ตอนที่ 58 ชอบเล่นแนวบังคับรักเหรอ

หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ ซางเป่ยเฉินก็ผลักประตูห้องบำบัดรักษาเข้าไป

ภายในห้องไม่ได้เปิดไฟดวงหลัก มีเพียงโคมไฟตั้งพื้นที่มุมห้องส่องแสงสลัวสีนวลตา

แสงไฟค่อนข้างสลัว สาดทอดอย่างนุ่มนวลลงบนใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดเซียวบนเก้าอี้เอน

เฉียวซีนอนพิงอยู่บนเก้าอี้เอน หลับตาแน่นสนิท มีผ้าห่มบางๆ ผืนหนึ่งคลุมอยู่บนตัว

เธอนอนหลับไม่สนิทนัก แพขนตายาวสั่นไหวเบาๆ อย่างกระสับกระส่ายเป็นระยะ

บนแขนที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมามีรอยข่วนเห็นชัดอยู่สองรอย น่าจะเป็นแผลตอนที่ดิ้นรนเมื่อครู่นี้

รอยเลือดแห้งกรังแล้ว ดูแล้วบาดตาบาดใจยิ่งนัก

ซางเป่ยเฉินค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งข้างเก้าอี้เอน

เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วสัมผัสผิวอันเย็นเยียบของเธออย่างแผ่วเบา

ในวินาทีนี้ เขาปวดใจขึ้นมาจริงๆ

เป็นความเจ็บปวดที่แหลมคมและถาโถมเข้ามาไม่หยุด

ยามหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงค่ำ ก็ยังคงรู้สึกหวาดผวากับความตายที่เฉียดผ่านไป

เขาเพียงแค่ประชดประชันแง่งอนกับเธอไปบ้าง แล้วทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

เขากุมมือเธอไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบและตำหนิตัวเอง

อีกด้านหนึ่ง

ภายในห้องส่วนตัวสุดหรูหรา จังหวะดนตรีเร้าใจอันดังกึกก้องกำลังกระหน่ำแก้วหูอย่างบ้าคลั่ง

ม่านกำมะหยี่หนาหนักถูกดึงเปิดออกเสียงดังพรึ่บ

สปอตไลต์ส่องตรงลงมา เสิ่นซีหรันยืนอยู่ตรงใจกลางวงแสงพอดี

เสื้อสูทตัวนอกที่เขาสวมอยู่ประดับด้วยเลื่อมระยิบระยับ สะท้อนประกายแสงวิบวับบาดตาอยู่ใต้แสงไฟ

ใต้เสื้อสูทนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรสวมทับอยู่เลย

มัดกล้ามเนื้อสวยงามทอดยาวออกมาจากสาบเสื้อที่แหวกกว้าง เส้นสายของกล้ามท้องคมชัดเป็นลอนสวย

การแต่งกายเช่นนี้ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาอันทรงเสน่ห์และเย้ายวนใจดูสะดุดตายิ่งขึ้น หางตาเรียวยาว มุมปากยกขึ้นตามธรรมชาติ แม้ไม่ยิ้มก็แฝงความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจไว้สามส่วน

เซี่ยเฉิงลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ในมือยังคงกำโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไว้แน่น

พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายหนุ่มสุดยั่วยวนคนนี้กำลังก้าวตามจังหวะเพลงตรงเข้ามาหาเธอ

เอวนั่นส่ายพลิ้ว ทั้งดุดันทั้งเร่าร้อนยั่วยวน

ท่วงท่าย่างกรายเต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน ทุกย่างก้าวแผ่ซ่านกลิ่นอายฟีโรโมนอันเข้มข้น ราวกับนกยูงตัวผู้ที่กำลังรำแพนหาง

เซี่ยเฉิงถึงกับอึ้งตาค้างไปเลย

เดี๋ยวนะ

คืนนี้เป็นการเดตครั้งแรกของพวกเขานี่นา

ดังนั้น คุณชายใหญ่เสิ่นเพื่อสร้างบรรยากาศ ถึงกับยอมเต้นระบำเปลื้องผ้าให้เธอดูด้วยตัวเองเลยเหรอ?

รู้ว่าเธอชอบดูนายแบบ ก็เลยเอาใจถูกทางงั้นสิ?

นี่มันสิ่งที่เธอควรดูจริงๆ เหรอเนี่ย?

ภาพลักษณ์คุณชายใหญ่เสิ่นของเขาจะไม่พังทลายลงมาใช่ไหม?

เพียงชั่วพริบตา ชายหนุ่มก็โยกย้ายมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ไอร้อนจากร่างกายแผ่ซ่านเข้ามาปะทะ

เขาแนบชิดร่างกายเข้ากับเธอ ขยับไปตามจังหวะดนตรี แรงจากเอวและหน้าท้องพาร่างกายส่วนบนวาดเป็นแนวโค้งสุดเซ็กซี่

วินาทีต่อมา

เขาสะบัดเสื้อสูทระยิบระยับแสบตานั้นทิ้งไป แผ่นหลังและหัวไหล่เปลือยเปล่ามีกล้ามเนื้อได้รูปสวยงาม อัดแน่นไปด้วยพละกำลังอันเปี่ยมล้น

แววตาของเซี่ยเฉิงวูบไหว ลอบมองอย่างเคลิบเคลิ้มอยู่สามวินาที

ก่อนจะยกเท้าขึ้นมา แล้วถีบเข้าที่หน้าท้องน้อยของเขาเต็มแรง

เสิ่นซีหรันครางอึ่กในลำคอ ทั้งร่างถูกแรงถีบกะทันหันซัดจนกระเด็นไปกระแทกบานประตู เกิดเสียง "ปัง" ทึบหนัก

เซี่ยเฉิงปรี่เข้าไปทันควัน ใช้หัวเข่ากดขาเขาไว้แน่น แขนขวางทาบที่หน้าอก กักตัวเขาไว้ระหว่างบานประตูกับตัวเธอ

เธอเชิดหน้าขึ้น สบสายตาเย็นชาตรงไปยังเขา

"บอกมา ซางเป่ยเฉินอยู่ที่ไหนตอนนี้?"

เสิ่นซีหรัน : ...

เสิ่นซีหรัน : ???

บนใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่ม

"เซี่ยเฉิง วันนี้เป็นนัดเดตของฉันกับเธอนะ เธอมาถามหาผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉันแบบนี้ คิดว่ามันถูกต้องแล้วเหรอ" เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่สะกดไม่อยู่

"คุณชายเสิ่น การเต้นของคุณนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ" เซี่ยเฉิงแค่นหัวเราะ เชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "อย่าพูดมาก โทรหาซางเป่ยเฉินแล้วถามว่าเขาอยู่ที่ไหน"

"ปล่อยฉัน" น้ำเสียงของเขาเข้มลง

เซี่ยเฉิงยอมปล่อยมือจากเขา

วินาทีถัดมา เขาไม่ได้คิดจะล้วงโทรศัพท์เลยสักนิด แต่กลับพลิกตัวอย่างรวดเร็ว บิดแขนแล้วล็อกตัวเธอคว่ำหน้ากดแนบลงกับบานประตูแทน

ท่วงท่าทั้งหมดลื่นไหลเป็นธรรมชาติและรวดเร็วอย่างน่าทึ่ง

กระบวนท่าจับกุมนี้...

มันคือวิชาไม้ตายเฉพาะตัวของศิษย์พี่ใหญ่นี่นา

เขาแอบขโมยวิชามางั้นเหรอ?

"ชอบเล่นแนวบังคับรักเหรอ หืม?" เสิ่นซีหรันค่อยๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อนผ่าวและอันตรายเป่ารดใบหูของเธอ

พูดจบ เขายังจงใจก้มหน้าลง ริมฝีปากอุ่นร้อนจุมพิตลงบนลำคอขาวผ่องของเธอเบาๆ ทีหนึ่ง

ร่างกายของเซี่ยเฉิงสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย

เธอตวัดขาขึ้นอย่างแรง กระแทกเข่าสวนขึ้นไปสุดกำลัง

เสิ่นซีหรันระวังตัวอยู่แล้วจึงเอี้ยวตัวหลบได้ ทว่าแรงที่พันธนาการตัวเธอก็คลายลงไปครึ่งหนึ่ง

จังหวะนี้แหละ!

เซี่ยเฉิงกระทุ้งศอกไปข้างหลังเต็มเหนี่ยว โดนเข้าที่จุดอ่อนใต้ซี่โครงของเขาจังๆ

ชั่วพริบตาที่เขาเจ็บสะท้าน เซี่ยเฉิงก็หลุดพ้นจากการเกาะกุม เธอเปิดประตูแล้ววิ่งหนีออกไปอย่างว่องไวปราดเปรียวเหมือนแมว

เสิ่นซีหรันไม่ได้ไล่ตามไป เพียงแต่ยืนอยู่ที่เดิมพลางยกมือขึ้นลูบตรงที่โดนกระแทก ใบหน้าหล่อเหลาดำคล้ำจนแทบจะคั้นน้ำหมึกออกมาได้

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เดินออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ

ผู้ช่วยรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับทันที "นายน้อยเสิ่น คน...หนีไปแล้วเหรอครับ? ไม่น่าเป็นไปได้เลยนะ เสน่ห์ระดับพรีเมียมอย่างคุณออกโรงด้วยตัวเอง มีผู้หญิงที่ไหนจะต้านไหวกัน?"

เสิ่นซีหรันตวัดสายตามองเขา "ไปเรียกจวงซื่อเฉิงมา ฉันจะเรียนวิชาเพิ่มอีกสักสองสามท่า"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความไม่ยอมแพ้ออกมาอย่างชัดเจน

"คราวหน้า เธอไม่มีทางหนีพ้นแน่"

พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาซางเป่ยเฉินว่า [ตอนนี้อยู่ไหน?]

ทว่าในเวลานี้ ซางเป่ยเฉินไม่มีเวลาว่างจะตอบข้อความเลยแม้แต่น้อย เขาอุ้มเฉียวซีที่หลับสนิทไปไว้ที่ห้องนอนแขก

เขานอนลงข้างกายเธอ วงแขนโอบกอดเธอไว้อย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าจะทำให้เธอตกใจตื่น

ไม่นานนัก เฉียวซีที่อยู่ในห้วงนิทราก็เริ่มขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย คิ้วขมวดมุ่น

"ไม่... อย่านะ..."

เธอเริ่มละเมอเพ้อพึมพำ น้ำเสียงสั่นสะท้าน

"ซางเป่ยเฉิน... ช่วยฉันด้วย..."

"ซางเป่ยเฉิน คุณอยู่ที่ไหน?"

จู่ๆ เธอก็ปล่อยโฮออกมา น้ำตาไหลพราก ร่างทั้งร่างขดตัวเป็นก้อนกลม เปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

"ซางเป่ยเฉิน เจ็บเหลือเกิน เลือดเต็มไปหมดเลย..."

เธอเพ้อละเมอไม่หยุด และส่งเสียงเรียกชื่อเขาออกมาโดยไม่รู้ตัว

ในวินาทีนี้ เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองมีความหมายต่อเธอมากเพียงใด

ซางเป่ยเฉินปวดใจจนแทบขาดรอน เขารีบกอดเธอแนบแน่นไว้ในอ้อมอก ปลายคางจรดแนบหน้าผากของเธอ

"ซีเป่า ผมอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ตรงนี้"

เขาปลอบประโลมเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เนิ่นนานทีเดียวกว่าร่างเล็กในอ้อมแขนจะค่อยๆ หยุดสะอื้น แล้วผล็อยหลับสนิทไปอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น

ตอนที่เฉียวซีลืมตาตื่นขึ้นมา เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนที่แปลกตาอย่างสิ้นเชิง

ความทรงจำค่อยๆ ย้อนกลับมา

มันคือใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมของแอนดรูว์ที่พยายามจะลากเธอลงนรก... เรื่องหลังจากนั้น เธอนึกไม่ออกแล้ว

เธอหวีดร้องออกมาอย่างตกใจ ร่างผลุนผลันถอยร่นไปจนชิดมุมเตียง ดึงผ้าห่มมาพันกายตัวเองไว้แน่นหนาพลางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

ไม่นาน ประตูก็ถูกผลักเปิดออกเบาๆ

ซางเป่ยเฉินเดินเข้ามา ครั้นเห็นท่าทางตื่นตระหนกหวาดกลัวของเธอ เขาก็รีบวิ่งตรงเข้ามาหา

"ซีเป่า คุณเป็นอะไรไป?"

เฉียวซีมองดูเขา น้ำตาก็ทะลักล้นออกมาในทันใด ยามเอ่ยปาก น้ำเสียงของเธอก็แตกพร่า

"ฉัน... ฉันโดน... ไปแล้วใช่ไหม..."

ซางเป่ยเฉินสาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไป รวบทั้งตัวเธอพร้อมผ้าห่มเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมแขน พลางคอยลูบแผ่นหลังของเธออย่างต่อเนื่อง

"ไม่มีอะไรทั้งนั้น" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลัง

"ตอนที่ผมไปถึง มันยังทำไม่สำเร็จ ผมกระทืบไอ้นั่นของมันจนเละ แก้แค้นให้คุณเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรแล้วนะซีเป่า ทุกอย่างผ่านไปแล้ว"

เธอสะอื้นไห้กระซิกอยู่ในอ้อมอกของเขา ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่เปียกปอนท่ามกลางพายุฝน เปราะบางจนชวนให้ปวดใจเหลือเกิน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฉียวซีเข้าไปในห้องบำบัดอีกครั้ง

ดร.จ้งหมิงนั่งลงข้างๆ เธอ และเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เฉียวซี ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้วนะ ทำใจให้สบาย บอกผมได้ไหมว่าคุณไปเจออะไรมา? อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณหวาดกลัวขนาดนี้?"

ภายในห้องอีกห้องหนึ่ง

ซางเป่ยเฉินจับจ้องภาพจากกล้องวงจรปิดในห้องบำบัดเขม็ง บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีเยือกเย็นกดดันจนน่าหวาดหวั่น

เขาต้องการจะได้ยินกับหูตัวเองว่าเธอต้องเผชิญกับอะไรมากันแน่ และใครหน้าไหนที่กล้ารังแกเธอจนกลายเป็นแบบนี้...