ตอนที่ 70 ที่แท้ เขาก็ไม่ได้นอกใจจริงๆ

ไม่นานนัก เฉียวซีก็นั่งแท็กซี่มาถึงโกดังเก่าแห่งหนึ่งแถบชานเมือง

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและสนิมเหล็ก

เธอเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางสีขาวเงินใบหนึ่งวางอยู่ไม่ไกลในทันที

หัวใจของเฉียวซีบีบรัดแน่น เธอพุ่งพรวดเข้าไปราวกับคนบ้าคลั่ง

เมื่อรูดซิปเปิดออก ด้านในก็คือร่างเล็กๆ ร่างหนึ่ง

เสี่ยวโต้วติงนั่นเอง!

ใบหน้าน้อยๆ ของเสี่ยวโต้วติงแดงก่ำ สองตาปิดสนิท ลมหายใจค่อนข้างกระชั้นถี่

เธอรีบตรวจดูทั่วร่างของลูกอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าไม่มีบาดแผลภายนอก จึงถอนหายใจออกมาอย่างหมดเรี่ยวแรงด้วยความโล่งอก

"ลูกรัก เรากลับบ้านกันนะ" เฉียวซีแนบแก้มลงกับใบหน้าน้อยๆ ของลูก กอดร่างเล็กอันอบอุ่นของลูกสาวเอาไว้แน่นแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

ใช่แล้ว เมื่อสองชั่วโมงก่อน เธอยังคงนั่งจัดการเอกสารอยู่ในห้องทำงาน จู่ๆ โทรศัพท์จากครูที่โรงเรียนอนุบาลก็โทรเข้ามา ด้วยน้ำเสียงร้อนรนบอกว่าเสี่ยวโต้วติงหายตัวไป

เธอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบวิ่งไปที่โรงเรียนอนุบาลอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าจุดที่เสี่ยวโต้วติงหายตัวไปกลับเป็นมุมอับของกล้องวงจรปิดพอดี บรรดาคุณครูจึงวุ่นวายโกลาหลกันไปหมด

ในตอนที่เธอกำลังจะแจ้งความ ผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ยัดเศษกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มือเธอ แล้วบอกว่า หากอยากให้เด็กปลอดภัย ก็จงให้ความร่วมมือแสดงละครกับพวกเธอฉากหนึ่ง

หากแสดงได้ดี เด็กผู้หญิงคนนี้ก็จะไม่เป็นอะไร

อีกฝ่ายยังเปิดรูปเสี่ยวโต้วติงที่กำลังนอนหลับอยู่ในกระเป๋าเดินทางให้เธอดู เฉียวซีตกใจจนรูม่านตาหดเกร็ง จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ส่งกระดาษให้อีกแผ่น ด้านบนระบุคำตอบมาตรฐานเอาไว้สองสามข้อ ซึ่งเกี่ยวกับซางเป่ยเฉินและเจียงซื่อ

ดังนั้น วินาทีที่เธอเดินเข้าไปในร้านกาแฟและเห็นไป๋เวย ในตอนที่อีกฝ่ายเอ่ยถามคำถามชวนให้ลำบากใจเหล่านั้น เธอจึงเข้าใจทุกอย่างได้ในทันที

นั่นเป็นแผนการที่ไป๋เวยวางเอาไว้

เพียงเพื่อต้องการให้เธอปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อซางเป่ยเฉิน

แต่เธอไม่สามารถคิดอะไรได้มากขนาดนั้น เสี่ยวโต้วติงอยู่ในกำมือของพวกมัน เธอจึงทำได้เพียงตอบคำถามทั้งสามข้อไปตามคำตอบมาตรฐานบนกระดาษ

ไป๋เวยพอใจกับ "ความร่วมมือ" ของเธอมาก จึงได้มอบการ์ดที่อยู่ใบนี้ให้มา

เฉียวซีอุ้มเสี่ยวโต้วติงขึ้นมา แต่ยังไม่ทันเดินไปถึงประตู

ทันใดนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็เข้ามาขวางประตูไว้

ใช่แล้ว คนที่เดินเข้ามาก็คือไป๋เวย ด้านหลังของเธอมีบอดี้การ์ดสวมสูทสีดำหกคนเดินตามมา แต่ละคนรูปร่างกำยำล่ำสันและแผ่รังสีคุกคามเต็มเปี่ยม

เพียงแค่ส่งสายตา บอดี้การ์ดด้านหลังก็ปิดประตูลงทันที

ไป๋เวยกอดอก รอยยิ้มตรงมุมปากเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

"เฉียวซี นี่คือลูกไม่มีพ่อที่แกคลอดออกมาสินะ?"

สายตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างของเสี่ยวโต้วติง เต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์และการดูถูกเหยียดหยาม

"สามขวบครึ่ง ดูท่าคงไม่ใช่ลูกของซางเป่ยเฉิน ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของเขา คงแย่งเด็กคนนี้ไป แล้วกักขังแกไว้ข้างกายเขาไปแล้ว"

คำว่าลูกไม่มีพ่อจุดเพลิงโทสะของเฉียวซีให้ลุกโชนขึ้นมาในพริบตา

เธอทนฟังใครมาพูดถึงลูกรักของเธอแบบนี้ไม่ได้ที่สุด

เฉียวซีค่อยๆ วางเสี่ยวโต้วติงที่กำลังหลับลง ให้นอนอยู่บนกล่องใบที่ค่อนข้างใหม่อีกใบหนึ่ง

เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยเปลวไฟอันเกรี้ยวกราด

"ไป๋เวย"

น้ำเสียงของเธอเย็นเฉียบ ราวกับเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง

"เมื่อก่อนแกทำร้ายแม่ฉันจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ให้บอดี้การ์ดย่ำยีฉัน ทั้งยังหักแขนฉัน และสุดท้ายแม้แต่ป้ายหลุมศพของพ่อฉัน แกก็ยังไม่เว้น สั่งให้คนทุบมันจนแหลกละเอียด"

เฉียวซีไล่เรียงความผิดของอีกฝ่ายออกมาทีละข้อ เธอเน้นย้ำทุกถ้อยคำอย่างหนักแน่น สีหน้าทะมึนตึงจนน่ากลัว

"บัญชีแค้นระหว่างพวกเรา ถึงเวลาต้องสะสางกันแล้ว"

"สะสางบัญชีเหรอ" ไป๋เวยราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก ยกมือปิดปากหัวเราะจนตัวโยกตัวคลอน "เฉียวซี แกมีแค่ตัวคนเดียว ยังกล้ามาอวดดีกับฉันอีกเหรอ"

เธอหุบเสียงหัวเราะลงฉับพลัน แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอำมหิต

"ใช่แล้ว ควรจะสะสางเสียที วันนี้ฉันจะทำให้แกกับนังลูกไม่มีพ่อคนนี้ หายไปจากโลกนี้พร้อมกันเลย!"

"ถึงตอนนั้น ซางเป่ยเฉินจะได้ตัดใจจากแกไปให้เด็ดขาดเสียที"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ทั้งหกคน สีหน้าของเฉียวซีกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เธอมองไป๋เวย แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง "รูปถ่ายเมื่อตอนนั้น แกก็เป็นคนส่งให้ฉันใช่ไหม"

"เพื่อเสี้ยมให้ฉันกับซางเป่ยเฉินแตกคอกัน"

ไป๋เวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างได้ใจยิ่งกว่าเดิม ไม่คิดจะปิดบังผลงานของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

"ใช่แล้ว ฉันเป็นคนส่งเอง"

เธอจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดลงในทันตาของเฉียวซีอย่างรื่นรมย์ แล้วตอกย้ำลงไปอย่างเหี้ยมโหดอีกระลอก

"ถึงพวกเราจะไม่ได้ทำอะไรกันเลย แล้วมันจะทำไมล่ะ สุดท้ายก็หลอกให้พวกแกหย่ากันได้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆๆ!"

