ตอนที่ 76 คุณมีสิทธิ์อะไรมารั้งผมไว้

การขอแต่งงานของเจียงซื่อนั้นโรแมนติกถึงขีดสุด

บรรยากาศแบบนี้ ผู้ชายแบบนี้ ผู้หญิงคนไหนจะต้านทานไหว?

ทว่าในวินาทีนี้ เฉียวซีกลับนึกถึงคนอีกคนหนึ่ง

คำสารภาพรักนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ในห้วงความคิด ภาพความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้ถึงหกปีพลันผุดวาบขึ้นมาอย่างรุนแรง

หกปีก่อน ในคืนวันสำเร็จการศึกษา เธอสวมชุดราตรีที่ซางเป่ยเฉินสั่งตัดให้เป็นพิเศษ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังเนินเขาที่คุ้นเคยแห่งนั้น

ใต้ฝ่าเท้าคือทางเดินสายเล็กๆ ที่ปูลาดด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาว

ทางเดินตลอดสายไม่ได้ยาวนัก แต่ถูกออกแบบให้มีซุ้มพวงดอกไม้โค้งยี่สิบสองซุ้ม ดอกไม้แต่ละชนิดล้วนแตกต่างกัน เป็นสัญลักษณ์แทนช่วงชีวิตยี่สิบสองปีของเธอ

ทางสายดอกไม้ทอดยาวไปจนสุดทาง ซึ่งเป็นที่ตั้งของต้นแปะก๊วยสูงตระหง่าน

เธอค่อยๆ ก้าวเดินไปทีละก้าว หัวใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง

ใต้ต้นแปะก๊วยต้นนั้น เขากำลังยืนอยู่

ซางเป่ยเฉิน

เขาสวมสูทสีดำขลับตัดเย็บประณีตเข้ารูป ชายหนุ่มที่ปกติมักจะเย็นชาห่างเหิน ในวันนั้นกลับหล่อเหลาจนไม่อาจละสายตาได้

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาใกล้ เขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

"ซีเป่า ชีวิตที่ผ่านมาของคุณ ผมไม่ได้มีส่วนร่วมมากนัก แต่ช่วงเวลาอีกหลายสิบปีหลังจากนี้ ผมหวังว่าจะมีคุณ"

"ให้ผมได้อยู่เคียงข้างคุณอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม ได้กินข้าวด้วยกันทุกมื้อ ทะเลาะกันในทุกๆ ครั้ง และผ่านพ้นทุกฤดูกาลไปด้วยกันนะ"

น้ำเสียงของเขาแฝงความประหม่าที่ยากจะสังเกตเห็น ทว่ากลับหนักแน่นและมั่นคงอย่างยิ่ง

"อนาคตของผมมีเพียงชื่อเดียวเท่านั้น นั่นคือชื่อของคุณ"

"ซีเป่า แต่งงานกับผมนะ ต่อไปผมจะหาเงินให้ได้เยอะๆ แล้วให้คุณใช้คนเดียว"

เขาชูแหวนเพชรขึ้นมา ประกายในดวงตาของเขาสว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าเสียอีก

เธอแย้มยิ้ม แต่น้ำตากลับรินไหลลงมาอย่างไม่รักดี

ที่เขาเคยบอกว่าเรียนจบแล้วจะแต่งงานกัน มันเป็นเรื่องจริง

เธอยื่นมือออกไป และสวมแหวนวงนั้น

เขาโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอก จุมพิตอย่างลึกซึ้งดูดดื่ม จากนั้นก็เข้าไปในเต็นท์ และร่วมรักผูกพันกันจนถึงรุ่งสาง

ความทรงจำเปรียบเสมือนมีดทื่อๆ ที่กรีดเฉือนหัวใจของเฉียวซีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเธอกับซางเป่ยเฉิน สลักลึกเข้าไปในกระดูกและสายเลือดตั้งนานแล้ว จะลบเลือนออกไปง่ายๆ ได้อย่างไร

"เฉียวซี แต่งงานกับผมได้ไหมครับ?"

เสียงอันอ่อนโยนของเจียงซื่อดังขึ้นอีกครั้ง ดึงสติเธอกลับมาจากห้วงความทรงจำ

เฉียวซีมองเขา แววตาเอ่อคลอด้วยประกายน้ำตา

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเล็กๆ เพื่อเว้นระยะห่าง

เธอสูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงสงบนิ่งจนน่ากลัว

"ขอโทษนะคะ เจียงซื่อ"

"ฉันรักเขาแค่คนเดียว"

"ความกล้าหาญและความมุ่งมั่นของคุณเตือนสติฉัน ว่าความสุขต้องใช้ความพยายามไขว่คว้ามาด้วยตัวเอง ฉันเข้าใจเขาผิดมาตลอดสี่ปี ฉันไม่อยากต้องรอไปอีกสี่ปีแล้วค่ะ"

"ขอโทษจริงๆ ค่ะ"

พูดจบ เธอก็ยกชายกระโปรงขึ้น หมุนตัวแล้ววิ่งออกไปทันที

ฝีเท้าใต้ร่างเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับเปี่ยมล้นด้วยความหวังของการได้เกิดใหม่อีกครั้ง

เธอวิ่งผ่านห้องอาหารที่ประดับประดาด้วยดอกไม้สด วิ่งไปตามระเบียงทางเดิน เสียงรองเท้าส้นสูงดังก้องสะท้อนไปในค่ำคืน

ตอนนี้เธอเปี่ยมล้นไปด้วยความกล้าหาญ เธอจะไปรั้งซางเป่ยเฉินไว้

สิ่งที่ดังก้องอยู่ในหู ล้วนเป็นคำพูดของเขาทั้งสิ้น

"ตัดใจจากเจียงซื่อ แล้วมารั้งผมไว้"

"เฉียวซี ใช้หัวใจของคุณมองดูสิ"

"เฉียวซี คุณยังรักผมอยู่ไหม?"

"เฉียวซี ผมต้องการให้คุณชดใช้เวลาสี่ปีให้ผม"

"เฉียวซี คุณเป็นคนทอดทิ้งผมก่อน คุณเป็นคนทิ้งผมไป..."

ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในทันที ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็พุ่งตัวเข้าไปข้างใน แล้วกดปุ่มปิดประตูรัวๆ ราวกับคนบ้าคลั่ง

เธอต่อสายโทรศัพท์หาเฉินเจิ้ง

เมื่อรู้ว่าซางเป่ยเฉินอยู่ที่ไหน เธอไม่ได้มุ่งหน้าไปหาเขาทันที แต่กลับแวะกลับบ้านก่อนรอบหนึ่ง

เธอหยิบหินอาเกตทั้งสิบสี่เม็ดนั้นออกมาจากลิ้นชัก

เธอต้องการให้เขาร้อยสร้อยข้อมือเส้นนี้ด้วยมือตัวเอง แล้วสวมกลับคืนบนข้อมือของเธออีกครั้ง เม็ดที่ขาดหายไปนั้น ให้ใช้ตัวเขาเองมาชดเชย

เธอไม่อยากแยกจากเขาอีกต่อไปแล้ว

ภายในคลับ แสงไฟสลัวราง ทว่าบรรยากาศกลับคึกคักอย่างยิ่ง

วินาทีที่เฉียวซีผลักประตูห้องรับรองส่วนตัวเข้าไป เสียงเอะอะอึกทึกข้างในก็เงียบกริบลงในทันใด

เธอเห็นซางเป่ยเฉินในทันที

เขาทิ้งตัวนั่งอยู่ใจกลางโซฟา ขาไขว่ห้าง ท่าทางดูเกียจคร้านทว่าแผ่รังสีคุกคามที่ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้

หนานซิงนั่งอยู่ข้างกายเขา เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ ดูสวยสง่าและเยือกเย็น

ด้านข้างยังมีผู้ชายอีกสามคน คนหนึ่งคือนายน้อยเสิ่น ส่วนอีกสองคนเธอไม่รู้จัก

ซางเป่ยเฉินเหลือบตาขึ้นมองเธอ

เมื่อเขาเห็นชุดราตรีหรูหราอลังการบนตัวเธอ หัวใจก็พลันดิ่งวูบลงอย่างหนักหน่วง

แต่งตัวงดงามสะดุดตาขนาดนี้ นี่เพิ่งจบงานรอบแรก แล้วตอนนี้ก็มาต่องานรอบสองกับเขาอย่างนั้นหรือ?

สายตาของเขาพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที

จู่ๆ ชายหนุ่มก็ยื่นมือออกไป ดึงหนานซิงที่อยู่ข้างๆ เข้ามาไว้ในอ้อมแขน ท่าทางสนิทสนมและคลุมเครือนั้น ราวกับจงใจแสดงให้เธอดู

หน้าอกของเฉียวซีอึดอัดจนปวดแปลบ ทว่าเธอก็ยังคงรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี

"ซางเป่ยเฉิน ฉันขอคุยกับคุณสักสองสามคำได้ไหมคะ"

น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบจนแทบกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

"ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังยุ่งอยู่ ไสหัวออกไป"

"ฉันแค่อยากคุยไม่กี่คำค่ะ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว" น้ำเสียงของเฉียวซีเจือแววเว้าวอน

"ไล่เธอออกไปเดี๋ยวนี้!" เขาตวาดลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน

บอดี้การ์ดสองคนรีบเดินเข้ามา ล็อกแขนเธอไว้คนละข้างทันที

"อย่ามาจับฉันนะ!"

เธอออกแรงสะบัดจนหลุด แล้วพุ่งตัวไม่กี่ก้าวไปตรงหน้าเขา

เธอล้วงเอาลูกปัดเหล่านั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแบฝ่ามือที่สั่นเทาออก

"ซางเป่ยเฉิน คุณช่วยร้อยลูกปัดพวกนี้ให้ฉันได้ไหมคะ... พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ"

เขามองดูลูกปัดสีแดงพวกนั้นบนฝ่ามือของเธอ มุมปากยกยิ้มเยาะหยันอย่างถึงที่สุด

เขาตวัดมือปัดออกไปอย่างแรง

"แกร๊กๆๆ—"

ลูกปัดทั้งสิบสี่เม็ดถูกเขาปัดร่วงลงพื้นอย่างแรง และกลิ้งกระจายไปทั่ว

เฉียวซีตกใจ ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

"โยนเธอออกไป!" เขาตะโกนก้องอีกครั้ง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เธอมีสิทธิ์อะไรมาขอเริ่มต้นใหม่?

เฉียวซีสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง "ซางเป่ยเฉิน คุณไม่ใช่บอกให้ฉันรั้งคุณไว้หรอกเหรอคะ"

"เธอมีสิทธิ์อะไรมารั้งฉัน? คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?" เสียงของซางเป่ยเฉินเจือด้วยเพลิงโทสะอันมหาศาล

"ไปโรแมนติกกับผู้ชายคนอื่นเสร็จแล้ว ถึงได้วิ่งมาเรียกร้องความสนใจกับฉันงั้นเหรอ?"

"ไล่เธอออกไป!" เขาออกคำสั่งซ้ำอีก

บอดี้การ์ดก้าวเข้ามาจับไหล่เธออีกครั้ง

"อย่ามาแตะตัวฉัน ฉันเดินเองได้"

ขอบตาของเธอแดงก่ำ หันหลังแล้วก้าวเดินจากไปทีละก้าว

ภายในห้องส่วนตัว

หนานซิงส่งเสียงจิ๊จ๊ะออกมาสองที น้ำเสียงแฝงการล้อเลียนเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก

"นายก็ใจร้ายเกินไปแล้วนะ เขายอมก้มหัวให้นายถึงขนาดนี้แล้ว"

เธอโน้มตัวลง เก็บลูกปัดเม็ดหนึ่งที่กลิ้งมาอยู่ข้างเท้าขึ้นมาจากพรม วางไว้บนฝ่ามือแล้วก้มดูอย่างละเอียด

"เอ๊ะ นี่ไม่ใช่สร้อยข้อมือลูกปัดเส้นที่นายประมูลมาได้ในงานประมูลหรอกเหรอ? ทำไมถึงย้อมเป็นสีแดงล่ะ?"

เธอพูดพลางหย่อนลูกปัดลงไปในแก้วเหล้าดีกรีแรงตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

แล้วพูดต่อว่า "ลูกปัดนี้มีคุณสมบัติแปลกประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง

พอเปื้อนเลือดก็จะกลายเป็นสีแดง ใช้น้ำล้างยังไงก็ไม่ออก

แต่เหล้าแรงๆ ล้างออกได้"

หนานซิงหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาแกว่งสองสามที ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบลูกปัดขึ้นมา

เมื่อวางลงบนฝ่ามือ ลูกปัดเม็ดนั้นก็คืนสภาพขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิตามเดิมแล้ว

ม่านตาของซางเป่ยเฉินหดเกร็งลงทันที

สายตาของเขาจับจ้องไปยังลูกปัดสีขาวเม็ดนั้นอย่างไม่ละสายตา ในสมองราวกับมีอะไรบางอย่างระเบิดออก

นี่คือสร้อยข้อมือของเขา

คือเส้นที่เขาทิ้งไว้ให้เธอในตอนนั้น

เขารับลูกปัดมา แล้วลุกพรวดขึ้นจากโซฟาทันที

ถ้างั้น เส้นที่เขาทำลายแหลกคามือที่สถานีตำรวจเส้นนั้น...

เส้นที่เธอปวดใจนั่งก้มเก็บอยู่ทั้งคืนเส้นนั้น... แท้จริงแล้วคือเส้นที่เขาเคยทิ้งไว้ให้เธอเอง

"เก็บกลับมา!"

เขาแผดเสียงคำรามราวกับคนบ้าคลั่ง

"ไปหาคืนมาให้หมด! ห้ามขาดแม้แต่เม็ดเดียว!"

ทุกคนต่างรีบก้มลงไปนอนคว่ำหาลูกปัดบนพื้นกันจ้าละหวั่น

ในที่สุด ลูกปัดทั้งสิบสี่เม็ดก็หาจนครบ ซางเป่ยเฉินคว้าเอาลูกปัดเหล่านั้นมากำไว้แน่นในฝ่ามือ แล้วพุ่งตัวออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง

ราตรีมืดมิดจนดูราวกับไม่อาจเจือจาง

เฉียวซีเดินออกจากคลับแล้วขึ้นรถแท็กซี่ไป

พอรถเคลื่อนตัว น้ำตาที่เธอพยายามสะกดกลั้นมาตลอดทางก็พังทลายลงมาในที่สุด

เธอไม่ได้สังเกตเลยว่า ข้างหลังมีบอดี้การ์ดสองคนขับรถตามเธอมาตลอด

รถจอดลงที่หน้าคฤหาสน์อันแปลกตาหลังหนึ่ง

อาคารหลักยังคงเปิดไฟสว่าง ในสวนก็มีโคมไฟทางเดินสลัวๆ ส่องแสงอยู่สองดวง

เธอยืนอยู่นอกรั้วเหล็กดัดอันเย็นเฉียบ มองดูต้นแปะก๊วยบนเนินเขาจากระยะไกล

ใต้ต้นไม้ก็มีไฟริมทางติดตั้งไว้ แสงไฟสีสลัวสาดส่องเงาไม้อันโดดเดี่ยว ดูอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

เฉียวซีซบหน้าลงกับลูกกรง ไม่อาจทนกลั้นได้อีกต่อไป ร่ำไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดเจียนขาดใจ

เสียงสะอื้นที่อัดอั้นกรีดผ่านความเงียบสงัดของราตรี ชวนให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกใจสลาย

ไม่รู้ว่าร้องไห้อยู่นานเท่าไร จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงเบรกแสบแก้วหูดังขึ้น

รถคันหนึ่งจอดลงด้านหลังเธอ

เธอไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแต่พิงลูกกรงไว้ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างบ้าคลั่ง

"อย่าร้องเลย" เสียงอันคุ้นเคยของซางเป่ยเฉินดังขึ้น

"สิบห้าเม็ด ฉันหามาให้เธอครบหมดแล้ว"

"เม็ดที่เธอทำหายไปก่อนหน้านี้ ฉันก็หามาให้เธอแล้วเหมือนกัน"

ชายหนุ่มเดินมาตรงหน้าเธอแล้วแบฝ่ามืออันกว้างออก บนฝ่ามือนั้นคือลูกปัดแวววาวสิบห้าเม็ดจริงๆ

สิบสี่เม็ดเป็นสีแดงสดใสที่รายล้อมเม็ดตรงกลางเอาไว้ เม็ดนั้นเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ส่องประกายแสงนวลละม

สายตาของเฉียวซีพร่ามัวไปหมด

"ฉันไม่เอาแล้ว"

เสียงของเธอแหบแห้งและอู้อี้ขึ้นจมูกอย่างหนัก

"ฉันจะไม่สวมมันอีกแล้ว" น้ำตาของเฉียวซีไหลทะลักลงมาอย่างบ้าคลั่ง หยดแล้วหยดเล่าร่วงกระทบพื้น ไม่อาจหยุดได้เลย

หัวคิ้วของซางเป่ยเฉินขมวดมุ่น บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนน่าอึดอัด

"เฉียวซี คุณไปออกเดตกับเจียงซื่อ แต่กลับไม่ยอมให้ผมหึง ไม่อนุญาตให้ผมอารมณ์เสียเลยเหรอ"

น้ำเสียงของเขาเจือด้วยโทสะและความน้อยใจ

เฉียวซีเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังเขา

"เจียงซื่อขอฉันแต่งงาน แต่ฉันปฏิเสธไปแล้ว!"

เธอเค้นแรงทั้งหมดที่มีตะโกนประโยคนี้ออกมา

"ซางเป่ยเฉิน ฉันไม่ได้รักเจียงซื่อ!"

เธอชะงักไป หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง น้ำตาไหลพรากดั่งสายฝน

"และตอนนี้ ฉันก็ไม่ได้รักคุณแล้วเหมือนกัน!"

ซางเป่ยเฉินชะงักงันไปทั้งร่าง หัวใจพลันบีบรัดตัวอย่างรุนแรง

เธอปฏิเสธคำขอแต่งงานของเจียงซื่อ

เธอตัดใจจากเจียงซื่อ

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดึงตัวเธอเข้ามากอดในอ้อมแขนอย่างสุดแรง

ร่างสูงใหญ่ของเขาเกร็งแน่น ท่อนแขนรัดตัวเธอจนเจ็บร้าว

"ผมขอโทษ"

คางของชายหนุ่มแนบอยู่บนกระหม่อมของเธอ เสียงทุ้มแหบพร่า

"ผมเข้าใจคุณผิดไปเอง ยกโทษให้ผมเถอะนะ ได้ไหม"

เฉียวซีดิ้นรนอยู่ในอ้อมอกของเขา ทว่ากลับยิ่งถูกกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม

"ฉันไม่ยกโทษให้" น้ำเสียงของเธอเย็นชาไร้ซึ่งไออุ่น

ซางเป่ยเฉินถอนหายใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเว้าวอนเอาใจ

"งั้นผมขอใช้บัตรขอการให้อภัยเป็นครั้งที่สองนะ เฉียวซี"

ร่างของเธอชะงักแข็งเกร็ง หยุดดิ้นรนขัดขืน

จากนั้น เธอก็เงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้น แกล้งหาเรื่องทำให้เขาลำบากใจ

"ได้"

นิ้วมือของเธอยกขึ้น ชี้ไปยังต้นแปะก๊วยบนเขาที่เปี่ยมไปด้วยความทรงจำของพวกเขาด้วยความสั่นเทา

"งั้นนายก็ไปขุดต้นไม้ต้นนั้นบนเขามาให้ฉันสิ"

ซางเป่ยเฉินมองตามทิศทางที่เธอชี้ จากนั้น เขาก็ยิ้มออกมา

ในรอยยิ้มนั้นแฝงความตามใจอยู่หลายส่วน และความจนใจอยู่อีกหลายส่วน

"ได้สิ!"

สิ้นเสียงของซางเป่ยเฉิน คฤหาสน์ทั้งหลังตรงหน้าก็สว่างไสวขึ้นมาในพริบตา

ประตูเหล็กดัดบานยักษ์ค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ

บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำแถวหนึ่ง และคนรับใช้ในชุดเครื่องแบบอีกแถวหนึ่ง ยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่สองฟากฝั่งถนน

ซางเป่ยเฉินจูงมือเธอ แล้วเดินเข้าไปอย่างเปิดเผย

"สวัสดีครับซีอีโอซาง!"

ทุกคนโค้งคำนับพร้อมเพรียงกัน เสียงทักทายที่ดังเป็นเสียงเดียวชัดเจนเป็นพิเศษในยามค่ำคืน

เฉียวซีชะงักอึ้งไปทันที

เธอเหม่อมองขบวนต้อนรับสุดอลังการตรงหน้าอย่างตะลึงงัน สมองว่างเปล่าไปหมด

ซางเป่ยเฉินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว เขารวบแขนเข้า อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวทันที

เขากระตุกยิ้มมุมปาก ก้มลงมองผู้หญิงที่กำลังนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขน

"ไม่ขุดได้ไหม"

"นั่นมันทรัพย์สินส่วนตัวของคุณนะ"

"พวกเราไปกางเต็นท์กันดีกว่า..."