ตอนที่ 68 จัดการเรียบร้อยแล้ว

"ซีอีโอซางครับ นั่นไม่ใช่เลขาฯ เฉียวเหรอครับ ดูเหมือนจะโดนชนท้ายเข้าแล้ว"

เหล่าหวังตาไว มองแวบเดียวก็จำรถเบนซ์คันเล็กสีแดงของเฉียวซีได้ ด้านหลังมีรถเอสยูวีสีดำคันหนึ่งจอดอยู่

ซางเป่ยเฉินเลื่อนกระจกรถลง ก็เห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งผลักไหล่เธออย่างแรง

เปลวไฟในใจของเขาลุกพรึบขึ้นมาทันที

"ขับเข้าไป"

"พูดด้วยอยู่นะ เป็นใบ้หรือไง!" ชายคนนั้นมองเธออย่างวางก้าม ทันใดนั้นแสงไฟหน้ารถอันแสบตาก็สาดตรงเข้ามา

แสงสว่างจ้าเสียจนชายคนนั้นยกมือขึ้นบังตาตามสัญชาตญาณ

รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมสีดำคันหนึ่งจอดนิ่งสนิทท่ามกลางม่านฝน แผ่รังสีแห่งแรงกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ออกมา

ประตูรถเปิดออก

ขายาวใต้กางเกงสูทราคาแพงก้าวลงมา

ซางเป่ยเฉินลงจากรถ กางร่มสีดำแล้วเดินตรงเข้าไป

ใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายและดูคุกคามในยามนี้ เย็นเยียบจนแทบจะมีเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงมา

สายตาของเขาข้ามผ่านชายอันธพาลคนนั้น ไปหยุดอยู่ที่เฉียวซีซึ่งเปียกโชกไปทั้งตัว กำลังกอดศีรษะอยู่ในสภาพน่าเวทนา

เขาย้ายร่มไปบังเหนือศีรษะให้เธออยู่ใต้ร่มเงา ในรถยังมีเสียงร้องไห้ของเสี่ยวโต้วติงดังแว่วมา

"เกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ผสานไปกับเสียงสายฝน

ชายคนนั้นถูกรัศมีความสง่างามทั่วร่างของเขาสะกดจนชะงักไปชั่วขณะ แต่ไม่นานฤทธิ์แอลกอฮอล์และภูมิหลังที่ตัวเองมีก็ทำให้เขากลับมาพองขนอีกครั้ง

"มึงเป็นใครวะ มีพวกชอบแส่หาเรื่องโผล่มาอีกคนแล้วเหรอ"

"กูขอบอกไว้เลยนะ อย่ามาหาเรื่อง รู้ไหมว่าพ่อกูเป็นใคร มึงแตะต้องไม่ไหวหรอก!"

ซางเป่ยเฉินแม้แต่สายตาอันไร้ค่าสักแวบก็ยังคร้านจะปรายตามองมัน

"เขาชนท้ายฉัน แล้วยังจะลงมือทำร้ายคนด้วยค่ะ" เฉียวซีพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"มึงพูดอะไรวะ ชัดเจนว่าขับรถไม่เป็น เบรกกะทันหันคิดจะมาตบทรัพย์กูน่ะสิ!"

ชายคนนั้นโมโหจัด ถึงกับหมุนตัววิ่งกลับไปที่กระโปรงหลังรถของตัวเอง แล้วกระชากท่อนเหล็กยาวครึ่งเมตรออกมาอย่างแรง

"แม่มึงเอ๊ย ให้เกียรติแล้วไม่เอา วันนี้กูจะทำให้พวกมึงสองคนนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ตรงนี้แหละ!"

เขาควงท่อนเหล็ก พลางพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียม

"กรี๊ด!"

หัวใจของเฉียวซีกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอย เธออ้าแขนออกตามสัญชาตญาณ พยายามจะขวางอยู่ตรงหน้าซางเป่ยเฉิน

ทว่า ซางเป่ยเฉินกลับดึงตัวเธอไปไว้ข้างหลังตัวเองได้เร็วกว่า

และในตอนนั้นเอง รถหรูสีดำอีกคันก็แล่นเข้ามาจอดเทียบเงียบ ๆ

ประตูรถเปิดออก เฉินเจิ้งนำบอดี้การ์ดชุดดำสองคนก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็ว

"ซีอีโอซางครับ"

สายตาของเฉินเจิ้งเบนไปยังชายที่ถือท่อนเหล็ก แววตาเย็นเยียบจนน่ากลัว

"ให้เวลานายสามวินาที คุกเข่า ขอโทษ"

"มึงเป็นตัวอะไรอีกวะ..." ชายคนนั้นพูดยังไม่ทันจบ ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ข้อมือ เสียงกระดูกหักดังกร๊อบสะท้อนขึ้นมา

"อ๊าก!" เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น

บอดี้การ์ดคนหนึ่งแย่งท่อนเหล็กในมือมันมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี

บอดี้การ์ดอีกคนถีบเข้าที่ข้อพับเข่าของมัน

"ตุบ!"

หัวเข่าทั้งสองข้างของชายคนนั้นกระแทกลงบนแอ่งน้ำที่เต็มไปด้วยเศษกรวดทรายอย่างแรง

เสียงร้องโหยหวนยังไม่ทันหยุด หมัดและเท้าที่กระหน่ำซัดอย่างไม่เว้นช่องว่างก็ถาโถมลงมา

ไร้ซึ่งเสียงด่าทออันเปล่าประโยชน์ มีเพียงเสียงหมัดกระทบเนื้ออย่างหนักหน่วงและเสียงครวญครางของชายคนนั้นที่เริ่มแปร่งไปทีละนิด

เฉินเจิ้งมองมันจากมุมสูง "ตอนนี้ รู้หรือยังว่าพวกเราเป็นใคร"

"ฮือ... ระ... รู้แล้ว... สำนึกผิดแล้ว... ผมผิดไปแล้ว... ไว้ชีวิตด้วยเถอะครับ..."

ชายคนนั้นร้องไห้คร่ำครวญขอความเมตตาอย่างไม่เป็นภาษา ร่างกายสั่นเทาจนแทบดูไม่ได้

ตลอดทั้งกระบวนการ ซางเป่ยเฉินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

เขายัดร่มใส่มือเธอ จากนั้นก็ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างคล่องแคล่ว เสื้อนอกที่ยังคงหลงเหลืออุณหภูมิร่างกายและกลิ่นหอมเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาถูกคลุมลงบนไหล่ของเฉียวซีอย่างมิดชิด

ตัดขาดความหนาวเย็นทั้งหมดออกไปในพริบตา

"เจ็บตรงไหนไหม ต้องไปโรงพยาบาลหรือเปล่า"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นข้างหูของเธอ

"ไม่ต้องค่ะ ไม่ได้เจ็บตรงไหน" เฉียวซีรีบส่ายหน้า

ซางเป่ยเฉินเปิดประตูหลัง โน้มตัวเข้าไปอุ้มเสี่ยวโต้วติงที่ยังคงร้องไห้ออกมา

"ไม่ต้องกลัวนะ คุณอาสตรอว์เบอร์รีอยู่นี่แล้ว"

เสี่ยวโต้วติงโอบกอดคอเขาแน่นและหยุดร้องไห้

เขาอุ้มเด็กขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ เฉียวซีจึงรีบตามขึ้นไป

"แล้วรถจะทำยังไงคะ" เธอเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"เฉินเจิ้งจะจัดการเอง"

เฉียวซีพยักหน้า รีบหุบร่มแล้วก้าวขึ้นรถ

ภายในรถเปิดฮีตเตอร์เอาไว้ พริบตาเดียวก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา ซางเป่ยเฉินส่งผ้าขนหนูสะอาดผืนหนึ่งให้เธอ ใบหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัว

"เจอสถานการณ์แบบเมื่อกี้ คุณแจ้งตำรวจไม่เป็นเหรอ"

"ยังไม่ทันค่ะ" เธอตอบเสียงเบา

"คราวหน้าถ้าเจอสถานการณ์คับขัน ล็อกประตูรถให้ดี แจ้งตำรวจทันทีหรือไม่ก็โทรขอความช่วยเหลือ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา หากไม่ใช่เพราะเขาบังเอิญผ่านมา

เธอก็คงถูกคนอื่นรังแกอีกแล้ว

"ค่ะ" เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

จิตใจของเฉียวซียังไม่สงบลง เมื่อมองดูทิวทัศน์ริมทางที่เคลื่อนผ่านไปนอกหน้าต่าง เธอถึงได้รู้ว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของตัวเอง

"พวกเรา...จะไปไหนกันคะ"

"กลับบ้าน"

ซางเป่ยเฉินขับรถโดยสายตามองตรงไปข้างหน้า

"กลับบ้านคุณเหรอคะ" เฉียวซีตกใจ

"คุณจอดให้ฉันลงตรงสี่แยกข้างหน้าเถอะค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่กลับเองได้"

ชายหนุ่มทำราวกับไม่ได้ยิน เขาย้อนถามกลับว่า

"เสี่ยวโต้วติงโทรเรียกรถพยาบาลเป็นไหม"

"คะ?"

เฉียวซีชะงักไป ไม่เข้าใจความหมาย

"เด็กนั่นบอกที่อยู่บ้านคุณให้เจ้าหน้าที่กู้ชีพฟังได้อย่างถูกต้องแม่นยำหรือเปล่า" ซางเป่ยเฉินถามซ้ำอีก

เธอพูดไม่ออกไปโดยปริยาย

"ตอนนี้คุณเปียกไปทั้งตัว ถ้าเกิดเป็นไข้ขึ้นมาก็ไม่มีใครรู้"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังบอกเล่าข้อเท็จจริง

"ถ้าไข้ขึ้นจนเบลอทำงานไม่ได้ ความเสียหายของกลุ่มบริษัทเทียนอวี้ ใครจะรับผิดชอบ"

เอาเถอะ

เขาคิดการณ์ไกลจนเธอไร้คำจะโต้แย้ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแล่นเข้าไปในวิลล่าที่เปิดไฟสว่างไสวหลังหนึ่ง

ซางเป่ยเฉินอุ้มเสี่ยวโต้วติงลงจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร

เชฟรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะอาหารมีมื้อดึกจัดวางไว้อย่างประณีต และยังมีชุดอาหารเด็กพร้อมจานชามลายมินเนี่ยนอีกชุดหนึ่งด้วย

เขาพูดกับเฉียวซี

"คุณขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดก่อน แล้วค่อยลงมากินข้าว"

"ฉันไม่หิวค่ะ" เธอตอบ

"งั้นเดี๋ยวให้คนรับใช้ยกน้ำขิงไปส่งที่ห้องคุณ"

"ค่ะ"

เฉียวซีพยักหน้า แล้วก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย

"ฉันพัก...ห้องไหนคะ"

สายตาของซางเป่ยเฉินหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอสองวินาที

"ชอบห้องไหนก็นอนห้องนั้น"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย

"ขาอยู่กับตัวคุณ"

เฉียวซีไม่หาเรื่องใส่ตัวอีก

เธอขึ้นไปชั้นบนคนเดียว แล้วเลือกห้องนอนแขกที่อยู่ไกลจากห้องนอนใหญ่ที่สุด

ห้องพักกว้างขวางจนน่าตกใจ มีทั้งห้องน้ำและห้องแต่งตัวในตัว

ไม่นานนัก สาวใช้คนหนึ่งก็มาเคาะประตู นำชุดนอนผ้าไหมแท้และเสื้อคลุมอาบน้ำชุดใหม่เอี่ยมมาส่งให้

หลังจากเฉียวซีอาบน้ำเสร็จและเดินออกมา ขณะกำลังเช็ดผมอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เป็นซางเป่ยเฉิน

เขาอุ้มเสี่ยวโต้วติงเข้ามา วางลงบนเตียงใหญ่นุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบา

"เอาละ กินอิ่มแล้ว ก็รีบไปอาบน้ำนอนได้แล้ว"

เสี่ยวโต้วติงขยี้ตา แต่มือน้อย ๆ กลับดึงชายเสื้อของเขาไว้แน่น

"คุณอาสตรอว์เบอร์รีคะ คืนนี้หนูนอนกับคุณอาได้ไหมคะ"

เสียงของเจ้าตัวเล็กเจือเสียงอู้อี้ในจมูกและความผูกพันพึ่งพิงอย่างลึกซึ้ง

"คืนนี้ หนูก็ยังอยากฟังคุณอาเล่านิทานด้วยค่ะ"

มือที่ถือผ้าขนหนูของเฉียวซีชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

หัวใจของเธอเต้นกระตุกวูบ

เล่านิทานงั้นเหรอ?

เขาเคยเล่านิทานก่อนนอนให้เสี่ยวโต้วติงฟังตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"ได้สิ หนูไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวอามา"

พอซางเป่ยเฉินอาบน้ำเสร็จแล้วเดินมา เสี่ยวโต้วติงก็หลับไปแล้ว

"แกหลับไปแล้วค่ะ คุณไปนอนเถอะ" เฉียวซีเอ่ยขึ้นด้วยความประหม่าเล็กน้อย

เขาพยักหน้าแล้วเดินออกไป

วันรุ่งขึ้น ซางเป่ยเฉินไปส่งเสี่ยวโต้วติงที่โรงเรียน จากนั้นจึงเดินทางกลับบริษัทพร้อมกับเฉียวซี

เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าห้องทำงาน ข้อความของเฉินเจิ้งก็ส่งเข้ามา

"ท่านประธานซางครับ จัดการเรียบร้อยแล้วครับ วางช่องโหว่ไว้ให้ไป๋เวย เธอก็หนีออกมาจริง ๆ คืนนี้จะทำให้เธอพบกับเลขานุการเฉียวโดยบังเอิญครับ"

"คนของเราจะคอยจับตาดูตลอดเวลาและคุมสถานการณ์ทั้งหมดไว้ครับ"

ซางเป่ยเฉินตอบกลับไปเพียงคำเดียว "ตกลง"

ช่วงบ่าย เฉียวซีได้รับสายโทรศัพท์กะทันหัน สีหน้าดูย่ำแย่ จากนั้นก็รีบลางานแล้วจากไปอย่างเร่งรีบ...