ตอนที่ 60 เฉียวซี ผมต้องการคุณแค่สามเดือน

ดร.จ้งหมิงมองดูหญิงสาวที่จู่ ๆ ก็พุ่งพรวดเข้ามาคนนี้ หัวใจแทบจะเต้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

เหมือน เหมือนเหลือเกิน!

สมองของเขาอื้ออึงไปหมด บนโลกนี้จะมีคนที่หน้าตาคล้ายกันขนาดนี้ได้ยังไง?

พอซางเป่ยเฉินเห็นตัวป่วนคนนี้ ขมับก็เต้นตุบ ๆ ขึ้นมาทันที

ยัยนี่มาได้ยังไง?

"ซีซี!"

เซี่ยเฉิงตะโกนสุดเสียงพลางเริ่มเดินหาคนไปทั่วทั้งบ้าน

"ซีซี แกอยู่ไหนน่ะ?"

โทสะของซางเป่ยเฉินปะทุขึ้นมาทันควัน เขาคำรามกดเสียงต่ำ

"เฉียวซีร่างกายไม่สบาย!"

"เธอมาเอะอะโวยวายแบบนี้ จะรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ!"

เซี่ยเฉิงไม่สนใจเขาเลยสักนิด เอาแต่ผลักเปิดประตูทีละบานด้วยตัวเอง

ไม่นานนัก เธอก็พบเฉียวซีในห้องห้องหนึ่ง

เฉียวซีกำลังหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้เอน แก้มแทบไม่มีเลือดฝาด ภายในห้องจุดเครื่องหอมช่วยผ่อนคลายจิตใจเอาไว้

"ซีซี แกเป็นยังไงบ้าง?"

เซี่ยเฉิงผ่อนฝีเท้าลงอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงก็พลอยอ่อนโยนลงตามไปด้วย

เฉียวซีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ดวงตาคู่นั้นบวมเป่งอย่างหนัก ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายความอ่อนเพลียโรยแรงออกมา

"ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ"

"ตกใจหมดเลย ฉันไม่ได้นอนทั้งคืนเลยนะ" หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเซี่ยเฉิงในที่สุดก็ทิ้งตัวลงสู่ความสงบ

"แกไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

เธอยื่นมือไปช่วยดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เฉียวซี

"แกพักผ่อนให้สบายก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยพาแกกลับบ้าน"

"อืม" เฉียวซีส่งเสียงตอบรับเบา ๆ

เซี่ยเฉิงปลอบโยนเธอเรียบร้อยแล้วก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง สายตาพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบ จับจ้องตรงไปยังซางเป่ยเฉินทันที

"พูดมาสิ เฉียวซีมีอาการกำเริบได้ยังไง?"

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยการเค้นถาม

"ไป๋เวยมาหาเรื่องอีกแล้วใช่ไหม?"

"ไม่ใช่เธอ" ซางเป่ยเฉินขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม "ตอนนี้เฉียวซีต้องอยู่ที่นี่เพื่อรับการรักษากับ ดร.จ้งหมิง"

ดวงตาของเซี่ยเฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันใด

"คุณคือ ดร.จ้งหมิง เหรอคะ?"

เธอมองสำรวจชายวัยกลางคนที่มีท่าทางสุภาพภูมิฐานข้าง ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

"ให้ตายสิ!"

"พวกเราตามหาตัวคุณจนเจอเสียที!"

เธอเปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้มทันทีแล้วยื่นมือออกไปก่อน

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเซี่ยเฉิง เป็นเพื่อนของเฉียวซีค่ะ"

ดร.จ้งหมิงมองดูเธอแล้วยังคงไม่ได้สติกลับมา

เหมือนมากจริง ๆ

เหมือนซวงซวงเหลือเกิน ซวงซวงในตอนที่ยังสาว

ผู้หญิงที่เป็นรักแท้ชั่วชีวิตของเขา

เขาตั้งสติแล้วจับมือกับเซี่ยเฉิง

"อาการของคุณเฉียวอาจจะต้องพักอยู่ที่นี่สักสองสามวันเพื่อความสะดวกในการรักษาครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนคุณด้วยนะคะ"

เซี่ยเฉิงพูดพลางเหลือบมองซางเป่ยเฉินอย่างมีความหมายแฝง

"ฉันจะอยู่ที่นี่คอยดูแลเธอเอง จะได้ไม่เปิดโอกาสให้หมาป่าหิวโซบางคนฉวยโอกาสได้"

ซางเป่ยเฉินสะอึกกับสายตานั้นของเธอ ใบหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรแล้วหมุนตัวเดินออกไป

