ตอนที่ 71 อย่าให้แม่ของผมเข้าใกล้เธอ

ไป๋เวยเพิ่งพุ่งพ้นประตูหลังออกมา รถตู้สีขาวคันหนึ่งก็แล่นฉิวเลี้ยวพ้นหัวมุมมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะเบรกเสียงดังเอี๊ยดจอดเทียบข้างตัวเธอ

ประตูรถเปิดออกอย่างรวดเร็ว มีมือหลายข้างยื่นออกมากระชากตัวเธอขึ้นไปบนรถ

ประตูรถปิดเสียงดัง "ปัง" ก่อนที่รถตู้จะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

เวินหนิงหนิงโมโหจนกระทืบเท้า ได้แต่วิ่งย้อนกลับมา

ไม่นานนัก ด้านนอกก็มีเสียงไซเรนตำรวจแหลมสูงดังขึ้น

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายพุ่งพรวดเข้ามาข้างใน พอเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็ถึงกับอึ้งไป

บนพื้นมีผู้ชายหกคนนอนหน้าบวมปูดครางโอดโอย ส่วนข้าง ๆ มีผู้หญิงสามคนกับเด็กอีกหนึ่งคนยืนอยู่

หัวหน้าทีมตำรวจกวาดตามองชายหกคนที่ใบหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมูจนลุกไม่ขึ้น แล้วหันไปมองพวกเฉียวซี พลางขมวดคิ้วมุ่น

"พาตัวกลับไปให้หมด รายละเอียดไปคุยกันต่อที่สถานี"

เฉียวซีก้มลงอุ้มเสี่ยวโต้วติงขึ้นมา แล้วเดินตามขึ้นรถตำรวจไป

เซี่ยเฉิงเดินตามหลังมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร "คุณตำรวจคะ พวกเราแค่ป้องกันตัวตามกฎหมายนะคะ ผู้ชายตัวโต ๆ ตั้งหกคนคิดจะลวนลามพวกเราน่ะค่ะ"

เฉียวซีกับเวินหนิงหนิงนั่งอยู่บนรถตำรวจ ทั้งคู่สบตากันแล้วรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

การวิวาทรอบนี้ มันสะใจชะมัด!

เซี่ยเฉิงสังเกตเห็นรอยเลือดสองสายบนเสื้อเชิ้ตสีขาวตรงหัวไหล่ของเฉียวซี "บาดเจ็บเหรอ"

"ไม่เป็นไรหรอก แค่โดนบาดนิดหน่อย"

ครั้งนี้ไป๋เวยบาดเจ็บไม่น้อยเลย ทั้งใบหน้า แขนขา และตามตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียว เพราะเธอเอาเรือนร่างเนื้อหนังของตัวเองไปรับท่อเหล็กจากคนสองคนเข้าเต็ม ๆ

ภายในรถ เธอเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็พลันรู้สึกปวดเกร็งบิดมวนขึ้นมาจากส่วนลึกของช่องท้อง

ของเหลวอุ่นสายหนึ่งไหลรินลงมาตามเรียวขา

เธอก้มหน้าลงมอง ก็เห็นสีแดงสดที่บาดตา

ลูก...

ลูกของเธอ...

ผู้ช่วยของเฝิงอี้หรูนั่งอยู่ข้าง ๆ พอเห็นสภาพนี้ก็หน้าถอดสี รีบสั่งคนขับรถทันที "กลับวิลล่า! เร็วเข้า!"

จากนั้นเขาก็รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออก น้ำเสียงสั่นเทา "คุณนายซางครับ แย่แล้วครับ! คุณหนูไป๋เธอ... เธอมีเลือดออกครับ! ท่านรีบเตรียมหมอไว้เลยครับ!"

ภายในสถานีตำรวจวุ่นวายโกลาหล

ทั้งเสียงสอบปากคำ เสียงบันทึกปากคำ เสียงร้องไห้คร่ำครวญเรียกพ่อเรียกแม่ เซ็งแซ่จนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

หัวหน้าทีมตำรวจคนหนึ่งเอ่ยถามชายทั้งหก "ใครเป็นคนทำร้ายพวกแก"

"นังนั่น!" ชายทั้งหกชี้ตรงไปที่เซี่ยเฉิงด้วยสายตาดุดันเคียดแค้น

หัวหน้าทีมหันไปถามเซี่ยเฉิง "ใครเป็นคนทำร้ายเธอ"

เซี่ยเฉิงเข้าใจทันที เธอแสร้งทำท่าน่าสงสารแล้วพูดว่า "พวกเขาสิคะ หกคนรุมฉันคนเดียว"

หัวหน้าทีมเกาเลิกคิ้วขึ้น ผู้ชายตัวโตตั้งหกคนเอาชนะผู้หญิงท่าทางบอบบางคนเดียวไม่ได้ ช่างน่าขายหน้าจริง ๆ ยัยหนูคนนี้เก่งขนาดนั้นเชียวหรือ

ตำรวจพอจะสอบสวนจนเข้าใจคร่าว ๆ แล้ว สรุปก็คือการทะเลาะวิวาทตีกัน ฝั่งชายฝ่ายหนึ่ง ฝั่งหญิงฝ่ายหนึ่ง

ผลการจัดการจึงเรียบง่ายตรงไปตรงมา คุมตัวไว้ทั้งหมด ให้โทรกลับบ้านแล้วหาคนมาประกันตัว

ไม่นานนัก กู้เฉินก็มาถึงเป็นคนแรก

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงปลายแขน เผยให้เห็นข้อมือที่แข็งแกร่งและนาฬิกาข้อมือราคาแพงระยับ

ท่ามกลางความวุ่นวายเละเทะ ตัวเขาดูแปลกแยกและโดดเด่นออกมาอย่างสิ้นเชิง

"เวินหนิงหนิง" ตำรวจตะโกนเรียกชื่อ

เวินหนิงหนิงถูกพาตัวออกมา ผมเผ้ายุ่งเหยิง มุมปากมีรอยถลอกเล็กน้อย ดูสภาพค่อนข้างสะบักสะบอม

พอเห็นกู้เฉิน ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปหา

ตำรวจถือเอกสารพลางเอ่ยถามเขา

"ประกันตัวกี่คนครับ"

กู้เฉินไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง

"คนเดียว"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเวินหนิงหนิงชะงักค้าง

เธอรีบคว้าแขนเสื้อของกู้เฉินไว้ด้วยความร้อนรน

"น้าเล็ก ช่วยประกันพวกเธอออกมาด้วยสิคะ! เซี่ยเฉิงกับเฉียวซียังอยู่ข้างในนะ!"

กู้เฉินไม่สนใจเธอ เขาก้มหน้าจรดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสารด้วยลายเส้นเฉียบคม

พอเซ็นเสร็จ เขาก็หมุนตัวเดินออกไปข้างนอกด้วยก้าวย่างที่ทั้งยาวและรวดเร็ว

เวินหนิงหนิงรีบสาวเท้าตามไปติด ๆ

จู่ ๆ เขาก็หยุดก้าว

เวินหนิงหนิงเบรกไม่ทัน หัวจึงกระแทกเข้ากับแผ่นหลังอันแข็งแกร่งของเขาเต็มเปา

กู้เฉินหันกลับมา สีหน้าเย็นชาจนแทบจะมีเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่น

"ยกพวกตีกัน?"

พอเขาเอ่ยปาก บรรยากาศก็พลันลดฮวบลงทันใด

"ฉันเสียเงินเลี้ยงแกโตมา เพื่อให้แกไปยกพวกตีกับชาวบ้านงั้นเหรอ"

"แกเรียนกฎหมายมา รู้กฎหมายแล้วยังทำผิดกฎหมายเนี่ยนะ"

คำถามเป็นชุดที่พรั่งพรูออกมา ทิ่มแทงใจทุกประโยค

"หนูแค่ป้องกันตัวตามกฎหมายต่างหากล่ะคะ!"

เวินหนิงหนิงเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะรีบสลับโหมดกลับมาเป็นสาวน้อยน่าสงสารทันควัน

"โอ๊ย เจ็บจัง"

"น้าเล็กคะ หนูเจ็บตัวนะ"

เธอพูดพลางเลิกแขนเสื้อขึ้น

บนท่อนแขนขาวผ่องมีรอยฟกช้ำสีม่วงเขียวสะดุดตาอยู่รอยหนึ่ง

สายตาของกู้เฉินหยุดชะงักอยู่ที่รอยแผลนั้นชั่ววินาที

ในใจเขารู้สึกปวดใจ แต่ปากกลับยิ่งร้ายกาจ

"ไม่ได้เรื่อง"

"สิ่งที่ฉันสอนแกไป เอาไปทิ้งหมดแล้วหรือไง"

เขาแค่นเสียงฮึ

"ดูเซี่ยเฉิงบ้านแกสิ คนเขายังเดี่ยวได้ตั้งหกคน"

เวินหนิงหนิงพึมพำเสียงเบา

"มีเรื่องชกต่อยครั้งแรก เดี่ยวครึ่งคนก็ถือว่าผลงานไม่เลวแล้วนะคะ"

"ครึ่งคน?" คิ้วของกู้เฉินกระตุก

"ก็หนูกับเฉียวซีช่วยกันรุมยัยนั่นคนเดียว ก็นับได้แค่ครึ่งคนสิคะ" พอเวินหนิงหนิงเห็นสีหน้าของกู้เฉินดำคล้ำลงกว่าเดิม ก็รีบยกมือขึ้นกุมแขนทันที

"โอ๊ย เจ็บจัง น้าเล็กคะ หนูเจ็บจริงๆ นะ"

กู้เฉินคร้านจะพูดไร้สาระกับเธออีก

เมื่อเห็นเธอเดินกะย่องกะแย่งชักช้า เขาก็โน้มตัวลง สอดแขนผ่านข้อพับเข่าและแผ่นหลังของเธอ อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวในคราวเดียว

เวินหนิงหนิงตกใจเล็กน้อย รีบยกแขนคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

เชี่ย

เขาอุ้มเธอ

ในความทรงจำ เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

นั่นคือตอนที่เธออายุสิบห้าปี มีประจำเดือนครั้งแรก ปวดท้องแทบตายอยู่ในโรงเรียน แถมกางเกงยังเปรอะเปื้อนอีกด้วย

น้าเล็กได้รับโทรศัพท์จากคุณครูจึงรีบรุดมาที่โรงเรียน ถอดเสื้อนอกของตัวเองมาคลุมตัวเธอไว้ และอุ้มเธอจากห้องเรียนไปที่รถแบบนี้เช่นกัน

หลังจากนั้น เขายังเชิญสูตินรีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมาเป็นพิเศษเพื่อสอนสุขอนามัยและสุขศึกษาเรื่องเพศให้เธอแบบตัวต่อตัว

ทำเอาเธอฟังแล้วแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียตรงนั้น หน้าแดงก่ำไปหมด

นั่นคือครั้งแรก

นี่คือครั้งที่สอง

เธออายุยี่สิบสี่ปีแล้ว เรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วด้วยซ้ำ

เวลานี่มันช่างผ่านไปเร็วจริงๆ

เอ๊ะ

พอถูกเขาอุ้มแบบนี้ แล้วมองจากมุมเงยขึ้นไป...

น้าเล็กก็หล่อเหลาไม่เบา สันกรามคมชัดชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย

ในอากาศมีกลิ่นหอมแนวไม้จางๆ จากตัวเขา ปนกับกลิ่นบุหรี่เล็กน้อย

หอมมากทีเดียว

ทำไมเขาถึงไม่ชอบผู้หญิงกันนะ จึ๊ๆ เสียของชะมัด

ภายในห้องควบคุมตัว บรรยากาศอึมครึม

เซี่ยเฉิงนั่งไขว่ห้าง ขยับข้อมือไปมา บนใบหน้ายังคงแฝงไว้ด้วยความดุดันที่ยังไม่จางหาย

"ฉันจะบอกแกให้นะ ยัยแพศยานั่นต่อไปไม่กล้ามาซ่าต่อหน้าพวกเราอีกแน่"

เธอเลิกคิ้วให้เฉียวซีที่อยู่ตรงข้าม

"ไม่อย่างนั้นนะ เจอหน้าครั้งไหนจะซัดครั้งนั้น! ให้ตายสิ ต่อยตีรอบนี้สะใจชะมัด!"

เฉียวซีอุ้มเสี่ยวโต้วติงที่หลับสนิทไว้ในอ้อมอก แก้มเล็กๆ ของเด็กน้อยแดงระเรื่อ ลมหายใจสม่ำเสมอ ตำรวจตรวจดูแล้วบอกว่าถูกป้อนยานอนหลับ ปริมาณไม่มาก แต่ก็ต้องใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะตื่น

สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ตัวเด็ก แววตาเย็นยะเยียบจนน่ากลัว

"หล่อนไม่ควรมาแตะต้องเสี่ยวโต้วติง"

"เสี่ยวโต้วติงคือเส้นตายของฉัน"

สิ้นเสียงพูด เซี่ยเฉิงก็ถูกเรียกตัวออกไป

เซี่ยเฉิงเดินตามตำรวจหญิงออกไปข้างนอก ก็เห็นเสิ่นซีหรันยืนร่างสูงโปร่ง สวมสูทสั่งตัดชั้นสูงพอดีตัวที่ขับเน้นให้ไหล่ดูกว้างและช่วงขายาวสง่างาม

ด้านหลังเขามีทนายความสวมแว่นกรอบทองคนหนึ่งตามหลังมา พร้อมด้วยจวงซื่อเฉิงที่ท่าทางเหยาะแหยะกวนประสาท

เสิ่นซีหรันเซ็นชื่อของเธอเพียงคนเดียวบนเอกสารประกันตัว

"นี่!"

เซี่ยเฉิงร้อนใจ ดึงแขนเสื้อของเขาไว้

"ช่วยประกันตัวเฉียวซีออกไปด้วยสิ!"

เสิ่นซีหรันหลุบตาลง กวาดสายตามองมือของเธออย่างไร้อารมณ์

"ประกันตัวคนเดียว"

น้ำเสียงของเขาฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร นั่นมันหน้าที่ของซางเป่ยเฉิน เขาไม่แย่งทำหรอก

เซี่ยเฉิงจุกอกจนพูดไม่ออก ได้แต่ค้อนขวับใส่เขาไปทีหนึ่ง

เธอรับของของตัวเองคืนมา แล้วรีบเดินตามออกไป

จวงซื่อเฉิงก้าวไม่กี่ก้าวก็ขยับเข้ามาใกล้เธอ ลดเสียงลงพลางขยิบตาทำหน้าทะเล้น

"ศิษย์น้องเล็ก คราวหน้าถ้ายกพวกตีกันเรียกศิษย์พี่ด้วยนะ เดี๋ยวคิดราคาลดครึ่งหนึ่งให้เลย"

เซี่ยเฉิงยกเท้าขึ้นหมายจะถีบเขา

"ไอ้สารเลว! กล้าดียังไงไปสอนกระบวนท่าขี้โกงพวกนั้นให้เสิ่นซีหรันมารับมือฉัน! เจ้าคนทรยศ!"

"โธ่ ช่วยไม่ได้นี่ เขาเป็นเจ้านายนี่นา"

จวงซื่อเฉิงรีบหลบ จากนั้นก็เอามือบังปากลดเสียงลงกระซิบ

"ฉันก็แค่สอนส่งๆ ไปสองกระบวนท่า ล้วนมีจุดบกพร่องทั้งนั้นแหละ เดี๋ยวกลับไปฉันจะวาดผังให้แก สอนแกเองว่าแก้ทางยังไง"

ฝีเท้าของเสิ่นซีหรันชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้หันกลับไป สองคนนี้แอบปรึกษากันลับหลังเขาว่าจะจัดการเขายังไง มีศีลธรรมบ้างไหมเนี่ย?

จวงซื่อเฉิงยืนตัวตรงขึ้นมาในทันใด สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรมผึ่งผาย

"ในเมื่อคุณชายเสิ่นจ้างฉันด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว ฉันก็ต้องไม่ยอมให้เขาได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด! ย่อมต้องถ่ายทอดวิชาให้หมดไส้หมดพุงอยู่แล้ว!"

เขาหันหน้าไปทางเซี่ยเฉิงด้วยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวใจ

"ศิษย์น้องหญิง แพ้ให้ผู้ชายที่สง่างามผึ่งผาย ภูมิฐาน และมาดดีอย่างคุณชายเสิ่นน่ะ ไม่น่าอายหรอก!"

"หุบปาก"

"หุบปาก"

สองเสียงดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

เมื่อเดินออกมานอกประตูสถานีตำรวจ สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน พัดพาความอบอ้าวคลายลงไปบ้าง

เสิ่นซีหรันหยุดยืนข้างรถ สายตาจับจ้องไปที่รอยข่วนสีแดงเส้นหนึ่งบนลำคอของเธอ

"เจ็บตัวเหรอ?"

เขาเปิดประตูรถ

"ไปบ้านผม เดี๋ยวทำแผลให้"

"ไม่ต้องค่ะ" เซี่ยเฉิงปฏิเสธทันควัน

ไปบ้านเขาเนี่ยนะ? เธอกลัวว่าจะไม่เหลือแม้แต่กระดูกน่ะสิ

เขายกมุมปากขึ้น รอยยิ้มนั้นแฝงความหมายบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

"กลัวอะไร"

"ผมสู้คุณไม่ได้อยู่แล้วนี่"

เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้วเอ่ยสำทับอีกประโยค

"อัลบั้มรูปของคุณไม่ได้อัปเดตมานานเท่าไหร่แล้ว?"

เซี่ยเฉิงถึงกับชะงักอึ้งไปทันที

ผู้ชายคนนี้... มีรสนิยมชอบถูกทรมานเป็นพิเศษหรือไงกันนะ?

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา แฝงกลิ่นอายคุกคาม

"เดตครั้งที่สอง ไปกินมื้อดึกที่บ้านผม"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นทรงพลัง

"กล้าไหมล่ะ?"

"ใครกลัวกันล่ะ!" ความไม่ยอมคนในใจของเซี่ยเฉิงพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เธอเชิดคางขึ้นแล้วก้าวขึ้นรถของเขาไปตรงๆ

อีกด้านหนึ่ง ณ แผนกซีอีโอชั้นบนสุดของกลุ่มบริษัทเทียนอวี้

นิ้วมือเรียวยาวได้รูปของซางเป่ยเฉินคีบปากกาหมึกซึม กำลังจรดเซ็นชื่ออันทรงพลังตวัดพลิ้วดุจมังกรเหินลงท้ายเอกสาร

เฉินเจิ้งเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ฝีเท้าเร่งรีบจนแทบจะหอบลมเข้ามาด้วย

"ประธานซางครับ"

ซางเป่ยเฉินไม่แม้แต่จะเหลือบเปลือกตาขึ้นมอง ยังคงตรวจเอกสารฉบับถัดไปต่อ

เฉินเจิ้งกระแอมไอเคลียร์คอเบาๆ แล้วรายงานด้วยความเร็วสูง "เลขาฯ เฉียวกับเสี่ยวโต้วติงตอนนี้อยู่ที่สถานีตำรวจครับ พวกเราต้องไปประกันตัวไหมครับ?"

ซางเป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก็เห็นข้อความที่เสิ่นซีหรันส่งมา: "ผู้หญิงของนาย นายก็ไปประกันตัวเองสิ"

"ฉันกับเหล่ากู้มารับคนของตัวเองกลับไปแล้ว"

"เกิดอะไรขึ้น?" เขาถาม

เฉินเจิ้งรีบเล่าเรื่องราวความเป็นมาทั้งหมดทันที เล่าจบก็ยังส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอสองที

"เลขาฯ เฉียว... ถึงขั้นไปนัดดวลตัวต่อตัวกับไป๋เวยเลยครับ"

คิ้วของซางเป่ยเฉินขมวดมุ่นเป็นปมแน่นทันที

ต่อยตีงั้นเหรอ?

แถมยังพาเสี่ยวโต้วติงไปด้วยเนี่ยนะ?

ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง?

ริมฝีปากบางของเขาเอ่ยคำพูดออกมาไม่กี่คำ ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

"ปล่อยให้นอนในห้องขังสักคืน"

"จะได้หลาบจำเสียบ้าง"

หัวใจของเฉินเจิ้งกระตุกวูบ รีบเกลี้ยกล่อมทันที

"ประธานซางครับ ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว กลางคืนอากาศเย็น สภาพแวดล้อมในสถานีตำรวจ... ท่านก็รู้อยู่"

"ผิวพรรณของเสี่ยวโต้วติงทั้งบอบบางทั้งเนียนนุ่มขนาดนั้น หากโดนยุงกัดเป็นตุ่มแดงใหญ่ๆ ขึ้นมาจนเสียโฉมคงดูไม่ดีแน่ครับ"

เขาแอบลอบสังเกตสีหน้าของซางเป่ยเฉิน แล้วเติมไฟต่อ

"อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าบอดี้การ์ดหกคนที่ไป๋เวยพาไปจะลงมือหนักแค่ไหน"

"ได้ยินว่าเสื้อผ้าของเลขาฯ เฉียวขาดรุ่งริ่ง แถมยังมีเลือดออกด้วยครับ"

"ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าไป๋เวยคนนี้จะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ที่ร้านกาแฟยังแกล้งทำตัวไร้พิษภัยแท้ๆ แต่พอหันหลังกลับไปนัดเปิดศึกในที่เปลี่ยวเฉยเลย"

สิ้นเสียงรายงาน ปากกาหมึกซึมในมือของซางเป่ยเฉินก็ถูกโยนลงบนโต๊ะเสียงดัง "เพียะ"

เขาผุดลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบจนน่าขนลุก คว้าเสื้อสูทได้ก็ก้าวฉับๆ ตรงออกไปข้างนอก

ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินดั่งพายุอันเกรี้ยวกราด

เฉินเจิ้งรีบสาวเท้าตามไปติดๆ

ซางเป่ยเฉินสาวเท้ายาวๆ พลางเอ่ยถามเสียงเย็น "ใครเป็นคนช่วยไป๋เวยออกไป?"

เฉินเจิ้งก้าวตามติดพลางตอบ "คุณนายซางครับ"

ฝีเท้าของซางเป่ยเฉินชะงักกึกทันใด

แม่ของเขาก็มาด้วยงั้นหรือ? แถมยังลงมือช่วยไป๋เวยด้วยตัวเองอีก?

คิ้วคมเข้มของชายหนุ่มขมวดแน่นยิ่งขึ้น แววตาล้ำลึกดำมืด

เขานิ่งเงียบไปสองสามวินาที แล้วออกคำสั่ง

"ส่งคนไปสองคน คอยคุ้มกันเฉียวซีอย่างลับๆ"

"อย่าให้แม่ของฉันเข้าใกล้เธอได้"

"ครับ"