ตอนที่ 74 คืนนี้ผมจะไม่ไปไหน

เธอยังรักอยู่ไหม เธอก็ไม่แน่ใจ

แต่พอรู้ว่าเขาจะจากไป ในใจกลับทรมานแทบขาดใจ

ตอนที่เขาบอกว่าจะไม่หันหลังกลับมาอีก

หัวใจของเธอแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

เธอซุกหน้าลงไปลึกกว่าเดิม ซบอยู่ในอ้อมอกของเขา แล้วปาดน้ำตาที่เอ่อล้นเบ้าตากับน้ำมูกแห่งความคับแค้นใจทั้งหมดลงบนเสื้อเชิ้ตราคาแพงลิบลิ่วของเขาอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

กล้ามเนื้อของซางเป่ยเฉินเกร็งแน่นขึ้นมาทันที

ผู้หญิงคนนี้ จงใจใช่ไหมเนี่ย

เขาแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

ท่าทางไร้เดียงสาแบบเด็กๆ นี้ ยังคงเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

เหมือนเดิม... ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนน่าโมโหชะมัด

ชวนให้เขาคิดถึงเหลือเกิน

เมื่อครู่ตอนอยู่ในรถ เขาโกรธจนแทบระเบิดจริงๆ แต่ในหัวกลับผุดคำพูดของ ดร.จ้ง ขึ้นมาเสียก่อน

"เธอเป็นเหมือนเม่นแคระตัวน้อย หนามที่เต็มตัวก็แค่เพราะเธอไม่มีความรู้สึกปลอดภัย สิ่งที่เธอต้องการคือความรัก ไม่ใช่การเผชิญหน้าหักหาญ"

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดใจ และยอมกลับมาอย่างสิ้นศักดิ์ศรีแบบนี้

"พอแล้ว เลิกร้องได้แล้ว"

น้ำเสียงของซางเป่ยเฉินทุ้มต่ำลง แฝงแววอ่อนใจอยู่รางๆ

"ถ้าโดนลมเป่าอีก คืนนี้ก็คงได้เป็นไข้อีกแน่"

ยามอยู่ต่อหน้าเธอ เขาไม่มีทางใจแข็งได้อย่างแท้จริงเลยสักครั้ง

เขาเปิดประตูรถ แล้วจูงมือพาเธอขึ้นรถไปโดยไม่ยอมให้ปฏิเสธ

หนานซิงไม่ได้อยู่บนรถแล้ว

ทว่าภายในห้องโดยสารยังคงหลงเหลือกลิ่นน้ำหอมที่ไม่จางหายไปจากตัวของอีกฝ่าย กลิ่นนั้นแทรกซึมเข้าสู่โพรงจมูกของเฉียวซีจนทำให้เธอรู้สึกอึดอัดทรมาน

เฉียวซีมองเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำเหมือนกระต่าย ก่อนจะเอ่ยปากด้วยเสียงอู้อี้ในจมูก

"คุณบอกไม่ใช่เหรอคะว่าจะไม่หันหลังกลับมาอีกแล้ว"

แววตาของซางเป่ยเฉินเข้มลึกขึ้น เขาวาดแขนยาวรวบร่างเธอทั้งตัวเข้ามากอดรัดไว้แน่น

"เฉียวซี ไม่ว่าคุณจะยังรักผมอยู่หรือไม่ บัญชีเมื่อสี่ปีก่อน เราต้องมาสะสางกันให้ดี"

ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหูของเธอ ร้อนผ่าวจนน่าตกใจ

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ

"ซางเป่ยเฉิน คุณจะไปแล้วเหรอคะ" เธอถามเสียงแผ่ว

เขาก้มหน้ามองเธอ

"ถ้าคุณรั้งผมไว้ ผมก็ไม่ไป"

รั้งเขาไว้งั้นเหรอ

เธอมีฐานะอะไรจะไปรั้งเขากัน ก็แค่อดีตภรรยาคนหนึ่งเท่านั้น

ซางเป่ยเฉินมองสีหน้าเย้ยหยันตัวเองที่แวบผ่านใบหน้าของเธอ แล้วเอ่ยเสริมอีกประโยค

"เฉียวซี คุณยังมีเวลาคิดอีกสี่สิบแปดชั่วโมง"

"ตัดใจจากเจียงซื่อ แล้วรั้งผมไว้"

ครั้งนี้ เขาก็ยังคงส่งสิทธิ์ในการเลือกมาไว้ในมือเธออีกตามเคย

ตัดใจจากเจียงซื่อ เรื่องนั้นเธอตัดใจไปแล้ว

แต่การจะรั้งเขาไว้... นั่นต้องอาศัยความกล้าหาญทั้งหมดที่เธอมี และเธอยังคิดไม่ตก

ภายในรถเงียบสงัดจนน่ากลัว เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่ขอบตาแดงก่ำ กำลังครุ่นคิดบางอย่าง

ทันใดนั้น

ท้องน้อยก็พลันปวดเกร็งขึ้นมาอย่างรุนแรง

ตามมาด้วยกระแสความอบอุ่นที่ทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

พังแล้ว

ร่างกายของเฉียวซีแข็งทื่อไปในทันที

ความเปียกชื้นนั้นซึมทะลุเนื้อผ้าอย่างรวดเร็ว และซึมผ่านกางเกงสูทตัวเนี้ยบของซางเป่ยเฉินไปด้วย

เขารู้สึกได้แล้ว

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

"ฉัน..."

เฉียวซีอยากจะลุกขึ้นหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์น่าอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีนี้ทันที

ปัง!

ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับเพดานรถอย่างจัง

มือใหญ่ของซางเป่ยเฉินเอื้อมไปลูบตรงกระหม่อมของเธอตามสัญชาตญาณ พลางนวดคลึงเบาๆ

เสียงของเขาทุ้มแหบ แฝงความหมายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

"ไม่ทันแล้ว"

"ยังไงคุณก็ต้องชดใช้ค่ากางเกงตัวนี้แน่นอน"

ใบหน้าของเฉียวซีแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดหยดออกมาในพริบตา

ไม่นานนัก รถก็จอดเทียบอย่างนุ่มนวลที่ใต้อาคารอพาร์ตเมนต์อิ๋นไห่

ซางเป่ยเฉินไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว เขาอุ้มเธอในท่าอุ้มเจ้าสาวลงจากรถทันที

"กระโปรงคุณเปื้อนแล้ว อุ้มไว้แบบนี้ยังดีกว่า ไม่มีใครเห็นหรอก"

น้ำเสียงของเขาฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่วงแขนที่โอบอุ้มเธออยู่นั้นกลับมั่นคงอย่างยิ่ง

พอมาถึงหน้าประตูห้องของเธอ เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเธอลงเลยแม้แต่น้อย

เฉียวซีจึงจำต้องยื่นมือที่สั่นเทาออกไป กดรหัสตัวเลขชุดหนึ่งลงบนกลอนประตูดิจิทัล

แววตาของซางเป่ยเฉินไหวระริก

ตัวเลขชุดนี้ คือวันครบรอบการเดตครั้งแรกของพวกเขาทั้งสอง

ประตูเปิดออก

เขาอุ้มเธอตรงไปยังห้องนอน วางเธอลงอย่างมั่นคง แล้วเปิดน้ำอุ่นในห้องน้ำให้เสร็จสรรพ

เสียงน้ำไหลซ่า ละอองไอน้ำเริ่มกระจายฟุ้งไปทั่วในเวลาอันรวดเร็ว

เฉียวซีหยิบชุดนอนแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

เมื่อเฉียวซีสวมชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มเดินออกมา ซางเป่ยเฉินก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

เธอทิ้งตัวฟุบลงบนเตียงทันที ผ้านวมทั้งนุ่มทั้งสบาย เธอเหนื่อยล้าจนไม่อยากจะขยับแม้แต่นิ้วเดียว

ทันใดนั้น ด้านนอกก็มีเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ดังแว่วมา

เฉียวซีสะดุ้งสุดตัว เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงทันที

ซางเป่ยเฉินยังไม่กลับอีกเหรอ

เธอเดินเท้าเปล่าวิ่งตรงออกไปที่ห้องนั่งเล่น ภาพตรงหน้าทำให้เธอถึงกับชะงักงัน

ร่างสูงใหญ่ของซางเป่ยเฉินกำลังเดินออกมาจากห้องครัว ในมือของเขาถือชามกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีไอร้อนลอยกรุ่น

เมื่อเขาเห็นเธอเหยียบเท้าเปล่าลงบนพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ คิ้วได้รูปก็ขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

"ใครอนุญาตให้คุณไม่ใส่รองเท้า"

น้ำเสียงของเขาฟังไม่ออกว่าอารมณ์ไหน ทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ใครโต้แย้ง

เฉียวซียังไม่ทันได้อ้าปาก เขาก็ก้าวยาวๆ เอาชามไปวางลงบนโต๊ะอาหารอย่างมั่นคง แล้วเดินตรงรี่เข้ามาหาเธอ

วินาทีต่อมา ทั้งร่างของเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย พาเธอกลับมาวางบนเตียงตามเดิม แถมยังดึงผ้านวมขึ้นมาห่มให้อย่างใส่ใจ

ทุกท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ทั้งเผด็จการและเอาแต่ใจจนไม่มีเหตุผล

ซางเป่ยเฉินหมุนตัวเดินออกไป เพียงครู่เดียวก็ยกชามน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงเดินกลับเข้ามา

เขานั่งลงข้างเตียง นิ้วมือเรียวยาวจับช้อนกระเบื้องเคลือบสีขาวคันเล็ก ค่อยๆ คนน้ำขิงสีน้ำตาลแดงในชามอย่างช้าๆ

ภาพตรงหน้าดูลงตัวอย่างน่าประหลาด ทั้งชวนใจสั่นและเย้ายวนเกินต้าน

แสงไฟที่สาดส่องลงมาจากเหนือศีรษะ เคลือบเค้าโครงหน้าคมเข้มของเขาด้วยประกายแสงอันอ่อนละมุน

เขาหลุบตาลง ขนตายาวหนาเป็นแพ สีหน้าอันจดจ่อทำให้เขาทั้งคนดูอ่อนโยนขึ้นมาถนัดตา

เฉียวซีมองจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ

ในนาทีนี้ เธอรู้สึกราวกับว่าซางเป่ยเฉินคนเดิมในวันวานได้กลับมาแล้ว

"มา อ้าปากสิ"

เขาตักขึ้นมาหนึ่งช้อน จ่อริมฝีปากเป่าเบาๆ ก่อนจะยื่นมาที่ริมฝีปากของเธอ

ของเหลวอุ่นร้อนเจือรสหวานละมุนและกลิ่นหอมของขิงไหลผ่านลำคอ ความอบอุ่นแผ่ซ่านจากกระเพาะอาหารไปทั่วร่างกาย

เฉียวซีอ้าปากรับอย่างว่าง่าย ค่อยๆ ดื่มทีละช้อนทีละคำ

ทว่าขอบตากลับค่อยๆ รื้นแดงขึ้นมาทีละน้อย

"ทำไม..." น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและอู้อี้อย่างเห็นได้ชัด "ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้คะ"

มือที่กำลังป้อนของซางเป่ยเฉินชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

แล้วถามกลับว่า "แล้วทำไมถึงตั้งรหัสผ่านเป็นวันครบรอบของเราล่ะ"

คำถามของเขาบีบคั้นหัวใจของเฉียวซีจนเจ็บแปลบ

เพราะว่า... เธอลืมไม่ลง

"ซางเป่ยเฉิน ฉันดูคุณไม่ออกเลยจริงๆ"

บางครั้งเขาก็เย็นชาดั่งน้ำแข็ง บางครั้งก็ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง เธอไม่รู้เลยว่าคนไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขากันแน่

จนทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้

"เฉียวซี" เสียงของเขาทุ้มต่ำ "ใช้หัวใจของคุณมองสิ"

คำพูดของเขาตรงไปตรงมาและแทงลึกถึงก้นบึ้งหัวใจ

"ซางเป่ยเฉิน สี่ปีก่อน ทำไมคุณถึงไม่อธิบายอะไรให้ฉันฟังเลย"

เฉียวซีไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป หยดน้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขาวางชามลง ยื่นมือมาเกลี่ยน้ำตาให้เธอ ปลายนิ้วของเขาค่อนข้างหยาบกร้าน

"อย่าร้องเลย"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง

"ถ้าร้องอีก ผมจะจูบคุณแล้วนะ"

สิ้นเสียง เขาก็โน้มตัวลงมาประทับจูบ

จูบนี้เป็นเหมือนตัวตนของเขา แฝงไปด้วยความเผด็จการจนไม่อาจปฏิเสธ แต่กลับอ่อนโยนอย่างน่าเหลือเชื่อ

เนิ่นนานกว่าเขาจะยอมปล่อยเธอ หน้าผากของเขาแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจเป่ารดผสานกัน

"คืนนี้ ผมจะไม่ไปไหน"

เสียงของเขาแหบพร่าจับใจ

"ผมจะกอดคุณนอน แล้วผมจะบอกคุณเองว่าทำไม"

หัวใจของเฉียวซีเต้นกระหน่ำแทบจะกระดอนออกมานอกอก

และในตอนนั้นเอง—

"ติ๊ด—"

เสียงกลอนประตูดิจิทัลด้านนอกดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ตามมาด้วยเสียงเด็กร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร นิ้วมือเล็กๆ มีพลาสเตอร์ยาพันเอาไว้

"หม่ามี้! หม่ามี้ หนูเจ็บ!"

"หม่ามี้!"

เฉียวซีกับซางเป่ยเฉินชะงักแข็งค้างไปพร้อมกัน

ชิบหายแล้ว! ความแตกแล้ว! นั่นเป็นความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของเฉียวซี

เสี่ยวโต้วติงเรียกใครว่าหม่ามี้? สมองของซางเป่ยเฉินก็พลอยช็อตไปชั่วขณะเหมือนกัน

คราวนี้เขาได้ยินเต็มสองหู...