ตอนที่ 64 คุณอยากแต่งงานกับซีซีบ้านเราไหม

"พี่ แก้ผ้ามันให้หมด ถ่ายรูปโป๊มันประจานให้ทั่ว ให้คนทั้งโลกได้ดู ดูซิว่าซางเป่ยเฉินยังจะเห็นมันเป็นสมบัติล้ำค่าอยู่อีกไหม"

คำพูดของซูอวิ๋นซูทั้งแหลมสูงและชั่วร้าย

เฉียวซีรู้สึกเลือดในกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว

เธอมองดูผู้หญิงสองคนตรงหน้าที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา หัวใจบีบรัดเข้าหากันเป็นก้อน

เธอคาดไม่ถึงว่าซูอวิ๋นซูกับซูหว่านเยว่จะมีความสัมพันธ์เป็นญาติกัน

"พวกเธอสองพี่น้องชอบผู้ชายคนเดียวกัน ไม่รู้สึกขยะแขยงกันบ้างเหรอ" เฉียวซีพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งเพื่อเสี้ยมให้พวกเธอแตกคอกันก่อน

ซูหว่านเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองซูอวิ๋นซู "เธอชอบซางเป่ยเฉินเหรอ"

ซูอวิ๋นซูรีบอธิบายทันที "เป็นไปได้ยังไงกัน ฉันนับถือเขาเป็นพี่เขยเท่านั้น พี่ อย่าไปหลงกลมันนะ"

"ถ้าไม่ใช่เพราะมันคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง แบรนด์ของพี่ก็คงไม่พัง บริษัทก็คงไม่ถูกสั่งปิด ตอนนี้พี่ย่อมเป็นคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งเมืองเยียนเฉิงอย่างไม่ต้องสงสัยแล้ว"

ซูอวิ๋นซูเติมเชื้อไฟใส่อีกประโยค

เมื่อถูกขุดเรื่องเก่าขึ้นมา ซูหว่านเยว่ก็ถูกยั่วโทสะจนสำเร็จ

"ลงมือ"

เธอยกมือขึ้น หญิงสาวสองคนด้านหลังก็รู้หน้าที่ทันที ยื่นมือเข้าไปกระชากเสื้อผ้าของเฉียวซี

"พวกแกกล้าเหรอ!" เฉียวซีดิ้นรนขัดขืน แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับไม่อาจสู้คนสองคนได้เลย

กระดุมเสื้อโค้ตตัวนอกถูกกระชากขาด กระดุมกระเด็นร่วงกราวลงสู่พื้น

"ไสหัวไป อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

เฉียวซีพยายามดิ้นให้หลุดพลางตะโกนเสียงดัง

สร้อยคอที่สวมอยู่กระเด็นหลุดออกมาจากคอเสื้อเชิ้ต ทำให้ทั้งซูอวิ๋นซูและซูหว่านเยว่ต่างชะงักไปพร้อมกัน

"ประกายดาราจันทรา!"

ทำไมถึงไปอยู่บนคอของนังนี่ได้

รูม่านตาของซูหว่านเยว่หดเกร็ง รีบยื่นมือจะไปกระชากสร้อยเส้นนั้น เฉียวซีเบี่ยงตัวหลบทำให้เธอคว้าพลาด

"ปัง——!"

เสียงดังสนั่นกึกก้อง

ประตูไม้ของห้องเก็บของถูกคนถีบเปิดเข้ามาจากด้านนอกอย่างแรงจนกระแทกเข้ากับผนังแล้วเด้งกลับมา

ทั่วทั้งห้องสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ

ที่หน้าประตู ซางเป่ยเฉินยืนย้อนแสงอยู่ตรงนั้น

ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังทางเข้าไว้จนมิด ด้านหลังมีบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำตามมาหลายคน แผ่รังสีคุกคามออกมาเต็มพิกัด

ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของชายหนุ่มในยามนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความทะมึนน่าสะพรึงกลัว