พอเขาเดินจากไป ดร.จ้งหมิงก็เอ่ยปากขึ้นมากะทันหัน

"คุณเซี่ยครับ"

แววตาของเขาแฝงไปด้วยความสำรวจค้นหา

"หน้าตาของคุณเหมือนคนรู้จักเก่าคนหนึ่งของผมมากจริง ๆ"

เซี่ยเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา

"ในเมื่อมีวาสนาต่อกันขนาดนี้ ค่ารักษาของคุณก็ต้องคิดให้ถูกหน่อยนะคะ"

เธอพูดทีเล่นทีจริง

"แล้วก็ต้องรักษาซีซีของพวกเราให้หายดีด้วยนะคะ พวกเราออกตามหาตัวคุณไปทั่วทุกหนทุกแห่งตั้งหนึ่งปีแหน่ะ"

"ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถครับ" ดร.จ้งหมิงพยักหน้าอย่างจริงจัง

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ก็ยังเอ่ยปากถามออกไป

"ขอเสียมารยาทสักนิดนะครับ ขอถามหน่อยได้ไหมว่า คุณแม่ของคุณ..."

พูดยังไม่ทันจบประโยค เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของเซี่ยเฉิงก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด

เธอพูดว่า "ขอโทษนะคะ" แล้วกดรับสายทันที

"อะไรนะ!"

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปในพริบตา

"ตาแก่กำลังเข้าห้องฉุกเฉินเหรอคะ? ฉันจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้!"

พอกดวางสาย เธอก็ยื่นมือไปจับมือ ดร.จ้งหมิงอีกครั้งด้วยสีหน้าร้อนรน

"ดร.จ้งหมิงคะ ฝากซีซีด้วยนะคะ ทางบ้านฉันมีเรื่องด่วน ต้องรีบกลับไปก่อนค่ะ!"

พูดจบ เธอก็วิ่งผลุนผลันออกไปราวกับสายลม

ทิ้งให้ ดร.จ้งหมิงยืนมองตาค้าง

เขาชักสงสัยแล้วว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอนไปเองหรือเปล่า

ซางเป่ยเฉินยืนอยู่ในลานบ้าน มองดูแผ่นหลังของเซี่ยเฉิงที่วิ่งหนีไปอย่างร้อนรน แววตาวูบไหวเล็กน้อย

หลังจากนั้นไม่นาน รถบรรทุกคันใหญ่คันหนึ่งก็ค่อย ๆ ขับเข้ามาจอดที่ข้างบ้าน

ใช่แล้ว

ซางเป่ยเฉินซื้อวิลล่าหลังข้าง ๆ ไปเรียบร้อยแล้ว

การพักอยู่ที่บ้านของ ดร. มีความไม่สะดวกหลายอย่าง ทำแบบนี้เขาจะได้อยู่ที่นี่เพื่อคอยอยู่เป็นเพื่อนเฉียวซีรักษาตัวได้

พ่อบ้านนำทีมคนรับใช้และพ่อครัวระดับท็อปเข้าประจำการทันที

ของใช้ประจำวัน เครื่องนอน และเสื้อผ้าสั่งตัดชั้นสูงประจำฤดูกาลที่เป็นของใหม่ทั้งหมดถูกอัดแน่นมาเต็มคันรถใหญ่ และถูกทยอยขนเข้าไปข้างในอย่างต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

ซางเป่ยเฉินก้าวยาว ๆ เดินเข้ามาในห้องบำบัดรักษา ร่างกายยังคงพัดพากลิ่นอายความเย็นเยียบจากภายนอกเข้ามาด้วย

เขาเดินไปข้างเก้าอี้เอนหลัง โน้มตัวลงแล้วค่อย ๆ ช้อนอุ้มเฉียวซีขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

"ไปข้างบ้านกัน ผมให้พ่อครัวทำของกินไว้ให้คุณหน่อยแล้ว"

เฉียวซีลืมตาขึ้น สติสัมปชัญญะของเธอยังแจ่มชัด เพียงแต่ร่างกายค่อนข้างอ่อนเพลีย

เมื่อถูกเขาอุ้มขึ้นมา เธอได้กลิ่นหอมสะอาดของส้มซิตรัสจากตัวเขา จนรู้สึกอยากจะนอนต่ออีกสักหน่อย

เขาเดินได้อย่างมั่นคง เฉียวซีถูกแสงแดดข้างนอกแยงตาวูบหนึ่ง ก็ตื่นเต็มตาทันที

ภายในวิลล่าหลังใหม่ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแปลกใหม่และหรูหราล้ำค่า

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องหอมชั้นสูงและกลิ่นอายของเม็ดเงิน

ซางเป่ยเฉินวางเธอลงบนโซฟานุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันไปยกโจ๊กที่ยังร้อนกรุ่นควันฉุยมาถ้วยหนึ่ง

เขาคนโจ๊กเบา ๆ เตรียมจะป้อนเธอ

มันคือโจ๊กผักแบบที่เธอชอบที่สุด กลิ่นหอมลอยเตะจมูก

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงอยากกินจนน้ำลายสอไปนานแล้ว

ทว่าในตอนนี้ กลิ่นหอมนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกประชดประชันเสียดแทงหัวใจ

เฉียวซีมองดูเขา แววตาเย็นชาไร้ซึ่งไออุ่นใด ๆ

"ซีอีโอซางคะ ไม่ต้องลำบากคุณหรอก ฉันจัดการเองได้ค่ะ"

คำเรียกขานของเธอเปลี่ยนจาก "ซางเป่ยเฉิน" มาเป็น "ซีอีโอซาง" ซ้ำยังใช้คำสุภาพอย่าง "คุณ" ความห่างเหินถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะในทันที

มือของซางเป่ยเฉินที่ถือถ้วยอยู่ชะงักค้างกลางอากาศ

เฉียวซีเบือนหน้าหนีแล้วพูดต่อ

"ฉันอยู่รักษาตัวที่นี่คนเดียวก็พอแล้ว รบกวนคุณช่วยอนุมัติวันลาให้ฉันสักหนึ่งสัปดาห์ด้วยค่ะ"

ทุกถ้อยคำของเธอราวกับกำลังขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับเขาอย่างชัดเจน

สีเลือดบนใบหน้าหล่อเหลาของซางเป่ยเฉินจางหายไปจนหมด สิ้นแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดและโทษตัวเองอย่างหนักหน่วง

"เฉียวซี..."

"ผมไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ขอโทษนะ"

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและยากลำบาก กำลังขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

เฉียวซีเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ซีอีโอซาง ให้ฉันลาออกจากเทียนอวี้ได้ไหมคะ"

เธอหยิบยกเรื่องเดิมขึ้นมาพูดอีกครั้ง

ซางเป่ยเฉินวางถ้วยลง สีหน้าเย็นชาลงอย่างยิ่ง เขาเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยปาก

"เฉียวซี ในใจคุณยังมีผมอยู่แท้ ๆ ทำไมต้องผลักไสผมไปด้วย"

"ซางเป่ยเฉิน สี่ปีผ่านไปแล้ว พวกเราต่างก็ไม่ใช่คนเดิมในวันวานอีกแล้ว ฉันนึกว่า..."

เธอนึกว่าพวกเขายังสามารถเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้

เธอไม่เคยลืมเลือนได้ลง และเฝ้ารอมาตลอด

ทว่าระหว่างพวกเขากลับมีความขัดแย้งมากมายเหลือเกิน ราวกับว่าทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เธอไม่ได้พูดต่อ เพียงแต่ลุกขึ้นยืนแล้วตั้งท่าจะเดินออกไปข้างนอก

ซางเป่ยเฉินดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น แผ่นอกอุ่นร้อนของเขาแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอจนร้อนผ่าวจนเธอสะท้านไหว

"สามเดือน เฉียวซี ผมขอเวลาแค่สามเดือน"

"พวกเรามาลองพยายามกันใหม่อีกสักครั้งเถอะ"

"ถ้าพ้นสามเดือนไปแล้ว คุณยังอยากจะไปจากเทียนอวี้ อยากไปจากผม ผมจะปล่อยคุณไป!"

เขาโพล่งคำพูดที่อยากจะบอกที่สุดในก้นบึ้งหัวใจออกมา

เขาจะไม่ยอมให้เธอได้รับอันตรายใด ๆ อีก แต่เขาจำเป็นต้องผูกมัดเธอไว้ข้างกาย

ต้องรั้งเธอให้อยู่ก่อน สามเดือน อาการป่วยของเธอน่าจะรักษาหายได้

ถึงตอนนั้น เขาจะพาเธอกลับไปที่เมืองไห่เฉิงในประเทศ A เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน

เฉียวซีดิ้นหลุดจากอ้อมแขน หันขวับกลับมาทันที ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเขาเขม็ง

ในแววตานั้น มีทั้งความเคียดแค้น ความเจ็บปวด และการเหยียดหยาม

สรุปแล้ว เขาก็ยังต้องการคู่นอนอยู่ดี สามเดือน แลกกับมูลค่ายี่สิบล้าน เพื่อให้เธอได้เป็นอิสระจากเทียนอวี้งั้นหรือ

"ซางเป่ยเฉิน คุณคิดว่าทุกอย่างสามารถวัดค่าด้วยเงินได้หมดเลยเหรอ รวมถึงตัวฉันด้วยงั้นสิ"

หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ขอบตารื้นแดง แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ที่บอกว่าลองใหม่อีกสักครั้ง มันคือแบบนี้งั้นเหรอ"

"มองฉันเป็นสมาชิกรายเดือนที่ต้องต่ออายุเหรอคะ มีช่วงทดลองใช้งานสามเดือน ถ้าไม่พอใจก็ยกเลิกได้ทุกเมื่ออย่างนั้นสิ"

สีหน้าของซางเป่ยเฉินสลดวูบและเคร่งขรึมลงถึงขีดสุด ความรู้สึกผิดและโทษตัวเองถูกคำพูดของเธอชะล้างหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเพลิงโทสะจากการถูกเข้าใจผิด

"เฉียวซี คุณกำลังพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!"

"ฉันพูดเหลวไหลงั้นเหรอ"

เฉียวซีแค่นยิ้มเย็น เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าเวทนายิ่งกว่าการร้องไห้เสียอีก

"ฉันฟังผิดไปหรือคุณสื่อสารมีปัญหากันแน่ คุณต้องการให้ฉันอยู่เคียงข้างคุณสามเดือน เพื่อแลกกับอิสรภาพในการลาออกจากเทียนอวี้ นี่ไม่ใช่เงื่อนไขที่คุณยื่นออกมาหรอกเหรอ"

คำพูดของเธอราวกับมีดทื่อ ๆ ที่คอยกรีดเฉือนเส้นประสาทอันตึงเครียดของเขาทีละนิด ๆ

"ซางเป่ยเฉิน ด้วยฐานะอย่างคุณ ราคาที่คุณตั้งมามันต่ำเกินไปหน่อยนะ เพิ่มเงินให้อีกนิด ไม่แน่ว่าพอฉันหน้ามืดตามัวขึ้นมาอาจจะตกลงก็ได้"

ซางเป่ยเฉินโกรธจัดจนถึงขีดสุด แต่กลับสงบลงได้อย่างน่าประหลาด เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบจนน่ากลัว

"ในใจคุณ ผมเป็นคนที่แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรล่ะคะ" เฉียวซีแค่นหัวเราะ

"ในเมื่อประธานซางชอบเอาเงินฟาดคน ฉันก็ควรจะเรียนรู้ที่จะให้ความร่วมมือบ้าง"

"ยังไงซะ ถ้าจ่ายเงินมากพอคุณก็คือเจ้านาย ฉันเองก็ต้องมีจรรยาบรรณในวิชาชีพ"

เฉียวซีพูดจบก็ไม่มองอีกว่าสีหน้าของเขาเป็นอย่างไร เธอหันหลังเดินขึ้นชั้นบนทันที

รองเท้าส้นสูงของเธอส่งเสียงกระทบพื้นดังกึก ๆ ทุกย่างก้าวราวกับตอกย้ำลงบนหัวใจของซางเป่ยเฉิน

เขาไม่เข้าใจว่าเธอจะทำอะไร จึงก้าวขายาว ๆ ตามขึ้นไป

ที่ปลายทางเดินบนชั้นสอง ประตูห้องนอนห้องหนึ่งเปิดอ้าอยู่

เฉียวซียืนอยู่กลางห้อง หันหลังให้ทิศทางของประตู

เธอไม่ได้หันกลับมา เพียงแต่ยกแขนเรียวบางเอื้อมไปด้านหลัง แล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง

เม็ดที่หนึ่ง

เม็ดที่สอง

ไม่นาน กระดุมเม็ดสุดท้ายก็ถูกปลดออก

เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวบนร่างเลื่อนหลุดจากลาดไหล่เนียนนุ่ม ร่วงลงไปกองอยู่บนผืนพรม

ภายใต้แสงไฟ แผ่นหลังขาวผุดผ่องไร้ที่ติปรากฏสู่สายตาของซางเป่ยเฉินอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน

เส้นแนวกระดูกสันหลังอันชัดเจนงดงามทอดยาวจากลำคอลงมา ก่อเกิดเป็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่สะกดสายตาจนชวนให้ใจสั่น

ม่านตาของซางเป่ยเฉินหดเกร็งลงฉับพลัน...