ตอนที่ 61 เธอเรียกเขาว่าสามี

ซางเป่ยเฉินไม่แม้แต่จะคิด เขาสาวเท้าพุ่งเข้าไปข้างหน้าทันที

เขารีบถอดเสื้อสูทบนตัวออกอย่างรวดเร็ว การกระทำแฝงไว้ด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้น ดึงเสื้อมาห่อคลุมร่างเธอไว้ทั้งตัว แล้วรวบกอดเธอจากด้านหลังไว้แน่น... แนบแน่น

แผงอกของชายหนุ่มร้อนผ่าว แนบชิดกับแผ่นหลังเย็นเฉียบของเธอ ความร้อนลวกนั้นทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เขากอดแน่นมาก รัดแน่นเสียจนกระดูกของเธอปวดร้าว

ร่างของเฉียวซีแข็งทื่อ ยอมปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น

เสียงของเธอเค้นออกมาจากลำคอ เคล้าด้วยเสียงสะอื้นไห้อย่างหนักหน่วง ทุกถ้อยคำสั่นเทา

"คุณซาง ไม่อยากได้เหรอคะ"

"ตอนนี้... ฉันให้คุณได้แล้วนะ"

คำพูดประโยคนี้ของเธอ ทำให้ท่อนแขนที่โอบกอดเธอไว้ของซางเป่ยเฉินพลันแข็งค้าง

หัวใจของเขาเจ็บปวดขึ้นมาจริง ๆ

ความเจ็บปวดนั้นเสียดแทงถี่ยิบ ท่วมท้นจนแทบมิดหัว ทำให้เขารู้สึกหายใจติดขัด

"เฉียวซี อย่าทำแบบนี้"

เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เป็นภาษา

"อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้ แล้วก็อย่าทรมานผมแบบนี้เลย"

เสียงของเขาแผ่วต่ำ แฝงความอ่อนโยนที่คล้ายเว้าวอน ไออุ่นพ่นรดใบหูของเธอ

"เธอรู้ไหมว่าสำหรับผมแล้ว เธอมีความหมายมากแค่ไหน"

"เธออยากจะเอาชีวิตผมหรือไง"

น้ำตาของเฉียวซีไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป หยดน้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูร่วงหล่นลงมา

เธออยากจะดิ้นรนขัดขืน แต่เขาโอบกอดไว้แน่นเกินไป จนเธอขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

ซางเป่ยเฉินสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทาของเธอ แรงที่แขนจึงคลายลงเล็กน้อย ทว่ายังคงไม่ยอมปล่อยมือ

เขาเพียงโอบกอดเธอด้วยท่าทีที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น คางวางเกยบนไหล่ของเธอแผ่วเบา

"ผมยอมรับ ว่าคำพูดที่เคยพูดกับเธอ และเรื่องที่เคยทำกับเธอเมื่อก่อน มันบัดซบมาก"

"ผมขอโทษนะ"

"แต่เฉียวซี สิ่งที่ผมต้องการ ไม่เคยเป็นตัวเธอที่ใช้เงินซื้อมา และยิ่งไม่ใช่เธอที่เป็นแบบนี้"

"คนที่ผมต้องการ คือเฉียวซีคนที่ถีบผมตื่นขึ้นมาทำมื้อดึกตอนกลางคืน อ้อนผมเวลาอารมณ์ดี หงุดหงิดโมโหเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่มีชีวิตชีวาคนนั้นต่างหาก"

คำพูดของเขาแผ่วเบา ทว่าทุกตัวอักษรกลับตอกลึกเข้าไปในใจของเธออย่างชัดเจน

เสียงร้องไห้ของเฉียวซีจากที่เคยสะอื้นสะกดไว้ แปรเปลี่ยนเป็นปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจควบคุม

ความน้อยเนื้อต่ำใจและความหวาดกลัวที่สั่งสมมาเนิ่นนาน ในนาทีนี้ ถูกคำพูดอันอ่อนโยนของเขาพังทลายลงจนหมดสิ้น และระบายออกมาจนหมดเปลือก

"ผมกลับมาแล้ว ต่อไปนี้ ผมจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธออีก"

ซางเป่ยเฉินกอดเธอไว้เงียบ ๆ อย่างนั้น ปล่อยให้เธอระบายความรู้สึกออกมา

เขารู้สึกได้ว่า หญิงสาวในอ้อมกอดที่เคยเกร็งแน่นและกางหนามแหลมคมไปทั้งตัว ในที่สุดก็ค่อย ๆ อ่อนยวบลง วางความระแวดระวังทั้งหมดลง เสียงร้องไห้ค่อย ๆ ซาลงไป

