ตอนที่ 62 ซีอีโอซางยังไม่ได้แต่งงาน

ซางเป่ยเฉินจ้องมองเธออยู่นิ่งนาน แววตาลึกล้ำคู่นั้นพลุกพล่านไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อน

ในที่สุด เขาก็ก้มตัวลงดึงชายผ้าห่มให้กระชับขึ้นอีกนิด ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

ในห้องนั่งเล่น เขาเปิดกล่องอาหารเลิศรสที่นำมาทีละกล่อง แล้วจัดวางไว้บนโต๊ะน้ำชา

เขาอุ้มเสี่ยวโต้วติงไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กประจำตัวของเธอ

เจ้าตัวเล็กถูกกลิ่นหอมยั่วยวนจนน้ำลายสออยู่นานแล้ว ยื่นมือน้อยๆ อวบอ้วนออกไปคว้าซาลาเปาไส้ครีมรูปกระต่ายขึ้นมา งับเข้าไปคำโตดังอ้าม

ใบหน้าเล็กๆ เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขล้นปรี่

"คุณอาสตรอว์เบอร์รี กินสิคะ"

เธอชูกระต่ายที่ถูกกัดแหว่งไปคำหนึ่ง แล้วยื่นมาจ่อตรงริมฝีปากเขาด้วยเสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสา

ซางเป่ยเฉินลูบเรือนผมนุ่มสลวยบนกระหม่อมของเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"คุณอาสตรอว์เบอร์รีไม่หิว เสี่ยวโต้วติงกินเถอะ"

เขาเหลือบมองเจ้าตัวเล็กที่ใส่เพียงเสื้อกล้าม หมุนตัวเดินเข้าไปค้นหากางเกงขายาวในห้องเด็กมาสวมให้อย่างเก้ๆ กังๆ ทว่าเปี่ยมด้วยความอดทน จากนั้นก็หาเสื้อคลุมตัวเล็กมาสวมทับให้อีกชั้น

มั่นใจแล้วว่าเธอจะไม่เป็นหวัด เขาถึงได้ก้าวเท้าเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง

เขาค้นหาแผ่นเจลลดไข้และยาลดไข้จากในกล่องยา

ตอนป้อนยา เฉียวซีที่หลับอยู่ไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด เธอปิดปากแน่น และปัดป้องมือเขาอย่างสะลึมสะลือ

"ซีเป่า เด็กดี กินยาหน่อย" ซางเป่ยเฉินขมวดคิ้วแน่น ความอดทนเริ่มร่อยหรอ

ท้ายที่สุด เขาก็เอาเม็ดยาเข้าปากตัวเอง ดื่มน้ำอุ่นตามไปอึกหนึ่ง แล้วประคองคางเธอไว้ ก่อนจะประกบจูบลงไปอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน

สายน้ำอุ่นเจือตัวยาถูกเขาส่งผ่านเข้าไปให้อย่างเผด็จการ

"ซางเป่ยเฉิน..."

จู่ๆ เธอก็ละเมอเรียกชื่อเขาออกมาอย่างอู้อี้

ร่างเขากระตุกเกร็งไปทั้งตัว ขานรับตามสัญชาตญาณ

"อืม ผมอยู่นี่"

ทว่า เธอกลับเพียงแค่พลิกตัว แล้วผล็อยหลับลึกต่อไป

ดูท่าคงจะ... ฝันไป

เขาเอาผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาเช็ดเหงื่อเม็ดละเอียดที่ซึมออกมาบนหน้าผากเธออย่างพิถีพิถัน แล้วจึงหันหลังเดินออกไป

เขาช่วยเสี่ยวโต้วติงล้างมือ กล่อมเธอนอน และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาอ่านนิทานก่อนนอนให้เธอฟัง

เขาไม่รู้ว่าตัวเองเอาความอดทนเช่นนี้มาจากไหน รู้เพียงว่า อดใจไม่ไหวที่จะอยากทำดีกับเธอ

พอกล่อมเสี่ยวโต้วติงหลับแล้ว เขาก็เดินเข้าครัว ตั้งโหมดต้มโจ๊กไว้ที่หม้อหุงข้าว ทั้งยังเอาติ่มซำที่เหลือใส่ไว้ในหม้อนึ่งเพื่ออุ่นร้อน

