ตอนที่ 98 เขาควรได้อยู่บนเวทีที่ยิ่งใหญ่กว่านี้

"หา?! พี่หลินคือเสวี่ยโจวเหรอเนี่ย?! แม่เจ้า!!"

ภายในห้องพักผู้ป่วย ผู้ช่วยตัวน้อยยกสองมือกุมหัวพลางกรีดร้องลั่น

"เบาเสียงหน่อยสิ!" จางหงรีบเอามือปิดปากเธอไว้ทันควัน

กว่าโจวยวิ๋นจะสงบสติอารมณ์ลงได้ เธอก็มองเสวี่ยโจวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าที่ยังคงตกตะลึงไม่หาย

"พี่หลิน เก่งขนาดนี้แล้วตอนแรกจะมาสมัครเป็นผู้ช่วยทำไมกันคะเนี่ย? อ๊ะ ไม่สิ ถ้าพี่ไม่มา ก็คงไม่ได้รู้จักกับพี่ชิงเหมย แล้วก็คงไม่มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายขนาดนี้สินะ... คิกคิก"

"เสี่ยวยวิ๋น!" ซูชิงเหมยตวัดสายตาดุใส่โจวยวิ๋น

"ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้วค่ะ" โจวยวิ๋นทำหน้าทะเล้น ก่อนจะพูดต่อทันที

"ถ้ารู้แต่แรกว่าพี่หลินเตรียมเพลงให้พี่ชิงเหมยไว้เยอะขนาดนี้ พวกเราจะเหนื่อยฟรีกันไปตั้งมากมายทำไมนะ"

จางหงเก็บแผ่นโน้ตเพลงที่ยื่นให้ซูชิงเหมยกลับมาเงียบ ๆ ในเมื่อมีเสวี่ยโจวอยู่ตรงนี้ เพลงพวกนี้ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

"ขอดูหน่อยสิคะว่าพี่หลินแต่งเพลงอะไรให้พี่ชิงเหมยบ้าง?" โจวยวิ๋นอยากรู้อยากเห็นจนทนไม่ไหว รีบชะโงกหน้าเข้าไปข้างซูชิงเหมยเพื่อดูแผ่นโน้ตเพลงในมือเธอ

"ว้าว เนื้อเพลงนี้ฮึกเหิมชะมัดเลยค่ะ"

ผู้ช่วยตัวน้อยเอ่ยปากชมเปาะไม่หยุด

"เพลงนี้เตรียมไว้สำหรับ 'วีรบุรุษนิรนาม' ครับ"

หลินโจวอธิบาย

"เอ๋? พี่ชิงเหมย ไหนพี่บอกว่าไม่อยากเข้าร่วมคัดเลือกเพลงธีมของ 'วีรบุรุษนิรนาม' ไงคะ?"

โจวยวิ๋นแปลกใจ ก่อนจะมองหลินโจวที มองซูชิงเหมยที แล้วหลุดหัวเราะคิกคัก

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วค่ะ สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนแต่งใช่ไหมล่ะคะ? โอ๊ย!"

ซูชิงเหมยทนความปากไวของเธอไม่ไหว เลยเอื้อมมือไปหยิกต้นขาโจวยวิ๋นจนผู้ช่วยตัวน้อยร้องโอดโอยขอชีวิตยกใหญ่

จังหวะนั้นเอง มือถือของหลินโจวก็สั่นขึ้นมา เขายกขึ้นดูก็พบว่าเป็นสายจากหลิวหยวนหยวน

เขาตบหน้าผากตัวเองฉาด จริงสิ วันนี้นัดกันไว้ว่าจะไปคุยเรื่องแผนรายการที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงนี่นา

แผนรายการ "จี๋เสี้ยนเถียวจ้าน" หลินโจวเตรียมการไว้นานแล้ว ทั้งยังจดลิขสิทธิ์ผ่านเว็บไซต์ไว้เรียบร้อยล่วงหน้า

แน่นอนว่า แผนงานก็ยังคงเป็นแค่แผนงาน หากรายการจะเปิดกล้องผลิตจริง ๆ ยังต้องให้ผู้ผลิตยื่นขอจดแจ้งรายการและรอการอนุมัติเสียก่อน ถึงจะเริ่มถ่ายทำได้

แต่การจดลิขสิทธิ์แผนงานไว้ ก็หมายความว่าหลินโจวสามารถเจรจาค่าลิขสิทธิ์กับทางสถานีโทรทัศน์ได้แล้ว

ช่วงนี้สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงกำลังจัดประกวดแผนรายการใหม่ แต่จำกัดสิทธิ์เฉพาะคนภายในเท่านั้น หลินโจวอาศัยความช่วยเหลือของหลิวหยวนหยวน ถึงได้เข้าร่วมการแข่งขันในฐานะคนนอกได้

