ตอนที่ 75 แต่งงานกับผม ดีไหม

"มามี้ มือเจ็บ แงๆ" เสียงร้องไห้ของเสี่ยวโต้วติงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

เฉียวซีตกใจจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ

ตามมาด้วยเสียงเฉินซิ่วฮวาที่กำลังปลอบเด็ก "โอ๋ๆ เสี่ยวโต้วติงไม่ร้องนะ ร้องอีกจะไม่เป็นเด็กดีแล้วนะ!"

ซางเป่ยเฉินชะงักไป

ที่แท้ก็เรียกเฉินซิ่วฮวา

ก่อนหน้านี้เฉียวซีเคยบอกว่า เด็กคนนี้เฉินซิ่วฮวาเก็บมาเลี้ยง และใส่ชื่อไว้ในทะเบียนบ้านของเธอ

ดังนั้นการที่เด็กคนนั้นเรียกเฉินซิ่วฮวาว่ามามี้ ก็... สมเหตุสมผลอยู่

"ซีซี! รีบออกมาเร็ว! เสี่ยวโต้วติงโดนแกล้งข้างนอก นิ้วก้อยถลอกหมดแล้ว"

เสียงตะโกนของเฉินซิ่วฮวาดังขึ้น และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

"เร็วเข้า! ตู้เสื้อผ้า!" สมองของเฉียวซีสั่งการแบบไม่ทันคิด พลางชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าข้างๆ ด้วยความลนลาน

ใบหน้าของซางเป่ยเฉินมืดครึ้มเป็นก้นหม้อในทันที

เขาที่เป็นถึงซีอีโอกลุ่มบริษัทเทียนอวี้ นี่ยังต้องหลบในตู้เสื้อผ้าอีกแล้วเหรอ?

"เฉียวซี ทำไมผมต้อง..."

เขายังพูดไม่ทันจบ เฉียวซีก็ประกบจูบลงมา จูบเขาอย่างลึกซึ้งทีหนึ่ง

อื้ม ความรู้สึกไม่เลวเลย!

สุดท้ายซางเป่ยเฉินก็ยอมจำนนต่อโชคชะตา ถูกเธอทั้งดันทั้งยัดเข้าไปข้างในจนได้

"ปัง!"

ประตูตู้เสื้อผ้าเพิ่งปิดลง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออก

"แม่นึกว่าแกหลับไปแล้ว ไม่ได้หลับทำไมไม่ขานรับล่ะ?" เฉินซิ่วฮวาอุ้มเสี่ยวโต้วติงเดินเข้ามา

"อ้อ... หนูเพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมา เลยไม่ได้ยินค่ะ" เฉียวซีแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง หัวใจเต้นโครมครามรัวเร็ว

"เสี่ยวโต้วติงเล่นสไลเดอร์อยู่ข้างล่าง โดนเด็กซนคนหนึ่งผลักเอา แกดูสิ นิ้วก้อยถลอกไปหมด ร้องไห้บ้านแทบแตก ปลอบยังไงก็ไม่ฟัง ร้องแต่จะกลับมาท่าเดียว"

เฉียวซีรีบรับเสี่ยวโต้วติงมา กอดไว้ในอ้อมอกแล้วหอมฟอดใหญ่หลายที ทั้งยังจูบมือน้อยๆ ซ้ำๆ

"เด็กดีไม่ร้องนะ พี่จะเล่านิทานให้ฟัง จะตีหมาป่าใจร้ายให้วิ่งหนีไปเลย ดีไหมคะ?"

เฉินซิ่วฮวามองลูกสาวแล้วเริ่มบ่นอีกครั้ง "แกดูสิว่าเจ้านายแกทำไมใจดำขนาดนี้? ให้แกทำงานล่วงเวลาทุกวัน เวลาส่วนตัวสักนิดก็ไม่มี แล้วแบบนี้จะไปมีความรักได้ยังไง? จะแต่งงานได้ยังไง? นายทุนหน้าเลือดชัดๆ!"

ซางเป่ยเฉินที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า "..."

"แม่คะ!" เฉียวซีรู้สึกชาวาบไปทั้งศีรษะ "เจ้านายเขาเห็นคุณค่าในตัวหนูต่างหาก ถึงได้ให้โอกาสฝึกฝน! แม่ไม่ต้องมายุ่งหรอกค่ะ!"