ดวงตาคู่คมลึกคู่นั้นกำลังจับจ้องสถานการณ์ภายในห้องเขม็ง

ครั้นสายตาของเขาปะทะเข้ากับเสื้อตัวนอกที่ถูกกระชากขาดของเฉียวซีและรอยฝ่ามือชัดเจนบนพวงแก้ม อุณหภูมิในแววตาก็ลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที

อากาศทั่วทั้งห้องเก็บของพลอยแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง

รอยยิ้มกระหยิ่มใจบนใบหน้าของซูหว่านเยว่และซูอวิ๋นซูแข็งค้าง สีเลือดบนใบหน้าจางหายไปจนหมดสิ้นในพริบตา

ซางเป่ยเฉิน เขามาที่นี่ได้อย่างไร

ยิ่งเป็นผู้หญิงสองคนที่กำลังจับล็อกตัวเฉียวซีอยู่ก็ยิ่งตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง รีบปล่อยมือราวกับถูกไฟช็อต

ซางเป่ยเฉินก้าวขายาว เดินเข้ามาทีละก้าว

เขาไม่ได้มองใครเลยแม้แต่คนเดียว เดินตรงดิ่งเข้าไปหาเฉียวซี

ย่างก้าวของเขาไม่เร่งร้อน ทว่าทุกย่างก้าวกลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลดุจสายฟ้าฟาด

เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างรวดเร็ว แล้วคลุมลงบนตัวเธอ

นิ้วเรียวยื่นออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนพวงแก้มที่บวมแดงของเธออย่างแผ่วเบา เปลวเพลิงแห่งความโกรธในแววตาแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่

"ใครทำ"

ผู้หญิงทั้งหลายต่างไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

ซางเป่ยเฉินไม่ต้องส่งแม้แต่สายตา บอดี้การ์ดสี่คนก็ตรงเข้าควบคุมตัวผู้หญิงทั้งสี่คนไว้ทันที

ซูหว่านเยว่ตกใจจนขาแข้งอ่อนแรง ริมฝีปากสั่นระริก

"ซี...ซีอีโอซาง...พะ...พวกเราแค่ล้อเล่นกับเธอเท่านั้นเองค่ะ..."

"ล้อเล่นงั้นเหรอ" ซางเป่ยเฉินแค่นเสียงเย็น

"เพียะ"

"เพียะ"

บอดี้การ์ดสี่คนเริ่มลงมือทันที เรื่องล้อเล่นนี้คงจะเล่นใหญ่เกินไปหน่อยแล้ว

แต่ละคนโดนตบหน้าไปคนละสิบทีเต็ม ๆ จนหน้าบวมเป่งราวกับหัวหมูถึงยอมปล่อยมือ

ตอนนี้เองเฉียวซีถึงค่อย ๆ เอ่ยปาก "พวกเธอ คิดจะแย่งสร้อยคอของฉันค่ะ"

หญิงสาวทั้งสองคนได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจแทบสิ้นสติ

ซูอวิ๋นซูแผดเสียงตวาด "เฉียวซี นังสารเลว แกพูดจาเหลวไหลอะไร ใครอยากได้สร้อยของแกกัน"

"ก็แค่จะถ่าย..."

เสียงขาดห้วงไปในทันใด

สายตาของซางเป่ยเฉินเย็นเยียบขึ้นมาทันที เอ่ยปากสั่งการบอดี้การ์ดด้านหลังด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แจ้งความ"

เพียงสองคำที่เอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับตัดสินจุดจบของพวกเธอ

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเสริมขึ้นอีกประโยค ทุกถ้อยคำล้วนชัดเจนแจ่มแจ้ง

"ตระกูลซู ซูซื่อ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันไม่อยากได้ยินสองชื่อนี้อีก"

นี่ไม่ใช่คำข่มขู่ แต่มันคือคำพิพากษา

"ครับ"

ซูหว่านเยว่และซูอวิ๋นซูตะลึงงันไปอย่างสิ้นเชิง กระทั่งจะร้องไห้ก็ยังลืม บนใบหน้าหลงเหลือเพียงความสิ้นหวังประดุจเถ้าถ่าน

ซางเป่ยเฉินไม่สนใจคนพวกนี้อีกต่อไป

เขาโน้มตัวลง สอดแขนผ่านข้อพับเข่าและแผ่นหลังของเฉียวซี ออกแรงเพียงนิด ก็อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงได้อย่างมั่นคง

"ว้าย..."

