ตอนที่ 69 ของเหลือ กินจนเอียนตั้งนานแล้ว

หลังจากหนีออกจากวิลล่ามาได้ ไป๋เวยก็วิ่งหนีสุดชีวิต ปอดแสบร้อนราวกับมีไฟเผา กลัวเหลือเกินว่าจะมีคนไล่กวดตามมาจับตัวเธอกลับไป

ในจังหวะที่เรี่ยวแรงของเธอแทบจะหมดลง รถตู้หรูสีดำขลับคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาเทียบข้างกายเธออย่างเงียบเชียบ

ประตูรถเปิดออกดัง "พรึ่บ"

ภายใต้แสงไฟสีส้มอบอุ่นภายในรถ เผยให้เห็นใบหน้าสง่างามสูงศักดิ์ที่ได้รับการบำรุงดูแลมาเป็นอย่างดี

คุณนายซางนั่นเอง!

เฝิงอี้หรูมาแล้ว!

สายป่านที่ตึงเปรี๊ยะในใจของไป๋เวยพลันคลายลง ความดีใจอย่างบ้าคลั่งผุดขึ้นมา เธอรีบปีนขึ้นไปบนรถทันที

ประตูรถปิดลง ตัดขาดจากทุกสิ่งภายนอก

สายตาเย็นชาของเฝิงอี้หรูกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วเรียวขมวดมุ่น

"ไม่ได้เจอกันแค่ไม่เท่าไร ทำไมถึงทำตัวเองให้ตกอยู่ในสภาพดูไม่จืดแบบนี้?"

สภาพทุลักทุเลของไป๋เวยดูขัดตานักเมื่ออยู่ท่ามกลางความหรูหราโอ่อ่าภายในรถ

เธอคว้าแขนเสื้อของเฝิงอี้หรูไว้แน่น เล็บจิกจนซีดขาว น้ำเสียงสั่นสะท้านจนแทบฟังไม่เป็นคำ

"คุณนายซางคะ ช่วยฉันด้วยนะคะ"

"เป่ยเฉินเขาจ้องจะเล่นงานฉัน เขาสั่งให้คนมาจับฉัน จับแล้วก็ปล่อย พอปล่อยแล้วก็จับอีก!"

"เขาทรมานฉันเหมือนแมวไล่จับหนู ฉันแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วค่ะ"

"แถมเขายังคอยเค้นถามไม่หยุด ถามว่าตอนนั้นฉันทำอะไรกับเฉียวซีไว้บ้าง!"

น้ำตาของไป๋เวยไหลนองเต็มหน้า เครื่องสำอางเลอะเทอะเปรอะเปื้อนจนดูน่าเวทนา

"คุณนายซางคะ เป่ยเฉินเริ่มตามสืบแล้ว จะทำยังไงดีคะ"

"ถ้าเขาสืบรู้เรื่องที่ฉันทำกับเฉียวซีตอนนั้นขึ้นมา เขาต้องฆ่าฉันแน่ๆ! เขาจะฆ่าฉันจริงๆ นะคะ!"

เธอจับเนื้อผ้าราคาแพงนั้นไว้แน่น ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับผู้หญิงคนนี้

"คุณช่วยฉันหน่อยนะคะ!"

"คุณก็รู้นี่คะว่าฉันรักเขาด้วยใจจริง ตอนที่เขายังไม่ได้กลับตระกูลซาง ฉันก็ไม่เคยรังเกียจเขาเลยสักนิด!"

เฝิงอี้หรูยกมือขึ้นแกะนิ้วของเธอออกทีละนิ้ว ทั้งยังปัดรอยยับบนเสื้อผ้าเบาๆ

น้ำเสียงของนางไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

"จะลนลานไปทำไม?"

"ฉันถามเธอหน่อย เธอหนีออกมาได้ยังไง?"

ไป๋เวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเล่าเรื่องที่ตัวเองอาศัยจังหวะที่พวกนั้นไม่ได้ล็อกประตูแล้วแอบหนีออกมาแบบรวบรัด

เมื่อเฝิงอี้หรูฟังจบ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ห้องขังใต้ดินของซางเป่ยเฉินแน่นหนาราวกับปราการเหล็ก

เธอจะหนีออกมาง่ายดายขนาดนี้ได้ยังไง?

ฟังดูก็รู้ว่าเป็นกับดัก

กับดักที่วางไว้ดักผู้หญิงโง่คนนี้โดยเฉพาะ

นางเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างช้าๆ จมตัวลงไปในเบาะหนังแท้นุ่มสบาย น้ำเสียงเบาหวิวชวนขนลุก

"ในเมื่อเฉินเอ๋อร์อยากรู้ความจริงขนาดนั้น เธอก็บอกเขาไปสิ"

"คะ?"

ไป๋เวยมึนงงไปหมด เบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา

เฝิงอี้หรูไม่ได้แม้แต่จะปรายตามอง เสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ใครเป็นแมว ใครเป็นหนู ตอนนี้ยังด่วนสรุปไม่ได้หรอก"

"เกมน่ะ มันขึ้นอยู่กับว่าใครมีแต้มต่อในมือมากกว่ากัน"

คำพูดนี้ดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางสมองอันสับสนวุ่นวายของไป๋เวย

ในใจเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง มองผู้หญิงที่ยากแท้หยั่งถึงตรงหน้าด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

"คุณนายซางคะ คุณ...คุณยินดีจะช่วยฉันจริงๆ เหรอคะ?"

พอพูดออกไป เธอกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด มือจึงเผลอลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

ตรงนั้น กำลังมีอีกหนึ่งชีวิตก่อตัวขึ้น

ชีวิตที่ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของซางเป่ยเฉิน แต่เป็นของซางซวี่ ศัตรูคู่อาฆาตของเขา

การกระทำเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเฝิงอี้หรูไปได้

ดวงตาคมกริบของนางตวัดมองมาตรงๆ เพียงประโยคเดียวก็ฉีกหน้ากากเสแสร้งทั้งหมดของไป๋เวยจนขาดสะบั้น

"เธอท้องลูกของซางซวี่งั้นเหรอ?"

"อ๊ะ!"

ไป๋เวยตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากสั่นระริก

"ฉัน...ฉัน..."

เธอไม่กล้าตอบแม้แต่คำเดียว

ทว่าเฝิงอี้หรูกลับไม่ใส่ใจคำตอบของเธอเลยแม้แต่น้อย นางพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่อนุญาตให้ใครปฏิเสธ

"ฉันต้องการให้เธอเก็บเด็กคนนี้ไว้"

"คลอดเขาออกมาให้ปลอดภัยและไร้รอยขีดข่วน"

"ฉันรับประกันตำแหน่งสะใภ้รองตระกูลซางให้เธอเอง"

ม่านตาของไป๋เวยหดเล็กลงทันที นี่มันแผนการอะไรกัน?

เฝิงอี้หรูปรายตามองเธอ "ส่วนเรื่องเป่ยเฉิน เธอเลิกคิดไปได้เลย เธอไม่ใช่คู่มือของเขาหรอก"

แต่ถึงอย่างนั้น ผู้หญิงคนนี้ก็ยังเป็นหมากที่ดีตัวหนึ่ง

ตัวหมากที่จะคอยทิ่มแทงใจเป่ยเฉินกับเฉียวซี ให้ทั้งสองคนไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข

ไป๋เวยอึ้งตะลึงงันไปโดยสมบูรณ์

สมองของเธอว่างเปล่าไปหมด ไม่อาจประมวลผลข้อมูลมหาศาลนี้ได้เลย

เด็กที่เธอตั้งท้อง...คือลูกของซางซวี่นะ

ไม่ใช่ลูกของซางเป่ยเฉินเสียหน่อย

ทำไมคุณนายซางถึงยอมช่วยปกป้องเธอ?

ทำไมต้องรักษาลูกของซางซวี่เอาไว้ด้วย?

เธอไม่ควรจะเกลียดลูกนอกสมรสอย่างซางซวี่ที่มาแย่งชิงทรัพย์สมบัติเข้ากระดูกดำหรอกหรือ?

ในร้านกาแฟอันเงียบสงบแห่งหนึ่งใจกลางนครหนิงเฉิง

บรรยากาศผ่อนคลายสบายอารมณ์ เสียงดนตรีอันนุ่มนวลลอยล่องอยู่ในอากาศ

ไป๋เวยนั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง เธอเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงที่ดูเรียบร้อย ทะมัดทะแมง ใบหน้าแต่งแต้มไว้อย่างประณีต ระหว่างคิ้วและหางตามีแววหยิ่งทะนงของคนที่มั่นใจว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ

เธอคนกาแฟตรงหน้าอย่างใจเย็น

ไม่นานนัก เงาร่างหนึ่งก็ผลักประตูเดินเข้ามา

เฉียวซีมาถึงแล้ว

เธอเหลือบมองเพียงปราดเดียวก็เห็นหญิงสาวข้างหน้าต่าง จึงก้าวเท้าเดินตรงเข้าไป

ไป๋เวยเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกยิ้มเป็นมุมโค้ง

"นั่งสิ คุยกันหน่อย"

เฉียวซีนั่งลงตรงข้ามเธออย่างไร้อารมณ์ แววตาเย็นชา

"เธอต้องการอะไร?"

"อย่าเกร็งไปเลยน่า คนเดินขวักไขว่ขนาดนี้ ฉันจะกินเลือดกินเนื้อเธอได้ยังไง?" ไป๋เวยยกมือขึ้นดีดนิ้วเป๊าะ

"ขอกาแฟลาเต้ให้คุณผู้หญิงท่านนี้แก้วหนึ่งค่ะ"

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กดเสียงให้เบาลง

"ตรงกันข้ามกับเธอมากกว่า อย่าเพิ่งโมโหไปล่ะ ถ้าอารมณ์ขึ้นมาจนเรื่องบานปลายคุมไม่อยู่ มันจะไม่ดีเอานะ"

เฉียวซีมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดอะไร

ไป๋เวยยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเบา ๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม

"เฉียวซี เมื่อก่อนน่ะ ฉันอาจจะทำเกินไปหน่อยที่รังแกเธอ"

"แต่ว่า ความแค้นชำระด้วยความแค้นมันจะไปสิ้นสุดที่ไหนได้ล่ะ จริงไหม?"

เธอวางแก้วลง มองตรงไปที่เฉียวซี

"พวกเรามายิ้มสลายความแค้นกันดีไหมล่ะ?"

"ไป๋เวย เธอคิดง่ายไปมั้ง" น้ำเสียงของเฉียวซีไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย

"แต่ว่า ตราบใดที่วันข้างหน้าเธอไม่มาระรานฉัน ฉันก็ย่อมไม่ตามจองล้างจองผลาญเธออยู่แล้ว"

"ตกลง" จุดประสงค์ของไป๋เวยสำเร็จไปครึ่งหนึ่ง เธอจึงยิ้มออกมา

เธอเปลี่ยนประเด็นสนทนา แววตามีประกายค้นหาและท้าทายเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

"เฉียวซี ตอนนี้ซางเป่ยเฉินประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน กลายเป็นหนุ่มโสดเนื้อหอมระดับเพชรยอดมงกุฎที่ผู้หญิงนับไม่ถ้วนอยากจะแต่งงานด้วย เธอคงไม่ได้คิด...จะกลับไปคืนดีแต่งงานใหม่กับเขาหรอกนะ?"

"ไม่คิด"

เฉียวซีเอ่ยออกมาสองคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา เด็ดขาดและตรงไปตรงมา

"เหรอ?"

ไป๋เวยลากเสียงยาว แกล้งทำเป็นประหลาดใจ

"งั้นเธอก็ชอบผู้ชายแซ่เจียงคนนั้นเข้าจริง ๆ น่ะสิ?"

"ใช่"

เฉียวซียอมรับอย่างเปิดเผย

"แต่มันไม่เกี่ยวกับเธอ"

"เหอะ"

ไป๋เวยส่งเสียงหัวเราะสั้น ๆ ออกมาคำหนึ่ง

"เฉียวซี เธอนี่มันพวกกินองุ่นไม่ได้แล้วบอกว่าองุ่นเปรี้ยวชัด ๆ"

"ผู้ชายที่ดีขนาดซางเป่ยเฉิน เธอจะยอมปล่อยมือไปจริงเหรอ? ใครจะไปเชื่อ"

เฉียวซีเงยหน้าขึ้น สบสายตาตรงไปยังไป๋เวย

"กินไม่ได้งั้นเหรอ?"

"ไป๋เวย นั่นมันของเหลือเดนที่ฉันกินทิ้งไว้ต่างหาก"

"ฉันเอียนมันมาตั้งนานแล้ว"

อีกด้านหนึ่ง

ที่เบาะหลังของรถตู้ธุรกิจสีดำ ภายในห้องโดยสารมืดสลัวไร้แสงสว่าง

ซางเป่ยเฉินสวมหูฟังไร้สาย ทุกคำพูด ทุกถ้อยคำของเฉียวซี ถ่ายทอดเข้าสู่โสตประสาทของเขาอย่างชัดเจนแจ่มชัด

วาจาอันโหดร้ายแต่ละคำ หลุดลอยออกมาจากปากของเธออย่างไม่ใส่ใจ

ไม่อยากกลับไปแต่งงานใหม่

ชอบเจียงซื่อ

ของเหลือเดน

เอียนมาตั้งนานแล้ว

บรรยากาศรอบตัวเขากดดันต่ำจนน่ากลัว ใบหน้าหล่อเหลาไร้สีเลือด เย็นเยียบจนเข้ากระดูก

หมัดที่กำแน่นจนข้อนิ้วแต่ละข้อซีดขาว เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือ ราวกับกำลังใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อสะกดกลั้นบางอย่างเอาไว้

ในดวงตาล้ำลึกคู่นั้น เวลานี้กำลังก่อตัวเป็นพายุที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

ดีนี่

เฉียวซี

เธอเก่งมากจริง ๆ

เขาถอดหูฟังออกอย่างแรง แล้วขว้างมันลงบนเบาะหนังแท้ราคาแพงอย่างไร้ความปรานี

"ถอนคนกลับมาให้หมด"

เขาสั่งเสียงรอดไรฟัน

ตรงมุมหนึ่ง เฉินเจิ้งที่สวมหูฟังแอบฟังอยู่เช่นกันถึงกับสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว

เดิมทีเขาคิดว่า วันนี้จะได้เห็นศึกปะทะครั้งใหญ่สะเทือนฟ้าดินระหว่างผู้หญิงสองคน ตบตีกัน กระชากหัว หรืออย่างน้อยก็น่าจะมีเรื่องเด็ดในอดีตหลุดออกมาบ้าง

ใครจะไปรู้ว่า...

กลับได้ยินบทสนทนาเช่นนี้เข้า

ความจริงช่างโหดร้ายเสียจริง

ในใจเขาลอบเหงื่อตกแทนเลขาเฉียว เธอไปถูกตาต้องใจเจียงซื่อได้ยังไงกัน ประธานซางดีเลิศขนาดนี้แท้ ๆ

ไป๋เวยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ หยิบนามบัตรแผ่นเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเฉียวซี

เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

เฉียวซีเองก็ไม่ได้รั้งอยู่นาน เธอหยิบนามบัตรใบนั้นขึ้นมาแล้วเดินออกไปทันทีด้วยสีหน้าร้อนใจ...