เธอรีบดันเฉินซิ่วฮวาออกไปข้างนอก "แม่ช่วยปลอบเสี่ยวโต้วติงไปก่อนนะ หนูเป่าผมแห้งแล้วจะรีบตามไปค่ะ"

แล้วก็ดันทั้งคนทั้งเด็กเข้าไปในห้องเด็กจนได้ แถมยังปิดประตูล็อกเรียบร้อย

วินาทีถัดมา เธอก็เปิดประตูตู้เสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว

"รีบไปเร็วเข้าค่ะ!"

เธอคว้าแขนของซางเป่ยเฉินแล้วผลักเขาไปทางประตูใหญ่

ซางเป่ยเฉินยังอยากจะพูดอะไรสักคำ "ปัง" ประตูก็ถูกปิดกระแทกลงอย่างแรง เกือบจะฟาดเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของเขา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกสายหนึ่ง

"พรุ่งนี้ ไปรื้อตู้เสื้อผ้าของเฉียวซีทิ้งซะ"

เฉินเจิ้งที่เฝ้าอยู่ชั้นล่างถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ตู้เสื้อผ้าของเลขาฯ เฉียวไปทำความผิดอะไรมากันล่ะเนี่ย?

วันรุ่งขึ้น วันเสาร์

วันนี้เป็นวันเกิดของเจียงซื่อ

เฉียวซีนอนยาวจนถึงเก้าโมงเช้าถึงตื่น เธอขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือเดินออกจากห้องนอน เฉินซิ่วฮวานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว กำลังถือช้อนเล็กป้อนโจ๊กให้เสี่ยวโต้วติง

"ตื่นแล้วเหรอ? รีบไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมากินข้าวเช้าสิ"

เฉินซิ่วฮวาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น พลางพูดต่อ "วันนี้เสี่ยวโต้วติงแม่ดูแลเอง แกจะไปเดินเล่นช็อปปิ้งก็ไป จะไปออกเดตก็ไป อย่าเอาแต่หมกตัวอยู่บ้านจนขึ้นราเลย"

เฉียวซีเดินมาที่โต๊ะ ยกน้ำอุ่นขึ้นดื่มไปครึ่งแก้ว

ท้องน้อยยังมีอาการปวดหน่วงตื้อๆ วันนี้เธอรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว ไม่อยากขยับเขยื้อนไปไหนเลยจริงๆ

"หนูจะไปเดตกับใครล่ะคะ?"

เฉินซิ่วฮวาค้อนขวับ "วันนี้ไม่ใช่วันเกิดของเสี่ยวเจียงเหรอ? เร็วเข้าสิ ไปทำผม แต่งหน้าให้สวยๆ เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงตัวเก่ง แล้วออกไปตามนัดให้สวยสะพรั่งเลย!"

เฉียวซีชะงักไป

จริงสิ วันนี้เป็นวันเกิดของเจียงซื่อ

เธอรับปากไว้แล้วว่าจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนเขา และเลี้ยงส่งเขา

"ค่ะ นัดมื้อเย็นไว้ เดี๋ยวบ่ายๆ ค่อยออกไปค่ะ"

เธอโน้มตัวลงมองเสี่ยวโต้วติงตัวนุ่มนิ่ม น้ำเสียงอ่อนโยนลงในทันใด

"เด็กดี พี่ขอดูมือน้อยหน่อยสิคะ"

เสี่ยวโต้วติงชูมือน้อยอวบอ้วนขึ้นมา ตรงที่เผลอไปกระแทกเมื่อวานยังมีรอยแผลเล็กๆ อยู่

เฉียวซีก้มหน้าลง จุมพิตเบาๆ บนหลังมือของเสี่ยวโต้วติง แล้วประคองนิ้วก้อยนั้นขึ้นมาจูบอีกครั้ง

"เอาล่ะ เป่าเพี้ยง ไม่เจ็บแล้วนะคะ"

"หม่ามี้ กินซาลาเปาค่ะ" เสี่ยวโต้วติงยื่นซาลาเปาไส้ครีมที่ถูกกัดไปคำเล็กๆ ในมือไปจ่อที่ริมฝีปากของเฉียวซีด้วยเสียงอ้อแอ้

