ตอนที่ 99 เฮ้อ ผู้หญิงเอ๋ย!

จางหงออกไปโทรศัพท์หารองผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง ส่วนซูชิงเหมยก็ซ้อมร้องเพลงต่อ

แต่เธอไม่ได้ซ้อมเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ต่อแล้ว หากแต่หยิบโน้ตเพลงอีกสามแผ่นขึ้นมาดูแทน

โจวยวิ๋นถามอย่างแปลกใจ "พี่ชิงเหมยคะ ทำไมพี่ไม่ซ้อมเพลงนี้แล้วล่ะคะ"

ซูชิงเหมยเอ่ยเรียบ ๆ "เพลง 'ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว' เพลงนี้ไม่เหมาะกับฉันหรอก เหมาะกับเขามากกว่า"

โจวยวิ๋นเบิกตากว้าง "พี่ชิงเหมยคะ พี่หมายความว่า... อยากให้พี่หลินไปคัดเลือกเพลงธีม 'วีรบุรุษนิรนาม' เหรอคะ?!"

ซูชิงเหมยพยักหน้า มุมปากแต้มรอยยิ้มอ่อนโยน "ฉันอยากเห็นเขาเปล่งประกายบนเวทีน่ะ"

"ว้าว..." โจวยวิ๋นส่ายหัวไปมา "พี่ชิงเหมยนี่เป็นแม่ศรีเรือนจริง ๆ เลยนะคะเนี่ย"

ซูชิงเหมยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปบอกโจวยวิ๋น "เสี่ยวยวิ๋น เดี๋ยวเธอช่วยฉันจัดการเรื่องหนึ่งหน่อยนะ"

"เรื่องอะไรเหรอคะ"

"ฉันอยากจะเปลี่ยนห้องว่างชั้นหนึ่งที่บ้านให้เป็นห้องอัดเสียง เธอช่วยหาคนมาจัดการให้หน่อยนะ เอาอุปกรณ์ที่ดีที่สุดเลย"

ได้ยินที่ซูชิงเหมยพูดแบบนั้น โจวยวิ๋นก็ยิ่งไม่เข้าใจ

"พี่ชิงเหมยคะ ห้องซ้อมร้องเพลงชั้นสองที่บ้านพี่ก็อัดเสียงได้นี่นา ทำไมพี่ยังต้องทำเพิ่มอีกล่ะคะ... พะ...พี่คงไม่ได้เตรียมไว้ให้พี่หลินหรอกนะคะ"

ผู้ช่วยสาวนึกขึ้นได้ทันที "พี่อยากจะช่วยพี่หลินอัดเพลงไปส่งประกวดเพลงธีม 'วีรบุรุษนิรนาม' เหรอคะ?!"

"คุณพระช่วย!" โจวยวิ๋นยกมือทาบแก้ม ร้องอุทานเสียงหลง

"พี่ชิงเหมยคะ แบบนี้ไม่ใช่แค่เป็นแม่ศรีเรือนแล้ว นี่มันเปย์ผู้ชายชัด ๆ เลยค่ะ!"

พอซูชิงเหมยปรายตามอง โจวยวิ๋นก็แลบลิ้นอย่างทะเล้น "ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันพาพี่ไปตรวจเสร็จแล้วจะรีบไปจัดการให้นะคะ"

"จริงสิ เธออย่าเพิ่ง..." ซูชิงเหมยเพิ่งจะเอ่ยปาก โจวยวิ๋นก็พูดแทรกขึ้นมาทันควัน

"อย่าเพิ่งบอกเขาใช่ไหมคะ"

ซูชิงเหมยพยักหน้า

"ยังมีทำเซอร์ไพรส์กันอีก ชักอยากรู้แล้วสิคะว่าตอนพี่หลินเห็นห้องอัดเสียงจะทำหน้ายังไง"

ผู้ช่วยสาวเริ่มนึกภาพตามในหัว

จางหงคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินเข้ามา บอกว่าคุยกับรองผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงเรียบร้อยแล้ว อีกฝ่ายรับปากจะช่วยกำชับทางทีมงานรายการให้สร้างบรรยากาศการแข่งขันที่ยุติธรรมแก่หลินโจว

พอได้ยินโจวยวิ๋นเล่าเรื่องที่ซูชิงเหมยจะทำห้องอัดเสียงให้หลินโจวที่ชั้นหนึ่งของบ้าน จางหงก็จ้องมองซูชิงเหมยอยู่นานสองนาน ก่อนจะโพล่งออกมาประโยคหนึ่งในที่สุด

"เฮ้อ ผู้หญิงเรานี่นะ!"

......

