ตอนที่ 77 ชาตินี้ คุณเป็นได้แค่ภรรยาของผม

ซางเป่ยเฉินอุ้มเธอเข้ามาในบ้าน แล้วหันไปสั่งพ่อบ้านที่อยู่ด้านหลัง

"เตรียมของว่างรอบดึกหน่อย เอาของที่เธอชอบ"

"ครับ"

จากนั้นเขาก็อุ้มเฉียวซีตรงขึ้นไปชั้นบน

เฉียวซีเพิ่งจะได้สติกลับมา เธอเงยหน้ามองแนวกรามคมชัดของเขา

"คุณคือเจ้าของบ้านหลังนี้ตัวจริงงั้นเหรอ"

"เมื่อสองปีก่อน คุณเป็นคนซื้อที่นี่ไว้เหรอ"

ซางเป่ยเฉินหยุดฝีเท้า ก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่จริงจังจนน่าใจหาย

"ผมซื้อไว้ทั้งเนินเขา โอนเป็นชื่อคุณทั้งหมด"

"เพราะงั้น แถบนี้ทั้งหมดเป็นของคุณ ต้นไม้ก็เป็นของคุณ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้น "รวมถึงผม...ก็เป็นของคุณด้วย"

เฉียวซีชะงักงันไปโดยสิ้นเชิง สมองขาวโพลนไปหมด

เขาพูดต่อ "เพราะงั้นอย่าขุดเลย ไว้ว่างๆ เราค่อยมาดูกันใหม่ มาตั้งแคมป์ ดูดาวด้วยกัน"

คำว่า "ดูดาว" ทำให้พวงแก้มของเฉียวซีร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เธอเบือนหน้าหลบด้วยความเก้อเขิน แล้วพึมพำเสียงเบา

"คราวก่อนที่ปล่อยหมามาไล่กวด เป็นฝีมือคุณใช่ไหม"

เขาปฏิเสธทันควัน

"ไม่ใช่แน่นอน หมามันไม่รู้จักคุณ มันก็เลยวิ่งไล่"

เขาชะงักไปนิด แล้วเสริมต่ออย่างชอบธรรม

"ผมแค่ไปวิ่งเป็นเพื่อน"

วิ่งเป็นเพื่อนเนี่ยนะ?

เฉียวซีทั้งโกรธจนอยากจะหัวเราะ ทั้งรู้สึกน้อยใจ

"ซางเป่ยเฉิน ฉันยังไม่ได้ยกโทษให้คุณนะ"

เขาก้มหน้าลง ริมฝีปากอุ่นแตะลงบนพวงแก้มของเธอแผ่วเบา

"อืม เดี๋ยวผมใช้วิธีอื่นขอโทษแทน"

เขาหมายความว่ายังไง?

ระหว่างที่พูด เขาก็อุ้มเธอเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่กว้างขวาง

เขาวางเธอลงบนโซฟานุ่มอย่างทะนุถนอม แล้วย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเธอ

"ซีเป่า ผมขอโทษ"

"ผมไม่รู้ว่าเส้นที่ปาแตกไปก่อนหน้านี้เป็นสร้อยข้อมือของผมเอง"

"เดี๋ยวผมจะให้คนร้อยกลับมาใหม่"

พอพูดถึงสร้อยข้อมือ ความโกรธของเฉียวซีก็ปะทุขึ้นมาอีก ขอบตาเริ่มแดงเรื่อ

"คุณมันคนเฮงซวย คุณกอดหนานซิงหมายความว่ายังไง คิดจะไปอยู่กินกับเธอสองต่อสองใช่ไหมล่ะ"

"นั่นผมจงใจประชดคุณ ประชดที่คุณไปเดตกับเจียงซื่อ"

เขากุมมือเธอไว้ แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เราเสมอกันคนละครั้ง หายกันแล้วนะ อย่าโกรธเลย นะครับ"

เธอสูดจมูก ยังคงรู้สึกน้อยใจ "ไม่หาย!"

เขากำลังจะเอ่ยปลอบต่อ แต่เฉียวซีกลับขยับตัวดิ้นขึ้นมากะทันหัน

"เร็ว ถอยไป" เธอผลักเขาออกแล้วรีบพุ่งไปยังห้องน้ำ เดินไปได้สองก้าวก็วกกลับมา เปิดกระเป๋าของตัวเองแล้วหยิบของแผ่นหนึ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง

ซางเป่ยเฉินมองตามแผ่นหลังของเธอ แววตาหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินออกไปนอกห้อง

พอเฉียวซีออกมา เธอก็เดินไปยืนที่ระเบียงใหญ่ ตรงจุดนี้มีมุมมองที่งดงามที่สุด เมื่อมองไปยังต้นแปะก๊วยบนเนินเขาที่โอบล้อมด้วยแสงดาว ช่างงดงามราวกับภาพวาด

เธอคาดไม่ถึงเลยว่าคนที่ซื้อพื้นที่แถบนี้ไว้จะเป็นซางเป่ยเฉิน แสดงว่าเมื่อสองปีก่อนเขาก็เคยกลับมาแล้ว

เพียงแต่พวกเขาไม่ได้เจอกัน หรือว่า...เขาไม่อยากตามหาเธอกันแน่?

ขอบตาของเธอเริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำตา

ผ่านไปไม่นาน ซางเป่ยเฉินก็ยกถาดอาหารเดินเข้ามา

โจ๊กผักร้อนกรุ่นหนึ่งชาม ทั้งยังมีซาลาเปาไส้ครีม ฮะเก๋า และขนมกุ้ยฮวาที่เธอชอบที่สุด

ตอนที่อุ้มเธอเข้ามาในบ้านเมื่อครู่ เขาได้ยินเสียงท้องไม่รักดีของเธอร้องประท้วงแล้ว

"มานี่สิ ทานอะไรรองท้องก่อน" เขาวางถาดลงบนโต๊ะน้ำชา

เฉียวซีนั่งลงบนโซฟา เขายกชามโจ๊กขึ้นมา คนเบาๆ พลางเป่าให้คลายร้อน เตรียมจะป้อนเธอ

"วางไว้ตรงนั้นเถอะ ฉันทานเองได้"

เขาไม่ยอมวาง เพียงยื่นตะเกียบให้เธอ ส่งสัญญาณให้เธอคีบของว่าง ส่วนตัวเองยังคงยืนกรานจะป้อนโจ๊กให้เธอ

เฉียวซีขัดเขาไม่ได้ จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

เมื่อมีอาหารตกถึงท้องจนกระเพาะอุ่นสบาย อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาก

พออิ่มได้เจ็ดส่วน เธอก็วางตะเกียบลง

"ฉันอิ่มแล้ว คุณให้คนไปส่งฉันกลับเถอะ"

ซางเป่ยเฉินหยิบทิชชู่เปียกขึ้นมา ดึงมือเธอไปเช็ดนิ้วให้ทีละนิ้วอย่างประณีตบรรจง

จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ที่บอกว่าจะเริ่มต้นใหม่ก่อนหน้านี้น่ะ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า"

เฉียวซีใจเต้นแรงขึ้นมา แต่ปากกลับบอกว่า "มันหมดอายุไปแล้ว"

"ไม่มีสิทธิ์พิเศษนี้อีกแล้ว"

เขาเงยหน้าขึ้น แววตาลุกโชนจับจ้องมองเธอ

"ผมอยากจะขอใช้สิทธิ์พิเศษนี้ใหม่อีกครั้ง"

"ไม่มีแล้วค่ะ" เธอลุกขึ้น พูดจบก็คิดจะเดินออกไป

เขาก้าวขายาวๆ เพียงก้าวเดียว แขนยาวก็ยื่นมาขวางตรงหน้าเธอไว้

"ซีเป่า พวกเรามาลองกันใหม่อีกสักครั้งเถอะ"

"สามเดือน ให้เป็นช่วงเวลาปรับตัวเข้าหากันของพวกเรา"

"ถ้าผ่านมันไปได้อย่างราบรื่น พวกเราก็กลับมาแต่งงานกันใหม่"

"ใครจะไปแต่งงานใหม่กับคุณกัน..."

เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ถูกเขาขัดขึ้นมาอย่างเผด็จการ

"ชาตินี้ คุณเป็นได้แค่ภรรยาของผมคนเดียวเท่านั้น"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบอย่างแรง

วินาทีถัดมา จุมพิตของเขาก็โถมทับลงมาอย่างถาโถม

จูบครั้งนี้ดุดันและร้อนแรง แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ จูบเสียจนเอวของเธอแอ่นไปข้างหลังอย่างควบคุมไม่อยู่

"ซาง... อื้อ..."

เขาใช้ความเร่าร้อนของตน ลบล้างความกังวลและทางถอยทั้งหมดของเธอ

ในที่สุด ร่างกายที่เกร็งแน่นของเฉียวซีก็ค่อยๆ อ่อนระทวยลง สองแขนโอบรอบคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัว มิฉะนั้นคงต้องล้มลงไปจริงๆ

เขาถือโอกาสนั้นอุ้มเธอขึ้น หมุนตัววางลงบนเตียงใหญ่ด้านหลัง ปรับเปลี่ยนท่าทางให้อยู่ในตำแหน่งที่สบายขึ้น แล้วโน้มตัวลงไปจูบเธอต่อ

ในห้องนอนเปิดเพียงโคมไฟติดผนังสีสลัวดวงเดียว บรรยากาศค่อยๆ ร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ลมหายใจของทั้งคู่ต่างก็กระชั้นถี่จนไม่เป็นจังหวะ

ใบหน้าของเฉียวซีแดงก่ำ แต่ว่าเธอ... ตอนนี้เธอไม่สะดวก

ปลายจมูกของซางเป่ยเฉินแนบชิดกับจมูกของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินบนใบหน้าของเธอ เขาส่งเสียงแหบพร่าเอ่ยปลอบประโลม

"ไม่รีบ รอผ่านไปอีกสองสามวันก่อน"

"ใครรีบกันคะ" ใบหน้าของเฉียวซียิ่งแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดซึมออกมา

เขามองดูท่าทางเขินอายปนกระอักกระอ่วนของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอเบาๆ

"ผมรีบ"

"ผมเป็นฝ่ายรีบเอง"

"คืนนี้ลมแรง นอนที่นี่เถอะ ไม่ต้องไปตั้งแคมป์แล้ว คุณมีประจำเดือนอยู่ ต้องลุกไปเข้าห้องน้ำมันไม่สะดวก"

เขาจุ๊บเบาๆ ที่ริมฝีปากของเธอ

"พาคุณไปอาบน้ำนะ"

พูดจบ ไม่รอให้เธอคัดค้าน เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง แล้วสาวเท้ายาวๆ ตรงไปยังห้องน้ำ

"คุณปล่อยฉันนะ! ซางเป่ยเฉิน!"

เขาก้มหน้าลงไปประกบจูบริมฝีปากที่กำลังประท้วงของเธออีกครั้ง

ไม่นานภายในห้องน้ำก็อบอวลไปด้วยไอน้ำร้อนจางๆ

เขาวางเธอลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ร่างสูงใหญ่โอบล้อมร่างเธอไว้จนมิด

สายน้ำอุ่นและรอยจูบอันร้อนผ่าว ค่อยๆ ทลายสติสัมปชัญญะที่แทบจะไม่หลงเหลืออยู่แล้วของเธอไปทีละคืบ

แม้ว่าเขาจะแตะต้องเธอไม่ได้ แต่เธอสามารถแตะต้องเขาได้

วันนี้ จะต้องประทับตราตีตราจองให้ได้

ลมหายใจของเฉียวซีปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง

เขาจับมืออันอ่อนนุ่มของเธอ แล้วกดลงไปข้างล่าง...

อีกด้านหนึ่ง

ในภัตตาคารหมุน

เจียงซื่อกำลังฉลองวันเกิดอยู่เพียงลำพัง

บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสประณีตวางอยู่เต็มโต๊ะ ทว่ากลับไม่ถูกแตะต้องเลยแม้แต่น้อย

แต่ขวดเหล้าสองขวดข้างๆ กลับว่างเปล่าไปแล้ว

เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้

ครั้งนี้ เขาจำต้องยอมรับว่าตนเองพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

ครู่หนึ่ง โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นครืดคราด

บนหน้าจอปรากฏชื่อ "พี่สาว" กะพริบอยู่

เขากดรับสาย เสียงแหบแห้ง

"อาซื่อ สำเร็จไหม" ปลายสายเสียงของเจียงอี๋เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจียงซื่อหลับตาลง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

"ไม่ครับ"

"เธอปฏิเสธผม"

เมื่อวางสาย รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงอี๋ก็แข็งค้างไปในทันที

เฉินซิ่วฮวาเห็นสีหน้าเธอไม่สู้ดี จึงรีบถามขึ้นว่า "เป็นอะไรไปน่ะ"

เจียงอี๋สูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงที่พูดออกมาแฝงความไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่สำเร็จค่ะ"

"ซีซีปฏิเสธการขอแต่งงานค่ะ"

"อะไรนะ!" เฉินซิ่วฮวาผุดลุกขึ้นจากโซฟาทันที ความเร็วในการขยับตัวน่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อครู่ทั้งสองคนเพิ่งจะคุยกันถึงเรื่องว่าจะจัดเลี้ยงงานแต่งกี่โต๊ะอย่างตื่นเต้นดีใจอยู่แท้ๆ

เธออุ้มเสี่ยวโต้วติงขึ้นมา อารมณ์พลันปะทุออกมา

"นังเด็กคนนี้นี่ ฉันจะไปถามดูให้รู้เรื่อง ขอตัวกลับก่อนนะ!"

เธอพูดไปพลางเดินออกไปพลาง พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาเฉียวซี

สัญญาณโทรศัพท์ติดแล้ว

แต่ทว่าปลายสายกลับมีเพียงเสียงสัญญาณเรียกเข้าที่ดังซ้ำๆ อยู่เท่านั้น

ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่มีคนรับสาย

ในเวลานี้ ภายในวิลล่าชานเมืองเงียบสงัด

เฉียวซีกำลังนอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมอกของซางเป่ยเฉิน

เธอเหนื่อยล้าจนแทบหมดแรงจริงๆ แม้แต่แขนก็เมื่อยล้าจนยกไม่ขึ้น

โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอสว่างขึ้นแล้วดับลงครั้งแล้วครั้งเล่าตามสายเรียกเข้าของเฉินซิ่วฮวา กะพริบวูบวาบอยู่ท่ามกลางความมืด

ทว่าซางเป่ยเฉินกลับไม่มีความง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

เขานอนตะแคง แขนข้างหนึ่งโอบรัดรอบเอวของเธอไว้อย่างมั่นคง กักตัวเธอทั้งร่างไว้ในอาณาเขตของตนเอง

เขาจ้องมองใบหน้ายามหลับสนิทของคนในอ้อมอกอย่างตั้งอกตั้งใจ ลมหายใจแผ่วเบาลงอย่างระมัดระวัง

สี่ปีแล้ว ในที่สุดเธอก็ได้กลับมานอนในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง แต่ความรู้สึกนี้มันช่างดูไม่เป็นจริงเอาเสียเลย เขากลัวเหลือเกินว่าหากตนเองเผลอหลับไป เธอจะเลือนหายไปอีก

ชายหนุ่มก้มหน้าลง ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอมและความปรารถนาจะครอบครองอย่างหาที่สุดมิได้