ช่วงบ่าย

เฉียวซีเรียกแท็กซี่กลับนครหนิงเฉิงด้วยตัวเอง

ซางเป่ยเฉินหมดหนทาง ทำได้เพียงไปกล่าวลา ดร.จ้ง

ดร.จ้งมองเขา สีหน้าอ่อนโยนทว่าแฝงความจริงจังอยู่หลายส่วน

"คุณซาง มีบางเรื่องที่ผมคิดว่าจำเป็นต้องพูดกับคุณให้ชัดเจนครับ"

"เลขาฯ เฉียวมีความรู้สึกพึ่งพาคุณสูงมาก"

อารมณ์ในดวงตาสีดำขลับของซางเป่ยเฉินปั่นป่วน เขารับฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ

"คุณอาจจะไม่สังเกตเห็น แต่ในตอนที่เธอกลัวที่สุด สิ้นหวังที่สุด คนแรกที่จิตใต้สำนึกของเธอนึกถึงก็คือคุณ เธอหวังจะให้คุณไปช่วยเธอ"

"ทว่าเธอกลับอ่อนไหวเปราะบางอย่างยิ่ง เหมือนเม่นตัวน้อยที่เคยได้รับบาดเจ็บ พอคุณเข้าใกล้ เธอก็จะกางหนามทั้งตัวออกมาทิ่มแทงคุณโดยไม่รู้ตัวเพื่อผลักคุณออกไป เธอใช้วิธีนี้เพื่อทดสอบคุณ ดูว่าคุณจะอยู่ข้างเธอจริง ๆ หรือเปล่า"

ดร.จ้งถอนหายใจออกมา

"ที่เธอเป็นแบบนี้ไม่ใช่ 'เรียกร้องความสนใจ' แต่เป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือที่เคลือบไว้ด้วยความก้าวร้าวต่างหาก"

"ดังนั้น สิ่งที่คุณต้องมอบให้เธอ ไม่ใช่เหตุผล และไม่ใช่เงินทอง แต่เป็นความอดทนที่มากขึ้น ความเอาใจใส่ที่มากขึ้น และความรักที่ไร้เงื่อนไข"

ซางเป่ยเฉินเงียบไปนานมาก

ในหัวของเขาเต็มไปด้วยภาพแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวทว่าเปราะบางของเฉียวซีตอนที่เธอถอดเสื้อเชิ้ตออก

เนิ่นนานกว่าเขาจะเงยหน้าขึ้น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นกระจ่างชัดและเด็ดเดี่ยว

"ผมเข้าใจแล้วครับ"

"ขอบคุณครับ ดร.จ้ง"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงสุขุมมั่นคง

"ตอนนี้เธอแค่งอน แต่ผมจะพาเธอมาทำจิตบำบัดสัปดาห์ละครั้งครับ"

"หลังจากนี้คงต้องรบกวนคุณแล้ว"

"ครับ"

ณ โรงพยาบาลในนครหนิงเฉิง

เซี่ยเฉิงรีบร้อนพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย มองปราดเดียวก็เห็นเซี่ยตงเซิงผู้เป็นพ่อของเธอกำลังนอนครางหงิง ๆ อยู่บนเตียงคนไข้

พอเห็นเซี่ยเฉิง เขาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เริ่มส่งเสียงครวญครางด้วยพลังเสียงเต็มเปี่ยม

"โอ๊ย! ปวดหัวเหลือเกิน! หัวจะระเบิดอยู่แล้ว!"

"ทำไมชีวิตฉันถึงได้อาภัพแบบนี้นะ! มีลูกสาวก็เหมือนไม่มี วิ่งร่อนออกไปข้างนอกทุกวี่ทุกวัน บริษัทใกล้จะเจ๊งอยู่รอมร่อก็ไม่สนใจไยดี!"

เซี่ยเฉิงที่วิ่งมาจนหอบแฮ่ก พอเห็นภาพนี้เข้าก็แทบจะสำลักลมหายใจตาย

เหลือจะเชื่อจริง ๆ

ฝีมือการแสดงของตาแก่นี่ กะจะเข้าวงการบันเทิงแล้วเดบิวต์ยืนตำแหน่งเซ็นเตอร์เลยหรือไง

เธอข่มความหงุดหงิดในใจเอาไว้แล้วเดินเข้าไปหา

"ตาแก่ อยากจะเล่นอะไรอีกล่ะ"

"ฉันอยากให้แกช่วยบริษัท! ตอนนี้บริษัทเซ็นสัญญาไม่ได้แม้แต่ใบเดียว! ไม่อย่างนั้น แกก็ลองไปขอร้องคุณชายเสิ่นอีกรอบดูสิ ให้เขาเห็นใจเปิดทางให้สักหน่อย?"