หลินโจวมาถึงฝ่ายรายการของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง แล้วโทรหาหลิวหยวนหยวน ไม่นานอีกฝ่ายก็เดินออกมา หญิงสาวร่างเล็กเจ้าเนื้อโบกมือทักทายเขา

"ผู้ช่วยหลิน ทางนี้ค่ะ!"

หลินโจวเดินเข้าไปหา แล้วเดินตามเธอขึ้นไปชั้นบน ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องทำงานผู้อำนวยการ

"ผู้ช่วยหลินคะ อาจารย์ซูไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคะ"

"ไม่รู้หรอกว่าวันนั้นฉันตกใจแค่ไหน อาจารย์ซูเกือบจะล้มพับลงไปแล้ว ยังดีที่มีคุณอยู่ด้วย"

"หลังจากนั้นเฉินเจียอิ๋งยังเที่ยวตามหาอาจารย์ซูไปทั่วเลย พอได้ยินว่าอาจารย์ซูป่วย เธอยังโมโหใส่คนอื่นยกใหญ่ ได้ที่หนึ่งแท้ ๆ แต่กลับไม่มีความสุข แปลกคนจริง ๆ เลยค่ะ"

"แต่เพลงที่เฉินเจียอิ๋งร้องเพราะจริง ๆ ค่ะ ได้ที่หนึ่งก็ไม่มีอะไรให้กังขา แล้วรอบหน้าอาจารย์ซูจะร้องเพลงอะไรเหรอคะ"

หญิงสาวคนนี้ช่างพูดช่างคุย เจื้อยแจ้วมาตลอดทาง ทำให้หลินโจวพอจะรู้สถานการณ์ตอนประกาศอันดับเมื่อคืนจากคำพูดของเธอคร่าว ๆ

เฉินเจียอิ๋งได้อันดับหนึ่ง จางฮว่ากับอวี๋ซินได้อันดับสองและสามตามลำดับ ส่วนเฉิงหลินที่ทำผลงานได้คงเส้นคงวามาตลอดกลับรั้งท้าย

ซูชิงเหมยอยู่ในอันดับห้า อันดับนี้ถือว่ายังน่าเป็นห่วง หากรอบหน้าตกไปอยู่อันดับเจ็ด ก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกคัดออก

ได้ยินมาว่าการร้องของเฉินเจียอิ๋งเมื่อคืนยอดเยี่ยมมาก กวาดคะแนนโหวตไปสูงลิ่ว ดูท่ารอบหน้าคงเป็นศึกหนักอีกครั้ง

ซูชิงเหมยยังต้องซ้อมเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" อีก ร่างกายของเธอจะรับไหวหรือเปล่า

ระหว่างที่หลินโจวกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หลิวหยวนหยวนก็พาเขามาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง พลางเคาะประตูแล้วหันมาบอกว่า "ผู้ช่วยหลินคะ ถึงแล้วค่ะ"

"เชิญเข้ามาครับ"

มีเสียงตอบรับดังมาจากด้านใน

ทั้งสองคนเดินเข้าไป เห็นชายวัยกลางคนศีรษะล้านตรงกลางนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้พะยูงตัวใหญ่ พอเห็นหลิวหยวนหยวนก็เอ่ยทักอย่างอารมณ์ดี

"หยวนหยวนมาแล้วเหรอ"

ชายคนนี้ก็คือหวังซิน ผู้อำนวยการฝ่ายรายการของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง

"คุณอาหวังคะ"

หลิวหยวนหยวนดูสนิทสนมกับหวังซินมาก เธอส่งเสียงเรียกอย่างออดอ้อนแล้วแนะนำให้เขารู้จัก

"คนนี้คือหลินโจวค่ะ เป็นผู้ช่วยของซูชิงเหมย เขามีแผนงานรายการอยากเอามาให้คุณอาช่วยดูหน่อยค่ะ"

หลินโจวส่งยิ้มให้หวังซินเช่นกัน "ผอ.หวัง สวัสดีครับ"

"สวัสดีๆ มา นั่งสิ"

หวังซินเชื้อเชิญให้หลินโจวนั่งลงบนโซฟาข้างโต๊ะทำงานอย่างเป็นกันเอง ส่วนหลิวหยวนหยวนก็รินน้ำให้ทั้งสองคนอย่างรู้หน้าที่

หลังจากทักทายกันไม่กี่ประโยค หลินโจวก็หยิบแผนงานรายการ "ท้าทายขีดจำกัด" ที่พิมพ์เตรียมไว้ระหว่างทางออกมา

แต่มีเพียงตอนแรกของซีซั่นหนึ่งเท่านั้น แม้จะจดลิขสิทธิ์ไว้แล้ว แต่ก็ต้องเผื่อทางหนีทีไล่ไว้บ้าง

ไม่มีทางเอาออกมาให้ดูทั้งหมดแน่นอน

หวังซินรับแผนงานไป ชำเลืองมองชื่อรายการแวบหนึ่งแล้วก็วางลง จากนั้นก็ชวนหลินโจวคุยต่ออย่างเป็นกันเอง พลางชวนหลิวหยวนหยวนคุยเรื่องสัพเพเหระไปด้วยเป็นระยะ

ผ่านไปไม่นาน หวังซินก็ก้มมองนาฬิกา แล้วเอ่ยขอตัวอย่างสุภาพว่าต้องไปเข้าประชุมแล้ว

หลินโจวจึงเดินออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการมาพร้อมกับหลิวหยวนหยวน

"ผู้ช่วยหลิว ขอบคุณมากนะครับ วันหน้าถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ก็บอกได้เลยนะ"

"ผู้ช่วยหลินไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ฝากทักทายอาจารย์ซูด้วยนะคะ"

"ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะ ลาก่อนครับ"

หลินโจวบอกลาหลิวหยวนหยวนแล้วเดินออกจากสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง

ความจริงเขาดูออกตั้งนานแล้วว่า หวังซินไม่ได้ให้ความสำคัญกับแผนงานรายการของเขาเลย ที่ยอมสละเวลามาพบก็เพราะเห็นแก่หน้าหลิวหยวนหยวนเท่านั้น

คงมีอคติในใจว่า ผู้ช่วยดาราคนหนึ่งจะไปเขียนแผนงานรายการชั้นยอดอะไรออกมาได้

แต่หลินโจวก็ไม่ได้ใส่ใจ นอกจากสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงแล้ว ยังมีสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมช่องอื่นๆ อีกตั้งมากมาย รอดูแล้วกันว่าใครจะมีดวงได้รับรายการระดับพระกาฬอย่าง "ท้าทายขีดจำกัด" ไป

นี่ก็เพราะชื่อเสียงด้านรายการวาไรตี้ของหลินโจวยังไม่เป็นที่รู้จักด้วย ไม่อย่างนั้นคงมีแต่คนอื่นมาบากหน้าอ้อนวอนขอจากเขา

ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน กลับโรงพยาบาลก่อนดีกว่า

หลินโจวยังคงเป็นห่วงซูชิงเหมย จึงเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

......

ในห้องพักผู้ป่วย ซูชิงเหมยเพิ่งตรวจร่างกายเสร็จ พอกลับเข้ามาในห้องก็เริ่มซ้อมร้องเพลงทันที

เธอฮัมเพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" "หลังจากนั้น" และ "ในที่สุดก็ได้พบเธอ" ไปรอบหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ถูกว่าจะร้องเพลงไหนในรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เทปหน้าดี

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของซูชิงเหมยก็ดังขึ้น เป็นสายจากเบอร์แปลกเบอร์หนึ่ง

ซูชิงเหมยกดรับสาย เสียงจากปลายสายค่อนข้างแหบแห้ง

"ซูชิงเหมย ฉันเสิ่นเหยานะ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ"

"เสิ่นเหยาเหรอ" ซูชิงเหมยขมวดคิ้วเรียวสวย "ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่ว่าง"

"เรื่องหลินโจว ผู้ช่วยของเธอ เธอก็ไม่ว่างงั้นเหรอ" เสิ่นเหยาหัวเราะเยาะ

ซูชิงเหมยเอ่ย "เวลา สถานที่"

"ฉันคิดไว้แล้วไม่มีผิด" เสิ่นเหยาหัวเราะ ก่อนจะบอกว่า

"อีกครึ่งชั่วโมง เจอกันที่ถนนหลินเจียงตะวันออก คาเฟ่หมายเลข 31"

ซูชิงเหมยวางสาย เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า

"ชิงเหมย ร่างกายเธอยังไม่หายดีเลยนะ ออกไปไม่ได้เด็ดขาด"

จางหงและโจวยวิ๋นได้ยินบทสนทนาระหว่างซูชิงเหมยกับเสิ่นเหยาเช่นกัน จึงรีบเข้าไปห้าม

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว"

ซูชิงเหมยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเย็นชาและเด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้งได้ ในเมื่อหลินโจวไม่อยู่ จางหงกับโจวยวิ๋นก็ห้ามเธอไม่อยู่เช่นกัน

"พี่หง เสี่ยวยวิ๋น อย่าบอกเขานะคะ"

กำชับทั้งสองคนเสร็จ ซูชิงเหมยก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป