ตอนที่ 55 ฉันต้องการแค่เธอ

ครู่ต่อมา เซี่ยเฉิงก็เดินกลับมา

เฉียวซีจึงรีบหาข้ออ้างทันที

"ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

เธอต้องเปิดโอกาสให้ทั้งสองคนได้อยู่ตามลำพัง

เพราะเธอมาเป็นเพื่อนเฉย ๆ หากยังนั่งอยู่ตรงนี้ต่อก็ไม่ต่างอะไรกับก้างขวางคอชิ้นเบ้อเริ่ม

เซี่ยเฉิงนั่งลง พูดคุยกับฉีเซิ่งอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าเขาก็เข้าท่าดีไม่น้อย

เธอยกมุมปากขึ้น ถึงขั้นเอ่ยแซวไปหนึ่งประโยค

"คุณฉีมองหาแค่คนคุย หรือว่ามองไปถึงเรื่องแต่งงานคะ"

สีหน้าของฉีเซิ่งดูจริงจัง และตอบกลับมาอย่างตรงไปตรงมา

"ผมมองไปถึงขั้นแต่งงานครับ ถ้าคุณรู้สึกว่าคุณสมบัติของผมพอไปวัดไปวาได้ เราลองคบหาดูใจกันก่อนได้นะครับ"

เซี่ยเฉิงยิ้ม

"ได้ค่ะ"

ที่โต๊ะไม่ไกลกันนั้น เสิ่นซีหรันเงยหน้าขึ้นขวับ

ผู้หญิงตรงหน้าผู้ชายคนนั้นเปลี่ยนคนแล้ว!

เปลี่ยนเป็นเซี่ยเฉิงงั้นเหรอ

ผีเข้าอะไรวะเนี่ย

ผู้ชายคนนี้มาเดตกับผู้หญิงสองคนพร้อมกัน เล่นบทเสือผู้หญิงเหยียบเรือสองแคม หว่านเสน่ห์พร้อมกันสองคนเลยเรอะ

เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

จังหวะนั้นเอง เฉียวซีก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ทั้งสามคนลุกขึ้นยืน ดูท่าทางเตรียมจะเดินออกไปด้วยกัน

หัวคิ้วของเสิ่นซีหรันกระตุก

ควงหนึ่งแถมหนึ่งเนี่ยนะ

ไอ้หมอนี่เป็นบาร์โฮสต์หรือไง สองสาวนี่ถึงได้หุ้นกันซื้อตัวเตรียมหิ้วกลับบ้านน่ะ

สองต่อหนึ่งเลยเหรอวะ

เชี่ยเอ๊ย!

เสิ่นซีหรันทิ้งท้ายกับลูกค้าสาวตรงหน้าประโยคหนึ่งว่า "ขอตัวสักครู่นะครับ"

จากนั้นก็สาวเท้ายาว ๆ วิ่งตามออกไป

"เซี่ยเฉิง!"

เขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้หมับ

"เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย"

เซี่ยเฉิงขมวดคิ้ว สะบัดมือเขาออก "คุณชายเสิ่น บังเอิญจังนะคะ"

สายตาของเสิ่นซีหรันคมกริบดั่งใบมีด กวาดมองฉีเซิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้าหนึ่งรอบ

หน้าตาก็พอดูได้ รูปร่างก็พอใช้ ดั้งโด่งดี

ถุย

ไม่ได้เรื่องสักอย่าง เทียบกับเขากับซางเป่ยเฉินไม่ติดฝุ่นเลยด้วยซ้ำ!

"พวกเธอจะไปไหนกัน" เขาซักไซ้

เซี่ยเฉิงขำท่าทางของเขา "กลับบ้านสิคะ ไปนอน คุณชายเสิ่นจะยุ่งด้วยเหรอ"

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ" น้ำเสียงของเสิ่นซีหรันเด็ดขาดไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ

เซี่ยเฉิงขี้เกียจจะสนใจเขา เธอหันไปพูดกับฉีเซิ่งว่า "รบกวนช่วยไปส่งซีซีที่บ้านให้ฉันทีนะคะ"

"ได้ครับ" ฉีเซิ่งพยักหน้า ก่อนจะพาเฉียวซีเดินออกไปก่อนอย่างสุภาพบุรุษ

"ห้ามไปนะ!" จู่ ๆ เสิ่นซีหรันก็ตะโกนไล่หลังทั้งคู่ไป

เซี่ยเฉิงชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

เธอทำท่าจะถลกแขนเสื้อขึ้น ทว่าชุดเดรสสายเดี่ยวที่สวมอยู่กลับไม่มีแขนเสื้อให้ถลกเลยแม้แต่น้อย

"คุณชายเสิ่น คุณจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของฉันมากเกินไปหน่อยเหรอคะ"

"ไม่ได้ลงไม้ลงมือนาน คันไม้คันมือขึ้นมาแล้วใช่ไหม"

ฉีเซิ่งไม่ได้สนใจเสียงโวยวายข้างหลังแม้แต่น้อย เขาพาเฉียวซีเดินจากไปตรง ๆ

เสิ่นซีหรันทำอะไรเธอไม่ได้ ได้แต่กัดฟันกรอดเตือนความจำ

"เซี่ยเฉิง เธอสัญญากับฉันไว้ว่าจะไปเดตด้วยสิบครั้ง อย่าลืมซะล่ะ พรุ่งนี้เย็นฉันจะให้คนไปรับเธอ"

"ไม่มีปัญหาค่ะ" เซี่ยเฉิงตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น แล้วสำทับอีกประโยค "ห้ามพาศิษย์พี่ใหญ่ของฉันมาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันไม่ขึ้นรถแน่"

พูดจบ เธอก็กดกุญแจรถในมือ ไฟหน้ารถปอร์เช่ 911 สีแดงกะพริบวูบ เธอเปิดประตูก้าวขึ้นรถ แล้วขับพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว

เสิ่นซีหรันยืนอยู่ตรงนั้น รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาซางเป่ยเฉินทันที

[ผู้ชายคนนั้นกำลังไปส่งแม่เลขาตัวน้อยของนายที่บ้านแล้วนะ]

บนถนนสายหลักใจกลางเมือง รถมายบัคสีดำคันหนึ่งกำลังแล่นไปอย่างนุ่มนวล คืนนี้เขาเป็นคนขับรถเอง

เมื่อซางเป่ยเฉินเห็นข้อความ ม่านตาก็หดเล็กลง

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง หักพวงมาลัยเลี้ยวอย่างแรง ท้ายรถสะบัดตีวงเลี้ยวกลับรถตรงทางแยกอย่างเฉียบคม ก่อนจะเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์อิ๋นไห่ด้วยความเร็วสูง

ตอนที่ซางเป่ยเฉินมาถึงชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์ เฉียวซีกับเสี่ยวโต้วติงก็เพิ่งจะก้าวเข้าประตูบ้านพอดี

เสียงน้ำไหลซ่าดังออกมาจากในห้องน้ำ

เฉียวซีกำลังช่วยเสี่ยวโต้วติงอาบน้ำ เจ้าตัวเล็กเหมือนปลาตัวน้อยแสนซนที่กำลังเล่นฟองสบู่เต็มอ่างอย่างสนุกสนาน

"หม่ามี้ ทำไมไม่ไปกินข้าวกับคุณอาสตรอว์เบอร์รีล่ะคะ"

"หม่ามี้ไม่ชอบคุณอาสตรอว์เบอร์รีเหรอคะ"

เฉียวซีบีบแก้มนุ่มนิ่มของแกเบา ๆ "ทำไมหนูถึงมีคำถามเยอะจังฮึ ต่อไปนี้นอกจากแม่ พี่เฉิง แล้วก็ยายฮวา ห้ามตามใครไปไหนทั้งนั้นนะลูก เข้าใจไหม"

เธอสั่งสอนลูกสาวด้วยสีหน้าจริงจัง

"อื้อ" เสี่ยวโต้วติงพยักหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เอาละ รีบขึ้นมาได้แล้วลูก เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"

เฉียวซีรีบล้างฟองสบู่ออกให้จนสะอาด ใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่ห่อตัวแกไว้ทั้งตัว แล้วอุ้มพาไปยังห้องนอนเด็ก

เสื้อผ้าของเธอเองก็เปียกโชกไปหมดตั้งแต่ตอนที่เสี่ยวโต้วติงเล่นน้ำแล้ว

เสียงกดรหัสตื๊ดๆๆ ดังมาจากนอกประตู

เฉียวซีคิดว่าเป็นเซี่ยเฉิงที่ตามหลังมาติดๆ

เธอจึงตะโกนบอกออกไป "เฉิงเฉิง ช่วยเป่าผมให้เสี่ยวโต้วติงหน่อยสิ"

ส่วนตัวเธอเองก็วิ่งเข้าไปในห้องน้ำของห้องนอนใหญ่

ไม่นานนัก ในห้องนอนเด็กก็มีเสียงไดร์เป่าผมดังหึ่งๆ ขึ้นมา

เฉียวซีอาบน้ำเสร็จเดินออกมา สวมเพียงชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวหลวมๆ ตัวเดียว ข้างในไม่ได้ใส่อะไรเลย โล่งทั้งตัว

เธอเปิดประตูห้องน้ำ ชะโงกหน้าออกไปดู เสี่ยวโต้วติงนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงอย่างว่าง่ายแล้ว

เธอร้องเรียกออกไป "เฉิงเฉิง เธอไปอาบน้ำเถอะ"

สิ้นเสียง พอก้าวขาออกไป ทั้งร่างก็พลันแข็งทื่อ

ข้างโซฟาในห้องนั่งเล่น มีร่างสูงสง่าเย็นชาสายหนึ่งยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น

ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงนั้น รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย กางเกงสแล็กที่ตัดเย็บอย่างประณีตขับเน้นเรียวขายาว เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นไหปลาร้าสุดเซ็กซี่

ออร่ารอบตัวเขาแผ่ซ่านรุนแรงเกินไป ดูไม่เข้ากับอพาร์ตเมนต์หลังเล็กที่แสนอบอุ่นนี้เอาเสียเลย

สายตาอันลึกล้ำของซางเป่ยเฉินทอดมองตรงมาที่เธอ เขากำลังจับจ้องเธออย่างตั้งใจ

ลูกกระเดือกเซ็กซี่ของชายหนุ่มขยับขึ้นลงเบาๆ

เฉียวซีตกใจจนตัวหดเกร็ง

ซางเป่ยเฉิน?

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

สมองของเฉียวซีหยุดทำงานไปเต็มๆ สามวินาที

"ซางเป่ยเฉิน คุณเข้ามาได้ยังไง"

น้ำเสียงของเฉียวซีสั่นเครือเล็กน้อยโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว

สายตาของซางเป่ยเฉินราวกับตะขอที่แฝงไออุ่น ลากจากปลายผมเปียกชื้นของเธอเรื่อยลงมา ผ่านไหปลาร้าอันงดงาม แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่ชุดนอนสายเดี่ยวบางเบาของเธอ

เนื้อผ้าไหมแนบชิดติดผิว เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวอย่างชัดเจน

แก้มของเฉียวซีแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกโดยสัญชาตญาณ ทว่าท่าทางนั้นกลับยิ่งดูเหมือนยิ่งปิดก็ยิ่งเผย

"ออกไปนะ!" ในที่สุดเธอก็เค้นเสียงตัวเองออกมาได้

ซางเป่ยเฉินก้าวขายาว เดินเข้ามาหาเธออย่างไม่ช้าไม่เร็ว

ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบย่ำลงบนหัวใจของเธอ

"ผมเป่าผมให้เสี่ยวโต้วติง"

เสียงของเขาทุ้มต่ำ เป็นการบอกเล่าข้อเท็จจริง

ม่านตาของเฉียวซีหดเกร็ง

ถ้าอย่างนั้น เสียงไดร์เป่าผมเมื่อกี้ก็เป็นเขาน่ะสิ! เธอยังนึกว่าเป็นเซี่ยเฉิงเสียอีก!

"ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา ซางเป่ยเฉิน คุณบุกรุกเคหสถานนะ! ออกไป"

เธอโกรธจนพูดไม่คิด

ในที่สุดซางเป่ยเฉินก็หยุดยืนตรงหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ทอดเงาลงมา ปกคลุมตัวเธอไว้จนมิด

กลิ่นหอมเย็นของส้มผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกของเธออย่างเผด็จการ

กลิ่นนี้ช่างคุกคามเกินไปแล้ว

ริมฝีปากบางของเขาขยับเอ่ย "คุณไม่เปลี่ยนรหัสผ่านสักที ก็เพื่อเปิดประตูไว้ให้ผมไม่ใช่เหรอ"

เขาคิดเอาเองอย่างเป็นธรรมชาติขนาดนั้น

เฉียวซีขมวดคิ้วแน่น "พรุ่งนี้ฉันจะเปลี่ยนทันที"

ดวงตาดำขลับของซางเป่ยเฉินหม่นแสงลง เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วปาดหยดน้ำบนแก้มของเธอออกเบาๆ

สัมผัสนั้นทำให้เฉียวซีสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว

"ออกไปข้างนอกกับผู้ชายคนอื่นมาเหรอ"

ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากถาม น้ำเสียงเย็นเยียบจับใจ

"ไม่เกี่ยวกับคุณ!" เฉียวซีเอียงหน้าหลบสัมผัสของเขาแล้วตอบกลับอย่างปากแข็ง

"เหอะ"

เสียงแค่นหัวเราะต่ำในลำคอดังหลุดออกมาจากชายหนุ่ม

จู่ๆ เขาก็ก้าวประชิดตัว ดันเธอไปติดกรอบประตูจนแน่น มือข้างหนึ่งยันผนังข้างหูของเธอไว้

"เฉียวซี"

เขาโน้มตัวลงมา ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหูของเธอ

"ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"

หัวใจของเฉียวซีเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ เธอเชิดหน้าขึ้นไม่ยอมสบตาเขา

"ไม่เกี่ยวกับคุณ!"

"ไม่เกี่ยวกับผม? ถ้างั้นคุณหน้าแดงทำไม คุณหลบทำไม" ซางเป่ยเฉินรุกไล่เข้ามาทีละก้าว มืออีกข้างบีบคางของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาตรงๆ

ในแววตาของเขาปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์ที่เธออ่านไม่ออก ทั้งความโกรธ ความไม่ยินยอม และยังมีประกายแห่งความอยากครอบครองแฝงอยู่รางๆ

"คุณกำลังเล่นละครบทไหนอยู่ แกล้งถอยเพื่อรุก? หรือตั้งใจจะยั่วโมโหผมให้ตายกันแน่"

เฉียวซีถูกเขามองจนขนลุกไปทั้งใจ แต่ก็ยังดื้อดึงเถียงกลับไป

"ซางเป่ยเฉิน ออกไปนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องของฉัน!"

"ก็เพราะในใจคุณยังมีผมอยู่ไงล่ะ!"

ชายหนุ่มแทบจะกัดฟันพูดประโยคนี้ออกมา

"และเพราะคืนนั้นคุณรอผมอยู่ที่โรงแรม ในเมื่อในใจยังมีผมอยู่ ก็อยู่อย่างสงบเสงี่ยมหน่อย"

ประโยคนี้ทำเอาปราการในใจของเฉียวซีพังทลายลงในพริบตา

ขอบตาของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

"ซางเป่ยเฉิน ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว"

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ

นับตั้งแต่วันที่เขาทิ้งเธอไว้ตามลำพังในคืนนั้นแล้วหนีไป พวกเขาก็ไม่มีโอกาสอีกต่อไปแล้ว

โทสะในแววตาของซางเป่ยเฉินมลายหายไป แทนที่ด้วยความสำนึกเสียใจอันลึกซึ้ง

เขาปล่อยมือจากคางของเธอ แล้วเลื่อนแขนมาโอบรัดเอวคอดกิ่ว ดึงร่างเธอเข้ามาแนบชิดไว้ในอ้อมอก

ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาเฉียดผ่านซอกคอของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำสะกดใจผู้ฟัง

"คุณอยากได้อะไร ผมให้คุณได้ทุกอย่าง รถสปอร์ต คฤหาสน์ หุ้น... ขอแค่คุณเอ่ยปาก"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกอดเธอแน่นขึ้น

"ตอนนี้...ผมต้องการแค่คุณคนเดียว"

หัวใจของเฉียวซีเต้นกระหน่ำไม่หยุด ทว่าสติสัมปชัญญะกลับกรีดร้องสั่งให้เธอผลักเขาออกไป

แต่อ้อมกอดของเขาร้อนผ่าวและทรงพลังจนเธอขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

"ซางเป่ยเฉิน คุณยังจะมาหยาม... อื้อ!"

คำพูดที่เหลือถูกเขากลืนหายเข้าไปจนหมดสิ้น

เขาประกบจูบลงมา

ไม่ใช่การหยั่งเชิง แต่เป็นการปล้นชิงที่แฝงไว้ด้วยการลงทัณฑ์

เฉียวซีตกใจจนสะดุ้ง สองมือยันแผงอกของเขาแล้วออกแรงผลัก

"ความเสียดายในคืนนั้น ผมจะชดเชยคืนให้คุณ..."

เขาเอ่ยพึมพำอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำระหว่างจังหวะที่จุมพิต

มือใหญ่ข้างหนึ่งของเขาล็อกท้ายทอยของเธอไว้เพื่อบดจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ส่วนอีกมือหนึ่งอยู่ไม่สุข เลื่อนขึ้นมาตามแนวร่าง บีบเคล้นความนุ่มหยุ่นของเธอผ่านเนื้อผ้าบางเบา

สมองของเฉียวซีส่งเสียง "วิ้ง" ขึ้นมาคราหนึ่ง แล้วว่างเปล่าไปโดยสิ้นเชิง