ตอนที่ 56 เฉียวซี คุณอย่ามาเสียใจทีหลัง

"เพียะ!"

ฝ่ามือที่เฉียวซีฟาดลงไปอย่างแรงส่งเสียงดังสะท้อนก้องอย่างผิดหูผิดตาในพื้นที่อันคับแคบ

เธอรีบดึงชุดนอนที่ถูกร่นลงมาครึ่งหนึ่งขึ้นอย่างลนลาน ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำจนน่ากลัว

"ซางเป่ยเฉิน อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ทว่าเจือไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจสั่นคลอน

เธอไม่เคยคิดจะพัวพันกับเขาแบบคลุมเครือไม่ชัดเจนเช่นนี้

ไม่มีวันเด็ดขาด

รอยแดงผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของซางเป่ยเฉินอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

เขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มที่แสบร้อน แววตื่นตระหนกในดวงตายังไม่ทันจางหาย

เดิมทีเขาคิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นตามน้ำ

ผู้หญิงคนนี้ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่ารู้สึกกับเขา แล้วทำไมถึงระเบิดอารมณ์ขึ้นมากะทันหันแบบนี้

ความต่อต้านและเดือดดาลของเธอทำให้จังหวะของเขาพังทลายลงโดยสิ้นเชิง

เขาใช้ปลายลิ้นดุนแก้มซ้ายที่โดนตบอีกครั้ง ข่มโทสะที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจลงไป

"ไม่ชอบตรงนี้เหรอ"

ซางเป่ยเฉินพยายามข่มอารมณ์ น้ำเสียงเริ่มแฝงความตึงเครียดที่ยากจะสังเกตเห็น

"พวกเราไปที่อื่นก็ได้"

เขาคิดว่าตัวเองใจร้อนเกินไป เลือกสถานที่ผิด จึงทำให้เธอรู้สึกไม่ดี

หรืออาจเป็นเพราะเขาหยาบคายเกินไปจนบีบเธอเจ็บ

เฉียวซีแทบจะแค่นหัวเราะออกมาด้วยความโมโหกับท่าทีที่ดูเป็นเรื่องชอบธรรมของเขา

เธอจ้องมองเขา สายตาเย็นชาจนแทบกลั่นเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

"ซางเป่ยเฉิน"

เธอเอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"ก่อนที่คุณจะเรียนรู้วิธีเคารพฉัน อย่าได้ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว... ตลอดไป"

เคารพงั้นเหรอ

ซางเป่ยเฉินทวนคำนี้ในใจ มุมปากยกยิ้มเยาะหยัน

"มาพูดเรื่องเคารพกับผมเนี่ยนะ ไม่ใช่เพราะคุณทนเหงาไม่ไหวจนต้องไปออกเดตกับผู้ชายอื่นทุกวันหรอกเหรอ"

"เฉียวซี อย่าบอกนะว่าสี่ปีมานี้คุณ

เขาหัวเราะเยาะ อุณหภูมิในแววตาลดฮวบลงจนเย็นเยียบ

"เธอไปเมืองลั่วเฉิงตั้งกี่สิบครั้ง ไม่ใช่ว่าแอบไปพลอดรักกับชู้รักหรอกเหรอ"

ซางเป่ยเฉินสาดคำพูดที่ซุกซ่อนอยู่ก้นบึ้งหัวใจมาเนิ่นนานออกมา อันที่จริงเขาจะไม่ถือสาหาความก็ได้

แต่นี่เธอกลับกล้าต่อต้านเขาถึงเพียงนี้?

มันทำให้เขาโมโหเป็นฟืนเป็นไฟจริงๆ

เฉียวซีชะงักไป ขอบตารื้นแดง เธอพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง สองประโยคนี้ของเขาทำให้เธอรู้สึกอัปยศอดสูยิ่งกว่าการกระทำเมื่อครู่เสียอีก

เธอกำหมัดแน่น เล็บจิกฝังลึกลงไปในฝ่ามือ

"ซางเป่ยเฉิน ไสหัวไปเลยนะ!"

เธอตะโกนออกไปสุดเสียง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความอัดอั้นตันใจที่สุมอยู่ข้างในแทบจะระเบิดออกมา

ความอดทนอันน้อยนิดในแววตาของเขามลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความอึมครึมเย็นเยียบ

เขาก้าวประชิดเข้ามาอีกก้าว ก้มมองสำรวจเธอจากมุมสูง

"เฉียวซี เธอพูดใหม่อีกทีซิ"

"ฉันบอกว่า ไสหัวไป!" เฉียวซีสบสายตากับเขาโดยไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

บรรยากาศรอบข้างพลันชะงักนิ่ง

ซางเป่ยเฉินจ้องมองใบหน้าที่ดื้อรั้นของเธออยู่หลายวินาที จู่ๆ มุมปากก็ยกขึ้น แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบเข้ากระดูกดำ

"ได้"

"เฉียวซี เธออย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน"

เขาทิ้งคำพูดที่เต็มไปด้วยการข่มขู่นี้ไว้

"แง้!" เสี่ยวโต้วติงถูกเสียงทะเลาะกันของพวกเขาปลุกให้ตื่น แล้วจู่ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมา

เฉียวซีไม่สนใจเขาอีก เธอพุ่งตรงเข้าไปในห้องนอนเด็กแล้วปิดประตูทันที

บานประตูตัดขาดทุกสายตาของเขา

ในห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงทึบหนักของการปิดประตูหน้าห้องอย่างแรง

เขาไปแล้ว

และไม่หันหลังกลับมาอีกเลย

ลานจอดรถชั้นใต้ดิน

ซางเป่ยเฉินนั่งเข้าไปในรถมายบัค เพลิงโทสะในอกยังคงพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง

ผู้หญิงคนนี้!

ขัดใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่ยังกล้าตบหน้าเขาอีก!

เขาคงจะดีกับเธอเกินไป ตามใจเธอมากเกินไป จนทำให้เธอลืมไปแล้วว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร!

"ปัง!"

เขากำหมัดแน่นแล้วชกเข้าที่พวงมาลัยอย่างแรง เสียงแตรรถดังลากยาวบาดหู

ทว่าความหงุดหงิดงุ่นง่านในใจไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้นผิดจังหวะเวลา

เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าจอก็กดรับสาย น้ำเสียงหงุดหงิดดุดัน "ว่ามา!"

เฉินเจิ้งที่อยู่ปลายสายชะงักไป ก่อนจะรายงานอย่างระมัดระวัง

"ซีอีโอครับ คนของเราจับตัวไป๋เวยได้ที่เมืองเทียนเฉิง ต้องพาตัวเธอกลับมาเค้นสอบไหมครับ"

ไป๋เวย...

การเคลื่อนไหวของซางเป่ยเฉินชะงักไป เขาเงียบไปหลายวินาที

เขายกยิ้มเป็นมุมปากที่เย็นชา

"สั่งสอนสักบทเรียน แล้วปล่อยไป"

"อีกเรื่อง" เขาเน้นเสียงหนักขึ้น "ต่อไปนี้ เรื่องของเฉียวซี ฉันจะไม่ยุ่งอีก"

พูดจบ เขาก็วางสายไปทันที

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง มายบัคสีดำพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถดุจลูกศรหลุดจากแล่ง แล้วหายลับไปในความมืดมิดยามราตรี

ภายในอพาร์ตเมนต์

กว่าเฉียวซีจะกล่อมเสี่ยวโต้วติงที่ตกใจตื่นให้หลับลงได้ก็ไม่ง่ายเลย

เธอนอนอยู่บนเตียง คราบน้ำตาที่หางตายังคงไม่แห้งสนิทจนถึงตอนนี้

เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง หยิบกล่องใบเล็กกล่องหนึ่งออกมาจากข้างใน

ในกล่องนั้นคือลูกปัดโมราสีแดงสิบสี่เม็ดที่กระจัดกระจายจากการถูกเขาเหวี่ยงทิ้งจนแตกหัก

สร้อยลูกปัดที่เคยถูกปั่นราคาจนสูงลิบลิ่ว บัดนี้เปลี่ยนสีไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะยังขายได้เงินสักเท่าไร

เธอต้องการเงิน

เธออยากออกไปจากเทียนอวี้ อยากพาเสี่ยวโต้วติงหนีไปให้พ้นจากนครหนิงเฉิง

ความรักของซางเป่ยเฉินมลายหายไปนานแล้ว

ที่หลงเหลืออยู่ มีเพียงการใช้อำนาจแย่งชิงสิ่งที่เคยเป็นของตนในอดีตของผู้ชายที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่ง และความต้องการที่จะสนองตัณหาอันสูงส่งเกินเอื้อมของตัวเองเท่านั้น

หรือไม่ เขาก็แค่ต้องการของเล่นที่คุ้นเคยกลับคืนมาชิ้นหนึ่ง

"คุณต้องการอะไร ผมให้คุณได้หมด รถสปอร์ต คฤหาสน์หรู หุ้น... ขอแค่คุณเอ่ยปาก"

คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในหู ทว่าในยามนี้กลับกลายเป็นเรื่องน่าขันเยาะเย้ยที่สุด

สิ่งที่เธอต้องการ เขาให้ไม่ได้ และเธอก็ไม่อยากได้อีกต่อไปแล้ว

เฉียวซีปิดลิ้นชัก พลิกตัว แล้วมุดทั้งร่างเข้าไปใต้ผ้าห่ม

ปล่อยให้ความมืดมิดอันหนักอึ้งกลบฝังตัวเองไว้จนมิด

วันรุ่งขึ้น ณ กลุ่มบริษัทเทียนอวี้

มิสเตอร์แอนดรูว์ ลูกค้ารายสำคัญเดินทางมาเยือน เฉียวซีในฐานะเลขานุการเอกจึงรับหน้าที่ดูแลต้อนรับตลอดกระบวนการ

ตลอดทั้งวัน ซางเป่ยเฉินมองเธอเป็นเหมือนอากาศธาตุ ไม่แม้แต่จะปรายตามองหรือเอ่ยปากพูดกับเธอสักคำเดียว

งานเลี้ยงอาหารค่ำในคืนนั้น เฉียวซีปฏิบัติตามหน้าที่ของเลขานุการอย่างเคร่งครัด

เธอร่วมพูดคุยสังสรรค์กับลูกค้าอย่างออกรส และจดบันทึกประเด็นสำคัญของความร่วมมือในปีถัดไปอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไร้ที่ติทุกกระเบียดนิ้ว

หลังมื้ออาหาร ซางเป่ยเฉินพาแอนดรูว์และผู้ช่วยของเขาย้ายสถานที่ไปยังคลับหวงเฉา

เมื่อประตูห้องส่วนตัวเปิดออก หญิงสาวหุ่นเซ็กซี่ขาสวยในชุดวาบหวิวหกคนก็เดินเรียงแถวเข้ามา

ผู้ชายสามคน ผู้หญิงสวยหกคน

เฉียวซีที่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวนั้นดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและกลายเป็นส่วนเกินอย่างที่สุด

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ตั้งใจจะขอตัวกลับก่อน

"เลขาฯ เฉียวจะไปไหนครับ"

ท่อนแขนใหญ่ท่อนหนึ่งพลันยื่นขวางเข้ามาแล้วคว้าดึงตัวเธอเอาไว้หมับ

ใบหน้าหล่อเหลาที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ของแอนดรูว์ยื่นเข้ามาใกล้ สายตาเผยความปรารถนาออกมาอย่างไม่ปิดบัง

"คุณนี่นับวันยิ่งสวยขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะครับ ดื่มเป็นเพื่อนผมสักแก้วสิ"

พูดจบ เขาก็ออกแรงกระชาก ดึงเฉียวซีเข้าไปในอ้อมอกของตนโดยตรง

กลิ่นสุราฉุนกึกผสมกับกลิ่นโคโลญจน์โชยเข้าปะทะใบหน้า ทำเอาเฉียวซีรู้สึกพะอืดพะอมปั่นป่วนในท้องขึ้นมาทันที

"คุณแอนดรูว์คะ ฉันดื่มเหล้าไม่เป็นค่ะ คุณให้สาวสวยพวกนี้ดื่มเป็นเพื่อนดีกว่านะคะ"

เธอตื่นตระหนกพลางดิ้นรนหลุดออกจากอ้อมแขนของเขา

"เลขาฯ เฉียว พูดแบบนี้ก็หมดสนุกกันพอดี ผมได้ยินมาว่าเมื่อก่อนคุณไปเมืองลั่วเฉิงบ่อย ๆ สุราเลิศรสของเมืองลั่วเฉิงมีชื่อเสียงขนาดนั้น คุณจะดื่มไม่เป็นได้ยังไง มาเถอะ แค่แก้วเดียวเอง"

เฉียวซีเริ่มลนลานขึ้นมาจริง ๆ

"คุณแอนดรูว์คะ ฉันดื่มไม่เป็นจริง ๆ ค่ะ!"

เธอเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังซางเป่ยเฉินที่อยู่ไม่ไกล

เขาเห็น

เขาเห็นความตื่นตระหนกและไร้ที่พึ่งในดวงตาของเธออย่างแน่นอน

ทว่าเขาเพียงแค่ปรายตามองอย่างเฉยชา ก่อนจะเบือนสายตาหนีไปทันทีและยกแก้วเหล้าของตนขึ้น โดยไม่มีระลอกอารมณ์ใด ๆ ปรากฏบนสีหน้าแม้แต่น้อย

"รินเหล้า"

ริมฝีปากบางของเขาขยับเอ่ยออกมาเพียงสองคำ

หญิงสาวคนหนึ่งถือถาดเดินเข้ามา แล้วรินวิสกี้ลงในแก้วเปล่าตรงหน้าแอนดรูว์จนเต็มแก้ว

ซางเป่ยเฉินถึงได้หันกลับมามองเฉียวซีอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มเป็นเส้นโค้งที่โหดร้ายเยียบเย็น

"ก็แค่ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนคุณแอนดรูว์สักแก้ว ไม่ได้ให้ไปนอนด้วยสักหน่อย จะเล่นตัวอะไรนักหนา"

คำพูดของเขาทุกถ้อยคำทิ่มแทงลงตรงจุดที่เจ็บปวดที่สุดของเฉียวซีอย่างแม่นยำ และบดขยี้หัวใจที่แหลกสลายอยู่แล้วของเธอให้แหลกละเอียดยิ่งขึ้นไปอีก

เขากำลังรอให้เธอยอมอ่อนข้อ

รอให้เธอเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเขา

เขาต้องการค่อย ๆ ลบเหลี่ยมคมของเธอลง เพื่อให้เธอนุ่มนวลขึ้นกว่านี้

ทว่า เฉียวซีกลับไม่เอ่ยปาก

ในที่สุด เพื่อสลัดให้หลุดพ้นจากแอนดรูว์ เฉียวซีจึงหลับตาลงแล้วดื่มไปหนึ่งแก้ว

ของเหลวรสชาติเผ็ดร้อนบาดลึกผ่านลำคอ เธอสำลักจนไออย่างรุนแรง น้ำตาไหลรินออกมาตามปฏิกิริยาของร่างกาย

เธอคออ่อน ปกติแล้วดื่มได้แค่ไวน์แดงนิดหน่อย สุราแรงอย่างวิสกี้แบบนี้เธอไม่เคยแตะต้องเลยสักครั้ง

"ขอโทษด้วยนะเลขาฯ เฉียว ที่แท้คุณดื่มไม่เป็นจริง ๆ ด้วย"

แอนดรูว์ทำท่าทีเสมือนสุภาพบุรุษ

"มา ดื่มชาสักหน่อยเถอะครับ"

จู่ ๆ โทรศัพท์ของซางเป่ยเฉินก็ดังขึ้น เขาหยิบมือถือแล้วเดินออกไปข้างนอก

เฉียวซีใจหายวาบ คิดจะเดินตามออกไป แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกแอนดรูว์คว้าตัวไว้ รูปร่างของเขาสูงใหญ่ แขนข้างเดียวก็หนีบเอวเธอไว้แล้วแบกเธอตรงเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะปิดประตูดัง "ปัง"

ผู้ชายเมื่ออยู่ในห้องน้ำ โดยทั่วไปมักจะเข้าเรื่องทันทีและเผด็จศึกอย่างรวดเร็ว

ผู้ช่วยของเขาเร่งเสียงเพลงขึ้นจนสุด แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ส่วนสาวสวยหลายคนยิ่งไม่กล้าพูดอะไรซี้ซั้ว

และการเดินออกไปของซางเป่ยเฉิน ก็ยิ่งเป็นการส่งสัญญาณให้กับแอนดรูว์

ว่าผู้หญิงคนนี้ คืนนี้ยกให้เขาแล้ว

"กรี๊ด ออกไปนะ!"

"ซางเป่ยเฉิน!" เฉียวซีกรีดร้องออกมา...