ตอนที่ 59 ซางเป่ยเฉิน ช่วยด้วย

เฉียวซีหลับตาลงเบาๆ

ความทรงจำเมื่อสี่ปีก่อนทะลักเข้ามาดั่งสายน้ำหลากจากเขื่อนที่เปิดออก กลืนกินเธอจนจมมิดในพริบตา

ตอนนั้นซางเป่ยเฉินเพิ่งจากไปได้เพียงเดือนเดียว

เธอเดินทางกลับมายังบ้านสวนหลังเล็กชานเมืองของเฉินซิ่วฮวาผู้เป็นแม่

ในวันนั้น รถหรูสะดุดตาสองคันแล่นมาจอดเทียบหน้าประตู บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสี่คนเดินขนาบข้างหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมา

หญิงสาวคนนั้นแต่งหน้าประณีตงดงาม แววตาเย่อหยิ่งจองหอง กวาดตามองเฉียวซีตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เธอคือเฉียวซีงั้นเหรอ"

หัวใจของเฉียวซีกระตุกวูบ เธอถามอย่างระแวดระวัง "คุณเป็นใครคะ"

หญิงสาวคนนั้นแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

"ชื่อของฉัน คนอย่างเธอไม่มีค่าพอที่จะรู้หรอก"

เธอส่งสัญญาณมือหนึ่งครั้ง

"พาตัวไป"

บอดี้การ์ดสองคนก้าวพรวดเข้ามาทันที ยื่นมือหมายจะกระชากแขนของเฉียวซี

"พวกคุณจะทำอะไรน่ะ!" เฉียวซีดิ้นรนด้วยความตระหนกตกใจ

เฉินซิ่วฮวาที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงเข้า จึงคว้าไม้กวาดวิ่งพรวดพราดออกมา!

"ทำอะไรกันน่ะ! พวกแกจะทำอะไร! ปล่อยลูกสาวฉันนะ!"

เธอเหมือนแม่สิงโตที่ปกป้องลูกน้อย โผเข้าไปเอาไม้กวาดฟาดใส่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยั้ง

"กรี๊ด!" ไป๋เวยกรีดร้อง เมื่อเห็นชุดสูทราคาแพงระยับของตัวเองเปรอะเปื้อนฝุ่น ก็บันดาลโทสะขึ้นมาทันที

"แกรู้ไหมว่าเสื้อผ้าชุดนี้ของคุณหนูอย่างฉันแพงแค่ไหน! นังแก่รนหาที่ตาย! สั่งสอนมันเดี๋ยวนี้!"

บอดี้การ์ดเปลี่ยนทิศทางทันที พากันกรูเข้าไปล้อมเฉินซิ่วฮวาไว้

เฉียวซีตกใจจนแทบสิ้นสติ เธอวิ่งถลาเข้าไปดั่งคนบ้า กางแขนทั้งสองข้างยืนขวางหน้าแม่ไว้

"พวกคุณจะทำอะไร! ห้ามแตะต้องแม่ฉันนะ! พวกคุณเป็นใครกันแน่! ถ้ายังไม่ไปฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!"

ไป๋เวยลูบแขนเสื้อที่ยับย่นของตัวเองเบาๆ พลางแสยะยิ้มเย็นชา

"ฟังให้ดี ฉันต้องการให้เธอไสหัวออกไปจากนครหนิงเฉิงเดี๋ยวนี้ ถ้าช้าไปแม้แต่วันเดียว ฉันจะทำให้เธอต้องเสียใจไปตลอดชีวิต"

เฉียวซีโกรธจนตัวสั่น "คุณมีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเรา!"

ไป๋เวยไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่ส่งสายตาให้ลูกน้อง

บอดี้การ์ดสองคนเข้าไปล็อกตัวเฉียวซีทันที แล้วลากเธอเข้าไปในบ้านอย่างไม่ปรานี

"พวกแกจะทำอะไรน่ะ!" เฉินซิ่วฮวากรีดร้องเสียงแหลมอยู่ด้านนอก

บอดี้การ์ดแสยะยิ้มชั่วร้าย หนึ่งในนั้นยื่นมือออกไปกระชากฉีกเสื้อผ้าของเฉียวซี

เสียงเนื้อผ้าขาดวิ่น ทำให้สมองของเธอขาวโพลนไปหมด

"กรี๊ด!"

ในตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าเฉินซิ่วฮวาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอพังประตูเข้ามา ยกท่อนไม้ขึ้นแล้วฟาดลงบนหลังของบอดี้การ์ดคนหนึ่งอย่างแรง!

เธอปรี่เข้ามา คว้าตัวลูกสาวที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเข้ามากอดไว้แนบอก

"ไม่ต้องกลัว ซีซีไม่ต้องกลัวนะ! แม่อยู่นี่แล้ว! แม่อยู่นี่แล้ว!"

ดวงตาของเฉินซิ่วฮวาแดงก่ำ เธอโกรธแค้นจนถึงขีดสุด

เธอคว้าท่อนไม้นั้นแล้วพุ่งเข้าไปหาไป๋เวยอย่างบ้าคลั่ง!

"ฉันจะสู้ตายกับแก!"

ไม้ท่อนนั้นแฝงไปด้วยความเคียดแค้นสุดประมาณ เหวี่ยงเฉียดแก้มของไป๋เวยไปเพียงนิดเดียว

ไป๋เวยตกใจจนก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จากนั้นเพลิงโทสะก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

"ซ้อมมัน! ตีอีนังแก่นี่ให้ตายไปเลย!"

บอดี้การ์ดลงมืออีกครั้ง หมัดและเท้ากระหน่ำซัดใส่ร่างของเฉินซิ่วฮวาอย่างไร้ความปรานี

"อย่าทำแม่ฉันนะ!"

เฉียวซีร้องไห้ตะโกนลั่นพลางโผเข้าไป เอาตัวเข้าบังแม่ไว้

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกหักดังชัดเจน

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากท่อนแขน เธอก้มหน้าลงมอง ก็พบว่าแขนของตัวเองหักงอผิดรูปในองศาที่น่าสะพรึงกลัว

เลือดสดๆ ทะลักออกมา ย้อมแขนเสื้อของเธอจนแดงฉาน

เธอเจ็บจนขยับเขยื้อนไม่ได้ ได้แต่มองดูแม่ถูกเตะล้มคว่ำลงไปกับพื้นจนกระอักเลือดออกมาต่อหน้าต่อตา

"ซีซี..." เฉินซิ่วฮวาพยายามตะเกียกตะกายคลานเข้ามาหาเธอ ก่อนจะกอดเธอไว้แล้วร่ำไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

ไป๋เวยก้มมองพวกเธอจากมุมสูง มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

"จำไว้ พอฟ้าสางพรุ่งนี้ ถ้าฉันยังเห็นพวกเธออยู่ในนครหนิงเฉิงอีกล่ะก็ ฉันจะขุดหลุมศพตาแก่บ้านแกขึ้นมาแน่"

พูดจบ เธอก็พาคนของตัวเองเดินจากไปอย่างผยอง

เฉียวซีพยุงแม่ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสไปโรงพยาบาล

ผลตรวจออกมาว่าอวัยวะภายในบอบช้ำ ต้องส่งตัวต่อไปยังโรงพยาบาลระดับสูงกว่าทันที

ในตอนที่พยาบาลกำลังจัดการดามกระดูกแขนที่หักให้เธอนั้น เธอถึงได้รู้จากการตรวจว่า ตัวเองตั้งครรภ์แล้ว

เพื่อลูกในท้อง เธอจึงไม่สามารถใช้ยาสลบได้

คุณหมอจึงฉีดยาชาเฉพาะที่ให้เธอเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ความเจ็บปวดแสนสาหัสขณะต่อกระดูกทำให้เธอแทบจะกัดฟันกรามจนแตก เหงื่อเย็นๆ ผุดเปียกชุ่มไปทั้งตัว แต่เธอก็กัดฟันทนมาตลอด

คืนนั้น เธอวิ่งกลับบ้านเพียงลำพังเพื่อเก็บข้าวของ

ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน เสียง "โครม" ก็ดังขึ้น ประตูถูกใครบางคนลงกลอนล็อกตายจากข้างนอก

หัวใจของเธอหล่นวูบ ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ก็ได้ยินเสียง "จี๊ดๆ" ที่ทำให้เธอขนหัวลุกชันขึ้นมาอีกครั้ง

หนูจำนวนนับไม่ถ้วนพากันมุดเข้ามาตามซอกประตูและรอยแตกของหน้าต่าง

ภายในห้องอันมืดมิด มีเพียงดวงตาสีเขียวเรืองแสงคู่แล้วคู่เล่าที่กะพริบไหว

เธอหวาดกลัวจนเลือดในกายเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว ได้แต่ถดตัวเข้าไปขดกอดตัวเองแน่นตรงมุมห้องอย่างสิ้นหวัง

มือที่สั่นระริกพยายามควานหาโทรศัพท์มือถือ แล้วกดโทรหาเซี่ยเฉิง

"เฉิงเฉิง... ช่วยฉันด้วย..."

สิ้นเสียงพูด เธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งไต่ขึ้นมาบนหลังเท้า

สัมผัสเย็นเยียบพร้อมกับอุ้งเล็บเล็กๆ แหลมคม

"กรี๊ด——!"

เธอสติแตกโดยสมบูรณ์ กรีดร้องออกมา และท่ามกลางความกลัวอันไร้ขอบเขตนั้น เธอก็เผลอตะโกนชื่อที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งหัวใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ซางเป่ยเฉิน! ซางเป่ยเฉิน ช่วยด้วย!"

หลังจากนั้น เธอก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อเซี่ยเฉิงพาคนพังประตูเข้ามา สิ่งที่เห็นคือเธอนอนสลบอยู่ท่ามกลางฝูงหนู โดยมีเลือดนองเต็มพื้นใต้ร่าง

เมื่อนำตัวส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าเธอเกือบจะแท้งลูก

วันรุ่งขึ้น เซี่ยเฉิงก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ช่วยพาเธอและแม่ย้ายโรงพยาบาล และออกจากนครหนิงเฉิงไปอย่างถาวร

แต่ตั้งแต่นั้นมา หนู... ก็กลายเป็นฝันร้ายที่แค่แตะโดนก็พร้อมจะทำให้เธอแหลกสลาย

"หนูเยอะมาก... ซางเป่ยเฉิน ช่วยด้วย! ซางเป่ยเฉิน! กรี๊ด!"

เฉียวซีตะโกนอย่างคุ้มคลั่งอยู่บนเตียง น้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่อยู่ สองมือกำแน่นจนเล็บจิกฝังลึกเข้าไปในฝ่ามือ

ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

"เฉียวซี! เฉียวซี!"

น้ำเสียงที่อ่อนโยนทว่าหนักแน่นทรงพลังของ ดร.จ้งหมิง ช่วยดึงรั้งเธอขึ้นมาจากห้วงเหว

เธอเบิกตากว้างขึ้นทันที แววตาว่างเปล่า หอบหายใจอย่างหนักหน่วง น้ำตายังคงไหลไม่หยุด

ภาพของโลกความจริงค่อยๆ โฟกัสชัดขึ้นตรงหน้า

"ปัง!" ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ซางเป่ยเฉินพุ่งพรวดเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของเขาพัดพากระแสลมเย็นเยียบเข้ามาด้วย เพียงพริบตาเดียวก็มาหยุดอยู่ข้างเตียง

เขาคว้าร่างเธอเข้ามากอดแนบอกแน่น ใช้ไออุ่นของตัวเองโอบอุ้มความเย็นเยียบของเธอเอาไว้

กลิ่นส้มอ่อนๆ อันคุ้นเคยบนตัวเขาแฝงไว้ด้วยพลังที่ทำให้คนรู้สึกอุ่นใจ

"ใครทำ?"

เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า เปี่ยมไปด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้นและความปวดใจ

"บอกผมมา คนที่คุณกลัวคือใคร ใครรังแกคุณ?"

เฉียวซีพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมอกเขาไม่หยุด ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตกใจกลัวจนต้องขดตัวเป็นก้อนกลมเพื่อปกป้องตัวเอง

ดร.จ้งหมิง เดินเข้ามา แล้วแตะไหล่ของซางเป่ยเฉินเบาๆ

"คุณซาง คุณออกไปก่อนเถอะครับ ถ้าคุณอยู่ตรงนี้ เธอจะสงบสติอารมณ์ไม่ได้"

ร่างของซางเป่ยเฉินชะงักแข็งทื่อไป แขนที่กอดเธอไว้กลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น ดูเหมือนจะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง

ทว่าท้ายที่สุด เขาก็ค่อยๆ คลายมือออก มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง แล้วหันหลังเดินถอยออกไป

ดร.จ้งหมิง เข้ามาช่วยประคองให้เฉียวซีนั่งดีๆ แล้วยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอ

เขาไม่ได้รีบร้อนพูดอะไร เพียงแค่อยู่เป็นเพื่อนเธอเงียบๆ รอให้อารมณ์ที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรงของเธอค่อยๆ สงบลง

"เธอคนนั้นกลับมาแล้วใช่ไหมครับ" น้ำเสียงของ ดร.จ้งหมิง อ่อนโยนมาก

มือที่ถือแก้วน้ำของเฉียวซีกระตุกสั่น เธอนิ่งพยักหน้า

"เธออยู่ข้างๆ คุณ คุณเลยรู้สึกถึงการคุกคาม ถูกไหมครับ"

เธอพยักหน้าอีกครั้ง น้ำตาไหลทะลักออกมาอีก

"เธอปล่อยหนูมาอีก คุณก็เลยกลัว ถูกไหมครับ"

เฉียวซีเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างกะทันหัน ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จากนั้นก็พยักหน้าลงอย่างแรง

"คุณเกลียดเธอ แต่ก็กลัวเธอด้วย ถูกไหมครับ"

ริมฝีปากของเฉียวซีสั่นระริก ในที่สุดก็พยักหน้าตอบ

ดร.จ้งหมิง เข้าใจแจ่มแจ้ง

"เอาล่ะ" เขาผ่อนจังหวะการพูดให้ช้าลง ใช้น้ำเสียงแบบชี้แนะชี้นำ "ตอนนี้ฟังผมนะครับ พวกเรามาช่วยกันเชิญเธอคนนั้นออกไปจากสมองของคุณก่อน นั่นเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ตอนนี้เธอทำร้ายคุณไม่ได้แล้ว"

เขาสบตาเฉียวซี เน้นย้ำทีละคำอย่างชัดเจนและมั่นคง

"ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว สัมผัสถึงโซฟาที่คุณกำลังนั่งอยู่นะครับ มันนุ่มใช่ไหม สัมผัสถึงแก้วน้ำในมือ มันอุ่นใช่ไหมครับ"

"ฟังเสียงของผม ที่นี่ไม่มีหนู มีแค่ผม แล้วก็มีคุณซางที่คอยเฝ้าคุณอยู่ข้างนอก คุณปลอดภัยแล้วครับ"

เขาทำหน้าที่ราวกับผู้นำร่องมืออาชีพ ชี้แนะให้เธอทอดสมอลงอย่างปลอดภัยท่ามกลางพายุแห่งอารมณ์

"หายใจเข้าลึกๆ ใช่แล้ว ทำตามผมนะ... หายใจเข้า... ช้าๆ นะครับ... หายใจออก... พ่นเอาความกลัวเหล่านั้นออกไปให้หมด"

"คุณไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ไร้ทางสู้คนนั้นอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้คุณมีความสามารถที่จะปกป้องตัวเองได้ และก็มีคนคอยปกป้องคุณอยู่ด้วย คนชั่วคนนั้น เธอทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว"

ภายใต้การปลอบประโลมของเขา เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเฉียวซีค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย อาการสั่นเทิ้มอย่างรุนแรงก็ค่อยๆ สงบลง

ไม่นานนัก เธอที่เหนื่อยล้าถึงขีดสุดก็พิงโซฟาแล้วผล็อยหลับสนิทไป

ดร.จ้งหมิงห่มผ้าห่มให้เธอ แล้วค่อยๆ ย่องเดินออกมาอย่างแผ่วเบา

ซางเป่ยเฉินที่เฝ้าอยู่หน้าประตูปรี่เข้ามาทันที ไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างเขาน่ากลัวจนชวนขนลุก

"คนคนนี้ ซีอีโอซางน่าจะรู้จักครับ" ดร.จ้งหมิงเอ่ยเสียงเบา "ที่อาการของเธอจู่ๆ ก็กำเริบขึ้นมา เป็นเพราะเธอสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม และต้นตอของภัยคุกคามนั้นก็อยู่ข้างกายเธอ เธอไม่มีความรู้สึกปลอดภัย เธอกำลังหวาดกลัว"

"นอกจากเรื่องหนูแล้ว น่าจะมีสาเหตุอื่นอีกครับ" ดร.จ้งหมิงพอจะเดาอะไรได้บ้างในใจ

บรรยากาศรอบตัวของซางเป่ยเฉินยิ่งเย็นเยียบกดดันลงไปอีก ในดวงตาคู่นั้นที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหวกำลังปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์ที่น่าสะพรึงกลัว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กดโทรออกหาหมายเลขหนึ่ง น้ำเสียงไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย

"จับตัวคนได้หรือยัง"

"เร่งมือให้เร็วขึ้น"

เขาวางสายแล้วหันไปพูดกับ ดร.จ้งหมิง "คนของผมไปจับตัวแล้วครับ"

ดร.จ้งหมิงพยักหน้ารับ

"ครับ ตอนนี้อย่าเพิ่งไปกดดันเธอมากเกินไป ให้เธอค่อยๆ ปรับตัว น้ำแข็งหนาพันลี้ไม่ได้ก่อตัวขึ้นในวันเดียว"

ในตอนนั้นเอง เซี่ยเฉิงก็พุ่งพรวดเข้ามาแล้วตะโกนลั่น

"ซางเป่ยเฉิน ไอ้คนสารเลว นายแอบลักพาตัวคนมางั้นเหรอ!"

โชคดีที่เมื่อเช้าฉีเซิ่งส่งข้อความบอกเธอ

ดร.จ้งหมิงพอเห็นหญิงสาวที่พุ่งเข้ามา หัวใจก็กระตุกวูบ

เหมือนเหลือเกิน เหมือนมากจริงๆ!