ตอนที่ 66 ฉันเฝ้าคุณอยู่สามวันสามคืน

ไป๋เวยถูกเขามองจนในใจหวาดผวา แต่ก็ยังคงเชิดหน้าปากแข็ง

"ฉันจะไปทำอะไรเธอได้?"

"ซางเป่ยเฉิน คุณมีสิทธิ์อะไรมามัดฉันไว้! นี่มันกักขังหน่วงเหนี่ยวผิดกฎหมายนะ!"

ซางเป่ยเฉินไม่สนใจเสียงโวยวายของเธอ เพียงแต่ปลดกระดุมเสื้อสูทออกอย่างเชื่องช้า เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบกริบด้านใน

เขายกมือขึ้น จัดข้อมือเสื้อเบา ๆ ราวกับกำลังคลายข้อมือไปด้วย

"ดูท่าเธอคงไม่คิดจะพูดสินะ"

ไป๋เวยมองท่าทางของเขาแล้ว ในใจก็ยิ่งตื่นตระหนก ทว่าปากยังคงไม่ยอมแพ้

"ฉันก็แค่ขวางหูขวางตาเธอ แล้วมันทำไมล่ะ?"

"ก็แค่ผลักเธอไปสองที ตบหน้าเธอไปสองฉาดไม่ใช่เหรอไง? ตัวเธอสูงค่าขนาดนั้นเลยเหรอ? แตะต้องไม่ได้เลยหรือไง?"

การเคลื่อนไหวของซางเป่ยเฉินชะงักลง

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาลึกล้ำมืดสนิทคู่นั้นจ้องมองเธอ แรงกดดันแผ่ซ่านปกคลุมในพริบตา

"ความอดทนของฉัน มีไม่มากเท่าไร"

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รองเท้าหนังเหยียบลงบนพื้น ส่งเสียงเบา ๆ

"ไป๋เวย ฉันให้เวลาเธอแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง"

เสียงของผู้ชายคนนั้นทุ้มต่ำ ทว่าทุกถ้อยคำกลับแฝงคำสั่งที่ไม่อาจโต้แย้งได้

"สารภาพเรื่องทั้งหมดที่เธอทำมาให้หมด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่อย่างเดียว"

"ไม่อย่างนั้น..."

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาอย่างเย็นชา

"ฉันจะให้คนตระกูลไป๋ของพวกเธอ มารับศพเธอไป"

ร่างของไป๋เวยสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เลือดฝาดบนใบหน้าเหือดหายไปในพริบตา

ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจของเธอ

เธอรู้ดีว่า ซางเป่ยเฉินพูดคำไหนย่อมทำตามนั้น

"ไม่... คุณทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!"

เธอสติแตกโดยสิ้นเชิง น้ำตาไหลปนกับคราบสกปรกบนใบหน้า เสียงแปร่งจนผิดเพี้ยน

"ซางเป่ยเฉิน คุณลืมไปแล้วเหรอ! คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนั้นเป็นฉันที่ช่วยชีวิตคุณไว้!"

เธอตะโกนสุดเสียง พยายามจะปลุกความทรงจำที่ไม่มีอยู่จริงของเขาขึ้นมา

"คุณประสบอุบัติเหตุ รถคว่ำ เป็นฉันที่ผ่านมาแล้วช่วยคุณไว้ ตอนนั้นคุณหมดสติไม่รู้เรื่อง! เป็นฉัน! เป็นฉันที่เฝ้าคุณอยู่สามวันสามคืน!"

"เป็นฉันที่คอยป้อนน้ำให้คุณทีละคำ ถึงได้ดึงคุณกลับมาจากประตูนรกได้!"

เธอแหงนหน้าขึ้น มองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ยึดถือสิ่งนี้เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิต

ต่อมา เธอจงใจจัดฉากถ่ายรูปเขาแล้วส่งให้เฉียวซี เพื่อให้เฉียวซีเข้าใจผิดว่าซางเป่ยเฉินนอกใจ จนทำให้พวกเขาต้องหย่ากัน

"คุณป้าซางรับปากฉันไว้ชัด ๆ ว่าจะให้ฉันแต่งเข้าตระกูลซาง! จะให้ฉันเป็นคุณนายซาง!"

"ฉันสู้เฉียวซีไม่ได้ตรงไหนกันแน่?"

ซางเป่ยเฉินยืนฟังเงียบ ๆ

รอจนกระทั่งเธอแผดเสียงจบ เขาจึงยืดตัวตรง รักษาระยะห่างระหว่างคนทั้งสองขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความริษยาและไม่ยอมจำนนของเธอ แววตาราบเรียบจนน่ากลัว

จากนั้น เขาก็เอ่ยปาก

"ไป๋เวย ป้ายทองเว้นโทษตายของเธอถูกใช้ไปครั้งหนึ่งแล้ว ไม่อย่างนั้น ตระกูลไป๋ของพวกเธอก็คงหายสาบสูญไปตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว"

"แต่เธอ ไม่ควรไปแตะต้องเธอ เธอคือเส้นตายของฉัน"

เพียงคำพูดประโยคเดียวที่แผ่วเบา ทว่ากลับบดขยี้ความหวังและการดิ้นรนทั้งหมดของไป๋เวยจนแหลกละเอียด

"เฉียวซี หล่อนนอกใจไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ยังพัวพันกับผู้ชายแซ่เจียงคนนั้น คาราคาซังไม่เลิก ซางเป่ยเฉิน เธอไม่คู่ควรให้คุณทำขนาดนี้หรอก หล่อนมันก็แค่..."

"หุบปาก" ซางเป่ยเฉินบันดาลโทสะ บีบคางของเธอไว้แน่นทันที "พูดอีกคำเดียว ลิ้นก็ไม่ต้องเก็บไว้แล้ว"

ไป๋เวยไม่กล้าพูดอีกต่อไป เพราะสายตาของเขามันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ

โชคดีที่เธอยังมีบุญคุณสามวันสามคืนนั้นคอยคุ้มกะลาหัว ไม่อย่างนั้น ตระกูลไป๋คงพังพินาศไปจริง ๆ แล้ว

สองปีก่อน ตระกูลไป๋ประสบปัญหาสภาพคล่องทางการเงินขาดสะบั้น จึงย้ายไปอยู่ที่เมืองไห่เฉิงในประเทศ A ซึ่งเป็นถิ่นของตระกูลซาง เธอไปหาเขา ทวงบุญคุณบีบให้เขาตอบแทน เขาจึงให้คนยื่นมือเข้าช่วยตระกูลไป๋ครั้งหนึ่ง ถือเป็นการตัดขาดบุญคุณกันไป

โชคดีที่เขาเชื่อคำพูดของเธอ หากเขารู้ความจริงเบื้องหลังละก็ เธอต้องไม่มีชีวิตรอดแน่...

ซางเป่ยเฉินสะบัดมือออกอย่างแรง แล้วหันหลังเดินจากไป

"ซางเป่ยเฉิน! ปล่อยฉันนะ! ฉันจะกินน้ำ ฉันจะกินข้าว ฉันหิวข้าว!"

ไป๋เวยดิ้นรนบนเก้าอี้อย่างบ้าคลั่ง เชือกบาดลึกเข้าไปในเนื้อจนทำให้เธอรู้สึกเจ็บ

ทว่าซางเป่ยเฉินกลับไม่คิดจะปรายตามองเธอแม้แต่น้อย

เขาก้าวขายาว ๆ เดินตรงไปยังประตูโดยไม่หันกลับมามอง

"คุณกลับมานะ! คุณไปไม่ได้นะ! ซางเป่ยเฉิน! ปล่อยฉันออกไป!"

สิ่งที่ตอบรับเธอกลับมา มีเพียงแผ่นหลังอันเด็ดขาดของเขา และบานประตูหนาหนักที่ถูกปิดลงอีกครั้ง

ความมืดมิดทำให้ไป๋เวยจมดิ่งสู่ความหวาดกลัว ก่อนจะถูกจับตัวมา เธอได้บอกซางซวี่ไปแล้วว่าตนเองตั้งครรภ์ ไม่รู้ว่าเขาจะมาช่วยเธอหรือไม่

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังแจ้งเรื่องนี้แก่คุณนายซางด้วย นี่คือยันต์คุ้มภัยชิ้นสุดท้ายของเธอแล้ว

บรรยากาศภายในรถอึดอัดกดดันจนน่ากลัว

ซางเป่ยเฉินเอนพิงเบาะหลัง หลับตาลง ทว่าคิ้วที่ขมวดมุ่นกลับเปิดเผยอารมณ์หงุดหงิดถึงขีดสุดของเขาในตอนนี้

ภาพที่เฉียวซีกับเจียงซื่อกอดกันเมื่อวาน ฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเขา ราวกับภาพเคลื่อนไหวที่ติดไวรัสซึ่งไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ปิดไม่ลง

ยิ่งคิด สีหน้าของเขาก็ยิ่งทึมทึบ

เจียงซื่อ

เก็บไว้ไม่ได้แล้ว

เฉินเจิ้งที่กำลังขับรถเหลือบมองสีหน้าของเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง

"คุณซางครับ ผมเกรงว่าไป๋เวยคนนั้นจะปากแข็ง ไม่ยอมสารภาพอะไรออกมา"

"มิสู้เราวางแผนล่อดูไหมครับ"

เฉินเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ให้ไป๋เวยกับเลขาฯ เฉียวมาเผชิญหน้ากัน ผู้หญิงเวลาทะเลาะกัน พออารมณ์ขึ้นมา ก็อาจจะหลุดปากพูดทุกอย่างออกมาหมดครับ"

"คุณวางใจได้ครับ พวกเราจะส่งคนคอยคุ้มกันเลขาฯ เฉียวเป็นอย่างดี จะไม่ปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยอย่างแน่นอน"

ซางเป่ยเฉินลืมตาขึ้น แววตาลึกล้ำดำมืด

ปลายนิ้วของเขาเคาะเบา ๆ บนหัวเข่า ทีละจังหวะ

นี่นับว่าเป็นวิธีที่ดี

"ขังหล่อนไว้สักคืนก่อน"

เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"พรุ่งนี้ นายไปจัดการ"

"รับทราบครับคุณซาง"

เมื่อกลับมาถึงบริษัท บรรยากาศกดดันรอบตัวซางเป่ยเฉินไม่เพียงไม่จางหาย แต่กลับยิ่งทวีความหนักหน่วงขึ้น

การประชุมสรุปผลงานประจำไตรมาสในช่วงบ่าย ผู้บริหารระดับสูงสองคนถูกไล่ตะเพิดออกไปทันที

แผนกของเจียงซื่อทำผลงานได้ดีที่สุด ทั้งยังเติบโตถึง 12% แต่ซางเป่ยเฉินก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาไป

"ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป คุณส่งมอบโครงการเกาะหนานซิงในมือให้จางซวี่ แล้วไปช่วยผมตามเคสใหม่ ต้องไปอยู่ที่ไห่เฉิงหนึ่งเดือน"

ซางเป่ยเฉินพูดขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์ ตัดสินใจส่งเขาไปประจำที่เมืองไห่เฉิงในประเทศ A

ตอนเที่ยงเฉียวซีส่งข้อความหาเขา หวังให้เขาพิจารณาให้รอบคอบ ดังนั้นเขาจึงยังไม่พูดถึงในตอนนี้

เขาไม่อยากหักหาญเกินไป หากจากไปแล้ว ก็จะหมดโอกาสกับเธออย่างสิ้นเชิงจริง ๆ

หนึ่งเดือนก็ไม่ได้นานอะไร

"ได้ครับคุณซาง" เขาพยักหน้า ทั้งที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงาน แต่เขาก็ยังยอมรับ

เมื่อกลับมาที่ห้องทำงานซีอีโอ สีหน้าของซางเป่ยเฉินก็ยังคงดูไม่ดี

เฉียวซีไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด เธอถือแก้วกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ เคาะประตูแล้วเดินเข้าไป

เธอวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วยื่นรายงานการวิเคราะห์ความเป็นไปได้ของสถาบันวิจัยจิตวิทยาที่ตัวเองทำเสร็จแล้วให้พร้อมกัน

"คุณซางคะ นี่คือรายงานที่ฉันทำ ลองตรวจดูนะคะ"

ซางเป่ยเฉินไม่ขยับ

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองรายงานฉบับนั้นเลยสักนิด

เขาค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้น มองตรงไปยังใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตของเฉียวซี แฝงไว้ด้วยแววพินิจพิเคราะห์

"เลขาฯ เฉียว วันนี้ดูอารมณ์ดีไม่เบานี่"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่ากลับชวนให้คนฟังรู้สึกขนลุก

"คะ?"

เฉียวซีชะงักไปครู่หนึ่ง ตามความคิดของเขาไม่ทัน

ซางเป่ยเฉินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เท้าข้อศอกลงบนโต๊ะ สองมือประสานนิ้วเข้าด้วยกัน

ชุดสูทสั่งตัดชั้นสูงที่พอดีตัว ขับเน้นรูปร่างกำยำของเขาออกมาอย่างเด่นชัด เปี่ยมไปด้วยแรงกดดันมหาศาล

"เฉียวซี"

เขาเอ่ยชื่อเธอ เสียงไม่ดัง ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ฉันตามใจเธอมากเกินไปแล้วใช่ไหม"

"ถึงได้ทำให้เธอกล้าไม่กลัวฟ้ากลัวดิน ทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้"

หา?

เฉียวซีมึนงงไปอย่างสิ้นเชิง

คนคนนี้ ประสาทกลับอะไรขึ้นมาอีกล่ะ ประจำเดือนมาหรือยังไงกัน