเถอะค่ะ อย่าโกรธไปเลย เดี๋ยวหนูพาแม่ไปซื้อกับข้าวนะคะ" เฉียวซีรีบปลอบนาง

เฉียวซีกินมื้อกลางวันและมื้อเย็นที่อันหนิงย่วนเรียบร้อยแล้ว ถึงได้พาเสี่ยวโต้วติงกลับออกมา

เพิ่งจะกลับมาถึงหน้าประตูอพาร์ตเมนต์ พลันได้ยินเสียงแกร๊ก ประตูห้องตรงข้ามเปิดออก ซางเป่ยเฉินก้าวขายาวๆ เดินออกมา

"คุณอาสตรอว์เบอร์รี" เสี่ยวโต้วติงยื่นมือน้อยๆ ไปหาเขาด้วยความดีใจ

ซางเป่ยเฉินอุ้มเสี่ยวโต้วติงเข้ามาไว้ในอ้อมอกแล้วหอมแก้มทีหนึ่ง

"เสี่ยวโต้วติง ต่อไปให้เรียกว่าพี่เขยนะ"

เฉียวซี "..."

เสี่ยวโต้วติงเอียงคอมึนงง ฟังไม่เข้าใจ และไม่รู้ด้วยว่าพี่เขยคืออะไร กินได้หรือเปล่า

"คุณมาทำไมคะ" เธอถาม

"มานอนกับเธอ!" เขาเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นชอบธรรมและเป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง

ตู้ม!

ใบหน้าของเฉียวซีแดงก่ำขึ้นมาในทันใด

ซางเป่ยเฉินชอบมองท่าทางตอนเธอหน้าแดงเป็นพิเศษ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างควบคุมไม่อยู่

"มาสิ"

เขาอุ้มเด็กไว้ มืออีกข้างยื่นออกมากุมมือเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ แล้วจูงเธอเดินเข้าไปในห้องฝั่งตรงข้ามของเขา

ทันทีที่ก้าวเข้าประตูมา เฉียวซีก็ตกตะลึงไปทั้งตัว

บ้านหลังนี้...

สไตล์การตกแต่ง การจัดวางและการจัดห้องของบ้านหลังนี้ เหมือนกับเรือนหอในอดีตของพวกเขาไม่มีผิดเพี้ยน

แม้กระทั่งราวสแตนเลสตรงหน้าหน้าต่างบานจรดพื้นก็ยังเหมือนกันเป๊ะ

ตอนนั้น เธอจับราวตรงนี้ไว้ แล้วเขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง ร่วมรักฟาดฟันกับเธออยู่หนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ

ระหว่างที่กำลังใจลอยอยู่นั้น ลมหายใจอุ่นร้อนสายหนึ่งก็เป่ารดผ่านใบหูของเธอ

เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนของซางเป่ยเฉินดังขึ้นข้างหูเธอ

"อยากลอง... อีกสักรอบไหม"

พวงแก้มของเฉียวซีเห่อร้อนขึ้นมาทันที ไอร้อนแผ่ลามไปจนถึงกกหู