ตอนที่ 97 ห้องพักผู้ป่วยอันอบอุ่น

วันรุ่งขึ้น

ซูชิงเหมยลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย แสงแดดนอกหน้าต่างสว่างจ้าแล้ว

พอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ถึงได้รู้ว่าเลยสิบโมงเช้าไปแล้ว

เธอหลับสนิทและสบายตัวมาก นับตั้งแต่เดบิวต์มาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนอนตื่นสายได้ขนาดนี้ เมื่อก่อนต้องวุ่นกับการวิ่งรอกทำงานไม่ก็ซ้อมร้องเพลงทุกวัน ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ตื่นสายเกินแปดโมง

เธอหันมองไปด้านข้างตามความเคยชิน โซฟาเบดข้างเตียงผู้ป่วยถูกพับเก็บเป็นโซฟายาวเรียบร้อยแล้ว แต่คนที่อยู่เคียงข้างเธอเมื่อคืนกลับไม่อยู่ตรงนั้น

"หลินโจว?"

ซูชิงเหมยใจหายวาบ รีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันที

"ตื่นแล้วเหรอครับ"

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากด้านข้าง หลินโจวเดินเข้ามาข้างเตียงพลางถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"หิวหรือยังครับ เมื่อเช้าโจวยวิ๋นซื้อโจ๊กข้าวฟ่างมาให้คุณ ตอนนี้เย็นหมดแล้ว เดี๋ยวผมเอาไปอุ่นให้นะ"

พอเห็นว่าหลินโจวยังไม่ได้ไปไหน ซูชิงเหมยก็โล่งอกแล้วพยักหน้ารับ

ห้องพักนี้เป็นห้องเดี่ยวระดับวีไอพี มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันทั้งตู้เย็นและไมโครเวฟ หลินโจวเอาโจ๊กข้าวฟ่างเข้าไมโครเวฟ แล้วรินน้ำร้อนใส่ชามอีกใบ นำไข่ต้มที่เย็นชืดลงไปแช่ให้อุ่น

จากนั้นเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป ไม่นานก็ยกกะละมังใส่น้ำอุ่นกับผ้าขนหนูออกมา

เขาเดินมาข้างเตียงของซูชิงเหมย วางกะละมังลงบนโต๊ะข้างเตียง บิดผ้าขนหนูอุ่นๆ แล้วยื่นให้เธอ

"ล้างหน้าก่อนสิครับ"

ซูชิงเหมยมองชายหนุ่มตรงหน้าตาค้าง แสงแดดสาดกระทบใบหน้าคมคายได้รูป เขาไม่ได้ดูอ่อนเยาว์และไม่ใช่พิมพ์นิยมแบบหนุ่มดอกไม้ แต่กลับมองแล้วสบายตา ชวนให้อุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

"อื้อ"

พวงแก้มของซูชิงเหมยพลันร้อนผ่าว เธอตอบรับเสียงเบาแล้วรับผ้าขนหนูอุ่นๆ มาเช็ดหน้าเช็ดตา

พอล้างหน้าเสร็จ หลินโจวก็หยิบแก้วน้ำกับแปรงสีฟันมาให้อีก

"ฉัน... ฉันเข้าไปแปรงฟันข้างในดีกว่าค่ะ"

ซูชิงเหมยก้าวลงจากเตียงผู้ป่วย แล้วรีบสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปทันที

"เธอเป็นอะไรของเธอนะ"

หลินโจวเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของเธอก็อดแปลกใจไม่ได้

ในห้องน้ำ ซูชิงเหมยยังไม่ได้ลงมือแปรงฟันทันที ได้แต่มองดูใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของตัวเองในกระจกพลางเหม่อไปชั่วขณะ

ครู่ใหญ่กว่าเธอจะแปรงฟันเสร็จแล้วเดินออกมา หลินโจวจัดแจงวางโจ๊กข้าวฟ่างกับไข่ต้มไว้บนโต๊ะแล้ว เปลือกไข่ก็ปอกใส่ถ้วยไว้อย่างเรียบร้อย

"หมอบอกว่าช่วงสองสามวันนี้คุณต้องกินอาหารรสอ่อนๆ ไปก่อน ทนกินแบบนี้ไปสักพักนะ พอออกจากโรงพยาบาลกลับถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวผมจะทำของอร่อยๆ ให้กิน"

ซูชิงเหมยนั่งลงหน้าโต๊ะ เธอส่งเสียงอือออรับคำ แต่ยังไม่ได้หยิบตะเกียบขึ้นมา

"เป็นอะไรไปครับ ตื่นเช้ามาก็เอาแต่นั่งเหม่อ"

หลินโจวก้มมองเธอพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"คุณทำแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กเลย"

ซูชิงเหมยเอ่ยเสียงเบา

หลินโจวยิ้มขำ "คุณก็เป็นเด็กจริงๆ นี่นา"

ซูชิงเหมยตวัดสายตาค้อนขวับทันควัน ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำกับริมฝีปากที่ยู่เข้าหากันดูดุแบบเด็กๆ น่าเอ็นดู

"มีแรงโกรธได้แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย รีบกินข้าวเถอะครับ"

หลินโจวหัวเราะร่า ไม่ได้เกรงกลัวสายตาดุนั้นเลยสักนิด

ซูชิงเหมยเบ้ปาก ก้มหน้าก้มตากินอาหาร พอกินไปได้สักพัก เธอก็แอบยิ้มออกมาคนเดียว

แต่พอสังเกตเห็นว่าหมอนั่นกำลังจ้องมองเธออยู่ ซูชิงเหมยก็รีบเม้มปากแน่น ไม่ยอมให้เขาเห็นว่าเธอกำลังยิ้ม

ติดที่ว่าตอนกินข้าวนั้น หลินโจวเอาแต่จ้องมองเธอไม่ละสายตา ซูชิงเหมยทนสายตาของเขาไม่ไหว จึงยกชามขึ้นมาบังหน้าไว้แล้วซดโจ๊กดังซู้ดซ้าด

"ช้าๆ หน่อยสิครับ ไข่ยังไม่ได้กินเลยนะ"

"รู้แล้วน่า"

พอซูชิงเหมยกินเสร็จ หลินโจวก็เดินไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะน้ำชาข้างๆ มายื่นให้เธอ

"นี่เป็นเพลงที่คุณจะใช้ส่งเข้าประกวดเพลงธีม 'วีรบุรุษไร้นาม' ลองดูสิครับ"

ซูชิงเหมยพลันเข้าใจ ที่ตอนตื่นมาไม่เห็นหลินโจว ก็เพราะเขากำลังนั่งเขียนโน้ตเพลงอยู่นี่เอง

เธอรับกระดาษเอสี่ที่มีเนื้อร้องและทำนองเพลงมาถือไว้ แล้วอ่านชื่อเพลงออกมาเบาๆ

"'ผู้กล้าเดียวดาย'?"

ซูชิงเหมยกำลังจะก้มอ่านอย่างละเอียด แต่กระดาษเนื้อเพลงในมือกลับถูกหลินโจวดึงกลับไปเสียก่อน เธอเงยหน้ามองหลินโจวอย่างงุนงง พลางกะพริบตากลมโตปริบๆ ดูราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังสับสน

"ทำอะไรเนี่ย"

หลินโจวพูดกับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง "คุณต้องสัญญากับผมก่อนว่าจะไม่หักโหมซ้อมร้องเพลงจนไม่ห่วงสุขภาพตัวเอง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปต้องฟังที่ผมจัดแจงทุกอย่าง ถึงเวลานอนต้องนอน ถึงเวลากินยาต้องกินยา ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ยอมให้เพลงนี้กับคุณ"

ซูชิงเหมยชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "เพลงนี้ยากมากเหรอ"

หลินโจวยิ้ม "คุณซูฉลาดจริงๆ ครับ"

ซูชิงเหมยยื่นมือไปทางหลินโจว "เอามาให้ฉันดูก่อนสิ"

หลินโจวส่ายหน้า "คุณต้องสัญญากับผมก่อนครับ"

ทันใดนั้นซูชิงเหมยก็กุมท้องน้อย สีหน้าดูเจ็บปวดขึ้นมาทันที

หลินโจวตกใจ รีบย่อตัวลงไปดู "ปวดกระเพาะอีกแล้วเหรอครับ"

ปรากฏว่าเนื้อร้องและทำนองเพลงในมือกลับถูกซูชิงเหมยฉวยโอกาสคว้าไปเสียแล้ว

หลินโจวอึ้งงัน มองซูชิงเหมยที่ส่งยิ้มอย่างได้ใจหลังแผนการสำเร็จอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

คุณไม่ใช่เทพธิดาผู้เย็นชาหรอกเหรอ

ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย

"ฮึ" ซูชิงเหมยส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างภูมิใจ เธอย่นจมูกใส่หลินโจว ก่อนจะก้มหน้าอ่านเนื้อร้องและทำนองเพลงอย่างอดใจไม่ไหว

หลินโจวหมดปัญญา ทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย จึงพูดขึ้นข้างๆ ว่า

"ตรงนี้ผมยังมีอีกสามเพลง ทั้งหมดเป็นเพลงที่เหมาะกับผู้หญิงร้อง เดี๋ยวคุณลองดูนะ แล้วเลือกมาสักเพลงไปร้องในรายการ 'หว่อซื่อเกอโส่ว' รอบหน้า ครั้งนี้พวกเราต้องทวงชัยชนะกลับมาให้ได้"

ซูชิงเหมยส่งเสียงตอบรับคำหนึ่ง สมาธิก็จมดิ่งลงไปกับแผ่นโน้ตเพลงในมือแล้ว เธอฮัมเพลงเบาๆ ออกมาเป็นระยะ คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น แล้วก็ฮัมเพลงต่อไป

เริ่มซ้อมร้องเพลงเข้าให้แล้ว

หลินโจวรู้ดีว่าเวลาที่ซูชิงเหมยซ้อมร้องเพลงนั้นแทบจะตัดขาดจากโลกภายนอก จึงไม่รบกวนเธออีก เขานั่งลงข้างๆ แล้วเขียนเนื้อร้องและทำนองของเพลง "หลังจากนั้น" ต่อ

เพลง "ในที่สุดก็ได้พบเธอ" กับ "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" เขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ส่วนบทซีรีส์ "ล่าปริศนาราตรีขาว" ที่เข้าคู่กับเพลงหลังนั้นเป็นงานค่อนข้างหนัก หลินโจวจึงยังไม่มีเวลาเขียนออกมาในตอนนี้

เรื่องนี้ไม่รีบร้อน เอาเพลงประกอบธีม "วีรบุรุษนิรนาม" กับรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เทปถัดไปให้เรียบร้อยก่อน

แสงแดดยามสิบโมงเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้ ภายในห้องพักผู้ป่วย คนหนึ่งกำลังซ้อมร้องเพลง อีกคนกำลังแต่งเพลง ช่างสงบสุขและอบอุ่นหัวใจ

ความเงียบสงบนี้ถูกทำลายลงในไม่ช้า ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดออก จางหงกับโจวยวิ๋นเดินเข้ามา พอเห็นว่าซูชิงเหมยลุกขึ้นมาแล้ว โจวยวิ๋นก็วิ่งเข้ามากอดเธอไว้

"พี่ชิงเหมยดีขึ้นหรือยังคะ กินข้าวหรือยัง ล้างหน้าหรือยัง เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ"

แล้วเธอก็ถูกจางหงตีเข้าให้ทีหนึ่ง จางหงหยิบแผ่นโน้ตเพลงหลายแผ่นออกมาจากกระเป๋า

"ชิงเหมย บริษัทหาเพลงมาให้เธอหลายเพลง เอาไว้ใช้ใน 'หว่อซื่อเกอโส่ว' รอบหน้า เธอลองดูสิ"

จากนั้นก็เห็นโน้ตเพลงในมือของซูชิงเหมย จึงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ "นี่อะไรน่ะ"

ซูชิงเหมยเงยหน้าขึ้น บุ้ยปากไปทางหลินโจว "เขาให้ฉันมาน่ะ"

จางหงหันไปมองหลินโจว แล้วเห็นโน้ตเพลงทั้งสามแผ่นบนโต๊ะของเขา ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที

"พวกเธอสองคนเปิดอกคุยกันแล้วเหรอ"

ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้จัดการส่วนตัวที่โลดแล่นอยู่ในวงการมานาน ย่อมเดาตัวตนของหลินโจวออกตั้งนานแล้ว

หลินโจวพูดอย่างเกรงใจ "ขอโทษด้วยครับพี่จาง ก่อนหน้านี้ที่ปิดบังพวกคุณไว้ ก็เพราะกลัวว่าพวกคุณจะไม่พอใจ"

จางหงยิ้ม "เสี่ยวหลินพูดอะไรอย่างนั้น เธอคงกลัวแค่ชิงเหมยจะไม่พอใจมากกว่ามั้ง"

"..." หลินโจวมองซูชิงเหมยที่ก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

"เปิดอกอะไรกันคะ ไม่พอใจอะไรกันเหรอ พวกพี่กำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่เนี่ย!"

มีเพียงโจวยวิ๋นคนเดียวที่ยังตามสถานการณ์ไม่ทัน ผู้ช่วยสาวตัวน้อยผู้น่าสงสารยืนทำหน้าเหวอไปหมด