เขาเตรียมแผนงานของ "จี๋เสี้ยนเถียวจ้าน" ซีซันแรกตอนแรกไว้พร้อมสรรพ เดิมทีตั้งใจจะเอาไปส่งให้หวังซิน ผู้อำนวยการฝ่ายรายการที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงในวันนี้

ติดตรงที่เมื่อวานซูชิงเหมยต้องเข้าโรงพยาบาล ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้หลินโจวจึงจดจ่ออยู่แต่กับเธอจนลืมเรื่องนี้ไปสนิท

หลินโจวเดินเลี่ยงออกจากห้องพักผู้ป่วยแล้วกดรับสาย ปลายสายอย่างหลิวหยวนหยวนยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย

"ผู้ช่วยหลิน อาหวังกำลังประชุมอยู่น่ะค่ะ น่าจะเสร็จสักสิบเอ็ดโมง คุณค่อยมาสายกว่านั้นหน่อยแล้วกัน พอถึงฝ่ายรายการแล้วโทรหาฉันนะคะ เดี๋ยวฉันพาเข้าไปเอง"

หลินโจวมองกลับไปที่ซูชิงเหมย อีกเดี๋ยวเธอยังต้องให้น้ำเกลือ แถมยังต้องไปส่องกล้องตรวจกระเพาะอาหารอีก เขาเป็นห่วงจนไม่กล้าทิ้งไป จึงเอ่ยขอโทษหลิวหยวนหยวนด้วยความเกรงใจ

"ขอโทษด้วยนะครับผู้ช่วยหลิว พอดีทางผมมีเรื่องด่วนนิดหน่อย จะขอนัดเวลากับผอ. หวังใหม่อีกทีได้ไหมครับ"

หลิวหยวนหยวนเข้าใจได้ในทันที "เพราะเรื่องที่คุณซูไม่สบายใช่ไหมคะ ไม่เป็นไรเลยค่ะ เข้าใจได้ เดี๋ยวฉันบอกอาหวังให้เองค่ะ!"

หลินโจวกล่าวขอโทษขอโพยหลิวหยวนหยวนอีกหลายคำ ก่อนจะวางสายไป

พอหันหลังเดินกลับเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ก็พบว่าซูชิงเหมยมายืนรออยู่ตรงประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ "ผู้ช่วยหลิวเหรอคะ?"

ที่แท้เมื่อกี้เธอได้ยินหมดแล้วนี่เอง!

หลินโจวตอบ "ผู้ช่วยหลิวของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงน่ะครับ คนที่กระตือรือร้นแล้วก็น่ารักคนนั้นไง"

"อ๋อ น่ารักสินะคะ"

ซูชิงเหมยพยักหน้ารับ เดินกลับไปนั่งลงบนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบเฉย

จางหงกับโจวยวิ๋นหันมองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างออกรส ขาดก็แค่นั่งแทะเมล็ดแตงโมดูละครเท่านั้น

หลินโจวรีบอธิบาย "ผมมีแผนรายการอยากจะคุยกับทางสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงน่ะครับ พอดีผู้ช่วยหลิวรู้จักกับผู้อำนวยการฝ่ายรายการ เธอเลยมีน้ำใจช่วยแนะนำให้"

โจวยวิ๋นประหลาดใจ "พี่หลินทำแผนรายการเป็นด้วยเหรอคะเนี่ย? จะครบเครื่องรอบด้านเกินไปแล้วมั้ง?!"

จางหงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น "หลิวหยวนหยวนเหรอ ฉันสืบมาแล้วล่ะ เธอเป็นลูกสาวของหลิวเซี่ยงอวี่ ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์และการตลาดของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง หลิวเซี่ยงอวี่กับหวังซินสนิทกันดี หลิวหยวนหยวนเลยเรียกหวังซินว่าอา"

หลินโจวพูดกับซูชิงเหมยว่า "เห็นไหมล่ะครับ"

ซูชิงเหมยถือแผ่นโน้ตเพลงไว้ในมือพลางเบะปาก "ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย"

พรืด! โจวยวิ๋นกลั้นขำไม่อยู่ พอโดนซูชิงเหมยตวัดสายตามองค้อนขวับ ก็รีบเอามือปิดปากทันควัน ดวงตากลมโตคู่นั้นกลอกไปมาอย่างมีเลศนัย

ตอนนั้นเองพยาบาลก็เดินเข้ามา ยื่นใบสั่งตรวจที่หมอออกให้แก่ซูชิงเหมย ในนั้นมีทั้งรายการตรวจเลือด ส่องกล้องกระเพาะอาหาร และการตรวจอื่น ๆ อีกสองสามอย่าง

หลินโจวเอ่ยขึ้น "ไปกันเถอะครับ พวกเราไปส่องกล้องตรวจกระเพาะอาหารกันก่อน"

ซูชิงเหมยยังคงนิ่งอยู่กับที่ "คุณต้องไปสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงไม่ใช่เหรอ"

หลินโจวตอบ "ผมคุยกับผู้ช่วยหลิวแล้วครับ ไว้วันหลังค่อยไปก็ได้"

ซูชิงเหมยมองเขา "ครั้งนี้คุณผิดนัด คราวหน้าเขาอาจจะไม่ยอมพบคุณแล้วก็ได้ คุณไปเถอะ"

หลินโจวชะงักไป ซูชิงเหมยจึงพูดต่อ

"พี่หงกับเสี่ยวยวิ๋นอยู่เป็นเพื่อนฉันได้ คุณไปเถอะ ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

หลินโจวเข้าใจทันทีว่า ซูชิงเหมยไม่อยากให้เขาพลาดโอกาส

"คุณซูครับ..."

ซูชิงเหมยเบือนหน้าหลบสายตาเขา พลางเอ่ยเสียงเบา "คุณรีบไปเถอะค่ะ... แล้วก็รีบกลับมานะ"

หลินโจวมองซูชิงเหมย ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเหมือนภรรยากำลังเอ่ยกำชับสามีก่อนออกจากบ้านอย่างนั้น จนหัวใจพลันอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง

"ครับ ผมจะรีบกลับมา พี่จาง เสี่ยวยวิ๋น รบกวนช่วยดูแลเธอด้วยนะครับ"

"พอแล้วน่าพี่หลิน ขืนพี่ยังไม่ไปอีก หนูกับพี่หงจะกลายเป็นส่วนเกินอยู่แล้วเนี่ย!"

โจวยวิ๋นยิ้มระรื่นพลางดันหลังหลินโจวออกจากห้องพักผู้ป่วย

พอลับหลังหลินโจว จางหงก็ขมวดคิ้วถามขึ้นทันที

"ชิงเหมย เธอไม่กลัวคนอื่นรู้เหรอว่าเสี่ยวหลินคือเสวี่ยโจวน่ะ?"

โจวยวิ๋นเพิ่งนึกขึ้นได้เหมือนกัน ถึงกับตบหน้าขาฉาด

"จริงด้วยสิคะ! พี่หลินเก่งขนาดนี้ พวกเราควรจะเก็บซ่อนเขาไว้ ไม่ควรปล่อยให้ออกไปเพ่นพ่านข้างนอกเลย! ถ้าเกิดมีใครมาแย่งตัวเขาไปจะทำยังไงล่ะ?"

ซูชิงเหมยนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา แม้จะสวมชุดคนไข้ แต่ก็ไม่อาจบดบังความงดงามหมดจดไร้ที่ติของเธอได้เลยแม้แต่น้อย เธอเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

"เขาไม่มีทางเป็นผู้ช่วยของฉันไปตลอดหรอกค่ะ เขาสมควรได้อยู่ในเวทีที่ยิ่งใหญ่กว่านี้"

โจวยวิ๋นยังคงกังวล "แล้วถ้าพี่หลินไปแล้วไม่ยอมกลับมาอีกล่ะคะ?"

ซูชิงเหมยไม่ได้ตอบอะไร เธอนึกถึงคำตอบของหลินโจวเมื่อคืนก่อน ตอนที่เธอถามเขาว่าความรู้สึกของการชอบใครสักคนมันเป็นอย่างไร

"บางคนยอมทุ่มเทให้คนที่ชอบโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น บางคนอยากควบคุมอีกฝ่ายให้อยู่หมัด บางคนแค่ได้มองอยู่ห่าง ๆ ก็พอใจแล้ว และบางคนก็มีเหตุผลเอามาก ๆ"

ซูชิงเหมยมองแสงแดดสดใสนอกหน้าต่าง ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มอ่อนโยน

"ฉันคงจะเป็น... แบบแรกมั้งคะ"

บางทีพอคนอื่นรู้ว่าหลินโจวคือเสวี่ยโจวแล้ว เขาอาจจะจากไปจริง ๆ ก็ได้

แต่นั่นก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ไม่อยากให้เขาต้องทิ้งความสามารถของตัวเองไปเปล่า ๆ

ซูชิงเหมยหันไปบอกจางหง "พี่หง พี่รู้จักกับรองผู้อำนวยการสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงไม่ใช่เหรอคะ ช่วยเอ่ยปากฝากฝังเขาหน่อยได้ไหมคะ"

จางหงท้วง "บุญคุณแบบนี้ใช้ครั้งหนึ่งก็หมดไปครั้งหนึ่งนะ เธอแน่ใจแล้วเหรอ"

ซูชิงเหมยพยักหน้า

จางหงพูดอย่างจนใจ "ก็ได้"

"พี่หง อย่าบอกเขานะคะ ฉันได้ยินมาว่าพวกผู้ชายศักดิ์ศรีสูงกันทุกคน"

ซูชิงเหมยเอ่ยสำทับ

จางหงถอนหายใจ ได้แต่พยักหน้ารับคำ

โจวยวิ๋นถึงกับตาค้าง "คุณพระช่วย! ที่แท้พี่ชิงเหมยเป็นแฟนสาวสายแม่ศรีเรือนแสนดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!"