เสียงหัวเราะแหลมสูงนั้นดังก้องไปทั่วโกดังอันเวิ้งว้าง

โลกทั้งใบของเฉียวซีพลันเงียบสงัดลง

เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย

ที่แท้... เขาก็ไม่ได้นอกใจจริง ๆ

เขาไม่ได้ทำลายชีวิตคู่ของพวกเขา ไม่ได้ทรยศหักหลังเธอเลย

เป็นเธอเอง เป็นตัวเธอเองที่ตัดสินประหารชีวิตคู่ของพวกเขา

เป็นเธอที่ผลักไสเขาออกไปกับมือ

ทำให้พวกเขาต้องแยกจากกันยาวนานถึงสี่ปีเต็ม

ความจริงข้อนี้ทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง เจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก

เธอสะกดกลั้นความสะเทือนใจระลอกใหญ่ที่ซัดกระหน่ำเข้ามา หมัดที่กำแน่นสั่นเทาจนคุมไม่อยู่ แม้เล็บจะจิกเนื้อฝ่ามือลึกจนแทบเป็นแผลก็ยังไม่รู้สึกเจ็บ

เฉียวซีสูดหายใจเข้าลึกอย่างแรง เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ในดวงตาที่แดงก่ำกลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

"ไป๋เวย แกจะต้องชดใช้ในทุกสิ่งที่แกทำ"

สิ้นเสียงของเธอ

"ฮ่าๆๆ เฉียวซี แกยังจะมาเสแสร้ง..."

ยังไม่ทันขาดคำ เสียง "บรื้น—"

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มจากไกลมาใกล้ รถปอร์เช่ 911 สีแดงแจ๊ดคันหนึ่งพุ่งชนประตูโกดังที่แง้มอยู่เข้ามาอย่างอุกอาจยิ่ง!

ตัวรถดริฟต์ท้ายสะบัดอย่างสวยงามก่อนจะจอดสนิท ทิ้งควันจาง ๆ ส่งกลิ่นฉุนไว้เบื้องหลัง

ประตูรถเปิดออก

เซี่ยเฉิงและเวินหนิงหนิงก้าวลงมาจากรถ ทั้งคู่สวมแว่นตากันแดด ดูทั้งสวยทั้งเท่สะกดสายตา

เซี่ยเฉิงหยิบท่อเหล็กเงาวับสามท่อนออกมาจากท้ายรถ แล้วโยนท่อนหนึ่งให้เฉียวซีตามสบาย

เฉียวซีรับไว้อย่างมั่นคง

เซี่ยเฉิงยกยิ้มมุมปาก พลางส่งยิ้มให้เธอ

"เพื่อนสาว เรื่องแก้แค้นน่ะ มันต้องลงมือเองถึงจะสะใจ!"

เซี่ยเฉิงเอียงคอยืดเส้น แล้วค่อย ๆ เดินตรงเข้าไป

ไป๋เวยอึ้งไปกับเหตุการณ์กะทันหันนี้ ก่อนจะเอามือปิดปากแล้วระเบิดเสียงหัวเราะเยาะที่ดังยิ่งกว่าเดิม

"พวกแกผู้หญิงแค่สามคน คิดจะมาลุยกับบอดี้การ์ดของฉันหกคนเหรอ ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี!"

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

บอดี้การ์ดทั้งหกคนก็พลอยหัวเราะลั่นตามไปด้วย สายตาหยาบคายกวาดมองร่างของหญิงสาวทั้งสามคนไปมา

"กลัวแต่ว่าเดี๋ยวพวกผมจะเผลอใช้แรงเยอะเกินไป จนฉีกกระโปรงสาวสวยขาดหมดน่ะสิครับ"

เซี่ยเฉิงหัวเราะ ชูนิ้วชี้ขึ้นมาส่ายไปมา พร้อมกับส่ายหน้าตามไปด้วย

"ไม่ใช่สามต่อหก แต่เป็นฉันคนเดียวซัดหกคน ส่วนพวกเธอสองคนแค่จัดการแกคนเดียว"

ไป๋เวยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม เหล่าบอดี้การ์ดก็พากันหัวเราะตาม

ถึงจะรู้ว่าเธอพอมีฝีมือหมัดมวยอยู่บ้าง แต่นี่มันอวดดีเกินไปแล้ว

เฉียวซีกระชับท่อเหล็กเย็นเฉียบในมือ หันไปมองเวินหนิงหนิงที่อยู่ข้าง ๆ "เธอมาได้ยังไง?"

เวินหนิงหนิงเชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งทะนง ดัดข้อมือไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสาย

"คุณน้าเล็กสอนการต่อสู้ระยะประชิดให้ฉันตลอด วันนี้พอดีเลย ได้เวลาทดสอบผลการเรียนแล้ว"

เธอหันไปฉีกยิ้มให้เฉียวซีและเซี่ยเฉิง

"มีชาบูเรากินด้วยกัน มีเรื่องเราก็ลุยด้วยกัน!"

เซี่ยเฉิงถือท่อเหล็กพุ่งชาร์จเข้าไปเป็นคนแรก

"ลุยเลย! ฆ่ามันให้ตาย!" ไป๋เวยกรีดร้องสั่ง

ในบรรดาบอดี้การ์ดหกคน มีสี่คนพุ่งตรงเข้าใส่เซี่ยเฉิง

แววตาของเซี่ยเฉิงดุดันเหี้ยมเกรียม ท่อเหล็กในมือฟาดฟันอย่างไม่ออมแรง เล็งแต่จุดที่กระดูกเปราะที่สุด

เสียงโลหะแหวกอากาศ ดุดันและอันตรายถึงชีวิต

"พลั่ก!"

เสียงกระแทกทึบดังขึ้น บอดี้การ์ดคนหนึ่งกุมแขนร้องโหยหวน ข้อมือหักพับผิดรูปไปอย่างน่ากลัว

เซี่ยเฉิงหมุนตัวหลบหมัดของอีกคน แล้วตวัดท่อเหล็กฟาดกลับเข้าใส่ ทั้งใบหน้า แขน และลำตัว ทุกท่อนหนักหน่วงทรงพลัง

ไม้สุดท้ายฟาดเข้าที่ศีรษะ ชายคนนั้นตาพร่ามืด เลือดไหลอาบหน้าทันที ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

เพียงไม่กี่กระบวนท่า ชายร่างยักษ์สองคนก็ถูกน็อกลงไปอย่างง่ายดาย

หัวใจของไป๋เวยกระตุกวูบ ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

นังผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงสู้เก่งขนาดนี้?

"เข้าไปให้หมด! จัดการมันให้ได้!" ไป๋เวยแผดเสียงสั่งอย่างร้อนรนและโมโหจัด

บนชั้นสอง ภายในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง

ชายแก่ที่เพิ่งตื่นนอนคนหนึ่งกำลังหาววอด พลันเหลือบไปเห็นภาพบนจอกล้องวงจรปิดลับบนผนัง ถึงกับสะดุ้งโหยงจนตื่นเต็มตา

กล้องวงจรปิดตัวนี้ติดตั้งไว้อย่างมิดชิด เดิมทีตั้งใจจะใช้กันขโมยมาลักสินค้า ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะได้บันทึกภาพฉากเดือดขนาดนี้

"คุณพระช่วย! ตีกันแล้ว!"

ในหน้าจอ ผู้ชายหกคนกับผู้หญิงสี่คนกำลังตะลุมบอนกันอุตลุดจนแทบฟ้าถล่มดินทลาย

เขารีบควานหาโทรศัพท์มือถือด้วยความลนลาน แล้วรีบโทรแจ้งตำรวจทันที

บอดี้การ์ดที่เหลืออีกสี่คนรีบตีวงล้อม ปิดล้อมเซี่ยเฉิงไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา

เซี่ยเฉิงเปิดฉากบุกอีกครั้ง การเคลื่อนไหวของเธอปราดเปรียวดุจเสือชีตาห์ ท่อเหล็กในมือควงสะบัดจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวอย่างทรงพลัง

ชายคนหนึ่งคิดจะพุ่งเข้ากอดล็อกตัวเธอไว้ ทว่าเธอกลับยืมแรงดีดตัวกระโดดขึ้นกลางอากาศ แล้วถีบเขาจนกระเด็น

ท่อเหล็กในมือเธอทั้งทรงพลังและปราดเปรียว ฟาดใส่พวกผู้ชายเหล่านั้นราวกับกำลังทุบตัวตุ่น

มีบอดี้การ์ดอีกสองคนกุมขานอนกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น ลุกขึ้นยืนแทบไม่ไหว

พลังการต่อสู้จัดว่าทะลุปรอทแตก

ตอนนี้ เหลือบอดี้การ์ดที่ยังยืนหยัดอยู่ได้เพียงแค่สองคนเท่านั้น

คราวนี้ไป๋เวยตระหนกตกใจอย่างแท้จริง ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา

เธอถอยหลังกรูด แผดเสียงแหลมกรีดร้องลั่น "ปกป้องฉันสิ! รีบมาปกป้องฉันเร็วเข้า!"