"พอได้แล้ว!" เซี่ยเฉิงเอ่ยขัด "ฉันกำลังหาทางอยู่ ภายในหนึ่งเดือน ฉันจะทำให้คุณชายเสิ่นยอมส่งออร์เดอร์ใหม่มาให้พ่อ ตกลงไหม"

เธอคำนวณอยู่ในใจ นัดเดตสิบครั้ง อย่างไรเสียเวลาหนึ่งเดือนก็เหลือเฟือแล้ว

ถึงเวลานั้น พอเธอชนะเดิมพัน กลุ่มบริษัทเซี่ยตงก็จะได้ออร์เดอร์ของเกาะหนานซิงมาครอง

โครงการเฟสแรกของเกาะหนานซิงมีมูลค่าการลงทุนกว่าหมื่นล้าน นั่นคือขุมทรัพย์มหาศาลเลยทีเดียว วัสดุประหยัดพลังงานของบริษัทก็มีคุณสมบัติตรงตามมาตรฐานทุกประการ ขอแค่เสิ่นซีหรันไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นรักษาคำพูด เรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยสักนิด

"จริงเหรอ" แววตาของเซี่ยตงเซิงลุกวาวด้วยความหวังขึ้นมาทันที

เซี่ยเฉิงเหลือบมองเขา

"อืม ตอนนี้หายปวดหัวแล้วใช่ไหมล่ะคะ"

เซี่ยตงเซิงยกมือลูบหัว "ยังเหลืออยู่นิดหน่อย"

เขานึกอะไรขึ้นมาได้อีก "จริงสิ คู่นัดบอดที่อาสองของแกแนะนำให้คราวก่อนเป็นยังไงบ้าง"

เซี่ยเฉิงรู้ว่าเขาหมายถึงฉีเซิ่ง จึงพยักหน้ารับ

เธอถามกลับ "ผู้ชายโปรไฟล์ดีขนาดนี้ ทำไมอาสองถึงไม่เก็บไว้ให้เซี่ยโหรวล่ะ"

"ยัยเด็กเซี่ยโหรวนั่นทะเยอทะยานสูง ไม่ใช่มหาเศรษฐีตระกูลใหญ่ก็ไม่ยอมแต่ง พยายามหาโอกาสไปเจอคุณชายเสิ่นอยู่ตลอด แต่น่าเสียดายที่คุณชายเสิ่นปิดประตูใส่หน้าหล่อนทุกครั้งไป"

เซี่ยเฉิงหัวเราะเยาะ

"หล่อนน่ะนะหมายตาคุณชายเสิ่น คู่ควรแล้วหรือไง"

พอพูดจบ เธอก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงสาวเท้าก้าวออกไปข้างนอกทันที

"ตาแก่ หนูไปแล้วนะ มีธุระ!"

วันนี้ดูเหมือนอาจารย์จะกลับมาแล้ว เธอต้องรีบไปหาอาจารย์เพื่อเรียนกระบวนท่าใหม่สักสองสามท่า ไว้ใช้แก้ทางศิษย์พี่ใหญ่โดยเฉพาะ

ตกดึก ซางเป่ยเฉินเพิ่งจะกลับถึงวิลล่า หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้น

เป็นเฉียวซี

หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ รีบเลื่อนหน้าจอรับสายทันที

ทว่าเสียงที่ดังมาจากปลายสาย กลับเป็นเสียงเจื้อยแจ๋วแสนนุ่มนวลปนน้อยใจของเสี่ยวโต้วติง

"เสี่ยวโต้วติงหิวแย้ว"

หัวใจของซางเป่ยเฉินบีบรัดแน่นขึ้นมาทันควัน

"พี่สาวล่ะครับ"

"พี่สาวนอนหลับปุ๋ยอยู่ค่ะ" หนูน้อยตอบ

"หนูรอนะครับ เดี๋ยวคุณอาสตรอว์เบอร์รีเอาของกินไปส่งให้"

ซางเป่ยเฉินวางสาย คิ้วขมวดมุ่นชนกันทันที

ผู้หญิงคนนี้คิดจะปล่อยเนื้อปล่อยตัว ยอมแพ้ให้กับชีวิตไปแล้วหรือไง แม้แต่ลูกก็ยังไม่ดูแลแล้วเหรอ

เขารีบสั่งให้พ่อบ้านจัดเตรียมอาหารที่เหมาะสำหรับเด็กใส่กล่อง คว้ากุญแจรถได้ก็บึ่งตรงไปยังอพาร์ตเมนต์อิ๋นไห่ทันที

เขาขับรถเร็วตลอดทาง บรรยากาศภายในรถกดดันจนน่ากลัว

เมื่อมาถึงหน้าประตู เขาจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกมือขึ้นกดรหัสผ่านที่จำได้ขึ้นใจด้วยความคุ้นชิน

"ติ๊ด! รหัสผ่านไม่ถูกต้อง"

เสียงผู้หญิงจากระบบอัตโนมัติดังขึ้นอย่างเย็นชา

บัดซบ

เธอเปลี่ยนรหัสผ่านไปแล้วจริง ๆ

ขณะที่เขากำลังจะโทรศัพท์เรียกช่างสะเดาะกุญแจ ข้างในประตูก็มีเสียง "ตึง ๆ" แผ่วเบาดังขึ้นมา

เป็นเสียงตบประตู

"เสี่ยวโต้วติง หนูใช่ไหมครับ" เขาแนบชิดกับบานประตูทันทีแล้วตะโกนเข้าไปด้านใน

"คุณอาสตรอว์เบอร์รี" เสียงใสซื่อของเสี่ยวโต้วติงดังตอบกลับมา

หัวใจของเขาอ่อนยวบลง

"หนูเปิดประตูให้คุณอาสตรอว์เบอร์รีหน่อยได้ไหมครับ"

"เสี่ยวโต้วติงเอื้อมไม่ถึงค่ะ" เจ้าตัวเล็กเอ่ยอย่างน่าสงสาร

"ยกเก้าอี้ตัวเล็กมาครับ แล้วเกาะผนังไว้ให้ดีนะ"

ซางเป่ยเฉินสะกดอารมณ์ คอยแนะนำอยู่ด้านนอกทีละขั้นตอนอย่างใจเย็น

ได้ยินเพียงเสียงขยับกุกกักเบา ๆ จากด้านใน ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียง "แกร๊ก" ก็ดังขึ้น กลอนประตูปลดล็อกแล้ว

ซางเป่ยเฉินผลักประตูเข้าไป มองปราดเดียวก็เห็นร่างเล็กกระจิริดร่างนั้น

ท่อนบนของเสี่ยวโต้วติงสวมเพียงเสื้อสายเดี่ยวตัวบาง ท่อนล่างเป็นผ้าอ้อมสำเร็จรูปที่พองตุ่ย โชว์ขากลมป้อมราวกับข้อปล้องบัวสองข้าง ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการนอน เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะคลานตื่นลงมาจากเตียง

สายตาของเขากวาดมองไปยังโต๊ะอาหาร

บนโต๊ะมีเพียงชามใบเล็กใบเดียว ข้างในใส่ข้าวโอ๊ตที่ดูไม่น่ากินเอาเสียเลยอยู่ไม่ถึงครึ่งชาม ด้านข้างยังมีผลไม้จานเล็กอีกหนึ่งจานที่แทบไม่ได้แตะต้อง

เสี่ยวโต้วติงไม่ชอบกินของพวกนี้เลยสักนิด

ซางเป่ยเฉินวางกล่องเก็บอุณหภูมิในมือลงอย่างแรง แล้วสาวเท้ายาวมุ่งตรงไปยังห้องนอน

ในห้องมีเพียงโคมไฟดวงเล็กเปิดสลัว ห

เขาเดินมาถึงข้างเตียงแล้ว เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย

ซางเป่ยเฉินใจกระตุกวูบ รู้สึกถึงความผิดปกติ

เขาโน้มตัวลง ยื่นมือไปแตะหน้าผากของเธอเบา ๆ

อุณหภูมิที่ส่งผ่านมายังปลายนิ้ว ทำให้เขาชักมือกลับราวกับถูกไฟช็อต

ร้อนจัด!

ร้อนจนน่าตกใจ!

เขาเข้าใจได้ในทันที ต้องเป็นเพราะตอนบ่ายเธออวดดีถอดเสื้อผ้าจนจับไข้แน่ ๆ

"เฉียวซี"

เขาข่มความโกรธเอาไว้ พลางตบแก้มเธอเบา ๆ

"เฉียวซี ตื่นสิ"

คนบนเตียงมีแพขนตายาวหนาสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะปรือตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

สายตาของเธอเลื่อนลอยไร้จุดโฟกัส เพียงแต่มองเงาร่างพร่ามัวตรงหน้าตามสัญชาตญาณ

วินาทีถัดมา เธอพึมพำเรียกเสียงแผ่ว "สามีคะ"

ลมหายใจของซางเป่ย

หัวใจในอกเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง...