ตอนที่ 96 บล็อกอดีตภรรยา

หลินโจวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนอยู่ที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงก่อนหน้านี้ เสิ่นเหยาอุตส่าห์มาดักพบเขา แถมยังบอกว่าขอนัดเจอที่โรงแรมอะไรสักแห่งคืนนี้

พอซูชิงเหมยล้มป่วยลง ด้วยความร้อนใจ เขาก็เลยลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

หลินโจวจึงกดตัดสายของเสิ่นเหยาทิ้งไป

กว่าซูชิงเหมยจะหลับลงได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เสียงโทรศัพท์นี้เกือบปลุกเธอตื่นแล้ว ถ้าไม่รีบตัดสายทิ้งแล้วจะให้เขารับสายหรืออย่างไร

เขาถือโอกาสปรับโทรศัพท์มือถือเป็นโหมดเงียบไปด้วย

เมื่อมองดูซูชิงเหมย ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียวอยู่บ้าง ที่หางตามีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ แต่สีหน้ากลับดูสงบมาก คงหลับสบายดีแล้ว

หลินโจวลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาค่อย ๆ ย่องออกจากข้างเตียงคนไข้ของซูชิงเหมย แล้วกลับมาที่เตียงโซฟาของตัวเอง

พอนอนลงไปได้ไม่ทันไร โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกรอบ และยังคงเป็นเสิ่นเหยาที่โทรมา

หลินโจวกดตัดสายอีกครั้ง

ชั่วครู่ต่อมา เสิ่นเหยาก็ส่งข้อความวีแชตมา:

"หลินโจว เรานัดกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมนายถึงเบี้ยวนัดฉันล่ะ?!"

หลินโจวพิมพ์ตอบกลับไปว่า "คุณเสิ่น คุณนัดผมก็จริง แต่ผมไม่ได้ตอบตกลง ผมยังมีงานต้องทำ ลาก่อนครับ"

เสิ่นเหยายังไม่ยอมแพ้ ส่งข้อความมาอีก คราวนี้ดูอ่อนลงมาก:

"หลินโจว ฉันขอโทษ ฉันอยากเจอนายจริง ๆ นะ ฉันมีเรื่องสำคัญมากอยากจะคุยกับนาย นายอยู่ที่ไหนเหรอ ให้ฉันไปหาไหม"

หลินโจวพิมพ์ถามไปว่า "คุณเสิ่น คุณมีธุระอะไรกันแน่ คุยในวีแชตนี้เถอะครับ"

เสิ่นเหยาตอบว่า "แต่ฉันอยากเจอนายสักครั้งนี่นา หลินโจว เราเป็นสามีภรรยากันมาตั้งหลายปี นายคงไม่ใจร้ายขนาดนี้ใช่ไหม"

หลินโจวเตือนความจำ "คุณเสิ่น เราแต่งงานกันแค่สองปีเท่านั้น อีกอย่างคุณเป็นฝ่ายขอหย่าเอง ตอนนี้ก็หย่ากันสมใจแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องติดต่อกันอีกไม่ใช่เหรอครับ"

เสิ่นเหยารีบตอบกลับมาทันควันด้วยน้ำเสียงเว้าวอน "หย่ากันแล้วเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรือไง"

หลินโจว: "คุณเสิ่น เป็นคุณเองไม่ใช่เหรอที่บอกไม่ให้ผมไปตามตอแยคุณอีก ตอนนี้ผมมีงานต้องทำจริง ๆ ครับ"

"งานเหรอ แค่เป็นผู้ช่วยให้ซูชิงเหมยไม่ใช่หรือไง นายคงไม่ได้เห็นว่าเธอสวยแล้วเกิดมีใจขึ้นมาหรอกนะ ฉันจะบอกอะไรให้นะหลินโจว ผู้หญิงในวงการบันเทิงไม่มีใครใสสะอาดสักคนหรอก นายอย่าไปมองว่าซูชิงเหมยวางท่าหยิ่งยโส เบื้องหลังเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ!"

เสิ่นเหยาถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเริ่มสติแตกและหลุดพูดจาไม่คิดออกมา

สีหน้าของหลินโจวพลันเย็นชาขึ้นมาทันที เขารีบพิมพ์ตอบไปว่า

"เสิ่นเหยา ระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว"

จากนั้นก็บล็อกทั้งวีแชตและเบอร์โทรศัพท์ของเสิ่นเหยาทันที!

จะว่าเขา เขายังพอทนได้ แต่มาพูดจาให้ร้ายซูชิงเหมยแบบนี้ เขายอมรับไม่ได้เด็ดขาด!

เมื่อหันไปมองเตียงคนไข้ เห็นว่าซูชิงเหมยไม่ได้ถูกรบกวนจนตื่น เขาจึงทอดตัวลงนอน ตรงหน้าพลันปรากฏข้อความเรียงเป็นแถวขึ้นมา:

ความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำจากโลกของบทซีรีส์ "ล่าปริศนาราตรีขาว" 100% การคัดลอกความทรงจำเสร็จสมบูรณ์

ความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำจากโลกของเพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" 100% การคัดลอกความทรงจำเสร็จสมบูรณ์

ความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำจากโลกของเพลง "หลังจากนั้น" 100% การคัดลอกความทรงจำเสร็จสมบูรณ์

ความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำจากโลกของเพลง "ในที่สุดก็ได้พบเธอ" 100% การคัดลอกความทรงจำเสร็จสมบูรณ์

ความคืบหน้าความทรงจำจากโลกของรายการวาไรตี้ "ความรักของเหล่าลูกสาว" 1%...

ความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำจากโลกของเพลง "กาลเวลา" 1%...

รายละเอียดทั้งหมดของบทซีรีส์หนึ่งเรื่องและบทเพลงอีกสามเพลงต่างสลักลึกเข้าไปในห้วงสมองของหลินโจว

วันนี้เรียกได้ว่าเป็นวันที่ความคืบหน้าของความทรงจำพุ่งกระฉูดจนแทบระเบิดจริง ๆ

ตั้งแต่ตอนกลางวันที่อุ้มซูชิงเหมยที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง ช่วงบ่ายที่กุมมือสร้างความอบอุ่นให้เธอในห้องพักผู้ป่วย จนกระทั่งเมื่อครู่ที่กล่อมเธอเข้านอน

ความคืบหน้าของความทรงจำจึงเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็ปลดล็อกสี่รายการรวดได้ภายในวันเดียว

อันที่จริง ระดับความใกล้ชิดระหว่างเขากับซูชิงเหมยในวันนี้ ยังเทียบไม่ได้กับตอนช่วยเธอทำ "แบบฝึกหัดกดจุด" ในวันปกติเสียด้วยซ้ำ

แต่ช่วงเวลาที่ความคืบหน้าของความทรงจำเพิ่มขึ้นเร็วที่สุดในวันนี้ ไม่ใช่ตอนที่เขาอุ้มซูชิงเหมย หรือตอนนวดให้เธอ หากแต่เป็นตอนที่กุมมือสร้างความอบอุ่นให้เธอต่างหาก

พอนึกย้อนดูตอนนี้แล้ว ทุกครั้งที่ใกล้ชิดกับซูชิงเหมยก่อนหน้านี้ ซูชิงเหมยล้วนตกเป็นฝ่ายตั้งรับไม่มากก็น้อย

แต่ตอนที่ "สร้างความอบอุ่นให้มือ" ซูชิงเหมยกลับไม่มีท่าทีหลบเลี่ยงหรือเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังเป็นฝ่ายส่งสัญญาณให้หลินโจวกุมมือเธอเองด้วยซ้ำ

สรุปแล้ว การตัดสินของสูตรโกงไร้ยางอายนี้ไม่ได้ดูแค่องศาความใกล้ชิดทางกาย แต่ยังต้องดู...ระยะห่างของหัวใจด้วยงั้นเหรอ?

หลินโจวลืมตาโพลง มองเพดานห้อง พลันสะดุ้งตื่นจากภวังค์

ตกลงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอ ยังเป็นแค่เจ้านายกับลูกจ้างธรรมดาอยู่จริงหรือเปล่า?

......

โรงแรมฮิลตัน ห้อง 1013

เฉินเจวี๋ยเดินเข้ามาในห้อง กวาดตามองการตกแต่งสุดแสนโรแมนติก รวมถึงเสิ่นเหยาที่นอนเอกเขนกถือขวดเหล้าหมดสภาพอยู่บนเตียง เธออดขมวดคิ้วไม่ได้ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปแย่งขวดเหล้ามาจากมืออีกฝ่าย

"เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย?!"

พวงแก้มของเสิ่นเหยาแดงก่ำ พลางหัวเราะคิกคัก

"พี่เฉินมาแล้วเหรอคะ? มาสิ มาดื่มด้วยกัน!"

"พอได้แล้ว!" เฉินเจวี๋ยตวาดเสียงเข้ม เอ่ยดุ

"เสิ่นเหยา ต่อให้เธอเมาจนตาย หลินโจวก็ไม่สนใจหรอก!"

เสิ่นเหยาเบิกตากว้างทันที เธอผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างแรง "พี่พูดว่าอะไรนะ?! เขาเป็นสามีฉันนะ ทำไมเขาจะไม่สนใจฉัน?!"

หน้าอกของเฉินเจวี๋ยกระเพื่อมไหว เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วประคองเสิ่นเหยาให้นั่งลง "เธอใจเย็น ๆ ก่อน ฟังฉันพูดนะ..."

พอเสิ่นเหยาสงบลงได้บ้าง เฉินเจวี๋ยก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมเอ่ยปากในที่สุด

"วันนี้ตอนซูชิงเหมยอัดรายการ 'หว่อซื่อเกอโส่ว' ร่างกายเกิดมีปัญหาขึ้นมา ก็เลยถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลทันที"

เสิ่นเหยาแค่นยิ้ม "เธอดังขนาดนั้น งานชุกขนาดนั้น ร่างกายจะรับไม่ไหวก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอคะ?"

เฉินเจวี๋ยมองเสิ่นเหยา "เธอรู้ไหมว่าซูชิงเหมยไปโรงพยาบาลยังไง?"

เสิ่นเหยามองเฉินเจวี๋ยอย่างไม่เข้าใจ "หมายความว่ายังไงคะ?"

เฉินเจวี๋ยถอนหายใจ "พอซูชิงเหมยลงจากเวทีก็แทบจะเป็นลม เป็นหลินโจวที่...อุ้มเธอขึ้นรถไป"

"หลินโจวเนี่ยนะ? อุ้มซูชิงเหมย?!"

เสิ่นเหยาชะงักค้าง อ้าปากตาค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"เป็นไปไม่ได้! ซูชิงเหมยหยิ่งจะตาย ดาราชายกับบอสใหญ่ตั้งกี่คนยังแตะปลายนิ้วเธอไม่ได้สักนิด แล้วเธอจะยอมให้หลินโจวอุ้มได้ยังไง? แถมยังต่อหน้าคนตั้งเยอะแยะขนาดนั้นด้วย!"

เฉินเจวี๋ยมองท่าทางแทบคลั่งของเสิ่นเหยาแล้วเอ่ยอย่างจนใจ "ก็เพราะตอนนั้นมีคนเห็นเยอะน่ะสิ ฉันถึงได้รู้เรื่องเร็วขนาดนี้"

"..."

เสิ่นเหยาเงียบกริบไปถนัดตา

ก่อนจะก้มหน้าพึมพำกับตัวเอง "เขาบอกว่ายังทำงานอยู่ หรือว่า...ตอนนี้เขากำลังอยู่เฝ้าซูชิงเหมย? จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? ดึกขนาดนี้แล้วนะ เป็นไปได้ยังไงกัน?!"

เฉินเจวี๋ยพูดขึ้น "เสิ่นเหยา นี่เป็นโอกาสนะ เราจ้างกองทัพเน็ตไปปล่อยข่าวลือเรื่องชู้สาวของซูชิงเหมยบนเน็ตได้"

"ไม่!"

เสิ่นเหยาเงยหน้าขึ้นขวับ ขอบตาแดงก่ำ "หลินโจวกับซูชิงเหมยไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!!"

"เขาเพิ่งทิ้งฉันไป ไม่มีทางหาคนที่ดีกว่าฉันได้เร็วขนาดนี้หรอก! ไม่มีทาง!"

เฉินเจวี๋ยขมวดคิ้ว "เสิ่นเหยา! ความสัมพันธ์ระหว่างหลินโจวกับซูชิงเหมยไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงยอมแต่งเพลงให้ซูชิงเหมย แล้วยัง...ปฏิเสธเธออย่างเด็ดขาดขนาดนั้นล่ะ?"

เสิ่นเหยาส่ายหน้า "ไม่ ไม่มีทาง หลินโจวเป็นสามีของฉัน เขาแค่กำลังประชดเท่านั้น ฉันต้องทำให้เขากลับมาหาฉันให้ได้ ต้องทำให้เขาแต่งเพลงให้ฉันแค่คนเดียว ฉันมีวิธี!"

"เธอมีวิธีอะไร?"

เสิ่นเหยาค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ลงได้ ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็น

"ฉันจะไปคุยกับซูชิงเหมย ฉันจะบอกเธอว่าหลินโจวคืออดีตสามีของฉัน! ซูชิงเหมยหยิ่งยโสขนาดนั้น จะยอมรับผู้ชายที่เคยแต่งงานแล้วได้ยังไงกัน?"