ตอนที่ 65 ฉันจะไม่แต่งงานกับเขา

นิ้วมือที่ถือแก้วเหล้าของเจียงซื่อพลันเกร็งแน่น ทั้งร่างชะงักงันไป

เขาคาดไม่ถึงว่าเฉินซิ่วฮวาจะพูดตรงขนาดนี้

เขาเงยหน้าขึ้นสบสายตาเชิงซักไซ้ของเฉินซิ่วฮวา น้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"คุณป้าครับ ขอแค่เธอยินดี ผมก็พร้อมจะมอบโลกทั้งใบของผมให้เธอครับ"

บริเวณหน้าประตูห้องครัว ฝีเท้าของเฉียวซีพลันหยุดชะงัก

มือของเธอถือขวดน้ำส้มสายชูขวดนั้นไว้ ทว่าร่างกายกลับแข็งทื่ออยู่กับที่

ได้ยินเพียงเสียงของเฉินซิ่วฮวาดังขึ้นอีกครั้งจากในห้องนั่งเล่น แฝงความกระตือรือร้นอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง

"แล้วพวกเธอ... เคยจับมือกันหรือยัง แล้วจูบกันหรือยังล่ะ"

เจียงซื่อส่ายหน้าอย่างเก้อเขิน "ยังครับ"

"โธ่เอ๊ย!" เฉินซิ่วฮวาตบหน้าขาตัวเองด้วยความขัดใจ "เธอต้องพยายามให้มากกว่านี้หน่อยสิ! ดีกับเธออย่างเดียวจะมีประโยชน์อะไร มันต้องลงมือปฏิบัติด้วยสิ!"

นางกดเสียงต่ำแล้วขยับเข้าไปใกล้เพื่อออกอุบาย

"ยัยเด็กคนนี้ชอบไปเมืองลั่วเฉิง น่าจะชอบเมืองนั้นมากแน่ๆ เธอหาเวลาสักวัน บอกว่าจะพาเธอไปเที่ยวพักผ่อนคลายเครียด เธอต้องดีใจแน่!"

"ครับ ได้ครับคุณป้า" เจียงซื่อพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

"แฮ่ม!" เสียงกระแอมไอเบาๆ ทำลายการวางแผนลับๆ ในห้องนั่งเล่น

เฉียวซีถือขวดน้ำส้มสายชูเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ แล้ววางขวดน้ำส้มสายชูลงบนโต๊ะเบาๆ

สายตาของเจียงซื่อทอดมองมาที่เธอทันที แววตามีความประหม่าอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นตะเกียบไปคีบเนื้อปลาที่แกะก้างออกเรียบร้อยแล้วชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเธอเงียบๆ

พอกินข้าวเสร็จ เฉินซิ่วฮวาก็ดันเฉียวซีกับเจียงซื่อออกจากประตูบ้านทันที

"พวกเธอสองคนออกไปเดินเล่น เดินย่อยอาหารกันหน่อยไป! ป้าจะอาบน้ำให้เสี่ยวโต้วติงก่อน"

ลมราตรีพัดเอื่อยเย็นสบายกระทบใบหน้า

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินใต้ร่มไม้ในหมู่บ้าน แสงไฟริมทางทอดเงาของพวกเขายาวออกไป

"ฉัน..."

"ผม..."

ทั้งคู่เอ่ยขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน แล้วก็ชะงักหยุดไปพร้อมกัน

ในอากาศอบอวลไปด้วยความกระอักกระอ่วนอันละเอียดอ่อน

เฉียวซีก้มหน้าลงแล้วเอ่ยขึ้นว่า "คุณพูดก่อนเถอะค่ะ"

เจียงซื่อไม่ได้ปฏิเสธอีกต่อไป

เขาหยุดฝีเท้า หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเฉียวซี แสงจันทร์สาดส่องเน้นรูปร่างสูงโปร่งและเสี้ยวหน้าอันจริงจังของเขา

"เฉียวซี ผมกะว่าจะลาออกแล้วครับ"

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นเด็ดเดี่ยว

"คุณยินดี... จะไปกับผมไหมครับ"

เฉียวซีเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

"ทำไมล่ะคะ กะทันหันขนาดนี้เลยเหรอ"

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือเรื่องงาน

"ซีอีโอซางยกเลิกคำสั่งย้ายไปทำงานข้างนอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ"

"ผมอยากไปเองครับ" สายตาของเจียงซื่อจับจ้องเธอแน่น แววตาปั่นป่วนด้วยอารมณ์ที่เก็บกดไว้เนิ่นนาน

"ถ้าผมยังอยู่เทียนอวี้ต่อไป ก็จะไม่มีวัน... แข่งขันกับเขาเพื่อแย่งคุณมาได้อย่างยุติธรรม"

"เขาเป็นเจ้านายของพวกเรา สถานะระหว่างพวกเราแต่เดิมก็ไม่เท่าเทียมกันอยู่แล้ว"

เฉียวซีรู้สึกอึดอัดแน่นในอก

"ฉันไม่อยากให้คุณต้องทิ้งหน้าที่การงานของตัวเองเพราะฉันค่ะ"

แล้วเอ่ยต่อว่า

"ที่เทียนอวี้ เงินเดือนและทรัพยากรทุกอย่างของคุณล้วนดีที่สุด ถ้าออกไป ทุกอย่างก็ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่หมด"

"ผมไม่กลัวการเริ่มต้นใหม่ครับ" เจียงซื่อพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ความรู้สึกลึกซึ้งในแววตาแทบจะเอ่อล้นออกมา "แต่ผมหวังว่าจะได้เริ่มต้นใหม่ไปพร้อมกับคุณ"

พูดจบ เขาก็ดึงบัตรธนาคารสีดำใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นไปตรงหน้าเฉียวซี

"เฉียวซี ไปกับผมเถอะครับ"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย

"ในนี้มียี่สิบล้าน มากพอที่จะให้คุณจ่ายค่าชดเชยให้เทียนอวี้ พวกเราพาเสี่ยวโต้วติงหนีไปจากที่นี่ ไปใช้ชีวิตใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักพวกเรากันเถอะครับ"

นี่คือหนทางที่เขาคิดทบทวนมาเนิ่นนาน กว่าจะรวบรวมความกล้าพูดออกมาได้

เขาไม่อาจทนรับได้อีกต่อไปแล้ว ที่เห็นซางเป่ยเฉินพาเธอไปจากข้างกายเขาด้วยท่าทีวางอำนาจราวกับเป็นเรื่องชอบธรรมครั้งแล้วครั้งเล่า

เฉียวซีอึ้งงันไปโดยสิ้นเชิง

ยี่สิบล้าน...

เงินค่าชดเชย...

เขาถึงกับเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้วงั้นเหรอ

อีกด้านหนึ่ง ซางเป่ยเฉินที่เพิ่งเสร็จสิ้นจากการร่วมงานสังสรรค์ทางธุรกิจเอนกายพิงเบาะหลังรถ พลางนวดขมับที่ปวดตุบๆ

เขาเมาไปเจ็ดส่วน ทว่าสายตายังคงกระจ่างชัด

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นสายจากเฉินเจิ้ง

"บอสครับ จับตัวไป๋เวยได้แล้วครับ! ผู้หญิงคนนั้นเจ้าเล่ห์เหลือเกิน กว่าจะได้ตัวมาเปลืองแรงไปไม่น้อยเลย! ตอนนี้ผมกำลังคุมตัวกลับมา พรุ่งนี้ก็ถึงแล้วครับ"

"อืม"

ซางเป่ยเฉินตอบรับคำหนึ่ง คิ้วที่ขมวดแน่นในที่สุดก็คลายออกเล็กน้อย

เขาวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วสั่งคนขับรถเหล่าหวัง

"ไปอันหนิงย่วน"

เขาเพิ่งรู้เมื่อสองวันก่อนนี้เองว่า ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์ เธอจะกลับมากินข้าวกับเฉินซิ่วฮวาที่อันหนิงย่วน

วันนี้เป็นวันพุธ

เธอน่าจะอยู่ที่นี่

เขาอุตส่าห์ขับอ้อมไปถนนสายเก่าแถวมหาวิทยาลัย เพื่อซื้อขนมเปี๊ยะกุหลาบที่เธอชอบ กับเค้กสตรอว์เบอร์รีมูสที่เสี่ยวโต้วติงชอบที่สุดใส่กล่องมาด้วย

รถจอดลงที่หน้าประตูชุมชนอันหนิงย่วน

ซางเป่ยเฉินลงจากรถ ตั้งใจจะเดินเข้าไปเอง

เพิ่งก้าวไปได้สองก้าว ฝีเท้าของเขาก็ชะงักค้าง ร่างกายราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา

ไม่ไกลออกไปใต้แสงไฟริมทาง มีร่างที่คุ้นตาของคนสองคนยืนอยู่

คือเฉียวซีกับเจียงซื่อ

เสี่ยวโต้วติงไม่ได้อยู่ข้างกายพวกเขา

ทั้งสองดูเหมือนกำลังคุยอะไรกันอยู่ แต่ระยะห่างเกินไป เขาจึงไม่ได้ยินสิ่งที่พูด

ในเวลานี้ เฉียวซีกำลังมองเจียงซื่ออย่างจริงจัง สายตาแฝงความรู้สึกสับสน

เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับบัตรใบนั้น

ทว่าในใจของเธอ กลับปั่นป่วนคลื่นลมโหมกระหน่ำมาเนิ่นนาน

เงียบงันอยู่นาน นานจนประกายในแววตาของเจียงซื่อค่อยๆ หม่นแสงลงทีละน้อย

ในที่สุดเธอก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย

"ขอโทษนะเจียงซื่อ ฉันรับความหวังดีของคุณไว้ไม่ได้จริงๆ"

เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างจริงจังที่สุด

"ฉันก็หวังว่าคุณจะคิดทบทวนให้ดี อย่าตัดสินใจอะไรด้วยความวู่วามเพราะฉันเลยค่ะ"

ใบหน้าหล่อเหลาของเจียงซื่อพลันปกคลุมไปด้วยไอเย็นยะเยือก บริเวณหัวใจแปลบปลาบด้วยความเจ็บปวดเสียดแทง

"คุณยังรักซางเป่ยเฉินอยู่เหรอครับ" เขาถาม น้ำเสียงตึงเครียดอย่างยิ่ง

เฉียวซีเพียงกระตุกมุมปากอย่างเย็นชา รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยการเยาะเย้ยตัวเอง

"สังคมของเราต่างกัน ฉันกับเขาไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว"

คำพูดของเธอราวกับเป็นการประกาศคำตัดสิน ทั้งต่อเจียงซื่อ และต่อตัวเอง

"ฉันไม่ได้คิดจะแต่งงานใหม่ ฉันแค่อยากเลี้ยงดูเสี่ยวโต้วติงให้ดีเท่านั้น"

"เฉียวซี คุณ...ไม่รู้สึกอะไรกับผมเลยแม้แต่นิดเดียวจริงๆ เหรอครับ" เจียงซื่อถามย้ำอย่างไม่ยอมแพ้ ในแววตาแฝงความโศกเศร้าที่แตกสลาย

พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็ยื่นมือออกไปดึงเธอเข้าสู่อ้อมอกอย่างแรง กอดไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบอย่างรุนแรง

แผงอกของเขาแน่นและอบอุ่น แรงกอดของเขาหนักแน่น แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่พร้อมทุ่มเททุกสิ่งอย่างสิ้นหวัง

ความรู้สึกแบบนี้ แตกต่างจากความเอาแต่ใจและการครอบครองของซางเป่ยเฉินโดยสิ้นเชิง

ซางเป่ยเฉินจ้องมองร่างสองร่างที่กอดกันแนบแน่นตาไม่กะพริบ

ถุงกระดาษในมือเขาถูกบีบจนบิดเบี้ยว เค้กประณีตเละเทะไม่เป็นรูปทรงไปนานแล้ว

ดีมาก

เฉียวซี เธอเก่งจริงๆ

คนสองคนถึงกับวิ่งโร่มาถึงที่นี่ เพื่อมาเดตกันอย่างโจ่งแจ้ง

เขาหมุนตัวขวับ ก้าวเท้ายาวๆ จากไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะบัดมือโยนเค้กและขนมเปี๊ยะกุหลาบในมือทิ้งลงถังขยะริมทางอย่างรุนแรง

เฉียวซีที่อยู่ในอ้อมกอดของเจียงซื่อเอ่ยขึ้นเสียงเบา

"ขอบคุณนะ เจียงซื่อ"

"ปล่อยมือเถอะค่ะ" เธอค่อยๆ ผลักเขาออก แล้วถอยออกมาจากอ้อมกอดที่อบอุ่นทว่าไม่ใช่ของเธอ

อ้อมกอดนี้ ถือเสียว่าเป็นการบอกลาครั้งสุดท้ายระหว่างพวกเขา

ในวินาทีนี้ เธอพลันเข้าใจแล้ว

ที่แท้ การปล่อยมือก็เป็นความรักรูปแบบหนึ่ง

เธอไม่ต้องการให้ผู้ชายคนหนึ่งต้องหักปีกของตัวเองเพื่อเธอ ไม่ต้องการให้ผู้ชายคนหนึ่งทำลายอนาคตของตัวเองเพื่อเธอ และยิ่งไม่ต้องการให้ผู้ชายคนหนึ่งต้องหมดเนื้อหมดตัวเพื่อเธอ

"หวังว่าต่อไป พวกเราจะยังเป็นเพื่อนร่วมงานกันได้นะคะ"

เธอทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

เจียงซื่อยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ได้แต่มองเงาหลังของเธอที่ทอดยาวขึ้นเรื่อยๆ ใต้แสงไฟริมทาง ก่อนจะลับหายไปตรงหัวมุมถนน

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความไร้หนทางในชีวิต

ที่แท้บนโลกใบนี้ มีสิ่งของบางอย่างที่ไม่ว่าคุณจะพยายามทุ่มเทชีวิตสักเพียงใด ก็ไม่มีวันได้มาครอบครองจริงๆ

เฉียวซีกลับถึงบ้าน

เฉินซิ่วฮวากำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมรอเธออยู่บนโซฟา

"แม่คะ ฉันคุยกับเจียงซื่อชัดเจนแล้ว ฉันจะไม่แต่งงานกับเขาค่ะ"

เฉียวซีเก็บสมุดวาดรูปของเสี่ยวโต้วติงที่เกลื่อนอยู่บนพื้น พลางเอ่ยอย่างสงบ

"ต่อไป แม่พยายามอย่าชวนเขามาบ้านอีกเลยนะคะ จะได้ไม่ต้องมองหน้ากันไม่ติด"

"อะไรนะ?!"

เมล็ดแตงโมในมือเฉินซิ่วฮวาร่วงกราวด้วยความตกใจ นางผุดลุกขึ้นทันที

"ผู้ชายดีพร้อมขนาดนี้ แกบอกไม่เอาก็ไม่เอาเนี่ยนะ? เฉียวซี แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!"

"แกยังคิดจะอยู่เป็นโสดไปอีกกี่ปีกันห้ะ?"

"สรุปคือ เขาไม่เหมาะค่ะ" เฉียวซีไม่อยากอธิบายอะไรมากความ

"หรือว่าแกยังชอบซางเป่ยเฉินคนนั้นอยู่อีก? ผู้ชายคนนั้นกลับมารังควานแกอีกแล้วใช่ไหม?" เฉินซิ่วฮวาร้อนใจขึ้นมา

"แม่คะ ฉันกับเขาก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกันค่ะ"

เฉียวซีถอนหายใจ

"แม่เลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วรีบพักผ่อนเถอะค่ะ"

พูดจบ เธอก็อุ้มเสี่ยวโต้วติงที่เริ่มสะลึมสะลือขึ้นมา แล้วเดินออกจากบ้านไป

เธอสาวเท้าไวไปยังข้างรถ วางเสี่ยวโต้วติงลงบนคาร์ซีตเบาะหลังอย่างระมัดระวัง และคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างเรียบร้อย

จากนั้นก็เหยียบคันเร่ง ขับรถแล่นออกจากอันหนิงย่วนอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น เฉียวซีกลับมาทำงานที่บริษัท วันนี้เธออารมณ์ค่อนข้างดี ทั้งยังแต่งหน้าบาง ๆ เมื่อสะสางเรื่องของเจียงซื่อไปได้ ทั้งตัวก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

ทว่า พอถึงสิบโมงแล้ว ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของซางเป่ยเฉิน

เวลานี้ ซางเป่ยเฉินกำลังผลักประตูเดินเข้าไปในห้องลับส่วนตัวแห่งหนึ่ง

บนเก้าอี้ตรงกลางห้องลับ มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกมัดเอาไว้

คนผู้นั้นคือไป๋เวย

ยามนี้ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงราวกับรังนก ชุดกระโปรงราคาแพงบนร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบสกปรกไม่ทราบที่มา ทั้งร่างคุดคู้อยู่ตรงนั้น สภาพดูน่าสมเพชถึงขีดสุด

ครั้นได้ยินเสียงเปิดประตู ไป๋เวยก็เงยหน้าขึ้นขวับ และเมื่อมองเห็นชัดเจนว่าเป็นใคร รูม่านตาของเธอก็หดเกร็งลงอย่างรุนแรง

ซางเป่ยเฉินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าไป๋เวย หลุบตามองลงมายังเธอจากมุมสูง ในดวงตาลึกล้ำคู่นั้น ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย

เขาพับแขนเสื้อขึ้นอย่างใจเย็น เผยให้เห็นข้อมือที่มีเส้นสายคมชัดและนาฬิกาข้อมือมูลค่ามหาศาล

จากนั้น เขาก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างยิ่ง ทว่าเย็นเยียบจับใจ

"พูดมา"

"ช่วงที่ฉันไม่อยู่ เธอทำอะไรกับเฉียวซีไว้บ้าง?"