ตอนที่ 63 ถ่ายรูปเธอ อวดให้คนทั้งโลกได้ยล

หอประชุมขนาดสามพันที่นั่งเนืองแน่นจนไม่มีที่ว่างแม้แต่ที่เดียว

ผู้คนเบียดเสียดกันหนาตา บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นกระสับกระส่ายของคนหนุ่มสาว

เมื่ออธิการบดีกล่าวสุนทรพจน์อันเปี่ยมด้วยพลังจบลง พิธีกรก็ก้าวขึ้นเวทีทันที พร้อมกับเอ่ยเชิญด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นไม่ต่างจากแฟนคลับที่กำลังจะได้เจอไอดอล

"ลำดับต่อไป ขอเสียงปรบมืออันอบอุ่นที่สุด ต้อนรับศิษย์เก่าดีเด่นของเรา... คุณซางเป่ยเฉินครับ!"

เฮฮฮ!

เสียงปรบมือกึกก้องดั่งฟ้าร้องระเบิดขึ้น แทบจะพังหลังคาหอประชุมลงมา

ซางเป่ยเฉินก้าวขึ้นสู่เวทีอย่างสุขุมเยือกเย็น ท่ามกลางศูนย์รวมของแสงสปอตไลต์และความร้อนแรงนั้น

ไหล่กว้างเอวสอบ ขาเรียวยาวตรงสง่างาม

เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้นโดยที่ยังไม่ได้เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว บรรยากาศทั่วทั้งหอประชุมก็เปลี่ยนไปทันตา

มือข้างหนึ่งของเขาถือไมโครโฟน อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กอย่างสบายอารมณ์ นัยน์ตาลุ่มลึกกวาดมองไปทั่วทั้งห้องประชุม แฝงไว้ด้วยความสุขุมของผู้ที่ควบคุมทุกสิ่งไว้ในกำมือ

"การแข่งขันแย่งชิง เป็นเรื่องปกติของยุคสมัยนี้"

เขาเริ่มพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำดังกังวานผ่านลำโพงไปทั่วทุกมุมห้อง ชัดเจนและเปี่ยมด้วยพลัง

"แต่วิธีที่จะแข่งขันได้อย่างไรนั้น เป็นเรื่องของชั้นเชิง แทนที่จะไปแย่งกันบนลู่ที่แออัดจนหัวร้างข้างแตก สู้สร้างลู่ของตัวเองขึ้นมาใหม่ดีกว่า มองหาความต้องการที่ยังไม่ได้รับการตอบสนอง แม้จะมีเพียงแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ แล้วทำให้มันเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์..."

คำพูดของเขาไม่ได้ยกทฤษฎีกลวง ๆ มาอ้าง มีแต่เนื้อหาที่นำไปใช้ได้จริง ทั้งเฉียบคมและตรงประเด็นอย่างยิ่ง

เหล่านักศึกษาด้านล่างเวที โดยเฉพาะพวกผู้หญิง ต่างมองตาค้าง

แสงหน้าจอโทรศัพท์สว่างไสวเป็นดั่งทะเลดาว เลนส์กล้องทุกตัวต่างหันไปจับจ้องชายหนุ่มบนเวทีเป็นจุดเดียว

"เชี่ย ตัวจริงหล่อกว่าในนิตยสารการเงินเป็นหมื่นเท่าเลย!"

"ทั้งออร่า ทั้งหุ่น ทั้งหน้าตา... ถ้าในฝันไม่มีเขา ฉันคงต้องอกแตกตายแน่ เข้าใจไหม!"

"ช่วยด้วย เมื่อกี้เขามองมาทางฉันใช่ไหม เขาเพิ่งยิ้มให้ฉันด้วย!"

เฉียวซีนั่งอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ปะปนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เธอนั่งเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

มองจนแทบจะตกอยู่ในภวังค์

จู่ ๆ ในหัวของเธอก็ผุดภาพเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา

ในหอประชุมของมหาวิทยาลัยแห่งนี้เช่นกัน มีการกล่าวสุนทรพจน์เช่นกัน เด็กหนุ่มบนเวทีสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย คิ้วตาคมคายผึ่งผาย เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอันสดใสของวัยเยาว์

ตอนนั้นเธอโอบช่อดอกทานตะวันไว้ในอ้อมแขน ตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่ออยู่ด้านล่างเวที ก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินเอาช่อดอกไม้ขึ้นไปมอบให้เขาหลังจากที่เขากล่าวสุนทรพจน์จบ

มาวันนี้ เขายังคงเปล่งประกายอยู่บนเวทีเช่นเดิม เพียงแต่แสงสว่างนั้น... ช่างห่างไกลจากเธอเหลือเกิน

เมื่อการกล่าวสุนทรพจน์สิ้นสุดลง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องยาวนานไม่ขาดสาย ลำดับถัดไปคือช่วงเวลาสำคัญของงานฉลองครบรอบวันสถาปนามหาวิทยาลัย นั่นคือการประมูลเพื่อการกุศล

ของที่นำมาประมูลล้วนเป็นของสะสมล้ำค่าของมหาวิทยาลัย เหล่านักธุรกิจต่างพากันยกป้ายประมูล บรรยากาศคึกคักเป็นอย่างยิ่ง

รายได้ทั้งหมดหลังหักค่าใช้จ่ายจะมอบเป็นเงินบริจาคให้แก่มหาวิทยาลัย

พิธีกรเข็นรถเข็นที่มีผ้าสีแดงคลุมไว้ออกมา

"ลำดับต่อไป คือชิ้นงานไฮไลต์ของการประมูลในวันนี้ ซึ่งทางมหาวิทยาลัยตั้งใจนำออกมาประมูลเนื่องในโอกาสมงคลครบรอบห้าสิบปีของมหาวิทยาลัยครับ"

เมื่อผ้าแดงถูกเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในคือสร้อยคอเพชรที่ออกแบบเป็นรูปดาวและจันทร์เสี้ยว จันทร์เสี้ยวที่ประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กโอบล้อมเพชรเม็ดหลักขนาดใหญ่เอาไว้ สะท้อนประกายระยิบระยับแวววาวจับตาภายใต้แสงไฟ

นี่คือผลงานของศิษย์เก่าซึ่งเป็นนักออกแบบอัญมณีชื่อดังที่รังสรรค์ขึ้นเนื่องในโอกาสครบรอบสิบปีของการก่อตั้งมหาวิทยาลัย มีชื่อว่า "ประกายดาราจันทรา"

ภายใต้แสงไฟส่องประกาย สร้อยคอเส้นนี้ทอแสงระยิบระยับงดงามเลอค่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ดวงตาของเฉียวซีเบิกกว้างมองค้างไปในทันที

เธอเคยได้ยินเรื่อง "ประกายดาราจันทรา" เส้นนี้มาก่อน และเคยเห็นในวารสารของมหาวิทยาลัย มันถูกเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ฮวาซางมานานถึงสี่สิบปี ไม่คิดเลยว่าวันนี้อธิการบดีจะนำมันออกมา

สวยงามเหลือเกิน

งานนี้เชิญผู้ดำเนินการประมูลมืออาชีพมาด้วย "ราคาเริ่มต้นประมูลอยู่ที่สิบล้านครับ!"

มีคนยกป้ายขึ้นทันที

"สิบเอ็ดล้าน!"

"สิบสองล้าน!"

ราคาพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งแตะถึงสี่สิบล้านในเวลาอันรวดเร็ว

ทุกคนต่างรู้ถึงคุณค่าของอัญมณีชิ้นนี้ดี และอยากได้กลับไปสะสมไว้

เฉียวซีลอบทึ่งอยู่ในใจ หากเธอจำไม่ผิด นักออกแบบคนนี้ยังเคยออกแบบผลงานชิ้นหนึ่งชื่อ "จุมพิตดวงดารา" ซึ่งดูเหมือนจะถูกประมูลในต่างประเทศไปในราคากว่าสามร้อยล้าน

ดังนั้น ผลงาน "ประกายดาราจันทรา" ชิ้นนี้จึงเป็นของหายากที่ประเมินมูลค่ามิได้เช่นกัน

ในที่สุด ราคาประมูลก็หยุดอยู่ที่หกสิบแปดล้าน

ในจังหวะที่ผู้ดำเนินการประมูลกำลังจะเคาะค้อนลง เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น

"แปดสิบล้าน"

เป็นซางเป่ยเฉิน

เขานั่งอยู่แถวหน้าสุด ไม่แม้แต่จะยกป้ายขึ้น เพียงแค่ขานตัวเลขออกมาเรียบ ๆ

ทั่วทั้งห้องประชุมพลันเงียบกริบ

ไม่มีใครเสนอราคาเพิ่มอีก

"แปดสิบล้านครั้งที่หนึ่ง แปดสิบล้านครั้งที่สอง แปดสิบล้านครั้งที่สาม! ปิดการประมูลครับ!"

ผู้ดำเนินการประมูลเคาะค้อนลงอย่างตื่นเต้น

ซางเป่ยเฉินลุกขึ้นยืนแล้วรับไมโครโฟนมา รูปร่างของเขาสูงสง่า ชุดสูทขับเน้นทรวดทรงไหล่กว้างเอวสอบ กลิ่นอายความน่าเกรงขามแผ่ออกมาอย่างทรงพลัง

"สร้อยคอเส้นนี้ ผมประมูลในนามส่วนตัวครับ"

"นอกจากนี้ ผมขอร่วมบริจาคในนามส่วนตัวอีกสิบล้าน มอบให้แก่สถาบันเพื่อเป็นกองทุนช่วยเหลือนักศึกษา"

เสียงปรบมือดังกึกก้องประดุจเสียงฟ้าร้องดังขึ้นใต้เวที

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ

"และขอสมทบทุนเพิ่มอีกห้าสิบล้าน เพื่อสร้างหอสมุดหลังใหม่ให้ทางมหาวิทยาลัย หวังว่าฮวาซางจะบ่มเพาะบุคลากรที่ยอดเยี่ยมออกมาได้มากยิ่งขึ้นครับ"

ทั่วทั้งห้องประชุมพลันฮือฮาขึ้นมาทันที!

ทุกคนปรบมือกันอย่างตื่นเต้น เสียงชื่นชมดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย

ภายใต้สายตาของทุกคน ซางเป่ยเฉินถือกล่องกำมะหยี่นั้นเดินลงมาจากเวที

เขาไม่ได้หยุดอยู่ที่แถวหน้าสุด แต่กลับเดินตรงฝ่าฝูงชน ก้าวเข้ามาตรงหน้าของเฉียวซีทีละก้าว

สมองของเฉียวซีพลันว่างเปล่าไปหมด

เขาเปิดกล่องออกแล้วหยิบ "ประกายดาราจันทรา" เส้นนั้นออกมาด้วยตนเอง เพชรและสายสร้อยที่เย็นเยียบสัมผัสลงบนผิวของเธอ

เขาโน้มตัวลง ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ข้างลำคอของเธอ

นิ้วมือเรียวยาวของเขาอ้อมผ่านหลังคอของเธอ แล้วช่วยติดตะขอสร้อยคอให้

"ประธานซางคะ" ใบหน้าของเฉียวซีแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอคิดจะปฏิเสธ

ฝูงชนพากันซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ สร้อยคอมูลค่าแปดสิบล้าน ประธานซางกลับมอบให้เลขาฯ ของเขาโดยตรง เห็นได้ชัดว่าฐานะของเลขาฯ สาวคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

ช่างภาพยกกล้องขึ้นมารัวชัตเตอร์แทบขาดใจ

เขาเพียงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูเธอประโยคหนึ่ง "สร้อยคอก็แค่ธรรมดา ๆ แต่เพราะคุณมองมันแวบหนึ่ง ดังนั้น... มันจึงเป็นของคุณได้เพียงคนเดียว"

หัวใจของเฉียวซีพลันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้ง

คำพูดนี้ไพเราะยิ่งกว่าคำหวานใด ๆ ที่เขาเคยพูดมาในอดีตเสียอีก

"ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ มันมีค่าเกินไป" เธอยื่นมือจะไปปลดออก แต่กลับถูกซางเป่ยเฉินจับมือไว้

"ถือเสียว่าชดเชยของขวัญวันเกิดให้คุณ"

เฉียวซี: ...

หลังจากสิ้นสุดช่วงการประมูลก็เป็นงานเลี้ยงอาหารกลางวัน ซางเป่ยเฉินนั่งอยู่โต๊ะประธานร่วมกับอธิการบดี บรรดาศิษย์เก่าต่างพากันมาชนแก้วไม่ขาดสาย แต่เขาบอกว่าช่วงบ่ายมีการประชุม จึงไม่ได้ดื่มเลยสักแก้ว

เฉียวซีนั่งอยู่ข้างกายเขา คอยช่วยเขารับนามบัตรมาสามสิบกว่าใบ

เมื่องานเลี้ยงอาหารกลางวันสิ้นสุดลง ซางเป่ยเฉินก็ไม่ได้ออกไปทันที แต่กลับพาเฉียวซีไปเดินเล่นในมหาวิทยาลัย

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันบนถนนใต้ร่มไม้ กลายเป็นทิวทัศน์ที่งดงามสะดุดตาของมหาวิทยาลัยฮวาซาง

เฉียวซีรู้สึกสะท้อนใจเป็นล้นพ้น

ในตอนนั้นที่พวกเขาเรียนจบ ต่างไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

นึกไม่ถึงว่าเมื่อผ่านไปหกปี เขากลับกลายเป็นมหาเศรษฐีระดับแสนล้าน เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย ส่วนเธอกลายเป็นอดีตภรรยาของเขา

เวลานี้พอยืนอยู่ข้างกายเขา เธอจึงรู้สึกด้อยรัศมีไปบ้าง

เป็นเพราะความโดดเด่นของเขาเจิดจ้าเกินไป จึงทำให้เธอดูหมองหม่นลงไปถนัดตา

เมื่อเดินมาถึงริมทะเลสาบ ตรงนั้นมีป่าละเมาะเล็ก ๆ และมีก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง

ตอนนั้นเขาเคยมาออกเดตกับเธอที่นั่น เธอได้มอบจูบแรกของตัวเองออกไป คืนนั้นเธอประหม่าเกินไปจนเผลอกัดริมฝีปากเขาแตก หลังจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ สอนเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ทั้งสองคนสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ต่างคนต่างก็นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูด

จู่ ๆ เขาก็ถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง "อยากกินซูเฟล่ชาเขียวไหม"

เขาจำได้ว่าเธอชอบกินของร้านเบเกอรี่ในมหาวิทยาลัยร้านนั้นที่สุด ทุกครั้งที่เธออารมณ์ไม่ดี เขาก็จะซื้อมาง้อเธอ

เฉียวซีชะงักไปเล็กน้อย

อยากกินจริง ๆ นั่นแหละ

แต่เธอกลับกระดากอายเกินกว่าจะพยักหน้า

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้น "ไปรอผมตรงนู้น"

เขาสาวเท้ายาว ๆ วิ่งออกไป

เฉียวซีมองตามแผ่นหลังที่สูงสง่าของเขา ในใจรู้สึกสับสนปนเปไปหมด

เธอเพิ่งจะหาเก้าอี้ม้านั่งยาวนั่งลงได้ ก็มีรุ่นน้องผู้หญิงสองคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ในอ้อมแขนกอดหนังสือพะรุงพะรังกับเก้าอี้ตัวเล็กอีกสามตัว

"พี่คะ สวัสดีค่ะ รบกวนช่วยพวกเราหน่อยได้ไหมคะ"

เฉียวซีรับของมา แต่ก็ยังยอมเดินตามพวกเธอไป

พวกเธอเดินไปยังโรงยิมที่อยู่ข้าง ๆ เธอช่วยยกของเข้าไปวางในห้องเก็บของ ทว่าข้างหลังกลับมีแรงมหาศาลผลักเข้ามา ทำให้เธอเซถลาเข้าไปข้างใน

"ปัง" เสียงประตูดังขึ้น มันถูกลงกลอนจากด้านนอกเรียบร้อยแล้ว

"พวกเธอจะทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันออกไปนะ" เฉียวซีตกใจจนใจหายวาบ เธอทุบประตูอย่างแรง

ผ่านไปไม่นาน ประตูก็เปิดออก

ผู้หญิงสี่คนเดินเข้ามาข้างใน

"เฉียวซี ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" เสียงเย็นชาสายหนึ่งดังขึ้น

เมื่อเฉียวซีมองเห็นใบหน้าที่แต่งหน้าจัดจ้านคนนี้ชัดเจน ก็พบว่าคือซูอวิ๋นซู

ศัตรูคู่อาฆาตสมัยมหาวิทยาลัย ครอบครัวทำธุรกิจการค้าต่างประเทศ จัดว่าเป็นเศรษฐีใหม่ที่อาศัยช่วงกระแสเศรษฐกิจเฟื่องฟูไต่เต้าขึ้นมา

เฉียวซีจำได้ขึ้นใจ ช่วงเวลานั้นซูอวิ๋นซูแอบรักซางเป่ยเฉินอย่างบ้าคลั่ง ส่งจดหมายรักสีชมพูมาวางไว้บนโต๊ะเขาวันละหนึ่งฉบับไม่เคยขาด

หลังจากนั้น เมื่อซางเป่ยเฉินจับมือเธอปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน สายตาที่ซูอวิ๋นซูมองเธอก็แทบอยากจะกลืนกินเธอทั้งเป็น

ต่อมา ได้ยินว่าอีกฝ่ายแต่งงานกับทายาทเศรษฐีรุ่นสอง ชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายดี

ทันใดนั้น ผู้หญิงอีกคนก็เดินออกมาจากด้านหลังของซูอวิ๋นซู

ที่แท้คือซูหว่านเยว่ ช่างเป็นคู่ปรับทางแคบจริง ๆ

เธอล้มละลายไปแล้ว ทั้งตัวดูทรุดโทรมซูบซีด ทว่าแววตากลับเคียดแค้นชิงชังอย่างยิ่ง

"ยังจำฉันได้ใช่ไหม" ซูหว่านเยว่หัวเราะเยาะ

หัวใจของเฉียวซีดิ่งวูบ

วันนี้มันวันดีอะไรกัน ออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ดูยามเลย

เฉียวซีกระตุกมุมปาก ชิงลงมือก่อน "คุณหนูซู อยากจะซื้อตารางงานของท่านประธานซางอีกเหรอคะ เขาอยู่ข้างนอกพอดี หรือจะให้ฉันช่วยแนะนำให้ คุณจะได้ไปขอจากเขาด้วยตัวเอง ไม่น่าอายหรอกค่ะ"

"นังสารเลว!" ซูหว่านเยว่ถูกจี้ใจดำจนกรีดร้องลั่น "ทำฉันล้มละลายแล้วยังกล้ามาพูดจาถากถางอยู่อีกเหรอ!"

ซูหว่านเยว่ส่งสายตาไปทีหนึ่ง

ผู้หญิงสองคนด้านหลังก้าวขึ้นมาทันที ล็อกแขนเฉียวซีไว้ทั้งซ้ายขวา

ซูหว่านเยว่คันไม้คันมือ ฟาดฝ่ามือใส่ทันที

"เพียะ!" เสียงดังสนั่นบาดหูเป็นพิเศษในพื้นที่แคบ ๆ

ใบหน้าของเฉียวซีสะบัดไปตามแรงตบ เจ็บแสบไปหมด

ซูอวิ๋นซูกอดอก เอ่ยปากอย่างได้ใจ

"พี่ ถอดเสื้อผ้ามันให้หมด ถ่ายรูปโป๊มันประจานให้ทั่วโลกได้ดู อยากรู้จริงว่าซางเป่ยเฉินจะยังมองมันเป็นของล้ำค่าอยู่อีกไหม"