เฉียวซีอ้าปาก กัดตามรอยที่ลูกสาวกัดไว้ไปคำเล็กๆ เช่นกัน

"เด็กดีจังเลยค่ะ"

ช่วงบ่าย เฉียวซียังคงออกไปข้างนอก

เธอแวะไปที่ศูนย์การค้า และซื้อเนกไทเส้นหนึ่งในร้านแบรนด์เนมหรู

พื้นสีน้ำเงินเข้ม มีลวดลายในตัว ดูเรียบหรูและมีรสนิยม

สินค้าแบรนด์เนม ราคาสองหมื่นกว่า

ไม่ไกลกันนัก บอดี้การ์ดในชุดลำลองสองคนคอยเดินตามเธออยู่ห่างๆ ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ตอนที่พวกเขารายงานซางเป่ยเฉิน เขากำลังตีกอล์ฟเป็นเพื่อนเพื่อนเก่าคนหนึ่งอยู่ที่คลับส่วนตัว

ชายหนุ่มหวดไม้กอล์ฟออกไปหนึ่งวงสวิง ท่วงท่าได้มาตรฐานและเฉียบคม

"ซื้อเนกไทงั้นเหรอ"

ซางเป่ยเฉินรับผ้าขนหนูที่ผู้ช่วยยื่นให้มาซับเหงื่อตรงขมับ น้ำเสียงราบเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้

ไม่ใช่ว่าควรชดใช้กางเกงให้เขาหรอกหรือ

แต่ว่า เนกไทก็ดีเหมือนกัน

เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เนกไทเส้นแรกในชีวิตของเขา ก็เป็นเธอที่ซื้อให้

ตอนนั้นเธอยังอุตส่าห์ไปหัดผูกเนกไท ทุกๆ เช้า เธอจะเขย่งปลายเท้า ช่วยเขาจัดคอเสื้ออย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วส่งเขาออกจากบ้านไปทำงาน

ก่อนจะก้าวออกจากบ้าน เขามักจะประคองท้ายทอยของเธอไว้ แล้วจุมพิตอย่างดูดดื่มจนแทบไม่อยากแยกจาก

มีอยู่หลายครั้ง ที่ทั้งสองคนกอดรัดพัวพันกันต่อในห้องแต่งตัวเลยด้วยซ้ำ

ลูกกระเดือกของซางเป่ยเฉินขยับขึ้นลง เขาคิดถึงคืนวันเหล่านั้นเหลือเกิน

หนึ่งทุ่มตรง เฉียวซีสวมชุดเดรสสายเดี่ยวตัวยาวสีแชมเปญ สวมรองเท้าส้นสูงประดับเพชรเม็ดเล็กระยิบระยับ ถือของขวัญที่ห่อไว้อย่างประณีต ก้าวเข้าสู่ภัตตาคารหมุนสุดหรูตรงเวลาเป๊ะ

ชุดราตรีเป็นเฉินซิ่วฮวาเอามาให้ บอกว่าเป็นเจียงซื่อที่ให้คนส่งมา

วันนี้ภัตตาคารหมุนกลับไม่เปิดให้บริการแก่ลูกค้าทั่วไป

ทันทีที่เฉียวซีก้าวเข้าไป ก็ต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

ทั่วทั้งภัตตาคารได้รับการจัดแต่งจนกลายเป็นทะเลดอกไม้สุดลูกหูลูกตา กลิ่นหอมอบอวลลอยมาปะทะจมูก ทั้งเข้มข้นและชวนให้เคลิบเคลิ้ม

ดอกไม้หลักคือดอกทิวลิปสีแดง นับพันนับหมื่นดอกที่กำลังผลิบานอย่างร้อนแรง

ความหมายของดอกทิวลิปสีแดงคือ... ความรักอันเร่าร้อนและการสารภาพรัก

เฉียวซีงุนงงไปชั่วขณะ

เธอมาผิดที่หรือเปล่านะ

คงไม่ใช่ว่าเผลอบุกรุกเข้ามาในสถานที่ขอแต่งงานของคนอื่นหรอกนะ

ทันใดนั้น สปอตไลต์ดวงหนึ่งเหนือศีรษะก็สว่างวาบขึ้น สาดส่องไปยังบันไดวนที่อยู่ไม่ไกล

