ตอนที่ 54 เลขานุการตัวน้อยของคุณ กำลังเดตกับหนุ่มหล่อ

เฉียวซีนั่งรถของเฉินเจิ้งมาถึงร้านอาหาร

ที่นี่คือร้านอาหารใต้สมุทร ด้านนอกผนังกระจกโค้งบานยักษ์คือน้ำทะเลสีน้ำเงินเข้มกับสาหร่ายทะเลที่พลิ้วไหว ฝูงปลาหลากสีสันแหวกว่ายผ่านไปอย่างเชื่องช้า

แสงไฟในร้านสลัว บรรยากาศเงียบสงบและดูหรูหรา

ร้านนี้เป็นร้านอาหารยอดฮิตที่คนแห่กันมาเช็กอิน ปกติจองโต๊ะยากมาก ตอนนี้กลับโล่งสนิท เห็นได้ชัดว่าซางเป่ยเฉินเหมาปิดร้านไว้

มีเสียงตื่นเต้นของเสี่ยวโต้วติงดังแว่วมา "ปลาตัวใหญ่ คุณอาสตรอว์เบอร์รี มีปลาตัวใหญ่เยอะแยะเลยค่ะ"

ซางเป่ยเฉินกำลังอุ้มเสี่ยวโต้วติงดูปลาอยู่

แค่มองจากแผ่นหลัง ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เปี่ยมล้น

ภาพนั้นช่างลงตัวจนน่าโมโห

"เต่า เต่า"

นิ้วป้อมๆ ของเสี่ยวโต้วติงจิ้มลงบนกระจก พอเต่าว่ายเข้ามาใกล้ หนูน้อยก็หดมือกลับด้วยความตกใจเพราะกลัวจะโดนกัด

ซางเป่ยเฉินยิ้มพลางกุมมือน้อยๆ ของเธอไว้ "มันกัดหนูไม่ได้หรอก ไม่ต้องกลัวครับ"

เฉียวซีก้าวเท้าที่สวมรองเท้าส้นสูงวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังกึกๆ

"เสี่ยวโต้วติง!"

เสี่ยวโต้วติงหันกลับมา ดวงตาเป็นประกาย

"พี่คะ มีปลาตัวใหญ่เยอะแยะเลย มีเต่าด้วยค่ะ"

เจ้าตัวเล็กมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

เฉียวซีกระชากตัวเด็กน้อยออกมาจากอ้อมอกของซางเป่ยเฉิน แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไปทันที

ท่วงท่ารวดเร็วจนเกิดเป็นสายลมวูบหนึ่ง

มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้หมับ แรงไม่มากนัก ทว่าไม่อาจขัดขืนได้

ซางเป่ยเฉินลุกขึ้นยืนตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ราวกับกำแพงขวางทางเธอเอาไว้จนมิด

เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ

"จะไปไหน"

"ประธานซาง แม้แต่เรื่องนี้คุณก็จะยุ่งด้วยเหรอคะ"

เฉียวซีแค่นยิ้มเย็น คิดจะสะบัดมือเขาออก แต่กลับถูกเขากุมแน่นขึ้นกว่าเดิม

"กินข้าวก่อน"

น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดไร้ข้อโต้แย้ง

"กินข้าวเสร็จแล้ว เราค่อยคุยกันดีๆ"

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณค่ะ"

เฉียวซีอุ้มเด็กไว้แล้วเบี่ยงตัวหลบ ไม่อยากจะมองหน้าเขาแม้แต่น้อย

"กรุณาหลีกทางด้วยค่ะ"

"เฉียวซี"

คิ้วของซางเป่ยเฉินขมวดมุ่น รังสีความกดดันแผ่ซ่านลงมาปกคลุมทันที

"อย่าเอาแต่ใจ"

คำพูดสามคำนี้ทำให้เธอของขึ้นทันที

ใครเอาแต่ใจกันแน่

ใครกันแน่ที่เอาแต่ใจ

เขามีสิทธิ์อะไรไม่พูดไม่จาแล้วพาเด็กมาที่นี่

แถมยังทำตัวสงบเสงี่ยมเป็นพ่อผู้แสนดี

แสดงละครให้ใครดูกัน

ซางเป่ยเฉินมองขอบตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธของเธอ ดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าตัวเองพูดแรงเกินไป

"เสี่ยวโต้วติงน่าจะหิวแล้ว ป้อนข้าวเด็กก่อนเถอะ"

"ตกลงไหม"

ซางเป่ยเฉินพูดจบก็กวักมือเรียกพนักงาน ส่งสัญญาณให้เริ่มเสิร์ฟอาหาร

เขาอุ้มเสี่ยวโต้วติงขึ้นมา วางให้นั่งคนเดียวบนเก้าอี้เด็ก

ซางเป่ยเฉินเดินมาข้างกายเธอ แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ

"ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ผมเข้าใจคุณผิด ผมขอโทษคุณจริงๆ"

พูดจบ เขาก็หยิบกล่องกำมะหยี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท

เปิดออก

ด้านในคือสร้อยข้อมืออาเกตสีแดงชาดสลับขาว เม็ดลูกปัดกลมเกลี้ยงเงางาม ส่องประกายแวววาวนุ่มนวลภายใต้แสงไฟสลัว

เฉียวซีจำได้ในแวบแรก นี่คือสร้อยคอราคาหนึ่งร้อยล้านที่ประมูลมาได้ในงานประมูล

เพียงแค่นำสร้อยคอมาดัดแปลงเป็นสร้อยข้อมือ

เช่นนั้นก็น่าจะมีสองเส้น

เขาจับมืออีกข้างของเธอขึ้นมา ทำท่าจะสวมเข้าที่ข้อมือของเธอ

"นี่ให้คุณ ถือเป็นของไถ่โทษ"

เฉียวซีชักมือกลับอย่างแรง ราวกับถูกของร้อนลวก

ลูกปัดเส้นนี้ เธอรับไว้ไม่ไหวหรอก

"ไม่เอาค่ะ"

คำปฏิเสธของเธอเด็ดขาดและเฉียบคม

สีหน้าของซางเป่ยเฉินเคร่งขรึมลงทันควัน

เขากำสร้อยข้อมือนั้นไว้ เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ แนวกรามขบแน่น

บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกลงไปหลายองศา

เขาคิดว่าเธอรังเกียจที่หนานซิงเคยสวมมาก่อน จึงเอ่ยอธิบายอย่างจริงจัง

"วันนั้นบนเรือ ผมแค่อยากประชดคุณ ถึงได้แกล้งให้คุณสวมให้หนานซิง"

"สร้อยคอนี้ ผมประมูลมาให้คุณ เอามาแก้เป็นสร้อยข้อมือ ทั้งหมดสองเส้น เป็นของคุณทั้งหมด"

เป็นของคุณทั้งหมด

คำไม่กี่คำนี้ เขาเอ่ยออกมาอย่างแสนจะง่ายดาย

ทว่าในหูของเฉียวซี มันกลับระคายหูเป็นที่สุด ราวกับเป็นเศษทานที่เขายื่นให้

มีสิทธิ์อะไร นึกอยากจะเอาไปก็เอาไป นึกอยากจะให้เธอก็ต้องยอมรับงั้นเหรอ

เธอเค้นคำพูดออกมาอย่างเย็นชาไม่กี่คำ

"ประธานซาง ของขวัญมูลค่าหลายสิบล้านของคุณ ฉันรับไว้ไม่ไหวจริงๆ ค่ะ"

"คุณเก็บไว้เอาใจคุณหนานให้มีความสุขจะดีกว่านะคะ"

ซางเป่ยเฉินคว้ามือเธอเอาไว้ แล้วสวมสร้อยข้อมือเข้าไปตรงๆ

"อย่าเอาแต่ใจ สวมไว้"

เฉียวซีรังเกียจจนถึงขีดสุด จึงกระชากออกอย่างแรงแล้วฟาดลงบนโต๊ะอาหารทันที

แรงฟาดนั้นแรงจนเกือบทำลูกปัดแตกละเอียด

ใช่แล้ว เธอนึกถึงภาพในคืนนั้น คืนที่เขาเขวี้ยงสร้อยข้อมือของเธอทิ้ง

"ซางเป่ยเฉิน สร้อยข้อมือของคุณ คล้องฉันไว้ไม่ได้อีกแล้ว"

"มันแหลกสลายไปตั้งนานแล้ว"

เธอตวาดใส่เสียงดัง แล้วอุ้มเสี่ยวโต้วติงขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะก้าวฉับๆ ออกไปข้างนอก

ซางเป่ยเฉินชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงก้าวขายาวๆ ตามออกไปทันที

ที่หน้าประตูร้านอาหาร เขายื่นแขนยาวออกไปแล้วกอดเธอจากด้านหลังเอาไว้แน่น

แผงอกอันร้อนผ่าวและแข็งแกร่งของชายหนุ่มแนบชิดกับแผ่นหลังของเธอผ่านเนื้อผ้า

กลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาโอบล้อมตัวเธอเอาไว้รอบทิศทาง

คางของเขาเกยอยู่ตรงซอกคอของเธอ น้ำเสียงอ่อนลง เจือไปด้วยความจนใจและเสียงถอนหายใจ

"อย่าโกรธเลยนะ"

"หือ?"

"ตอนนี้ร่างกายคุณไม่ค่อยดี ห้ามโมโห"

เฉียวซีตัวแข็งทื่อ ออกแรงผลักท่อนแขนของเขาที่รัดแน่นรอบเอวตัวเองออกไป

"ไม่ต้องมายุ่ง!"

ซางเป่ยเฉินเริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้ว

"เฉียวซี"

เขาเน้นทีละคำ แต่ละคำล้วนแฝงไปด้วยไอเย็นเยียบ

"ผมไม่ได้ว่างมาคอยตามง้อคุณได้ทุกครั้งหรอกนะ"

ความอดทนของเขาหมดลงแล้ว

เฉียวซีแค่นยิ้มเย็นชา "ประธานซาง ไม่ต้องลดตัวลงมาง้อฉันหรอกค่ะ ฉันรับไม่ไหว"

พูดจบ เธอก็วิ่งหนีไปอย่างฉุนเฉียว

ซางเป่ยเฉินโมโหจนเตะเก้าอี้ไปทีหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้ ดื้อรั้นเกินไปแล้ว ช่างไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลย

น่าโมโหสิ้นดี!

เฉียวซีอุ้มเสี่ยวโต้วติงขึ้นแท็กซี่กลับไปที่อันหนิงย่วน และแวะไปฝากท้องกินข้าวกับแม่มื้อหนึ่ง

พอเพิ่งวางชามข้าวลง โทรศัพท์จากเซี่ยเฉิงก็ดังขึ้นทันที

บอกว่าตาแก่หาผู้ชายมาให้นัดบอด ให้รีบตามมาดูหนุ่มหล่อ จะได้ปรับฮอร์โมนเสียหน่อย

เฉียวซีบอกแม่ไว้ล่วงหน้า แล้วเปลี่ยนเป็นชุดลำลองก่อนจะออกไปข้างนอก

พอมาถึงร้านอาหารกึ่งบาร์หรูที่เซี่ยเฉิงบอก เธอก็มองเห็นเพื่อนสาวนั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่างได้ในแวบเดียว

เซี่ยเฉิงกำลังโบกมือเรียกเธออย่างตื่นเต้น

ฝั่งตรงข้ามของเพื่อน มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่จริงๆ

แค่เห็นเพียงแผ่นหลัง ไหล่กว้างเอวคอด รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย เส้นสายทรวดทรงดูดีหมดจด

เพียงแค่มองจากเค้าโครงก็รู้ได้ทันทีว่า นี่ต้องเป็นหนุ่มหล่ออย่างแน่นอน

เฉียวซีตั้งสติ แล้วเดินเข้าไปหา

"มาแล้วเหรอ! นี่เพื่อนสนิทฉันเอง เฉียวซี" เซี่ยเฉิงคว้ามือเธอไว้ทันที

"ส่วนนี่คือคุณฉีค่ะ"

ชายหนุ่มได้ยินเสียงก็ลุกขึ้นยืน

เขาสูงมาก เฉียวซีที่ใส่รองเท้าส้นแบนต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยถึงจะมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน

เครื่องหน้าได้รูป สันจมูกโด่งเป็นสัน สวมแว่นตากรอบทอง บุคลิกดูสุภาพเรียบร้อยและสุขุมนุ่มลึก

เขาเป็นฝ่ายยื่นมือออกมาก่อนอย่างมีมารยาทและรอบคอบ

"ฉีเซิ่งครับ" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำมีเสน่ห์ ชวนฟังเป็นอย่างยิ่ง

"สวัสดีค่ะ" เฉียวซียื่นมือไปสัมผัสทักทายกับเขา

ทั้งสามคนนั่งลงประจำที่

ฉีเซิ่งเป็นคู่สนทนาที่ยอดเยี่ยมมาก

เขามีความรู้รอบตัวกว้างขวาง คำพูดคำจามีอารมณ์ขัน ทั้งตัวแผ่ซ่านไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายที่ลงตัวพอดี

เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันของเฉียวซีเริ่มผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว

คู่นัดบอดของเฉิงเฉิงคนนี้ ดูเข้าท่าไม่เลวเลยทีเดียว

และในตอนนั้นเอง หน้าจอมือถือของเซี่ยเฉิงก็สว่างวาบขึ้นมา

เธอก้มลงมองดูแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็ยิ้มร่า รอยยิ้มนั้นหวานหยดย้อยจนแทบเลี่ยน

เป็นข้อความจาก 'เฟิงอู๋อวิ๋น' นั่นเอง

"ที่รัก อยากเห็นแสงจันทร์ใต้ท้องฟ้าของคุณจัง"

สองแก้มของเซี่ยเฉิงแดงระเรื่อ ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนทันควัน

"ขอโทษด้วยนะคะ ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ค่ะ!"

พูดจบ เธอก็วิ่งพรวดพราดออกไปราวกับสายลม

ไปห้องน้ำที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่ารีบวิ่งออกไปถ่ายรูปพระจันทร์ส่งให้พี่อวิ๋นของเธอต่างหาก

บนโต๊ะอาหารจึงเหลือเพียงเฉียวซีกับฉีเซิ่งสองคน

บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย

เฉียวซีจึงจำต้องทำใจกล้าเปิดบทสนทนา ถามถึงอาชีพการงานของเขา

"ผมเป็นนักจิตวิทยาครับ" ฉีเซิ่งตอบอย่างเปิดเผย

นักจิตวิทยาเหรอ

ความสนใจของเฉียวซีถูกปลุกขึ้นมาในทันที

ทั้งสองจึงคุยกันไปถึงเรื่อง ดร.จ้งหมิง ซึ่งฉีเซิ่งกลับเป็นถึงลูกศิษย์คนโปรดของ ดร.จ้งหมิง เสียด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อช่วงบ่ายพวกเขายังเคยได้คุยโทรศัพท์กันสั้นๆ สายหนึ่งด้วย ตอนนั้นเฉียวซีกำลังขอข้อมูลบางอย่างจาก ดร.จ้งหมิง ท่านก็เลยให้เบอร์โทรศัพท์นี้กับเธอมา

"คุณเลขาฯ เฉียว พวกเราแอดวีแชตกันไว้ก่อนดีกว่าครับ บังเอิญจริงๆ เลย" ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ความอึดอัดเคอะเขินทั้งหมดมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกสบายใจและโชคชะตาอันน่าอัศจรรย์

ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปด้วยดี หน้าประตูร้านอาหารก็มีคนสองคนเดินเข้ามา

เสิ่นซีหรันกำลังเดินเคียงข้างดูแลลูกค้าหญิงท่านหนึ่งอย่างสุภาพเรียบร้อย

สายตาของเขากวาดมองไปทั่วร้านอาหาร แล้วหยุดชะงักตรงไปที่คนสองคนที่กำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานตรงมุมร้านได้อย่างแม่นยำ

เฉียวซีงั้นเหรอ?

แล้วผู้ชายที่นั่งตรงข้ามเธอนั่นเป็นใครกัน?

แววตาของเสิ่นซีหรันไหววูบขึ้นมาทันที

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปด้วยสีหน้าราบเรียบไม่เปลี่ยนสี

แล้วส่งไปให้ซางเป่ยเฉิน

"เลขาตัวน้อยของนาย กำลังเดตกับหนุ่มหล่ออยู่ล่ะ"

คิดดูอีกที เขาก็ส่งพิกัดตำแหน่งที่แม่นยำตามไปอีกข้อความหนึ่ง

[ร้านอาหารกึ่งบาร์ไคเยว่]

ข้อความส่งสำเร็จ

ยัยผู้หญิงตัวดีคนนี้ เพิ่งจะทำให้เขาโมโหไปหยก ๆ คล้อยหลังแป๊บเดียวก็ไปออกเดตกับผู้ชายคนอื่นแล้วเนี่ยนะ!

มีเจียงซื่อคนเดียวยังไม่พอ ยังจะหาตัวสำรองถึงสองคนเลยเหรอ?

เวลานี้เธอควรจะอยู่บ้านดูแลเสี่ยวโต้วติงไม่ใช่หรือไง?

ใบหน้าของซางเป่ยเฉินเขียวคล้ำลงทันควัน

เปลวเพลิงโทสะที่ไร้ที่มาพุ่งพล่านขึ้นสู่สมอง เขาคว้าเสื้อสูทแล้วสาวเท้ายาวก้าวพรวด ๆ ออกไปข้างนอกทันที