เซี่ยเฉิงส่งสายตาไปให้

เฉียวซีกับเวินหนิงหนิงเข้าใจความหมายในทันที ทั้งสองพุ่งตรงเข้าไปหาไป๋เวยพร้อมกัน

พอไป๋เวยเห็นทั้งสองคนปรี่เข้ามาด้วยท่าทางดุดันเอาเรื่อง ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังคิดจะวิ่งหนี

ทว่ายังไม่ทันที่ไป๋เวยจะได้ตอบสนอง แรงมหาศาลก็กดลงมาจากเหนือศีรษะ บีบให้ร่างของเธอต้องหงายหลังล้มลง

แววตาของเวินหนิงหนิงดุดันเหี้ยมเกรียม เธอออกแรงจากเอวแล้วบิดแขนตามน้ำ

จับทุ่มข้ามไหล่อย่างเฉียบคมและแม่นยำ

เฉียวซีไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าท่อเหล็กกระหน่ำฟาดใส่ร่างของเธอทันที

"กรี๊ด——!"

ไป๋เวยใช้สองมือยกขึ้นกุมปกป้องใบหน้าไว้อย่างสุดชีวิต

ทีละครั้ง และอีกครั้ง

ท่อเหล็กแหวกอากาศ หวดลงบนแผ่นหลัง ท่อนแขน และเรียวขาของเธอเสียงดังทึบหนักหน่วง

เธอทั้งกรีดร้องแสบแก้วหู ทั้งดิ้นรนทุรนทุรายไปมาบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง

มือทั้งสองข้างของไป๋เวยถูกฟาดจนบวมเป่ง แทบจะหักสะบั้น ร่างกายทุกส่วนปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟเผา

ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าเธอเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน จู่ ๆ ก็ผุดลุกขึ้นมาแล้วพุ่งพรวดตรงไปยังทิศทางที่เสี่ยวโต้วติงอยู่อย่างบ้าคลั่ง!

ม่านตาของเฉียวซีหดเกร็งวูบ

เธอโถมตัวเข้าใส่ดั่งคนคลุ้มคลั่ง กดไป๋เวยล้มคว่ำลงกับพื้นอย่างรุนแรง

ทั้งสองคนกลิ้งเกลือกพัวพันกัน ข้าวของระเกะระกะบนพื้นเกี่ยวเสื้อผ้าของทั้งคู่จนขาดวิ่น บาดผิวจนเลือดซิบ

เฉียวซีไม่สนใจแม้แต่น้อย ในที่สุดเธอก็พลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมบนร่างของไป๋เวยไว้แน่น เงื้อฝ่ามือขึ้นแล้วตบลงไปสุดแรงเกิด

"เพียะ!"

เสียงดังฟังชัดและเฉียบขาด

"นี่สำหรับแม่ฉัน!"

"เพียะ!"

"นี่สำหรับฉัน!"

"เพียะ!"

"นี่สำหรับพ่อฉัน!"

ขอบตาของเธอแดงก่ำ แต่มือกลับไม่หยุดขยับแม้แต่วินาทีเดียว กระหน่ำตบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!"

"ส่วนพวกนี้ ตบแทนเสี่ยวโต้วติง! นังสารเลว กระทั่งเด็กเธอยังกล้ารังแก!"

โดนตบติดต่อกันไปกว่าสิบที ใบหน้าของไป๋เวยก็บวมช้ำจนเสียรูป มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมา

ในจังหวะนั้นเอง ไป๋เวยก็รวบรวมเรี่ยวแรงมหาศาลผลักเฉียวซีออกไปอย่างแรง แล้วรีบตะเกียกตะกายวิ่งหนีไปทางประตูหลัง

"คิดจะหนีงั้นเหรอ?" เวินหนิงหนิงยกเท้าวิ่งไล่ตามไปทันที...