ตอนที่ 67 ปิดประตูปุ๊บ คงได้กลิ้งขึ้นเตียงกันเลยสิ

คำว่า "ประจำเดือนมาค่ะ" เกือบจะหลุดออกจากปากของเฉียวซี

เธอกลืนมันกลับลงไปอย่างยากลำบาก แล้วปั้นรอยยิ้มจอมปลอมตามมารยาทแบบมืออาชีพขึ้นมา

"ซีอีโอซางคะ คุณกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่หรือเปล่าคะ"

"ฉันแค่ตั้งใจทำงานนะคะ"

มุมปากของซางเป่ยเฉินยกขึ้นเป็นรอยโค้งจางๆ ทว่าไร้ซึ่งแววหัวเราะ เย็นเยียบจนน่ากลัว

"ตั้งใจทำงานเหรอ"

เขาพูดคำสี่คำนี้ซ้ำ ลากเสียงท้ายยาวเหยียด เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"ความสามารถในการทำงานของเลขานุการเฉียว ผมย่อมเชื่อมืออยู่แล้ว"

"ไม่อย่างนั้น จะเสวยสุขกับอภิสิทธิ์ที่ผมมอบให้ไปพลาง แล้วยังไปคั่วผู้ชายข้างนอกไปด้วยได้ยังไง"

วิ้ง...

สมองของเฉียวซีระเบิดตู้มในทันที

ผู้ชายข้างนอกงั้นเหรอ

ผู้ชายข้างนอกอะไรกัน

การยัดข้อหาไร้สาระแบบนี้ลงมา ทำเอาเธอแทบจะเห็นดาววิบวับตรงหน้า

"ซางเป่ยเฉิน!"

เธอโมโหจนลืมคำยกย่องไปสิ้น เสียงแหลมสูงขึ้นมาทันที

"คุณพูดให้ชัดๆ นะคะ! อะไรคือไปคั่วผู้ชายข้างนอก"

"ฉันไปคั่วใครที่ไหนกัน"

หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ในดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความไม่อยากจะเชื่อ

นี่มันรังแกกันในที่ทำงานแถมยังดูหมิ่นเหยียดหยามศักดิ์ศรีชัดๆ!

เมื่อซางเป่ยเฉินเห็นท่าทีพองขนของเธอ ความหม่นหมองในแววตานอกจากจะไม่จางหาย กลับยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน

ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรแผ่แรงกดดันมหาศาล เขาสาวเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

เขาหลุบตาลง สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้างามซึ่งแดงก่ำด้วยความโกรธ

"ต้องให้ผมเตือนความจำคุณไหม"

"ที่อันหนิงย่วน คุณไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับใครมาล่ะ"

"กลางที่สาธารณะยังกล้าทำโจ๋งครึ่มขนาดนั้น ถ้าปิดประตู คงได้กลิ้งขึ้นเตียงกันเลยล่ะสิ"

คำพูดของเขาทุกคำราวกับอาบยาพิษ

เขาอดทนมาตลอดทั้งคืน พออ้าปากพูดทีก็เปี่ยมด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล

เฉียวซีนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง

อันหนิงย่วนงั้นเหรอ

เมื่อคืนเขาไปอันหนิงย่วนมา แล้วเห็นการ 'บอกลา' ระหว่างเธอกับเจียงซื่ออย่างนั้นเหรอ

ในหัวของเธอหวนนึกถึงตอนที่เจียงซื่อเข้ามากอดเธออย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นมันกะทันหันเกินไป แต่ก็เพราะโอกาสนั้น ทำให้เธอมองเห็นหัวใจของตัวเองอย่างชัดเจน และได้ปฏิเสธเขาไปจริงๆ

เธอไม่ได้รู้สึกรักเขาแบบนั้น

สิบปีมานี้ คำสามคำอย่าง 'ซางเป่ยเฉิน' ได้กัดกร่อนหัวใจของเธอจนแหว่งวิ่นไปหมดแล้ว

เธอข่มความโกรธในใจเอาไว้ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง "ซีอีโอซางคะ มีคำกล่าวไว้ประโยคหนึ่งว่า สิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิดค่ะ"

"เหมือนอย่างที่คุณอุ้มคุณหนานจนติดเทรนด์การค้นหา มันจะเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมเหมือนที่คนภายนอกลือกันงั้นเหรอคะ"

การย้อนถามนี้ดูชาญฉลาดเป็นอย่างยิ่ง

อย่างน้อยก็ทำให้พวกเขายืนอยู่บนจุดยืนทางศีลธรรมเดียวกัน

เธอเสริมว่า "แต่ว่า ถึงแม้ซีอีโอซางจะค้างคืนกับคุณหนาน ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายอะไรอยู่แล้วค่ะ"

"เพราะยังไง ความสัมพันธ์ทางการสมรสที่ถูกต้องตามกฎหมายของเราก็สิ้นสุดลงแล้ว"

เธอต้องการบอกเขาว่า ตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์มาซักไซ้ไล่เลียงเธอ

ประโยคนี้ของเธอดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่การยกเรื่องหย่าขึ้นมาพูดอีกครั้ง มันคือการราดน้ำมันลงบนกองเพลิงชัดๆ

"เฉียวซี ดูท่าคุณจะดีใจมากเลยสินะที่หย่ากับผม"

เขาจ้องหน้าเธอ น้ำเสียงเย็นเฉียบจนแทบกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ "ซีอีโอซางคะ เรื่องที่ผ่านไปนานแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะมาถกเถียงเรื่องถูกผิดกับคุณหรอกค่ะ"

"ถ้าคุณไม่มีอะไรจะสั่งแล้ว ฉันขอตัวออกไปก่อนนะคะ"

เธอเถียงสู้ผู้ชายไร้เหตุผลคนนี้ไม่ได้ วิธีที่ดีที่สุดคือการหลบหน้า

ซางเป่ยเฉินเอ่ยออกมาอย่างดุดัน "ผมออกคำสั่งย้ายเจียงซื่อไปแล้ว ภายในสิบปีนี้ เขาไม่มีทางได้กลับมาหรอก"

เขาจงใจยั่วโมโหเธอ

เฉียวซีชะงักไป นอกจากความตกใจแล้วยังมีความเสียใจปนอยู่อีกด้วย

นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วเธอก็ยังทำให้เขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

ความโกรธจัดของเธออย่างที่ซางเป่ยเฉินคาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างสงบ

"ซีอีโอซางคะ คุณเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจของบริษัท คุณจะโยกย้ายใคร ฉันไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายหรอกค่ะ"

"ฉันขอตัวออกไปทำงานก่อนนะคะ"

เธอหมุนตัวแล้วเปิดประตู

"เฉียวซี คุณจะไม่ขอร้องแทนเขาหน่อยเหรอ"

เธอชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินจากไป

ซางเป่ยเฉินดึงเนกไทเบาๆ แม้จะได้ระบายอารมณ์ออกไปบ้าง แต่ในใจกลับยังคงหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง

เฉียวซีเพิ่งกลับมาถึงโต๊ะทำงาน ประตูลิฟต์ก็เปิดออกพร้อมเสียง 'ติ๊ง'

ซูเสี่ยวเข่อเดินลากเท้าออกมาจากข้างใน

เธอเพิ่งไปร่วมการประชุมโครงการเกาะหนานซิงมา ตอนนี้ทั้งร่างราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น

"เป็นอะไรไปน่ะ" เฉียวซีถาม

ซูเสี่ยวเข่อเดินมาข้างโต๊ะของเธอแล้วฟุบตัวลง เสียงอู้อี้ในลำคอ

"ซีซี แย่แล้ว"

"ผู้อำนวยการเจียง... ผู้อำนวยการเจียงกำลังจะถูกย้ายแล้ว"

ที่แท้ สิ่งที่ซางเป่ยเฉินพูดไว้เป็นเรื่องจริง

เดิมทีเธอยังแอบหวังลมๆ แล้งๆ อยู่บ้างว่าเขาแค่ขู่ให้เธอกลัว

ตลอดทั้งวันนั้น เฉียวซีใจลอยอยู่ตลอดเวลา

ตัวเลขและแผนภูมิบนหน้าจอคอมพิวเตอร์กลายเป็นกลุ่มสัญลักษณ์ไร้ความหมายในสายตาของเธอ

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหลายครั้ง เปิดหน้าต่างแชตกับเจียงซื่อ

ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอ อยากจะส่งข้อความไปสักประโยคเพื่อถามไถ่และปลอบใจเขา

แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่าไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่เหมาะสมทั้งนั้น

คำเตือนของซางเป่ยเฉินยังคงดังก้องอยู่ในหู ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้ส่งอะไรไป และกดดับหน้าจอลง

ตกเย็น เซี่ยเฉิงนัดเธอกินข้าว หลังจากไปรับเสี่ยวโต้วติงแล้ว เธอก็ตรงไปยังร้านหม้อไฟ

ไม่นานนัก เวินหนิงหนิงก็มาถึง ในมือถือเอกสารพะรุงพะรัง เพิ่งออกมาจากบริษัท

เฉียวซีไม่ค่อยเจริญอาหาร คอยดูแลเสี่ยวโต้วติงอยู่ตลอด "ไอศกรีมกินไม่ได้แล้วนะลูก กินผักก่อนเร็ว"

"หนูจะกินปีกไก่" เสี่ยวโต้วติงใช้นิ้วเล็กๆ ชี้ไปที่จานปีกไก่ทอด

"กินได้อีกแค่อันเดียวนะคะ" เฉียวซีคีบให้เธอหนึ่งชิ้น

จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เจียงซื่อถูกสั่งย้ายให้ฟัง

ตะเกียบในมือเซี่ยเฉิงชะงักกึกจนเกิดเสียงดังบาดหู

เธอเบิกตากว้าง

"อะไรนะ ย้ายเหรอ ย้ายไปต่างประเทศเนี่ยนะ"

"เชี่ย ไอ้หมาซางมันจงใจแก้แค้นชัดๆ"

"มันแค่อยากแยกเธอกับเจียงซื่อออกจากกัน เพื่อให้เธอต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่ ผู้ชายคนนี้ใจคอโหดเหี้ยมชะมัด"

เซี่ยเฉิงโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง

"ไม่ได้ ยอมกลืนความแค้นนี้ลงคอไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นพวกเธอสองคนก็เก็บข้าวของหนีตามกันไปเลยสิ"

เวินหนิงหนิงรีบกลืนเนื้อลงคอแล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง "หนีไม่ได้ ลืมค่าเสียหายยี่สิบล้านไปแล้วเหรอ"

เฉียวซีส่ายหน้า แววตาหม่นหมอง

"ฉันปฏิเสธเจียงซื่อไปแล้ว"

"นึกไม่ถึงว่าจะยังทำให้เขาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยอยู่ดี"

เสียงของเธอแผ่วเบา เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง

เซี่ยเฉิงยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก

"เธอปฏิเสธไปแล้ว มันยังจะเล่นไม้นี้อีกเหรอ ไอ้หมาซางนี่มันจะชั่วเกินไปแล้วนะ"

"มันอาศัยสิทธิ์อะไรกัน มีฐานะอะไรมาแทรกแซงชีวิตของเธอ อดีตสามีเหรอ สถานะหมดอายุไปแล้วย่ะ"

"ฉันดูออกทะลุปรุโปร่งแล้ว มันก็แค่อยากกินหญ้าต้นเก่านั่นแหละ"

เฉียวซีคนน้ำมะนาวในแก้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พูดออกมา

"เขาอาจจะ... อยากให้ฉันเป็นผู้หญิงลับๆ ของเขา"

บรรยากาศเงียบสงัดไปหลายวินาที

เซี่ยเฉิงแผดเสียงดังลั่นขึ้นมาทันที จนโต๊ะข้างๆ พากันหันมามอง

"เชี่ยเอ๊ย"

"ตัวอะไรวะเนี่ย"

"มันคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน มีเศษเงินไม่กี่บาทแล้วคิดว่าวิเศษวิโสมาจากไหน ยังจะอยากให้เธอเป็นผู้หญิงลับๆ อีก มันคู่ควรเหรอ มันมีหน้ามาคู่ควรได้ยังไงกัน"

ชิ้นเนื้อบนตะเกียบของเวินหนิงหนิงหยุดค้างอยู่กลางอากาศ

"อดีตสามีอยากให้อดีตภรรยามาเป็นผู้หญิงลับๆ นี่มัน... ยังตัดใจไม่ขาดเหรอ"

"ถุย หน้ามืดตามัวเพราะตัณหาล่ะสิไม่ว่า" เซี่ยเฉิงอดด่าออกมาไม่ได้ "ซางเป่ยเฉิน เสิ่นซีหรัน กู้เฉิน พวกนี้ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน"

เวินหนิงหนิงพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง "ไม่ลากคุณน้าเล็กเข้ามาเอี่ยวด้วยได้ไหม เขามีบุญคุณเลี้ยงดูฉันมาตั้งแปดปี เขาไม่ได้เลวร้ายนะ ไม่ชอบผู้หญิง แล้วก็ไม่เคยหลอกผู้หญิงด้วย"

"ได้เรื่องจริงๆ เลยนะแก" เซี่ยเฉิงกลอกตาใส่เธอ "ก็ได้ กู้เฉินยังพอเป็นผู้เป็นคนอยู่บ้าง"

กู้เฉิน: ขอบใจมากนะ

"ซีเป่า ฉันจะบอกเธอนะ เธอห้ามหน้ามืดตามัวไปตอบตกลงเด็ดขาดเลยนะ ไม่อย่างนั้นแม่บุญธรรมได้กระอักเลือดตายแน่" เซี่ยเฉิงพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

"ฉันไม่ทำหรอก" เฉียวซีพยักหน้า นั่นใช่เรื่องแค่กระอักเลือดที่ไหนกันล่ะ

เฉินซิ่วฮวาคงตีขาเธอหักเสียมากกว่า

ออกมาจากร้านหม้อไฟ เดินทางกลับไปได้แค่ครึ่งทาง จู่ๆ ฝนก็เทลงมา

ทัศนวิสัยไม่ดี เฉียวซีจึงขับรถช้ามาก ทว่าก็ยังมิวายถูกชนท้ายเข้าอย่างจัง แรงกระแทกอย่างแรงทำให้ศีรษะของเฉียวซีกระแทกเข้ากับพวงมาลัย

"ซี๊ด" เธอสูดปากด้วยความเจ็บปวด

เสี่ยวโต้วติงตกใจจนร้องไห้โฮ โชคดีที่มีคาร์ซีตกันไว้

"หม่ามี้ หนูกลัว"

"ที่รัก ไม่ต้องร้องนะ ไม่ต้องกลัว"

เธอจอดรถ ปลดเข็มขัดนิรภัย รีบกางร่มแล้วเปิดประตูด้านหลัง มุดตัวเข้าไปปลอบประโลมเด็กน้อย

"ไม่ต้องกลัวนะลูก หม่ามี้อยู่นี่แล้ว เด็กดี"

"หอมทีนึงนะ ไม่ต้องกลัว" เธอรีบสำรวจร่างกายของลูกน้อย โชคดีที่ไม่ได้กระแทกโดนตรงไหน

ทันใดนั้น เสียงห้าวใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังเธอ

"ขับรถเป็นหรือเปล่าวะ อยู่ดี ๆ จะเบรกกะทันหันทำไม!" น้ำเสียงนั้นไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

เฉียวซีหันกลับไป มองชายร่างสูงใหญ่คนนี้ "คุณคะ คุณขับรถไม่เว้นระยะห่างที่ปลอดภัยเอง คุณชนท้ายฉัน คุณต้องรับผิดชอบทั้งหมดค่ะ"

"เธอว่าไงนะ!" ชายคนนั้นโมโหขึ้นมาทันควัน เขาคว้าแย่งร่มของเธอไปโยนทิ้งลงพื้น "รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!"

"คุณจะทำอะไรน่ะ!" เฉียวซีกรีดร้องออกมา ยกมือขึ้นบังสายฝนเหนือศีรษะตามสัญชาตญาณ เสื้อผ้าเปียกโชกไปในพริบตา

ไม่ไกลออกไป รถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่งกำลังแล่นเข้ามาอย่างช้า ๆ...