ตอนที่ 57 ซีเป่า อย่ากลัว

พอคุยโทรศัพท์เสร็จ ซางเป่ยเฉินก็เดินกลับเข้ามา เสียงเพลงในห้องส่วนตัวที่ดังกระหึ่มทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว

ทั้งแอนดรูว์และเฉียวซีต่างหายตัวไป

"คนไปไหนกันหมด" ซางเป่ยเฉินเอ่ยถาม

ผู้ช่วยของแอนดรูว์ลุกขึ้นแล้วตะโกนบอกแข่งกับเสียงเพลง "ประธานแอนเห็นเพื่อนอยู่ห้องข้าง ๆ เลยแวะไปชนแก้วสักหน่อยครับ"

"ส่วนเลขาฯ เฉียวเพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้ครับ"

กล้าแอบหนีไปเองอย่างนั้นหรือ

ซางเป่ยเฉินหันหลัง ก้าวเท้าเตรียมจะเดินออกไป

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงแตกกระจายบาดหูก็ดังแว่วมาจากทิศทางของห้องน้ำ

โครม!

เป็นเสียงของหนักกระแทกลงบนพื้น

ฝีเท้าของเขาชะงัก สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วทั้งห้องทันที

ในห้อง หญิงสาวหน้าตาดีทั้งหกคนที่คัดมาเป็นพิเศษพร้อมด้วยผู้ช่วยของแอนดรูว์ ยังอยู่กันครบทุกคน

หัวใจของซางเป่ยเฉินพลันบีบรัดอย่างแรง ลางสังหรณ์ร้ายอันเข้มข้นเข้าเกาะกุมเขาทันที

เขาแทบไม่ต้องคิด หันขวับแล้วพุ่งตรงไปยังห้องน้ำทันที

"ปัง!"

เขาเงื้อขายาว ออกแรงสุดกำลังถีบประตูที่ล็อกสนิทจนพังเปิดออก

ภาพเบื้องหลังประตูทำให้เลือดในกายของซางเป่ยเฉินเย็นเฉียบแทบหยุดไหลในพริบตา

ปากของเฉียวซีถูกเนกไทผู้ชายมัดแน่นจนส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

สองมือของเธอถูกบิดไพล่ไปด้านหลัง ชุดสูททำงานสุภาพเรียบร้อยบนร่างถูกเลิกขึ้นไปถึงเอวอย่างป่าเถื่อน เผยให้เห็นกางเกงชั้นในสีขาวบริสุทธิ์ เรียวขายาวตรงคู่นั้นเปิดเปลือยอยู่ในอากาศและสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความหวาดกลัว

ส่วนแอนดรูว์กำลังหันหลังให้เธอ มือข้างหนึ่งกำลังเร่งรีบถอดกางเกงของตัวเองอย่างกระสัน...

"อื้อ... อื้อๆ..."

เฉียวซีดิ้นรนอย่างรุนแรง ลำคอส่งเสียงครางอู้อี้อย่างสิ้นหวัง ม่านตาก็พร่ามัวไปด้วยน้ำตานานแล้ว

รูม่านตาของซางเป่ยเฉินหดเกร็งอย่างรุนแรง เปลวเพลิงแห่งโทสะอันมหาศาลปะทุจากอกแล่นตรงขึ้นสู่กระหม่อม

เขาแทบจะคลั่งไปแล้ว

เขาก้าวพุ่งเข้าไปดั่งลูกศรหลุดจากแล่ง ยกเท้าถีบเข้าที่บั้นเอวของแอนดรูว์อย่างรุนแรงและเฉียบขาด

"โอ๊ย!"

แอนดรูว์ถูกถีบจนหน้าคว่ำพุ่งไปข้างหน้า กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง

ซางเป่ยเฉินไม่เปิดโอกาสให้มันได้พักหายใจแม้แต่น้อย เขาก้มลงกระชากคอเสื้อมันแล้วดึงร่างขึ้นมาจากพื้น

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ตินั้นบัดนี้เปี่ยมล้นไปด้วยไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัว

หมัดของเขาหอบพาเอากระแสลมดุดัน ซัดลงบนใบหน้าของแอนดรูว์หมัดแล้วหมัดเล่าอย่างบ้าคลั่ง

"บะ...บอสซาง! ผมผิดไปแล้ว! ผมแค่ล้อเล่นกับเลขาฯ เฉียว... ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะครับ!"

