ตอนที่ 72 เฉียวซี คุณไม่ต้องการแล้วเหรอ

รถโรลส์-รอยซ์สีดำแล่นฝ่าความมืดของค่ำคืนมาราวกับสายฟ้าอันเงียบเชียบ ก่อนจะจอดเทียบหน้าสถานีตำรวจอย่างนิ่งสนิท

เขาเพิ่งจะก้าวลงจากรถ จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ทันใดนั้นม่านตาก็หดแคบลงเล็กน้อย

เมื่อเห็นเจียงซื่อกำลังอุ้มเสี่ยวโต้วติงที่หลับปุ๋ยเดินออกมาจากข้างใน

และบนไหล่ของเฉียวซีก็มีเสื้อสูทสีดำของเจียงซื่อคลุมอยู่

ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่า หญิงสาวร่างบอบบาง เด็กน้อยหลับใหลอย่างแสนหวาน

ท่ามกลางราตรีและแสงไฟ ภาพตรงหน้าราวกับครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคน ช่างดูอบอุ่นลงตัวจนบาดตาเหลือเกิน

ในสมองของซางเป่ยเฉินผุดคำพูดที่เธอเอ่ยไว้ที่ร้านกาแฟเมื่อช่วงบ่ายขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่มีทางกลับไป!

ชอบเจียงซื่อ!

ของเหลือ เบื่อตั้งนานแล้ว!

เขาไม่ควรมาหาเรื่องให้ตัวเองเสียหน้าเลยจริงๆ ชายหนุ่มทิ้งบุหรี่ในมือลงพื้นอย่างแรงแล้วก้าวกลับขึ้นรถ

เฉียวซีกำลังเอียงหน้าพูดคุยบางอย่างกับเจียงซื่อ จู่ๆ เธอก็เหมือนจะรับรู้อะไรบางอย่างได้ จึงหันขวับกลับมา

สายตาเหลือบไปเห็นรถคันที่คุ้นตาจนไม่อาจคุ้นตาไปมากกว่านี้ในทันที

ซางเป่ยเฉิน!

เธอขยับเท้า วิ่งตรงมายังรถโรลส์-รอยซ์แทบจะตามสัญชาตญาณ

ภายในรถ ซางเป่ยเฉินมองเงาร่างที่กำลังวิ่งตรงมาหาตน ริมฝีปากบางขยับเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

"ออกรถ"

คำสั้นๆ เย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

คนขับไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบเหยียบคันเร่งออกตัวทันที

รถโรลส์-รอยซ์เคลื่อนตัวจากไปอย่างนุ่มนวล ไม่ได้หยุดรอแม้แต่น้อย

ฝีเท้าของเฉียวซีชะงักลง

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ มองไฟท้ายรถที่กลืนหายไปกับสายธารการจราจรและลับสายตาไปในพริบตา

สายลมยามค่ำพัดพาเอาความร้อนผ่าวที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในใจเธอให้เย็นชืดลง

ดูท่าแล้ว เธอคงต้องหาโอกาสไปขอโทษเขาอย่างจริงจังเสียที

อย่างไรเสีย เธอก็เข้าใจเขาผิดมาตลอดสี่ปีเต็ม...

ตอนที่เจียงซื่อมาส่งเฉียวซีถึงบ้าน เวลาก็ล่วงเลยไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว

เขาอุ้มเสี่ยวโต้วติงที่ยังคงหลับปุ๋ยมาส่งถึงหน้าประตู โดยไม่มีทีท่าว่าจะก้าวเข้าไปข้างใน

เฉียวซียื่นมือไปรับลูกมา แล้วเอ่ยเสียงเบา

"ขอบคุณนะคะ"

เขามองเธอ แววตาเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่ซัดสาด

"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ เฉียวซี"

เธอโอบกอดลูกในอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ

"คุณจะไปเมื่อไหร่คะ"

"วันจันทร์หน้าครับ" สายตาของเจียงซื่อจับจ้องใบหน้าของเธอ ชะงักไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบายิ่งขึ้น

"วันเสาร์นี้เป็นวันเกิดของผม"

"ผมอยากให้คุณไปกินข้าวด้วยกัน ถือว่าเลี้ยงส่งผม จะได้ไหมครับ"

เฉียวซีพยักหน้า

"ได้ค่ะ"

เธอเอี้ยวตัวกดรหัสผ่าน เมื่อประตูเปิดออกและรับตัวเสี่ยวโต้วติงมาแล้ว เธอก็เอ่ยเสียงเบา

"พักผ่อนเร็วๆ นะคะ"

เจียงซื่อมองเธอกอดอุ้มลูกน้อยเดินเข้าบ้านไป จนกระทั่งประตูบานนั้นปิดสนิทลง

เขาหันหลังเดินจากไป พอลงมาถึงชั้นล่าง เขาก็ไม่ได้จากไปในทันที แต่หยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋า ดึงออกมามวนหนึ่งแล้วจุดไฟ

ควันบุหรี่บดบังดวงตาคมคายคู่นั้นจนพร่าเลือน

เขาบอกตัวเองว่าจะให้เวลาตัวเองหนึ่งเดือน

หากเมื่อเขากลับมาแล้วยังคงตัดใจจากเธอไม่ได้

ถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน เขาก็จะพาเธอไปให้ได้

เขาจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธอได้อีก

เขาจะลาออก และจะไม่มีวันยอมถอยให้ซางเป่ยเฉินอีกต่อไป

อีกด้านหนึ่ง

ภายในคฤหาสน์หรูหราหลังงาม แสงไฟสว่างไสวไปทั่วทุกมุม

แพทย์หญิงในชุดกาวน์สีขาวเดินออกมาจากห้องบนชั้นสอง ก่อนจะเอ่ยกับหญิงที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ไม่ทันแล้วค่ะ แท้งแล้ว"

มือของเฝิงอี้หรูที่ถือถ้วยกาแฟอยู่ชะงักค้างกลางอากาศ แววตาหม่นลึกดูน่ากลัว

"ไม่ได้เรื่อง แค่เด็กคนเดียวยังรักษาไว้ไม่ได้"

เธอวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังเปาะอย่างเย็นชา

"บำรุงร่างกายให้เธอให้ดี ให้ฟื้นตัวโดยเร็วที่สุด"

"ค่ะ" แพทย์หญิงไม่กล้าพูดมากความ ได้แต่ค้อมตัวถอยออกไป

เฝิงอี้หรูส่งสายตาเพียงแวบเดียว

ผู้ช่วยหญิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็รีบเดินเข้ามาหาทันที

เฝิงอี้หรูหยิบถุงใสขนาดเล็กใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

"ไป ตรวจดีเอ็นเอพิสูจน์ความเป็นพ่อแม่ลูกที" น้ำเสียงของเธอไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง

"ดูสิว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นลูกของเป่ยเฉินหรือเปล่า"

"ค่ะ" ผู้ช่วยสาวใช้สองมือรับตัวอย่างนั้นไป

เฝิงอี้หรูก็เพิ่งจะมารู้ในวันนี้เช่นกัน

ว่าข้างกายเฉียวซีจู่ๆ กลับมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เพิ่มมาคนหนึ่ง เดิมทีเธอสั่งให้คนไปลักพาตัวเฉินซิ่วฮวายายแก่ปากร้ายนั่น

แต่กลับเปลี่ยนใจกะทันหัน ให้คนไปอุ้มเด็กผู้หญิงคนนี้มาแทน และถือโอกาสถอนผมของเด็กมาเส้นหนึ่งด้วย

เด็กคนนี้ จะใช่เลือดเนื้อเชื้อไขที่เป่ยเฉินทิ้งไว้เมื่อตอนนั้นหรือไม่

ปลายนิ้วและเล็บของเฝิงอี้หรูจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ

หากเป็นลูกของซางเป่ยเฉินล่ะก็ คงเก็บไว้ไม่ได้แล้ว

คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ตอนที่เซี่ยเฉิงเดินตามเสิ่นซีหรันเข้าไปข้างใน พ่อบ้านก็นำเหล่าคนรับใช้จัดวางมื้อดึกชุดใหญ่ไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

ตำแหน่งตรงกลางคือเมนูกุ้งเครย์ฟิชของโปรดของเธอ ตัวสีแดงสด ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนโชยแตะจมูกอย่างจัง

เธอไม่ได้รีบร้อนนั่งลง แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ

บ้านหลังใหญ่มาก ใหญ่โตมโหฬารจริง ๆ

ทว่าสไตล์การตกแต่งกลับเกินความคาดหมาย นึกไม่ถึงว่าจะเป็นโทนสีอบอุ่น สีขาวนวลตัดกับสีน้ำตาลอ่อน ดูอบอุ่นจนเหลือเชื่อ

ไม่เหมือนสถานที่ที่คนอย่างเสิ่นซีหรันจะอยู่อาศัยเลยสักนิด

เสิ่นซีหรันถือแก้วไวน์แดงสองใบเดินเข้ามา ของเหลวสีแดงเข้มส่องประกายระยิบระยับใต้โคมไฟระย้าคริสตัล

เขายื่นแก้วใบหนึ่งให้เซี่ยเฉิง

"ลองชิมดูสิ"

เซี่ยเฉิงรับมาแล้วแกว่งแก้วไวน์เบาๆ แต่ยังไม่ดื่ม

"คุณชายเสิ่น ชำนาญไม่เบาเลยนะคะ"

"พาผู้หญิงกลับมากินมื้อดึกที่บ้านบ่อยล่ะสิ"

น้ำเสียงของเธอแฝงหนามคม แววตายิ่งจับจ้องพิจารณาเขาอย่างไม่เกรงใจ

เสิ่นซีหรันสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด เผยให้เห็นแนวกระดูกไหปลาร้าเล็กน้อย

เขาพิงเคาน์เตอร์บาร์ รูปร่างสูงโปร่ง ท่วงท่าดูเกียจคร้านผ่อนคลาย

"พวกหล่อนยังไม่มีสิทธิ์นั้นหรอกครับ"

เขาเอ่ยปากอย่างเนิบนาบ

"กลับบ้าน"

"คุณเป็นคนแรก"

มุมปากของเซี่ยเฉิงยกยิ้มเยาะ

"ถ้างั้นก็เป็นเกียรติของฉันจริงๆ ค่ะ"

น้ำเสียงประชดประชันในคำพูดนั้น แม้แต่คนโง่ก็ยังฟังออก

เธอเดินไปหยุดตรงหน้าแกรนด์เปียโนสีดำขลับหลังนั้น

"คุณชายเสิ่น ถ้าคุณมองฉันเป็นเพื่อน ไม่ใช่ผู้หญิงที่รอให้คุณมาพิชิตใจ"

"บางทีมันอาจจะน่าสนุกกว่านี้นะคะ"

เธอยื่นนิ้วก้อยออกมา เล็บมือทาสีนู้ดสะอาดตา

กรีดไล้ไปบนคีย์เปียโนเบาๆ

ติ๊งต่อง

ตัวโน้ตใสกังวานสองสามตัวกระโดดโลดเต้นออกมา

"คุณชายเสิ่น รสนิยมสูงส่งไม่เบานี่คะ" เธอเอียงหน้ามองเขา

"ผมชอบทุกอย่างที่เป็นเสียงดนตรี" น้ำเสียงของเสิ่นซีหรันทุ้มต่ำ "โดยเฉพาะไวโอลิน"

เซี่ยเฉิงชะงักไปเล็กน้อย

ไวโอลินเหรอ

เธอเลิกคิ้ว น้ำเสียงแฝงความหยอกเย้าอยู่หลายส่วน

"ดูไม่ออกจริงๆ นะเนี่ย"

เธอคิดว่าคุณชายเจ้าสำราญที่ใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ อย่างเขา จะชอบแต่เรื่องรักใคร่เคล้าสุรา และลุ่มหลงในอิสตรีเท่านั้นเสียอีก

"เล่นเป็นไหมครับ" เสิ่นซีหรันถามเธอ

เซี่ยเฉิงวางแก้วไวน์ลงบนฝาครอบเปียโนอย่างมั่นคง พื้นผิวเคลือบเงาสีดำสะท้อนเงาโครงร่างของแก้วน้ำ

เธอนั่งลง จัดชายกระโปรงให้เข้าที่

"เป็นนิดหน่อยค่ะ"

เธอแย้มยิ้มราวกับจิ้งจอกตัวน้อย

"แต่ค่าตัวฉันไม่ถูกนะ"

สิ้นเสียงพูด นิ้วมือของเธอก็กดลงบนแป้นคีย์แล้ว

ไม่มีแม้แต่ความลังเล

ท่วงทำนองไพเราะพลิ้วไหวพลันก้องกังวานไปทั่วอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ทันที

มันคือเพลง "ความคิดถึงในฤดูใบไม้ร่วง"

ท่วงทำนองหวานซึ้งตรึงใจ ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความเศร้าสร้อยที่ยากจะสลัดหลุด ราวกับใบเมเปิลใบสุดท้ายที่ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วง

เสิ่นซีหรันชะงักนิ่งไปทั้งตัว

นิ้วมือที่ถือแก้วไวน์ของเขาบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย

เขามองเงาด้านข้างของเซี่ยเฉิง แสงไฟขับเน้นโครงหน้าอันอ่อนหวานของเธอ ชั่วขณะหนึ่งเขาเกิดภาพลวงตาขึ้นมา รู้สึกราวกับว่าเธอคือเพื่อนที่รู้จักกันมานานแสนนาน

ใช่แล้ว เขามองเห็นภาพซ้อนของเธอเป็นซิงจุ้ยเยว่

หากเป็นซิงจุ้ยเยว่ที่นั่งอยู่ตรงนี้ ในยามนี้เขาคงจะดีใจจนแทบคลั่งไปแล้ว

ทว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นเซี่ยเฉิง

ผู้หญิงคนนี้กำลังค่อยๆ ก้าวเข้ามาในหัวใจของเขา ด้วยวิธีที่เขาไม่อาจควบคุมได้เลย

ความรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกค่อยๆ แผ่ซ่านอยู่ในอก

เมื่อบทเพลงจบลง เสียงสะท้อนยังมิทันจางหาย

เสิ่นซีหรันวางแก้วไวน์ลงอย่างแรง เขาไม่ได้พูดอะไร ขยับแนบชิดเข้ามาจากด้านหลัง อุณหภูมิร่างกายอันร้อนผ่าวส่งผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนแผ่นหลังของเธอรู้สึกร้อนรุ่ม

เซี่ยเฉิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างกายก็ถูกเรี่ยวแรงมหาศาลอุ้มลอยขึ้นสู่อากาศ

ตึก

เธอถูกเขาวางลงบนเปียโน

ความเย็นเฉียบของฝาครอบเปียโนทำให้เธอสะดุ้งตัวสั่นเทิ้ม

วินาทีต่อมา ใบหน้าของเสิ่นซีหรันก็ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า เขาก้มหน้าลงมาประกบจูบในทันที

ระหว่างริมฝีปากและเรียวลิ้น คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้นของไวน์แดง ผสมผสานเข้ากับกลิ่นโทนไม้หอมสะอาดบริสุทธิ์บนตัวเขา ทั้งเผด็จการและรุกรานอย่างดุดัน

เนิ่นนานผ่านไป เซี่ยเฉิงจึงผลักเขาออก ลมหายใจติดขัดเล็กน้อย "กุ้งเครย์ฟิชเย็นหมดแล้วค่ะ"

เขายกมุมปากขึ้น แล้วพาเธอไปยังห้องอาหาร

ทั้งสองคนกินไปพลางแข่งกันดื่มเหล้าไปพลาง หนึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารเลิศรสบนโต๊ะถูกกวาดเรียบไปกว่าครึ่ง ไวน์แดงสามขวดและเหล้าแรงอีกหนึ่งขวดบนโต๊ะถูกดื่มจนเกลี้ยง

เสิ่นซีหรันเมาพับไปแล้ว เซี่ยเฉิงจึงหยิบลิปสติกออกมา พลางวาดรูปเต่าลงบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา พลางเอ่ยขึ้น

"ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ได้บอกนายเหรอ ว่าฉันนอกจากจะสู้เก่งแล้ว ยังคอแข็งมากอีกด้วย"

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายรูปผลงานสวยๆ ไว้หลายรูป พยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วก็เผ่นหนีไป

วันรุ่งขึ้น เฉียวซีมาถึงบริษัทแต่เช้าตรู่

วันนี้เธอตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ สวมชุดเดรสผ้าไหมสีฟ้าไอซ์บลู เนื้อผ้าเปล่งประกายเงางามนุ่มนวลยามก้าวเดิน ขับเน้นให้ผิวขาวผ่องดูเปล่งประกายยิ่งขึ้น

ชุดเดรสออกแบบเข้ารูป คาดเข็มขัดเส้นเล็กสีเงินไว้ที่เอว ขับเน้นสัดส่วนเอวคอดสะโพกผายชวนตะลึง และทำให้เรียวขาดูเพรียวยาวเหยียดตรง

เมกอัปของเธอในวันนี้ประณีตงดงาม ริมฝีปากสีแดงอวบอิ่ม ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความคล่องแคล่วและเย็นชาทรงเสน่ห์ ออร่าเปล่งประกายเต็มพิกัด

ในอ้อมแขนของเธออุ้มช่อกุหลาบขาวช่อใหญ่ ภาษาดอกไม้ของกุหลาบขาวคือสัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์และการคืนดี สื่อถึงความปรารถนาที่จะปรับความเข้าใจและคลี่คลายความเข้าใจผิด

ใช่แล้ว วันนี้เธอจะขอโทษซางเป่ยเฉิน และคลี่คลายความเข้าใจผิดเมื่อสี่ปีก่อน

เธอปักดอกกุหลาบขาวลงในแจกันคริสตัลในห้องทำงานซีอีโอ ก้านดอกไม้ที่ตัดแต่งอย่างดีจุ่มลงในน้ำสะอาด กลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์แต้มหยาดน้ำค้างยามเช้า ส่งกลิ่นหอมจางๆ อบอวลไปทั่วทั้งห้องในทันที

ทันใดนั้น เธอได้ยินเสียงของซูเสี่ยวเข่อและฉินเยว่ดังมาจากด้านล่าง "อรุณสวัสดิ์ค่ะซีอีโอซาง"

เธอแอบไปซ่อนตัวอยู่หลังประตู กะว่าจะกระโดดออกมาทำให้เขาตกใจเล่น แกล้งหยอกเขาสักหน่อยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ เมื่อวานเขาเห็นเธออยู่กับเจียงซื่อ คงจะโกรธอยู่สินะ

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงที่คุ้นหูดังแว่วเข้ามา

"เป่ยเฉิน คุณจะไปจากนครหนิงเฉิงจริงๆ เหรอคะ"

"แล้วเฉียวซี คุณจะไม่เอาเธอแล้วเหรอคะ"