ตอนที่ 100 ก็แค่สามีเก่าเท่านั้น

สิบนาทีต่อมา

ภายในร้านกาแฟแห่งหนึ่งบนถนนหลินเจียงตะวันออก

ซูชิงเหมยเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องส่วนตัว

พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเสิ่นเหยานั่งรออยู่ด้านในแล้ว

เสิ่นเหยาสวมชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวกับรองเท้าส้นสูง เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนกลมกลึงและเรียวขายาวระหงที่พ้นชายกระโปรงออกมา

ใบหน้าแต่งแต้มไว้อย่างประณีต ชัดเจนว่าผ่านการเสริมแต่งมาอย่างพิถีพิถันก่อนออกจากบ้าน

เทียบกันแล้ว ซูชิงเหมยที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลใส่เพียงเสื้อยืดกับกางเกงยีนธรรมดา หน้าสดไร้เครื่องสำอาง ทั้งยังดูซีดเซียวอยู่บ้าง

แต่ต่อให้หน้าสด ทั้งหน้าตา รูปร่าง และออร่าของซูชิงเหมย ก็ยังคงเหนือกว่าเสิ่นเหยาอยู่ขั้นหนึ่ง

โดยเฉพาะเรียวขาสวยได้รูปคู่นั้น ที่บดขยี้อีกฝ่ายได้อย่างสิ้นเชิง

เสิ่นเหยาที่แต่งตัวจัดเต็มมาประชันคงรู้ถึงจุดด้อยของตัวเอง จึงเผลอหดขาเข้าไปใต้โต๊ะ แต่ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มสง่างามเปี่ยมความมั่นใจ

"ชิงเหมยมาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ"

วางท่าราวกับตัวเองเป็นเจ้าบ้านอย่างไรอย่างนั้น

ซูชิงเหมยมีสีหน้าเรียบเฉย เธอเดินเข้าไปนั่งลงตรงข้าม สองสาวสบตากันนิ่ง สายตาปะทะกันกลางอากาศโดยไม่มีใครยอมใคร

เสิ่นเหยาเป็นฝ่ายแย้มยิ้มเอ่ยขึ้นก่อน "ได้ยินว่าเธอป่วยเหรอ ไม่เป็นไรใช่ไหม"

ซูชิงเหมยถาม "เธอมีธุระอะไรกับฉัน"

จังหวะนั้นบริกรเดินเข้ามาถาม เสิ่นเหยาสั่งคาปูชิโนหนึ่งแก้ว ส่วนซูชิงเหมยขอแค่น้ำเปล่าแก้วเดียว

ไม่นานบริกรก็นำกาแฟและน้ำมาเสิร์ฟ ก่อนจะถอยออกจากห้องส่วนตัวไป

เสิ่นเหยายกกาแฟขึ้นจิบคำหนึ่ง พอเห็นซูชิงเหมยมองตนด้วยสายตาเย็นชา เธอก็วางแก้วลง บนใบหน้าประดับรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าทุกสิ่งอยู่ในกำมือ

"ชิงเหมย ที่ฉันนัดเธอมาวันนี้เพราะอยากจะบอกเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ช่วยของเธอ... หลินโจวน่ะ"

เสิ่นเหยามองซูชิงเหมยที่ยังมีสีหน้าเย็นชา พลางหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดช้า ๆ

"ความจริงแล้ว หลินโจวเป็นสามีของฉัน"

ภายในห้องส่วนตัวเงียบกริบลงทันตา

เสิ่นเหยาจ้องซูชิงเหมยเขม็ง หวังจะได้เห็นความประหลาดใจ ความสงสัย หรือแม้กระทั่งความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของอีกฝ่าย

แต่เธอกลับต้องผิดหวัง

ซูชิงเหมยยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ซ้ำยังช่วยแก้ให้อีกประโยคว่า

"สามีเก่า"

เสิ่นเหยาชะงักไปทันที ก่อนจะโพล่งออกมา "เธอรู้ได้ยังไง?!"

ซูชิงเหมยสีหน้าเรียบเฉย "ผู้ช่วยของฉันต้องกรอกสถานภาพสมรสก่อนเริ่มงาน"

"แปลว่าเธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหลินโจวเป็นสามีฉันงั้นเหรอ?! แล้วเธอยังให้เขามาเป็นผู้ช่วยเธอเนี่ยนะ?!"

เสิ่นเหยาแทบไม่อยากจะเชื่อ

"สามีเก่า"

ซูชิงเหมยเน้นย้ำอีกครั้ง

"เธอเข้าใจผิดแล้ว! ฉันกับหลินโจวแค่ทะเลาะกัน อารมณ์ชั่ววูบต่างหากถึงได้หย่า!"

เสิ่นเหยาขึ้นเสียงดัง ท่าทีสง่างามมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่เริ่มจะควบคุมไม่อยู่แล้ว

เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าซูชิงเหมยจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลินโจวตั้งนานแล้ว

แล้วทำไมซูชิงเหมยถึงยังยอมให้หลินโจวอยู่ข้างกายอีกล่ะ?

ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะซูชิงเหมยรู้แต่แรกว่าหลินโจวแต่งเพลงได้แน่ ๆ ถึงคิดจะเก็บหลินโจวไว้คนเดียวเงียบ ๆ เพื่อให้เขาแต่งเพลงให้ตัวเอง!

เสิ่นเหยาถามเสียงเย็น "เธอรู้ตั้งนานแล้วใช่ไหมว่าหลินโจวคือเสวี่ยโจว?"

ซูชิงเหมยยังคงสงบนิ่ง "เพิ่งรู้ไม่นานนี้เอง"

"เธอโกหก!"

เสิ่นเหยาถลึงตาใส่ซูชิงเหมย เดิมทีเธอคิดว่าพออีกฝ่ายรู้ว่าตนเป็นภรรยาของหลินโจว คงจะตั้งตัวไม่ติดจนเสียศูนย์

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คนที่เสียศูนย์กลับกลายเป็นตัวเธอเอง

เสิ่นเหยายิ่งทวีความโกรธเกรี้ยวขึ้นไปอีก

"หลินโจวเป็นสามีของฉัน พวกเราสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ฉันเคยท้องลูกของเขาด้วยซ้ำ! ความผูกพันหลายปีขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าใครจะมาสั่นคลอนได้ง่าย ๆ หรอกนะ!"

ซูชิงเหมยมองเสิ่นเหยาที่อารมณ์ใกล้จะระเบิดเต็มที แล้วเตือนสติเป็นครั้งที่สาม

"สามีเก่า"

เสิ่นเหยาเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ลุกพรวดขึ้นยืนจ้องซูชิงเหมยเขม็ง

"เธอทำอะไรกับหลินโจวกันแน่? เขาถึงขั้นบล็อกฉัน เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำกับฉันแบบนี้เลยนะ!"

ซูชิงเหมยยังคงนั่งนิ่งอย่างสง่างาม ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

"เรื่องของพวกเธอสองคน ทำไมต้องมาถามฉันด้วยล่ะ"

"เธอ!"

เสิ่นเหยาชี้หน้าซูชิงเหมย

"ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน"

ซูชิงเหมยลุกขึ้นยืน

"ซูชิงเหมย หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

เพราะเมื่อคืนสวมชุดนอนเซ็กซี่รออยู่ที่โรงแรมจนดึก เสิ่นเหยาจึงมีอาการเป็นหวัดเล็กน้อย ยิ่งตอนนี้อารมณ์หลุดการควบคุม เสียงของเธอจึงไม่หลงเหลือความหวานใสเหมือนในยามปกติ มีเพียงน้ำเสียงแหลมสูงและแหบพร่า

"เธอจงใจซ่อนหลินโจวไว้ก็เพื่อจะให้เขาแต่งเพลงให้เธอน่ะสิ! แถมเพลงประกอบเรื่อง 'วีรบุรุษนิรนาม' เธอก็อยากให้เขาช่วยใช่ไหมล่ะ? ซูชิงเหมย! เสแสร้งทำเป็นสูงส่งบริสุทธิ์ สุดท้ายเธอก็ต้องพึ่งพาผู้ชายเหมือนกันนั่นแหละ!!"

ซูชิงเหมยชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองเสิ่นเหยาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"ฉันจะไม่เข้าร่วมการคัดเลือกเพลงประกอบ 'วีรบุรุษนิรนาม'"

เสิ่นเหยาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มเยาะ "พูดจาให้ดูดีไปเถอะ! โอกาสที่จะได้ก้าวกระโดดแบบนี้ เธอจะยอมปล่อยมือไปง่ายๆ งั้นเหรอ?"

ซูชิงเหมยเอ่ย "หลินโจวไม่ได้เป็นของใครทั้งนั้น เขาเป็นนักแต่งเพลง เป็นนักร้อง เป็นกวี และเขาควรจะได้อยู่บนเวทีที่ยิ่งใหญ่กว่านี้"

เสิ่นเหยาแค่นหัวเราะ "ถ้าอย่างนั้นเธอก็ให้เขาไปเข้าร่วมการคัดเลือกเพลงประกอบ 'วีรบุรุษนิรนาม' สิ! เธอตัดใจทิ้งโอกาสแบบนี้ลงจริงหรือไง?"

"ซูชิงเหมย เธอรู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรในตัวเธอที่สุด? เธอเอาแต่วางท่าเย็นชา ทำเหมือนโลกทั้งใบต้องหมุนรอบตัวเอง มีสิทธิ์อะไรกัน?! ก็แค่หน้าตาสะสวยกว่าคนอื่นนิดหน่อยไม่ใช่เหรอ?"

"พวกเราสองคนเดบิวต์พร้อมกันแท้ๆ ทำไมเธอถึงได้เป็นราชินีเพลงรุ่นเล็ก แต่ฉันกลับเป็นได้แค่นักแสดงแถวสองล่ะ?"

"เธอก็แค่เสแสร้งเก่งกว่าฉันเท่านั้นแหละ!"

"อย่าเพิ่งได้ใจไป ฉันจะต้องแย่งหลินโจวกลับคืนมาให้ได้!"

ซูชิงเหมยไม่สนใจเสิ่นเหยาที่กำลังแผดเสียงอย่างบ้าคลั่งอีกต่อไป เธอหันหลังเดินออกจากห้องส่วนตัว

เสิ่นเหยายืนอยู่ตามลำพังในห้องส่วนตัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงด้วยความโมโห

ตอนแรกนึกว่าการพบกันครั้งนี้ คนที่ต้องตกใจและโกรธเกรี้ยวจะเป็นซูชิงเหมย

ใครจะไปคิดว่าคนที่ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ กลับกลายเป็นตัวเธอเองเสียได้?!

ผ่านไปพักใหญ่ เสิ่นเหยาถึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง แล้วทรุดตัวนั่งลงช้าๆ

"ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อหรอก..."

เธอไม่เชื่อว่าซูชิงเหมยจะยอมสละเพลงประกอบ "วีรบุรุษนิรนาม" และยิ่งไม่เชื่อว่าซูชิงเหมยจะยอมปล่อยให้หลินโจวก้าวขึ้นสู่เวที ให้คนทั้งโลกได้รู้ว่าหลินโจวก็คือเสวี่ยโจว

มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?

ไม่ว่าใครที่มีนักแต่งเพลงยอดฝีมือขนาดนี้อยู่ในมือ ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนอื่นมาหมายปองได้ง่ายๆ หรอก

เว้นเสียแต่ว่า...

ความสัมพันธ์ระหว่างซูชิงเหมยกับหลินโจว จะไม่ได้เรียบง่ายแค่เจ้านายกับผู้ช่วย?

เสิ่นเหยาส่ายหน้าพลางแค่นยิ้มเยาะทันที ต่อให้ซูชิงเหมยจะสนใจหลินโจวขึ้นมาจริงๆ ก็คงแค่อยากใช้ประโยชน์จากพรสวรรค์ของเขาเท่านั้นแหละ

หรือว่าพวกเธอจะคบกันได้จริงๆ รึไง?

ซูชิงเหมยเดินออกจากร้านกาแฟ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาโจวยวิ๋นพลางเดินมุ่งหน้ากลับโรงพยาบาล

ร้านกาแฟแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาล เดินเพียงสิบนาทีเท่านั้น ซูชิงเหมยจึงไม่ได้ขับรถออกมา และไม่ได้ให้จางหงกับโจวยวิ๋นตามมาด้วย

เพราะทั้งสองคนต้องรอหลินโจวกลับมาที่โรงพยาบาล

ไม่รู้ทำไม การที่ซูชิงเหมยแอบออกมาพบเสิ่นเหยาโดยปิดบังเขาไว้ ถึงทำให้เธอรู้สึกผิดอยู่ในใจลึกๆ

"พี่ชิงเหมย คุยเสร็จแล้วเหรอคะ? ผู้หญิงคนนั้นพูดอะไรกับพี่บ้าง?"

ทันทีที่ปลายสายกดรับ โจวยวิ๋นก็รีบเอ่ยถามขึ้นมาทันที

ซูชิงเหมยตอบ "ไม่ได้พูดอะไรหรอก เสียเวลาเปล่า"

"อ๋อ หนูนึกว่าเสิ่นเหยาจะประกาศศึกกับพี่เสียอีก"

"ประกาศศึกอะไรกัน?"

"ก็ศึกหัวใจ... โอ๊ย พี่หง ตีหนูทำไมเนี่ย?"

ซูชิงเหมยถาม "เขากลับมาหรือยัง?"

โจวยวิ๋นตอบ "ยังเลยค่ะ เมื่อกี้หนูโทรหาพี่หลิน เขายังอยู่บนแท็กซี่ บอกว่ารถติดนิดหน่อย พวกเราปิดปากเงียบสนิทเลยนะคะ! พี่ชิงเหมยรีบกลับมาเถอะค่ะ!"

"อืม"

ซูชิงเหมยวางสาย ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

ตรงหัวมุมถนนด้านหลังเธอไม่ไกลนัก ชายชุดดำสวมหมวกและหน้ากากอนามัยกำลังแอบสะกดรอยตามไปอย่างเงียบเชียบ