แอนดรูว์โดนต่อยจนเลือดกลบปากทะลักจมูก ร้องขอชีวิตด้วยน้ำเสียงอู้อี้ไม่เป็นคำ

ล้อเล่นงั้นหรือ

ประกายสีเลือดในดวงตาของซางเป่ยเฉินยิ่งเข้มขึ้น แรงที่ซัดลงไปไม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิด

จนกระทั่งใบหน้าของแอนดรูว์เละเทะจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ฟันหักหลุดร่วงไปหลายซี่

ในที่สุด เขาก็ปล่อยมือ ปล่อยให้แอนดรูว์กองปวกเปียกอยู่กับพื้น

ซางเป่ยเฉินยังไม่คลายความแค้น เขายกเท้าขึ้นแล้วเหยียบกระแทกลงไประหว่างขาสองข้างของแอนดรูว์อย่างโหดเหี้ยม

"อ๊ากกก——"

เสียงกรีดร้องโหยหวนจนเพี้ยนแหลมฉีกกระชากมวลอากาศ

ร่างของแอนดรูว์งอเป็นกุ้ง กระตุกด้วยความเจ็บปวดทรมานอยู่สองสามครั้ง แล้วสลบเหมือดไปสนิท

เฉียวซียังคงนอนขดตัวอยู่ที่มุมห้องอันเย็นเฉียบ ร่างสั่นเทาอย่างรุนแรง น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย ทว่าแม้แต่แรงจะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่มี

เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับ

ประกายดุร้ายในแววตาของซางเป่ยเฉินจางหายไปอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดสงสารสุดหัวใจ

เขายื่นมือไปแกะเนกไทที่มัดปากเธอออก ถอดเสื้อสูทตัวนอกอย่างรวดเร็วแล้วคลุมร่างที่กำลังสั่นเทาของเธอไว้จนมิดชิด

"ซีเป่า อย่ากลัวนะ ฉันมาแล้ว"

เขาอยากจะยื่นมือไปกอดเธอ

แต่เฉียวซีกลับสะดุ้งราวกับถูกของร้อนลวก ผลักเขาออกไปสุดแรง

"ออกไปนะ!"

"อย่ามาแตะฉัน... อย่าแตะต้องตัวฉัน! กรี๊ด!"

เธอสั่นสะท้านราวกับใบไม้ใบสุดท้ายท่ามกลางลมหนาว เสียงแตกพร่าและแหลมสูง

"ซีเป่า ไม่ต้องกลัว นี่ฉันเอง ฉันเป่ยเฉินไง"

กลางอกของซางเป่ยเฉินราวกับถูกของหนักกระแทกเข้าอย่างจัง อัดแน่นจนเจ็บแปลบ

เขายื่นมือออกไปอีกครั้ง

"ออกไป! กรี๊ดดด——" แต่เธอกลับยกมืออุดหูแล้วกรีดร้องออกมาอย่างแตกสลาย

อาการป่วยของเธอกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว

ซางเป่ยเฉินไม่ลังเลอีกต่อไป เขาก้มตัวลงแล้วอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าหญิงทันที

แผงอกกว้างอันมั่นคงและแข็งแกร่งของเขาโอบกอดเธอไว้แนบอกอย่างแนบแน่น

บอร์ดี้การ์ดสี่คนพุ่งพรวดเข้ามาในตอนนั้น พอเห็นสภาพอันน่าอนาถด้านในก็พากันยืนตะลึงไปหมด

ซางเป่ยเฉินอุ้มคนในอ้อมแขน เดินออกไปข้างนอกโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงคำสั่งอันเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

"เอาตัวไปให้หมด"

คนพวกนี้ล้วนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด เขาจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว

"ปล่อยฉัน! อย่า! กรี๊ด!" เฉียวซีดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งในอ้อมแขนของเขา ร้องไห้ตะโกน เหลือเพียงสัญชาตญาณในการต่อต้าน

ซางเป่ยเฉินยัดเธอเข้าไปที่เบาะหลังรถ เธอขดตัวเป็นก้อนกลมทันที สภาพของเธอย่ำแย่มาก สายตาเลื่อนลอย ราวกับจำใครไม่ได้แล้ว

เขาควักโทรศัพท์มือถือออกมาทันทีแล้วกดโทรออก

"ฮัลโหล?" เสียงเพลงทางฝั่งเซี่ยเฉิงดังสนั่นจนแทบแก้วหูแตก

"อาการป่วยของเฉียวซีกำเริบแล้ว ทำยังไงดี?" น้ำเสียงของเขามีความตื่นตระหนกที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว

เซี่ยเฉิงที่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เสียงอึกทึกในพื้นหลังพลันเงียบหายไปในพริบตา

"กระเป๋าของเธอ! ในกระเป๋ามียา! ให้เธอกินก่อนสองเม็ด! พวกคุณอยู่ที่ไหนกัน?"

ซางเป่ยเฉินไม่ได้ตอบ ในตอนนั้น ผู้ช่วยเฉินเจิ้งก็วิ่งกระหืดกระหอบส่งกระเป๋าของเฉียวซีมาให้

ซางเป่ยเฉินคว้าไป รื้อค้นอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เจอยาขวดเล็กสีขาว

เขาเทยาออกมาสองเม็ด บิดเปิดขวดน้ำแร่ แล้วจ่อไปที่ริมฝีปากของเธอ

"ซีเป่า เด็กดี กินยาก่อนนะ"

แต่เธอไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยสักนิด มองเขาด้วยความหวาดกลัว แล้วปัดมือเขาออกอย่างแรง

ยาเม็ดหล่นลงบนพรม

ซางเป่ยเฉินมองท่าทางทรมานของเธอ หัวใจพลันบีบรัดแน่น

เขาเทยาออกมาอีกสองเม็ด โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเอาเข้าปากตัวเองโดยตรง

จากนั้น เขากระดกน้ำอึกใหญ่เข้าปาก โน้มตัวลง มือหนึ่งประคองท้ายทอยของเฉียวซีไว้แน่น อีกมือบีบคางเธอให้อ้าออก แล้วก้มลงประกบจูบริมฝีปากที่สั่นเทาทั้งสองข้างนั้น

เขาใช้ปลายลิ้นดุนเปิดฟันขาวของเธอ ป้อนยาที่ปนกับน้ำเข้าไปทีละนิด อย่างเด็ดขาดแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน

จนกระทั่งแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปแล้ว เขาถึงยอมปล่อยเธอ

เขาโอบกอดเธอที่ยังคงตัวสั่นเทาไว้แน่น แล้วเอ่ยกับเหล่าหวังประโยคหนึ่ง

"ไปเมืองเยียนเฉิง"

เหล่าหวังคนขับรถไม่กล้าชักช้า เหยียบคันเร่งจนมิด

สี่สิบนาทีต่อมา รถก็เบรกกะทันหันและจอดสนิทหน้าวิลล่าส่วนตัวของ ดร.จ้งหมิง

ซางเป่ยเฉินอุ้มเธอแล้วพุ่งพรวดเข้าไปข้างใน

ภายในวิลล่า ขณะนี้ ดร.จ้งหมิงกำลังคุยเรื่องของสถาบันวิจัยกับชายคนหนึ่งอยู่

ชายคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มีบุคลิกสุขุมสง่างาม ซึ่งก็คือฉีเซิ่งนั่นเอง

พอเห็นท่าทางเช่นนี้ของซางเป่ยเฉิน ดร.จ้งหมิงก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาลุกขึ้นยืนทันที

"เร็วเข้า ไปห้องรักษา"

ซางเป่ยเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มร่างนั้นวิ่งตรงไปยังห้องห้องหนึ่งทันที

คิ้วของฉีเซิ่งขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวที่ซางเป่ยเฉินปกป้องไว้แนบอกอย่างแน่นหนาจนเผยให้เห็นเพียงเส้นผมสีดำที่ยุ่งเหยิง

เฉียวซีเหรอ?

เธอไม่สบายงั้นเหรอ?

สามสิบนาทีต่อมา ประตูห้องตรวจรักษาก็เปิดออก

ดร.จ้งหมิงเดินออกมา คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม

"คืนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงไปกระตุ้นเธอเข้า?" เขาถามตรงประเด็นทันที

ซางเป่ยเฉินไม่กล้าปิดบัง เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้อย่างกระชับ

ดร.จ้งหมิงฟังจบก็ถอนหายใจยาว

"ช่วงนี้เลขานุการเฉียวอาการกำเริบบ่อยเกินไปแล้ว"

"อาการของเธอ ในทางจิตวิทยาจัดเป็นโรคเครียดเฉียบพลันอย่างหนึ่ง เมื่อสิ่งเร้าจากภายนอกเกินขีดความสามารถที่จิตใจของเธอจะรับไหว กลไกการป้องกันตัวเองขั้นพื้นฐานที่สุดของร่างกายก็จะถูกสั่งการโดยอัตโนมัติ"

สีหน้าของ ดร.จ้งหมิงเคร่งเครียดมาก

"สมองของเธอจะเลือกบังคับ 'ออฟไลน์' ขังตัวเองไว้ในกล่องมืดมิดที่ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง การหลีกหนีและการคลุ้มคลั่งที่คุณเห็น ล้วนเป็นสัญญาณขอความช่วยเหลือที่เธอส่งออกมาขณะดิ้นรนอยู่ในกล่องใบนั้น นี่คือปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณที่สุดของมนุษย์เมื่อต้องเผชิญกับบาดแผลทางใจครั้งใหญ่"

"ซีอีโอซาง ต้องหาสาเหตุของโรคให้พบ และเอากุญแจที่เปิดกล่องใบนั้นมาให้ได้ ถึงจะปล่อยเธอออกมาได้อย่างแท้จริงและรักษาให้หายขาดได้"

ริมฝีปากบางของซางเป่ยเฉินเม้มแน่นเป็นเส้นตรงแข็งทื่อ

สาเหตุของโรคเหรอ?

อาการกำเริบสองครั้งก่อนหน้านี้ของเธอ ดูเหมือนจะหนีไม่พ้นความเกี่ยวข้องกับไป๋เวย

ดร.จ้งหมิงกล่าวอีกว่า "สภาพของเธอในตอนนี้ ห้ามถูกกระตุ้นอีกเป็นอันขาด เอาอย่างนี้ดีไหม ให้เลขานุการเฉียวพักฟื้นที่ผมสักสองสามวันก่อน ผมจะเริ่มการบำบัดขั้นพื้นฐานให้เธอก่อน เพื่อปรับอารมณ์ให้คงที่?"

คิ้วของซางเป่ยเฉินขมวดแน่น สันกรามเกร็งตึง

"ถ้าอย่างนั้นก็รบกวน ดร.จ้งหมิงด้วยครับ"

เขาหันหลังแล้วก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกไปที่สวน บรรยากาศรอบตัวพลันลดฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วต่อสายหาเฉินเจิ้ง

อีกฝ่ายรับสายแทบจะในทันที

"ช่วย 'ดูแล' ผู้ช่วยของแอนดรูว์คนนั้น กับผู้หญิงพวกนั้นให้ดีๆ หน่อย"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนแทบกลั่นเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

"อีกอย่าง ผมต้องการให้บริษัทของแอนดรูว์ ล้มละลาย"

"ครับ" เสียงของเฉินเจิ้งตอบรับอย่างชัดเจนและเฉียบขาด

"แล้วก็" ซางเป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคุกรุ่นด้วยอารมณ์น่าสะพรึงกลัว ก่อนจะเอ่ยสำทับ "ไปจับตัวไป๋เวยกลับมาให้ผม"

เฉินเจิ้งที่อยู่อีกปลายสาย : ...

เมื่อเช้าเพิ่งสั่งสอนเสร็จ แล้วเพิ่งปล่อยตัวไปเองนะ

กลายเป็นว่า KPI การทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงในหนึ่งวันของเขา คือการวนลูปไม่รู้จบอยู่กับสองภารกิจอย่าง 'จับไป๋เวย' และ 'ปล่อยไป๋เวย' หรือยังไงกันเนี่ย

แต่เขาไม่กล้าถามมากความแม้แต่คำเดียว รีบยืดหลังตรงทันที

"ครับ ประธานซาง"