เฉียวซีร้องอุทานเบา ๆ สองแขนยื่นออกไปโอบรอบคอเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ

เธอซบหน้าลงกับแผงอกกว้างอันอบอุ่นของเขา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างมั่นคงและทรงพลัง ความหวาดกลัวและความน้อยใจทั้งหมดเมื่อครู่ มลายกลายเป็นกระแสความอบอุ่นที่เอ่อล้นขึ้นมาในวินาทีนี้

ภายในรถ

บรรยากาศค่อนข้างเงียบงันอึดอัด

เฉียวซีนั่งอยู่ข้างกายเขา บนร่างยังคงคลุมเสื้อสูทของเขาเอาไว้

เธอเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ขอบคุณค่ะ"

บรรยากาศรอบตัวซางเป่ยเฉินแผ่รังสีเย็นยะเยือก ราวกับเขายังคงรู้สึกหวาดหวั่นกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่หาย

หากเขามาช้ากว่านี้อีกนิด เกรงว่าเธอคงต้องเจ็บตัวอีกแน่

เฉียวซีกัดริมฝีปาก ยื่นมือออกไปหวังจะปลดสร้อยคอบนคอออกอย่างระมัดระวัง

"ของชิ้นนี้มีค่าเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ" เธอยื่นสร้อยคอไปให้ "คุณเก็บไว้ก่อนเถอะค่ะ"

ในที่สุดซางเป่ยเฉินก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง

เขาหันขวับมา จ้องมองเธอด้วยดวงตาดำขลับ แววตาเย็นเยียบจนน่ากลัว

"ไม่ใช่ว่าอยากเก็บเงิน เพื่อไปจากเทียนอวี้หรอกเหรอ"

เขาเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจน

"เธอจะเอาไปขายก็ได้นะ ฉันให้โอกาสเธอ"

การเคลื่อนไหวของเฉียวซีชะงักค้างไปโดยสิ้นเชิง

เขารู้ได้อย่างไร

แผนการที่เธอคิดจะไปจากเขา เขากลับล่วงรู้ทั้งหมด!

เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอจะยังกล้าเอาไปขายได้อย่างไร

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเธอ ใบหน้าของซางเป่ยเฉินก็ยิ่งบึ้งตึงลง "ถ้าไม่ต้องการ ก็ทิ้งไปซะ"

เฉียวซีถูกบรรยากาศน่าเกรงขามของเขากดดันจนไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

เธอก้มหน้าลง เอ่ยเสียงแผ่ว "งั้นฉัน... เก็บรักษาไว้ก่อนแล้วกันค่ะ"

ช่วงบ่าย เฉียวซีกลับมาถึงบริษัท

พวงแก้มยังคงบวมเล็กน้อย แม้จะลงรองพื้นทับไปหลายชั้นแล้ว แต่ก็ยังพอมองเห็นได้อยู่ดี

สร้อยคอถูกเธอเก็บเข้ากระเป๋าไปอย่างระมัดระวังตั้งนานแล้ว

โทรศัพท์มือถือสั่นครืด ๆ ไม่หยุด

พอกดเปิดดูก็พบว่าเป็นข้อความในกลุ่มเพื่อนมหาวิทยาลัย และมีการแท็กหาเธอตั้งหลายครั้ง

มีคนส่งลิงก์กระทู้ในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยเข้ามาตรง ๆ

[ช็อก! เรียนจบไปหกปี เดือนและดาวประจำรุ่นกลับมาพบกันบนจุดสูงสุด! นี่มันความรักดั่งเทพนิยายอะไรกัน!]

ในกระทู้นั้น เป็นรูปถ่ายที่เธอกับซางเป่ยเฉินเดินเคียงข้างกันในมหาวิทยาลัย ซึ่งถ่ายไว้ได้อย่างคมชัดมาก

และยังมีภาพตอนที่ซางเป่ยเฉินสวมสร้อยประกายดาวจันทราลงบนคอของเธอ

สายตาที่เขามองเธอนั้น เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

เฉียวซีมองจนเหม่อลอยไปชั่วขณะ... แววตาเช่นนี้

มันเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ

ช่องแสดงความคิดเห็นด้านล่างแทบระเบิดไปแล้ว

"เชี่ย! นี่มันดาวคณะของเรา เฉียวซี กับเดือนคณะการเงิน ซางเป่ยเฉิน ไม่ใช่เหรอ พวกเขายังคบกันอยู่อีกเหรอเนี่ย!"

"คุณพระ ช่วยรักมั่นคงเกินไปแล้วไหม! จากมหาวิทยาลัยจนถึงตอนนี้ รักมาราธอนเกือบสิบปีแล้วมั้ง?"

"ตอนนี้ประธานซางเป็นมหาเศรษฐีระดับแสนล้านเลยนะ หาเงินได้มหาศาลขนาดนี้แต่ก็ยังไม่ทอดทิ้งรักแรก นี่มันยอดชายในฝันชัด ๆ!"

"ทุ่มแปดสิบล้านประมูลประกายดาวจันทรามอบให้สาวงาม! แม่เจ้า รวยเปย์เวอร์วังมาก!"

เฉียวซีมองข้อความพูดคุยเหล่านั้นด้วยความรู้สึกหลากหลายประดังประเด

เพราะตอนนั้นพวกเขาแต่งงานกันอย่างลับ ๆ ทั้งไม่ได้จัดงานแต่งงาน และรักษาชีวิตคู่ไว้ได้เพียงสองปีก่อนจะหย่ากัน

ดังนั้น เพื่อนร่วมรุ่นจึงแทบไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเขาเคยแต่งงานกันแล้ว

พลอยคิดไปเองว่าเป็นความรักมาราธอนสิบปี

เฉียวซีไม่มีกะจิตกะใจจะคิดมาก จึงล็อกหน้าจอโทรศัพท์ทันที

ตกเย็น ซางเป่ยเฉินเลือกให้เลขาฯ ฉินออกไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ด้วย

พอเฉียวซีลงมาถึงชั้นล่าง เจียงซื่อก็ขับรถเบนซ์สีแดงคันเล็กของเธอมาถึงพอดี ภายในตกแต่งใหม่เรียบร้อย ทั้งยังใส่ใจติดตั้งเบาะนั่งสำหรับเด็กให้อีกด้วย

แววตาของเฉียวซีเป็นประกายขึ้นมา

"ผมขอนั่งเบาะข้างคนขับของเธอนะ" เจียงซื่อยกยิ้มมุมปาก

"ได้สิคะ" เฉียวซีขึ้นนั่งฝั่งคนขับ ขับรถคันใหม่มุ่งตรงไปยังโรงเรียนอนุบาล

พอรับเสี่ยวโต้วติงแล้ว ก็พากันกลับไปยังอันหนิงย่วน

เฉินซิ่วฮวาเตรียมกับข้าวรสเลิศไว้เต็มโต๊ะนานแล้ว ซ้ำยังเชิญเจียงซื่อมาร่วมโต๊ะทานด้วยกันอย่างกระตือรือร้น

ดื่มไปได้เพียงสองแก้ว จู่ ๆ เฉินซิ่วฮวาก็หาเรื่องใช้เฉียวซีให้ไปหยิบน้ำส้มสายชู จากนั้นจึงเอ่ยกับเจียงซื่อประโยคหนึ่ง

"เสี่ยวเจียง เธออยากแต่งงานกับซีซีบ้านเราไหม"

เสริมต่อว่า "ฉันไม่เอาสินสอดเลยก็ได้นะ"

เจียงซื่อชะงักไปทันที