เจียงซื่อค่อยๆ ก้าวลงมาจากบันได

เขาอยู่ในชุดสูทสีขาวตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว ขับเน้นช่วงไหล่ที่กว้างและเรียวขายาว ทำให้ดูสะอาดสะอ้านและสง่างาม ในมือถือช่อดอกทิวลิปสีแดงสดช่อใหญ่ ก้าวเดินตรงมาหาเธอทีละก้าว

ภายใต้แสงไฟ เครื่องหน้าอันหล่อเหลาคมคายของเขาดูโดดเด่นสะดุดตา

เฉียวซีมองจนตาค้างไปชั่วขณะ

ที่แท้พอผู้ชายตั้งใจแต่งตัวขึ้นมา พลังทำลายล้างก็รุนแรงขนาดนี้เชียว

เขายื่นช่อดอกไม้มาตรงหน้าเธอ

"ให้คุณครับ"

"ขอบคุณค่ะ" เฉียวซียื่นมือไปรับ ช่อดอกไม้ค่อนข้างหนัก เธอจึงใช้มืออีกข้างยื่นของขวัญที่เตรียมไว้ส่งให้เขา

"สุขสันต์วันเกิดนะคะ"

"ขอบคุณครับ" มุมปากของเขายกขึ้น แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม

"มาสิครับ ตามผมมา" เขาจับมือเธอขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ฝ่ามือของชายหนุ่มทั้งกว้างและอบอุ่น โอบกุมมือของเธอไว้ แล้วพาก้าวขึ้นชั้นบนไปทีละขั้น

คนสองคนเดินตามกันบนบันไดวนที่ปูลาดด้วยกลีบดอกไม้ ท่ามกลางแสงเงา ช่างให้ความรู้สึกราวกับเจ้าชายและเจ้าหญิงในเทพนิยายไม่มีผิด

ภัตตาคารหมุนตั้งอยู่บนชั้นบนสุดของตึก และชั้นดาดฟ้านี้ก็ไม่เคยเปิดให้คนนอกขึ้นมาเลย

แต่ที่นี่ ในค่ำคืนนี้กำลังจะกลายเป็นแดนโรแมนติกของเจียงซื่อกับเฉียวซี

เมื่อผลักประตูดาดฟ้าเปิดออก ลมหายใจของเฉียวซีก็สะดุดไปอีกครั้ง

ทั่วทั้งดาดฟ้าประดับประดาไปด้วยไฟประดับระยิบระยับและช่อดอกไม้สด สวยงามจนดูไม่เหมือนความจริง

ใจกลางดงดอกไม้มีโต๊ะยาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าตั้งอยู่หนึ่งตัว บนโต๊ะมีเชิงเทียน ไวน์แดง และชุดจานชามอันประณีต

"สวยจังเลยค่ะ" เฉียวซีอดชื่นชมไม่ได้

เจียงซื่อไม่ได้มองทิวทัศน์รอบตัว เขาเอาแต่มองเธอด้วยสายตาที่จริงจังและแน่วแน่

"เฉียวซี วันนี้เป็นวันเกิดของผม และเป็นวันที่เจ็ดร้อยยี่สิบที่เรารู้จักกัน"

"ที่ผ่านมา เราไม่เคยคบกันอย่างเป็นทางการ และผมก็รู้ดีว่าผมยังไม่ได้เข้าไปอยู่ในใจของคุณจริงๆ"

"แต่ว่า... ผมหวังว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปจากเดิม"

"ปัง!"

เสียงดังกึกก้องกัมปนาท พลุดอกไม้ไฟอันงดงามตระการตาพลันระเบิดขึ้นกลางท้องฟ้ายามราตรี

ตามมาด้วยประกายไฟที่เรียงร้อยกลายเป็นตัวอักษรขนาดใหญ่สองตัว

เฉียวซี

เธอแหงนหน้ามอง ตกตะลึงไปโดยสิ้นเชิง

"ปัง! ปัง! ปัง!"

พลุดอกไม้ไฟระเบิดแตกกระจายกลางม่านราตรีทีละลูก แต่ละดอกร้อยเรียงเป็นบทกวีรักอันเร่าร้อน

"ทุกวันที่คิดถึงคุณ หนึ่งวันยาวนานดั่งหนึ่งปี"

"ชั่วชีวิตนี้ยาวนานนัก มีคุณอยู่เคียงข้างก็เพียงพอแล้ว"

การสารภาพรักอันยิ่งใหญ่และโรแมนติกนี้จุดกระแสความฮือฮาไปทั่วทั้งเมืองในชั่วพริบตา และพุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของการค้นหายอดนิยมประจำเมืองอย่างรวดเร็ว

#การสารภาพรักด้วยพลุดอกไม้ไฟที่ทุ่มทุนสร้างที่สุดในนครหนิงเฉิง#

ขณะนี้ ภายในห้องรับรองส่วนตัวของคลับระดับท็อปแห่งหนึ่งในเมือง แสงเงาสลัวรางพร่าเลือน

หนานซิงกำลังเลื่อนดูโทรศัพท์มือถือ ทันใดนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"นึกไม่ถึงเลยนะ แฟนหนุ่มลึกลับของเลขาเฉียวจะโรแมนติกขนาดนี้ เปลี่ยนให้นครหนิงเฉิงกลายเป็นดินแดนแห่งการสารภาพรักที่โรแมนติกที่สุดในประเทศไปเลย"

มือที่ถือแก้วเหล้าของซางเป่ยเฉินชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบ เป็นรูปถ่ายสองใบที่บอดี้การ์ดส่งมา

รูปแรกคือแผ่นหลังของเจียงซื่อที่จูงมือเฉียวซีก้าวขึ้นบันไดวน ฝ่ายชายหล่อเหลาฝ่ายหญิงงดงาม เหมาะสมกันยิ่งนัก

รูปที่สองคือเงาด้านข้างของทั้งคู่ที่ยืนเคียงข้างกันบนดาดฟ้า แหงนหน้าชมพลุดอกไม้ไฟ บนใบหน้าของหญิงสาวปรากฏความตื่นตะลึงและหวั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

แววตาของซางเป่ยเฉินลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ได้

เขาแหงนหน้า ดื่มเหล้าแรงในแก้วจนหมดในอึกเดียว

ของเหลวรสเผ็ดร้อนแผดเผาผ่านลำคอ

ในดวงตาของเขาลุกโชนด้วยเปลวเพลิงที่ต่างออกไป คล้ายกับจะแผดเผาทั้งโลกใบนี้ให้มอดไหม้เป็นจุณ

ดีเหลือเกินนะ เฉียวซี!

บนดาดฟ้า แสงสว่างจากพลุดอกไม้ไฟสาดส่องใบหน้าของทั้งสองให้สว่างวาบและมืดสลัวสลับกันไป

จดหมายรักบนท้องฟ้ายังคงดำเนินต่อไป

เชื่อได้เลยว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนจะเมินเฉยต่อความโรแมนติกที่ทุ่มเทใส่ใจถึงเพียงนี้ได้

เจียงซื่อจ้องมองใบหน้าของเธอที่อาบย้อมด้วยแสงพลุ ก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท

เขาเปิดมันออก จากนั้นท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเฉียวซี เขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างกะทันหัน

ภายในกล่อง แหวนเพชรเม็ดโตเปล่งประกายเจิดจ้าจับตาท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน

"เฉียวซี คุณยินดีที่จะไปกับผมไหมครับ"

น้ำเสียงของเขามีความสั่นเครือแฝงอยู่เบาๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

"นับจากนี้ ร่วมเดินทางท่องโลกกว้างไปด้วยกันกับผม ในโลกของผมจะไม่มีความโศกเศร้า ไม่มีหยาดน้ำตา ไม่มีความหวาดกลัว ผมจะทำให้มันเบ่งบานไปด้วยดอกไม้แห่งความสุข"

"ทุกๆ วันหลังจากนี้ ผมหวังว่าทั้งสี่ฤดูจะมีคุณ ทุกยามเช้าและอาทิตย์อัสดงจะมีคุณ ทุกมื้ออาหารทั้งสามมื้อในแต่ละวันจะมีคุณ"

"แต่งงานกับผมนะครับ"

"ร่วมเดินทางในช่วงต่อไปของชีวิตเคียงข้างผมนะ"

เฉียวซีตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง...