ตอนที่ 73 ก็แค่อดีตภรรยาคนหนึ่ง

ร่างกายของเฉียวซีแข็งทื่อไปในทันที เธอแทบจะลนลานพุ่งพรวดเข้าไปในห้องพักผ่อนข้างๆ แล้วปิดประตูลง

แทบจะในเวลาเดียวกัน ประตูห้องทำงานซีอีโอก็ถูกผลักเปิดออก

ซางเป่ยเฉินกับหนานซิงเดินตามกันเข้ามา

สายตาของชายหนุ่มทอดมองไปยังกุหลาบขาวที่เบ่งบานสดสะพรั่งในแจกันเป็นสิ่งแรก แววตาลึกล้ำไหววูบ ก่อนจะปรายตาไปทางประตูห้องพักผ่อนที่ปิดสนิทอย่างแนบเนียน

หนานซิงเดินตามหลังเขาพลางเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค

"นายตัดใจไปได้จริงเหรอ"

"เฉียวซีล่ะ นายไม่เอาแล้วเหรอ"

ซางเป่ยเฉินตอบกลับอย่างเย็นชา ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไร้ความลังเล

"เบื่อนานแล้ว"

"ก็แค่อดีตภรรยาคนหนึ่ง"

"โลกนี้ไม่มีใครขาดใครไม่ได้หรอก"

คำพูดนี้ เขาตั้งใจพูด

ทุกถ้อยคำล้วนตอกกลับความแล้งน้ำใจของเธอในร้านกาแฟวันนั้น

'เบื่อนานแล้ว'

'ก็แค่อดีตภรรยาคนหนึ่ง'

เพียงไม่กี่คำ ก็กรีดหัวใจของเฉียวซีจนแหลกเหลวเลือดซิบ

แค่อดีตภรรยา

ก็จริงสินะ

หน้าอกของเธออึดอัดจนแทบทนไม่ไหว เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ สะกดกลั้นเสียงสะอื้นที่แทบจะทะลักออกจากลำคอ

"คิดได้แล้วงั้นเหรอ คิดจะเปิดโอกาสให้ผู้หญิงอีกนับพันที่เฝ้ารอแล้วใช่ไหมเนี่ย ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องรีบไปจับบัตรคิวก่อนแล้วล่ะ"

หนานซิงยิ้มแล้วเอ่ยหยอกเย้า

ซางเป่ยเฉินเดินไปหลังโต๊ะทำงาน สีหน้าสงบนิ่ง

"หลังจากผมไป เทียนอวี้ก็ฝากคุณจัดการ"

"คุณอยู่ที่นี่ไปก่อนสามเดือน พอมั่นคงแล้วผมจะส่งผู้บริหารมืออาชีพมาแทน"

หนานซิงพูดด้วยน้ำเสียงเจือความจนใจ

"ฉันต้องมารับบทคนทำงานผู้แสนลำบากอีกแล้วสินะ"

แล้วถามต่อ "จะไปเมื่อไหร่"

"สัปดาห์หน้า"

"จะไม่กลับมาแล้วเหรอ"

"ไม่กลับมาแล้ว!"

ซางเป่ยเฉินตอบอย่างเรียบเฉย

ไม่กลับมาแล้ว

คำนี้ทำให้หัวใจของเฉียวซีชาวาบและบีบรัด หูอื้ออึงไปหมด บทสนทนาหลังจากนั้นของพวกเขา เธอไม่ได้ยินอีกเลยแม้แต่คำเดียว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หนานซิงก็กลับไป

ประตูห้องพักผ่อนถูกผลักเปิดออกจากด้านนอก

ร่างสูงใหญ่ของซางเป่ยเฉินยืนย้อนแสงอยู่ และเขาก็เห็นร่างที่นั่งอยู่ข้างเตียงจริง ๆ

เธอหันกลับมาตามเสียง ในดวงตายังมีหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือด

"แอบอยู่ตรงนี้ทำไม อยากจะแอบฟังอีกแล้วเหรอ"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ

สายตาของเขาปรายมองการแต่งกายของเธอในวันนี้อย่างรวดเร็ว

ชวนมองอย่างยิ่ง

สวยมากจริง ๆ

แต่นี่ไม่มีทางแต่งให้เขาดูแน่ คงตั้งใจจะไปเดตกับเจียงซื่อสินะ

ผู้หญิงร้ายกาจ

เฉียวซีรีบปาดคราบน้ำตาที่หางตาออกอย่างรวดเร็ว แล้วส่งยิ้มตามมารยาทแบบมืออาชีพให้เขา

"ดิฉันแค่เอากระเช้าดอกไม้เข้ามาส่งเท่านั้นค่ะ"

"ไม่ได้คิดจะแอบฟังท่านประธานคุยกับคุณหนานเลยนะคะ"

"ออกมา" เขาเอ่ยคำสองคำออกมาอย่างเย็นชา

เฉียวซีลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป

พอเดินมาถึงหน้าประตู เธอก็ชะงักฝีเท้ากะทันหัน ก่อนจะหันกลับไปมองเขา

"ซางเป่ยเฉิน ฉันติดค้างคำขอโทษจากคุณอยู่ประโยคหนึ่ง"

"ขอโทษนะคะ สี่ปีก่อนเป็นฉันเองที่เข้าใจคุณผิด"

พูดจบ เธอก็ค้อมคำนับให้เขาอย่างจริงจัง

หัวใจของซางเป่ยเฉินกระตุกวูบอย่างรุนแรง

เธอพูดถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน

ดูท่าแล้วเธอคงรู้ความจริงเรื่องที่เขาไม่ได้นอกใจเมื่อสี่ปีก่อนแล้วสินะ

เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ

"เฉียวซี คำขอโทษของคุณ ผมไม่รับ และไม่ต้องการด้วย"

"คุณคิดว่าความเจ็บปวดตลอดสี่ปีของผม คำว่าขอโทษเบาหวิวเพียงประโยคเดียวจะชดใช้ได้งั้นเหรอ"

ท่าทางแสร้งทำเป็นน่าสงสารเหมือนลูกแกะน้อยในตอนนี้ คงอยากจะขอร้องแทนเจียงซื่อสินะ

เจียงซื่อ ต้องไปให้พ้น

"ค่ะ" เธอพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังกังวานที่เข้าหูซางเป่ยเฉิน ยิ่งทำให้ความหงุดหงิดในใจของเขาปะทุขึ้นเรื่อย ๆ

แค่คำสามคำ

ก็คิดจะลบล้างความทรมานตลอดสี่ปีของเขา แล้วไปเสวยสุขเคียงคู่กับผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ

อย่าได้หวังเลย

ต่อให้เขาจะต้องไป เขาก็จะแยกสองคนนั้นออกจากกันให้ได้

ช่วงบ่าย ดร.จ้งกับฉีเซิ่งเดินทางมายังเทียนอวี้ตามนัดหมาย

เป็นซางเป่ยเฉินที่เอ่ยปากเชิญมาด้วยตัวเอง เพื่อผลักดันโครงการสถาบันวิจัยจิตวิทยา

เฉียวซีปรับเข้าสู่โหมดการทำงานในทันที และให้การต้อนรับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น

ในการประชุม เฉียวซีทำหน้าที่รายงานในฐานะหัวหน้าโครงการเป็นครั้งแรก

โชคดีที่เธอเตรียมการล่วงหน้ามาอย่างละเอียดรอบคอบยิ่ง ตั้งแต่ทิศทางตลาด อุปสรรคทางเทคโนโลยี ไปจนถึงแบบจำลองทางการเงิน เธอวิเคราะห์ได้อย่างเฉียบคม มีเหตุมีผลและเป็นระเบียบชัดเจน

สิ่งนี้ทำให้ ดร.จ้ง ผู้เคร่งครัดและเข้มงวดมาโดยตลอดถึงกับพยักหน้าไม่หยุดด้วยความพึงพอใจ ฉีเซิ่งเองก็ส่งสายตาชื่นชมมาให้ เลขานุการรอบด้านอย่างเธอนั้นช่างเปล่งประกายจับตาจริง ๆ

และแน่นอนว่า มันทำให้ซางเป่ยเฉินต้องมองเธอใหม่อีกครั้งเช่นกัน

ซางเป่ยเฉินกับ ดร.จ้ง ตกลงข้อตกลงความร่วมมือเบื้องต้นกันได้ทันทีในที่ประชุม

"โครงการนี้ ให้เลขาฯ เฉียวรับผิดชอบดูแลทั้งหมด" ซางเป่ยเฉินมองไปยังเฉียวซี น้ำเสียงราบเรียบเป็นทางการ "ระยะแรกเทียนอวี้จะลงเงินห้าร้อยล้านหยวนเพื่อเป็นทุนตั้งต้น"

เขาหันไปทาง ดร.จ้ง และเฉียวซี พร้อมกับยื่นข้อกำหนดที่ชัดเจน

"ผมมีข้อเรียกร้องเดียว ภายในหกเดือน ผมต้องเห็นสถาบันวิจัยเปิดดำเนินการอย่างเป็นทางการ"

งานเลี้ยงธุรกิจในตอนค่ำ ย่อมต้องเป็นเฉียวซีที่ร่วมติดตามและทำหน้าที่ต้อนรับ

ภายในห้องรับรองสุดหรู ซางเป่ยเฉินกับ ดร.จ้ง นั่งประจำตำแหน่งประธาน หนานซิงก็มาร่วมด้วย ในฐานะรองซีอีโอของกลุ่มบริษัท เธอนั่งเคียงข้างซางเป่ยเฉินอย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อทำความคุ้นเคยกับโครงการสำคัญของบริษัทล่วงหน้า

วันนี้หนานซิงสวมชุดสูทสีขาวทะมัดทะแมง เกล้าผมขึ้นอย่างเรียบร้อย แต่งหน้าประณีตงดงาม

เธอยกแก้วเหล้าขึ้น มอง ดร.จ้ง ด้วยรอยยิ้มละมุน

"ดร.จ้ง คะ คุณเป็นปรมาจารย์ของวงการ น่ายินดียิ่งที่เทียนอวี้ได้ร่วมงานกับสถาบันวิจัยของคุณ จากนี้คงต้องพึ่งพาคุณมากแล้วค่ะ"

หลังจากกล่าวคำทักทายตามมารยาทไปสองสามประโยค เธอก็เปลี่ยนหัวข้อ สายตาเลื่อนมาตกที่เฉียวซีข้าง ๆ

"เลขาฯ เฉียว สถาบันวิจัยจิตวิทยาเป็นโครงการที่คุณรับผิดชอบนะ คุณต้องดูแล ดร.จ้ง กับคุณฉีให้ดี ๆ สิ ทำไมยังไม่รีบดื่มคารวะสักสองแก้วล่ะคะ"

นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นการใช้อำนาจตำแหน่งมากดดัน

บนใบหน้าของเฉียวซียังคงประดับด้วยรอยยิ้มอันเหมาะสม

เธอรู้สึกขอบคุณที่ ดร.จ้ง ให้การยอมรับเธอในที่ประชุมจริง ๆ

ดังนั้น เธอจึงลุกขึ้นยืน ยกเหยือกแบ่งเหล้าตรงหน้าขึ้นมารินให้ ดร.จ้ง และฉีเซิ่งจนเต็มแก้วก่อน จากนั้นจึงรินให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

"ดร.จ้ง คุณฉี ขอบคุณมากนะคะสำหรับความไว้วางใจ แก้วนี้ฉันขอคารวะพวกคุณค่ะ งานหลังจากนี้ฉันจะทุ่มเทอย่างสุดความสามารถ จะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังแน่นอนค่ะ"

เธอแหงนหน้า ดื่มของเหลวรสเผ็ดร้อนในแก้วจนหมดในอึกเดียว

ดร.จ้ง หัวเราะชอบใจอย่างเบิกบาน ดื่มเหล้าในแก้วของตนจนหมด แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"จริงสิ คุณเฉียว" เขาเอ่ยถาม "คุณหนูเซี่ยท่านนั้นเป็นเพื่อนของคุณใช่ไหม ฉันได้ยินอาเซิ่งบอกว่าทั้งสองคนเคยไปนัดบอดกันด้วย ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เชิญเธอมากินข้าวสบาย ๆ สักมื้อด้วยไหมนะ"

เฉียวซีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ "ได้แน่นอนค่ะ ขอเพียง ดร.จ้ง สะดวกเมื่อไหร่ ฉันพาเธอมาพบคุณได้ตลอดเวลาเลยค่ะ"

"ดีเลย! งั้นพรุ่งนี้พวกเรามาเจอกันอีกรอบ!"

ดร.จ้ง ดีใจจนยิ้มไม่หุบ

การมานครหนิงเฉิงในครั้งนี้ เขาตั้งใจแน่วแน่ไว้แล้วว่าจะต้องได้พบแม่หนูน้อยคนนั้นอีกสักครั้งให้ได้

เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง พวงแก้มของเฉียวซีก็ระเรื่อด้วยสีแดงจาง ๆ รู้สึกมึนเมาเล็กน้อย แต่สติสัมปชัญญะยังคงแจ่มชัดเป็นอย่างยิ่ง

เธอทำหน้าที่ส่ง ดร.จ้ง และฉีเซิ่งขึ้นรถอย่างเคร่งครัด มองตามจนรถของพวกเขากลืนหายไปกับกระแสการจราจรยามค่ำคืนแล้วจึงดึงสายตากลับมา

ด้านหลังของเธอ เหลือเพียงซางเป่ยเฉินและหนานซิงเท่านั้น

เหล่าหวังได้ขับรถโรลส์-รอยซ์ของซางเป่ยเฉินมารออยู่แล้ว

ทันทีที่ประตูรถเปิดออก หนานซิงก็ยกชายกระโปรงแล้วก้าวเข้าไปนั่งด้วยท่วงท่าสง่างาม ราวกับเป็นนายหญิงของบ้านอย่างไรอย่างนั้น

เฉียวซียืนนิ่งอยู่ที่เดิม แล้วเอ่ยกับซางเป่ยเฉิน

"ซีอีโอซาง พวกคุณไปก่อนเถอะค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่กลับบ้านเองได้"

สีหน้าของซางเป่ยเฉินเย็นชาลงท่ามกลางความมืดมิด น้ำเสียงแฝงไปด้วยไอเย็นเยียบ

"ถ้าเกิดระหว่างทางโดนใครดักตีอีก จะต้องนับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานด้วยไหม"

เฉียวซีตอบกลับไปอย่างเรียบเฉย

"ไม่ต้องนับเป็นอุบัติเหตุจากการทำงานหรอกค่ะ ซีอีโอซาง ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่คิดจะอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย

"เฉียวซี!"

เสียงคำรามเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มระเบิดขึ้นจากด้านหลัง

"เธอต้องคอยต่อต้านฉันอยู่เรื่อยเลยใช่ไหม"

เขาก้าวยาว ๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว คว้าข้อมือของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลแทบจะบดกระดูกเธอให้แหลกคามือ

เปลวเพลิงโทสะในอกระเบิดออกมาในพริบตาภายใต้การกระตุ้นของฤทธิ์แอลกอฮอล์

เฉียวซีไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน เพียงแค่ช้อนดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำวาวด้วยไอสุราขึ้นสบมองเขา น้ำเสียงยังคงราบเรียบ

"ซีอีโอซาง คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ พอกลับถึงบ้านแล้วฉันจะส่งข้อความบอกว่าถึงปลอดภัยค่ะ"

เขามองท่าทีไม่แยแสและไม่สะทกสะท้านอะไรเลยของเธอ เปลวไฟในใจก็ยิ่งลุกโชนรุนแรงขึ้น

"เฉียวซี เธอรังเกียจที่จะเจอหน้าฉันขนาดนี้เลยเหรอ"

"ซีอีโอซาง คุณพูดเกินไปแล้วค่ะ"

ประโยคที่ทั้งสุภาพและห่างเหินไร้เยื่อใยนี้ ได้แผดเผาสติสัมปชัญญะทั้งหมดของเขาจนมอดไหม้ไปจนหมดสิ้น

"พูดเกินไปงั้นเหรอ" ซางเป่ยเฉินโกรธจนหัวเราะออกมา มืออีกข้างของเขาคว้าหมับเข้าที่เอวของเธอ ส่วนอีกมือกดท้ายทอยของเธอเอาไว้แน่น

เฉียวซียังไม่ทันได้ตั้งตัว วินาทีต่อมาริมฝีปากอันร้อนผ่าวก็ประกบแนบลงมาทันที

กลิ่นอายคุ้นเคยที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นสุราและความเย็นชาบนตัวเขาโอบล้อมเธอไว้ พร้อมกับความรู้สึกคุกคามอันรุนแรง

นี่คือจุมพิตที่เปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะและการลงทัณฑ์ ดิบเถื่อน เผด็จการ และไม่เปิดช่องว่างให้หลบหนี

เขาสอดแทรกเรียวลิ้นแหวกผ่านริมฝีปากและฟันของเธอ บุกรุกช่วงชิงราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศและโกรธแค้นของเฉียวซีรินไหลทะลักออกมาทันที

"อื้อ... ปล่อยนะ... ซาง..."

ภายในรถ เหล่าหวังคนขับรถและหนานซิงที่อยู่เบาะหลังต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

ความสง่างามภูมิฐานบนใบหน้าของหนานซิงแตกสลายลงในพริบตา เธอกำกระเป๋าในมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ

ในที่สุด เฉียวซีก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกไปสุดแรง

ขอบตาของเธอแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง เธอเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจนและเด็ดเดี่ยว

"ซางเป่ยเฉิน อย่ามารังควานกันอีกเลย"

"ในเมื่อตัดสินใจจะไปแล้ว ก็ทำให้มันเด็ดขาดไปเลยสิ!"

ร่างสูงใหญ่ของซางเป่ยเฉินยืนนิ่งขึงอยู่กับที่ ดวงตาสีดำขลับทอดมองคราบน้ำตาบนใบหน้าของเธอ เพลิงโทสะไร้ที่มาที่ไปในอกถูกหยาดน้ำตาของเธอรดดับจนเหลือเพียงความเจ็บแปลบเสียดแทง

เขากระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา

"เฉียวซี เธออย่าร้องไห้นะ"

"แน่จริงถึงตอนนั้นเธออย่ามาร้องไห้ก็แล้วกัน ฉันจะไม่หันหลังกลับมาอีกแล้ว"

เขาทิ้งประโยคนี้ไว้อย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะหมุนตัว ดึงประตูรถเปิดแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง

รถยนต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวจากไปช้า ๆ

ยังไม่ทันถึงหนึ่งนาที เฉียวซีก็ฝืนทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

เธอนั่งยอง ๆ กองลงกับพื้น เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้เล็ดลอดออกมาจากลำคอ ไหล่บอบบางสั่นระริกไม่หยุด

การเสแสร้งแกล้งทำทั้งหมด เกราะป้องกันอันแข็งแกร่งทั้งมวล พังทลายลงจนหมดสิ้นในวินาทีนี้

ภายในรถโรลส์-รอยซ์

ซางเป่ยเฉินนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ไม่ได้นั่งที่เบาะหลังร่วมกับหนานซิง

เขามองผ่านกระจกมองหลัง เห็นเงาร่างที่นั่งยอง ๆ ขดตัวเป็นก้อนเล็กร้องไห้อยู่บนพื้น

หัวใจของเขาบีบรัดอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดทื่อหน่วงแล่นเข้าจู่โจม

ไม่นานนัก รถโรลส์-รอยซ์ก็กลับมาจอดลงตรงหน้าเธออีกครั้ง ซางเป่ยเฉินกลับมาแล้ว

เขาประคองดึงตัวเธอขึ้นมา แล้วรวบเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกแนบแน่น "เฉียวซี เธอยังรักฉันอยู่ไหม"