เธอต้องยังไม่ได้กินข้าวเย็นแน่ๆ

ถ้าเกิดตื่นขึ้นมา จะได้ไม่หิว

ช่วงกลางดึก ซางเป่ยเฉินยังวางใจไม่ลง จึงเข้าไปดูอาการในห้องอีกครั้ง

เขาวัดไข้ให้เธอใหม่อีกรอบ เมื่อมั่นใจว่าตัวเลขกลับสู่ระดับปกติแล้ว จึงวางใจได้อย่างแท้จริง และจากไปอย่างเงียบเชียบ

เช้าตรู่

นาฬิกาปลุกยังไม่ทันดัง เฉียวซีก็ถูกความหิวโหยอย่างรุนแรงปลุกให้ตื่นขึ้นเสียก่อน

ในกระเพาะแสบร้อนปั่นป่วน หิวจนทรมาน

เธอพยุงร่างที่ยังอ่อนเปลี้ยอยู่บ้างไปล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ แล้วเดินเข้าครัว

พอเปิดประตูห้องครัว เธอกลับต้องชะงักงัน

หม้อหุงข้าวขึ้นไฟสีเหลืองในโหมดอุ่น ในหม้อคือข้าวต้มขาวที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มหอมกรุ่น

ในหม้อนึ่งข้างๆ ยังอุ่นติ่มซำหน้าตาน่ารักประณีตเอาไว้อีกหลายชิ้น

ใครมากัน?

เธอตกใจวาบขึ้นมาในอก ปฏิกิริยาแรกคือพุ่งตรงไปที่ห้องเด็ก

โชคดีที่เสี่ยวโต้วติงยังคงหลับปุ๋ย ไม่ได้ถูกใครขโมยไป

เธอลูบอก ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ซางเป่ยเฉินไม่รู้รหัสผ่านใหม่ของเธอ ย่อมไม่ใช่เขาแน่

งั้นคงเป็นเซี่ยเฉิงที่แวะมา

เพื่อนสนิทคนนี้ช่างรู้ใจเธอไปเสียทุกอย่างเหมือนพยาธิในท้อง ช่างใส่ใจจริงๆ ถึงขนาดต้มโจ๊กทิ้งไว้ให้ด้วย

เฉียวซีตบศีรษะที่ยังมึนตึบเบาๆ เมื่อคืนเธอเผลอหลับไปอย่างสะลึมสะลือได้ยังไงกันนะ

เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองเคยตัวร้อนไข้ขึ้นสูง และยิ่งไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเคยมา แถมยังเฝ้าดูแลเธออยู่ตั้งครึ่งค่อนคืน

เธอตักโจ๊กใส่ชาม กินแกล้มกับซาลาเปาสองลูกจนหมด ท้องอุ่นสบายขึ้นมาทันตา ร่างกายพลอยฟื้นคืนเรี่ยวแรง

จังหวะนั้น นาฬิกาปลุกตรงหัวเตียงก็ส่งเสียง "ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด" ดังขึ้น

เธอปิดนาฬิกาปลุก หมุนตัวเดินเข้าห้องเด็ก แล้วไปขุดเจ้าตัวเล็กขึ้นมาจากผ้าห่ม

กลุ่มบริษัทเทียนอวี้

เฉียวซีเพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานเรียบร้อย ซูเสี่ยวเข่อก็ถือแก้วกาแฟปรี่เข้ามาหา

"ซีซี ทำไมเธอป่วยอีกแล้วล่ะ"

"อาทิตย์เดียวลางานไปตั้งสองรอบ ร่างกายเธอจะอ่อนแอเกินไปแล้วนะ ต้องหาเวลาไปออกกำลังกายบ้างแล้ว"

เฉียวซียิ้มบางๆ พลางนวดขมับที่ยังคงหนักอึ้งอยู่เล็กน้อย

"อืม เดี๋ยวจัดเข้าตารางไว้เลย"

ตั้งแต่คลอดเสี่ยวโต้วติง สุขภาพร่างกายของเธอก็ย่ำแย่ลงไปมากจริงๆ

แถมยังต้องเลี้ยงลูกเองอีก แทบจะไม่มีเวลาเหลือให้ตัวเองเลย

กำลังคุยกันอยู่ ฉินเยว่ก็ขยับเข้ามาร่วมวงด้วย

"ซีซี เธอยังไม่รู้ล่ะสิ บริษัทของแอนดรูว์ล้มละลายไปเมื่อวานนี้แล้วนะ! ได้ยินว่าเขาไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพลลึกลับคนหนึ่งเข้า โดนซ้อมจนพิการไปครึ่งตัว ต่อไปก็คงจะ...ใช้งานไม่ได้แล้วล่ะ จึ๊ๆ"

ฉินเยว่กดเสียงต่ำลง พูดอย่างมีลับลมคมใน

"เทียนอวี้ของเราครั้งนี้ยอมตัดเนื้อร้ายทิ้ง อย่างน้อยๆ ก็ขาดทุนไปตัวเลขนี้เลยนะ"

เธอชูสองนิ้วเรียวขึ้นมา โบกไปมากลางอากาศ

สองร้อยล้าน

ตัวเลขนี้มีน้ำหนักมากทีเดียว

"แต่ก็ยังโชคดีนะ ที่พวกเรายังไม่ได้เซ็นสัญญาต่ออายุกับพวกเขา"

ฉินเยว่ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ สีหน้ายังคงหวาดผวา

"เรื่องนี้มันแปลกประหลาดเกินไปจริงๆ บริษัทใหญ่โตขนาดนั้น จู่ๆ ก็ล้มครืนลงมาได้"

มือที่ถือแก้วน้ำของเฉียวซีชะงักไป

เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาด

แต่มันคือผลกรรมที่สาสมแล้วต่างหาก

คงเป็นฝีมือของซางเป่ยเฉินแน่ๆ

เพียงแต่ ภายในวันเดียว ก็ทำให้บริษัทระดับหมื่นล้านหยุดชะงักจนล้มละลายได้

ซางเป่ยเฉินทรงอิทธิพลยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการไว้เสียอีก

น่าเสียดายที่พลอยกระทบมาถึงเทียนอวี้ไปด้วย

โครงการของบริษัทแอนดรูว์เป็นโครงการที่มีคุณภาพสูง และเป็นโครงการที่การันตีกำไรของเทียนอวี้ ทว่าตอนที่ซางเป่ยเฉินตัดสินใจตัดทิ้ง เขากลับไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้น ปฏิทินแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

"วันครบรอบการก่อตั้งมหาวิทยาลัยฮวาซาง"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ

ทางมหาวิทยาลัยได้เชิญซางเป่ยเฉินกลับไปกล่าวสุนทรพจน์

เขาจะไปไหมนะ

ตัวเธอเอง...ก็อยากกลับไปดูอยู่เหมือนกัน

ขณะที่กำลังเหม่อลอย บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปในทันที

ซางเป่ยเฉินก้าวออกมาจากลิฟต์

วันนี้เขาสวมสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นรูปร่างสามเหลี่ยมคว่ำช่วงไหล่กว้างเอวสอบได้อย่างสมบูรณ์แบบ ผูกเนกไทเนี้ยบกริบไร้ที่ติ ทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายความสูงส่งและเหินห่าง

ดูเหมือนอารมณ์จะดีเป็นพิเศษ ระหว่างคิ้วและดวงตาแฝงความผ่อนคลายอยู่หลายส่วน

"อรุณสวัสดิ์ค่ะซีอีโอซาง" ทั้งสามคนเอ่ยทักทายขึ้นพร้อมกัน

"อรุณสวัสดิ์" เขาพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเรียบเฉย เดินผ่านหน้าพวกเธอไป กลิ่นส้มซิตรัสที่คุ้นเคยนั้นก็ลอยผ่านไปด้วย

ฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าเฉียวซี

"เลขาฯ เฉียว"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำน่าฟัง

"อีกสักพักจะไปมหาวิทยาลัยฮวาซาง คุณไปกับผม"

น้ำเสียงเชิงออกคำสั่ง ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

"ค่ะ" เฉียวซีรีบพยักหน้ารับ หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที

เวลาเก้าโมงครึ่ง เฉียวซีเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยฮวาซางพร้อมกับซางเป่ยเฉิน

มหาวิทยาลัยฮวาซาง สถาบันการศึกษาเก่าของพวกเขา และยังเป็นสถานที่ที่ความรักของพวกเขาเริ่มต้นขึ้น

กำหนดการงานครบรอบมหาวิทยาลัยในวันนี้แน่นขนัดมาก

ช่วงแรกเป็นการกล่าวสุนทรพจน์ของนักธุรกิจดีเด่น ช่วงที่สองเป็นการบริจาคเพื่อการกุศล มีส่วนร่วมในการพัฒนามหาวิทยาลัย จากนั้นก็เป็นงานเลี้ยงอาหารกลางวัน ถ่ายภาพที่ระลึก และเสร็จสิ้นงาน

รถโรลส์-รอยซ์สีดำแล่นเข้าสู่ประตูมหาวิทยาลัยฮวาซางอย่างนุ่มนวล

อธิการบดีถึงกับมายืนต้อนรับด้วยตัวเองอยู่ข้างอาคารบริหาร ด้านข้างยังมีนักศึกษาสาวสวยถือช่อดอกไม้ยืนอยู่ แม้กระทั่งเชียร์ลีดเดอร์ก็เตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว ธงทิวหลากสีโบกสะบัด จัดงานได้อย่างยิ่งใหญ่อลังการทีเดียว

วันนี้มีนักธุรกิจขึ้นกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีทั้งหมดสามคน

คนแรกคือซางเป่ยเฉิน

คนที่สองคือรุ่นพี่สาวผู้ก่อตั้งแบรนด์อัญมณีชื่อดังในประเทศ

และยังมีด็อกเตอร์ผู้ศึกษาวิจัยด้านปัญญาประดิษฐ์อีกหนึ่งคน

ทั้งสามคนนี้ล้วนเป็นนักศึกษาที่โดดเด่นที่สุดของมหาวิทยาลัยฮวาซางในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หรือพูดอีกอย่างก็คือ เป็นนายทุนใหญ่ที่ทำเงินได้มากที่สุดนั่นเอง

เฉียวซีก้าวลงจากที่นั่งข้างคนขับก่อน เธอเดินอ้อมไปที่เบาะหลังแล้วเปิดประตูรถอย่างชำนาญ

ซางเป่ยเฉินก้าวขายาวๆ ลงจากรถ

ทันทีที่เขาปรากฏตัว เหล่านักศึกษาสาวที่กำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวรอบๆ ก็เงียบกริบลงในพริบตา ก่อนจะระเบิดเป็นเสียงกระซิบกระซาบที่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

ภายใต้แสงแดด โครงหน้าของเขาคมคายชัดเจน ออร่าโดดเด่นสะดุดตา ทรงพลังยิ่งกว่าภาพถ่ายบนหน้านิตยสารการเงินฉบับใดๆ

หน้าตาระดับท็อปของนครหนิงเฉิง ทั้งยังเคยเป็นทั้งเด็กเรียนเก่งและเดือนมหาวิทยาลัยฮวาซาง ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย

นักศึกษาสาวที่ถือดอกไม้รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

"ระ...รุ่นพี่ซาง ยินดีต้อนรับกลับสู่รั้วมหาวิทยาลัยนะคะ"

ซางเป่ยเฉินกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ยื่นมือออกไปรับช่อดอกไม้ที่ห่อไว้อย่างประณีตช่อนั้น

วินาทีถัดมา เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองดอกไม้ช่อนั้นสักนิด หันกลับมาแล้วส่งตรงเข้าไปในอ้อมแขนของเฉียวซีทันที

เฉียวซีที่สวมชุดสูททำงานสุภาพเรียบร้อยและใส่รองเท้าส้นสูงเจ็ดเซนติเมตร ถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเมื่อโดนช่อดอกไม้ช่อใหญ่ยัดใส่อย่างกะทันหัน แต่ก็ยังกอดรับไว้ได้อย่างมั่นคง

เธอเดินตามอยู่ข้างกายเขา พลางฟังอธิการบดีกล่าวยกยอปอปั้นซางเป่ยเฉิน และมุ่งหน้าตรงไปยังหอประชุมใหญ่ด้วยกัน

กลุ่มนักศึกษาที่อยู่ด้านหลังพากันกระซิบกระซาบ

"เลขาของซีอีโอซางก็สวยมากเหมือนกัน ดูมีสง่าราศีสุด ๆ"

"ได้ยินมาว่าซีอีโอซางยังไม่ได้แต่งงาน ไม่รู้ว่ามีแฟนหรือยังนะ"

"ตอนนี้เขาเป็นถึงซีอีโอกลุ่มบริษัทเทียนอวี้ ผู้ชายที่โปรไฟล์แพงที่สุดในนครหนิงเฉิง รีบไปกดติดตามเวยปั๋วทางการของเขากันเร็วเข้า"

ไม่นานนัก รถหรูอีกคันก็แล่นเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย หญิงสาวสองคนทยอยก้าวลงจากรถ

หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง "พี่คะ วันนี้ต้องช่วยฉันแก้แค้นให้ได้นะ"

"รอดูได้เลย" หญิงสาวผู้สวยสง่าเย็นชาอีกคนยกยิ้มมุมปาก