ตอนที่ 95 ทำไมถึงไม่กล้าเข้าโรงพยาบาล

โรงแรมฮิลตัน ห้อง 1013

ห้องนี้ตกแต่งในธีมคู่รัก ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปจะเห็นกลีบกุหลาบโรยอยู่บนพรมแดง ใต้แสงไฟสลัวชวนฝันมีไวน์แดงหนึ่งขวดกับแก้วทรงสูงสองใบวางอยู่บนตู้เก็บไวน์

ลึกเข้าไปด้านในมีเตียงหลังใหญ่รูปหัวใจ และมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนนั้น

เธอสวมชุดนอนผ้าลูกไม้ซีทรู เผยให้เห็นสัดส่วนทรวดทรงวับ ๆ แวม ๆ เรียวขายาวขาวเนียนโผล่พ้นชายกระโปรงออกมาเกินครึ่ง ท่าทางที่เอนกายนอนตะแคงอยู่บนเตียงดูเซ็กซี่เย้ายวนจนใครเห็นเป็นต้องหลงใหล

แต่น่าเสียดาย หญิงสาวแสนสวยที่แต่งตัวมาอย่างพิถีพิถันขนาดนี้ กลับต้องนอนรออยู่ตามลำพังในห้องที่ว่างเปล่า

คนที่เธอกำลังรอยังไม่ยอมมาเสียที

"ทำไมหลินโจวถึงยังไม่มาอีกนะ"

สีหน้าของเสิ่นเหยาดูไม่สู้ดีนัก หลังอัดรายการที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงเสร็จ เธอก็รีบตรงมาที่โรงแรมฮิลตันตามที่นัดกับหลินโจวไว้ และเข้ามารอในห้องพักธีมคู่รักที่จองไว้ล่วงหน้า

เฉินเจวี๋ยเองก็ประสานงานกับทางโรงแรมไว้ก่อน ให้พนักงานช่วยจัดห้องนี้ให้โรแมนติกเป็นพิเศษ

เสิ่นเหยาเองก็รีบอาบน้ำแต่งตัว สวมชุดนอนเซ็กซี่ที่เลือกสรรมาอย่างดี ทั้งยังเตรียมไวน์แดงราคาแพงเอาไว้พร้อมสรรพ

แค่รอให้หลินโจวมาถึง เธอก็จะใช้เสน่ห์อันอ่อนหวานมัดใจเขาอีกครั้ง

ขอแค่หลินโจวยอมช่วยเธอชิงเพลงประกอบ "วีรบุรุษนิรนาม" และยอมแต่งเพลงให้เธอแต่เพียงผู้เดียวหลังจากนี้

เธอก็พร้อมจะกลับไปจดทะเบียนสมรสกับหลินโจว ยอมเป็นภรรยาที่แสนดีและเพียบพร้อมให้เขา

แม้เสิ่นเหยาจะรักสบายและทะเยอทะยาน แต่เพราะได้รับการอบรมจากครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงทำงานบ้านเก่งมาก โดยเฉพาะฝีมือทำอาหารที่เทียบชั้นเชฟโรงแรมได้สบาย

ตอนแต่งงานกับหลินโจวใหม่ ๆ เธอแทบจะเป็นคนเข้าครัวทำอาหารทุกวัน ช่วงเวลานั้นทั้งสองคนหวานชื่นกลมเกลียวจนมดแทบขึ้น

แต่หลังจากนั้นเสิ่นเหยาก็ทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับหน้าที่การงาน ค่อย ๆ ละเลยครอบครัว จนไม่ได้ทำอาหารให้หลินโจวกินอีกเลย

แต่ตอนนี้ หากได้คืนดีและแต่งงานกับหลินโจวใหม่อีกครั้ง เธอก็ยินดีจะกลับไปเป็นภรรยาที่แสนดีและเพียบพร้อมคนเดิม

เบื้องหน้าคือนักแสดงแถวหน้าชื่อเสียงโด่งดัง เบื้องหลังคือภรรยาตัวน้อยผู้น่ารักของนักแต่งเพลงมือทอง

คู่สร้างคู่สมแบบนี้ จะไม่กลายเป็นเรื่องที่คนในวงการบันเทิงพากันชื่นชมได้อย่างไร

ไม่แน่ว่ากระแสความนิยมของเธออาจจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นด้วยซ้ำ

เสิ่นเหยาวาดฝันไปไกลถึงขนาดนั้น

แต่ความเป็นจริงกลับสาดน้ำเย็นเฉียบรดใส่เธอเข้าอย่างจัง

ตั้งแต่สี่ทุ่มจนล่วงเลยถึงเที่ยงคืน หลินโจวก็ยังไม่โผล่มาแม้แต่เงา

เสิ่นเหยาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลพลางนวดขาตัวเอง โพสท่าเซ็กซี่อยู่บนเตียงนานเกินไปจนขาชาไปหมด

เฉินเจวี๋ยส่งข้อความวีแชตมาถาม "เสิ่นเหยา คุยกับหลินโจวเป็นยังไงบ้าง"

เสิ่นเหยาตอบกลับไปด้วยสีหน้ามืดมน "เขาไม่ได้มา"

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา "เดี๋ยวฉันลองไปติดต่อคนแต่งเพลงคนอื่นดูแล้วกัน"

เสิ่นเหยาวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น

เขาไม่มาจริง ๆ หรือเนี่ย

ทำไมกัน

เมื่อก่อนเขารักฉันขนาดนั้น ตามใจฉันถึงเพียงนั้น จู่ ๆ จะหมดความรู้สึกกับฉันไปดื้อ ๆ ได้ยังไง

ฉันไม่เชื่อหรอก!

……

ภายในห้องพักผู้ป่วย

หลินโจวกางโซฟาเบดข้างเตียงผู้ป่วยออก หยิบผ้านวมจากตู้มาล้มตัวลงนอน แล้วเอ่ยกับซูชิงเหมยบนเตียงคนไข้ว่า

"นอนเถอะครับ"

เมื่อครู่น้ำเกลือและยาฉีดทั้งสามขวดของซูชิงเหมยเพิ่งหมดไป แต่เพื่อความสะดวกในการให้ยาต่อเนื่องช่วงสองสามวันนี้ หลังมือของเธอจึงยังคงคาเข็มให้น้ำเกลือเอาไว้

ซูชิงเหมยไม่ชินเอาเสียเลย เธอคอยเอามือไปลูบไปแตะเข็มที่หลังมืออยู่เรื่อย ๆ

"ระวังหน่อยครับ อย่าให้หัวเข็มเบี้ยว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องเจาะใหม่อีกนะ"

เตียงของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก หลินโจวจึงเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้เพื่อห้าม

ซูชิงเหมยเม้มริมฝีปาก ก้มมองเข็มบนหลังมือด้วยความรู้สึกอัดอั้นขัดใจเล็กน้อย

"มันไม่สบายตัวจริง ๆ นี่คะ"

หลินโจวยิ้ม "ทำไมทำตัวเหมือนเด็กเลย รีบนอนได้แล้วครับ"

เขาเอื้อมมือไปปิดไฟ ห้องพักผู้ป่วยจึงตกอยู่ในความมืดสลัว

ครู่ต่อมา เสียงของซูชิงเหมยก็ดังขึ้น

"คุณหลับหรือยังคะ"

หลินโจวตอบอย่างอ่อนใจ "คุณยังไม่นอนเลย ผมจะหลับลงได้ยังไงล่ะครับ"

"คุณคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิคะ" คงเพราะเป็นครั้งแรกที่ต้องนอนค้างในห้องพักคนไข้ ซูชิงเหมยจึงรู้สึกไม่ค่อยคุ้นเคยนัก

"ได้ครับ จะคุยเรื่องอะไรกันดีล่ะ" หลินโจวตอบรับ

"คุณอยากรู้ไหมคะว่า..."

ซูชิงเหมยชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือและแผ่วเบา

"ทำไมฉันถึงไม่กล้าเข้าโรงพยาบาล"

หลินโจวชะงักไป เขารีบพลิกตัวหันไปมองร่างบอบบางบนเตียงคนไข้ข้างๆ ทันที

ซูชิงเหมยเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ฉันโตมากับคุณย่าค่ะ ก่อนอายุเจ็ดขวบ ฉันเคยเจอพ่อกับแม่แค่สองครั้ง ครั้งหนึ่งตอนที่คุณย่าย้ายบ้าน อีกครั้งก็คือ... งานศพของคุณย่า"

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่หลินโจวรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงสะอื้นปนอยู่ในน้ำเสียงของซูชิงเหมย

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินโจวได้เห็นซูชิงเหมยร้องไห้

หรือว่าเขาจะคิดไปเองจริงๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ซูชิงเหมยก็เล่าต่อ

"คุณปู่เสียไปตั้งแต่ก่อนฉันเกิด ส่วนพ่อแม่ก็ไปทำงานต่างถิ่น คุณย่าเลี้ยงฉันมาคนเดียว ลำบากมากเลยค่ะ

ตอนเด็กๆ ฉันซนมาก เป็นตัวแสบที่ใครๆ ในละแวกนั้นต่างก็รู้จัก แต่ไม่ว่าฉันจะทำผิดอะไร คุณย่าก็ไม่เคยโกรธเลยสักครั้ง

มีอยู่วันหนึ่ง ฉันเห็นเด็กข้างบ้านติดกิ๊บสวยๆ เลยเซ้าซี้จะให้คุณย่าซื้อให้ แต่ตอนนั้นมันดึกมากแล้ว

แต่เพื่อฉัน คุณย่าก็ยังยอมออกไปตระเวนหาร้านขายกิ๊บติดผม

หลังจากนั้น พอฉันได้เจอคุณย่าอีกครั้ง ท่านก็นอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาลแล้วค่ะ

บนตัวคุณย่ามีเลือดเต็มไปหมด ทั้งหลังมือ จมูก และปาก ล้วนมีเข็มกับสายยางระโยงระยางเสียบอยู่

พอคุณย่าเห็นฉัน ท่านก็ยิ้มให้ แล้วล้วงเอากิ๊บติดผมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ...

หลังจากนั้น คนขับที่เมาแล้วขับคนนั้นก็ถูกศาลตัดสินจำคุก ทางบ้านของเขาก็จ่ายเงินชดเชยให้เยอะมาก

แต่ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ไม่กล้าก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลอีกเลย"

ภายในห้องพักคนไข้ตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน

หลินโจวพลันนึกขึ้นได้ว่า ดูเหมือนเขาจะไม่เคยเห็นซูชิงเหมยติดกิ๊บเลยสักครั้ง เวลาจะรวบผม เธอก็ใช้แต่ยางรัดผมตลอด

หลินโจวยันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางมองเห็นรางๆ ว่าผ้าห่มบนเตียงคนไข้กำลังสั่นไหวไม่หยุด คนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มดูเหมือนกำลังร้องไห้

หลินโจวลุกขึ้นเดินไปนั่งลงข้างเตียงคนไข้ เขามองผ้าห่มที่สั่นเทาไม่หยุด แล้วค่อยๆ ยื่นมือออกไปลูบลงบนผ้าห่มอย่างแผ่วเบา

"ไม่เป็นไรครับ ร้องออกมาเถอะ ร้องออกมาแล้วจะรู้สึกดีขึ้น"

"ฉันไม่ได้ร้องสักหน่อย... ฮือ~~"

เสียงสะอื้นอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากใต้ผ้าห่ม เทพธิดาผู้เย็นชาบัดนี้กลับร้องไห้โยเยไม่ต่างจากเด็กน้อย

หลินโจวตบแผ่นหลังอันบอบบางของเธอเบาๆ ผ่านผืนผ้าห่ม

ครู่ใหญ่ทีเดียว เสียงสะอึกสะอื้นใต้ผ้าห่มจึงค่อยๆ ซาลง

หลินโจวดึงทิชชู่ออกจากโต๊ะข้างเตียง ค่อยๆ แง้มมุมผ้าห่มออกเล็กน้อยแล้วยื่นเข้าไปให้เธอ

"เช็ดหน้าหน่อยนะครับ"

พอทิชชู่ถูกดึงไป ซูชิงเหมยก็ดึงผ้าห่มปิดคลุมลงมาตามเดิมจากด้านใน

ครู่ต่อมา ผ้าห่มก็แง้มออกเป็นช่องเล็กๆ กระดาษทิชชู่ที่เปียกชุ่มถูกยื่นส่งออกมาจากข้างใน

หลินโจวรับกระดาษทิชชู่มา ผ้าห่มก็ถูกดึงปิดลงไปอีกครั้ง บดบังคนเจ้าน้ำตาที่ซ่อนอยู่ข้างใน

หลินโจวส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะตบผ้าห่มเบาๆ

"พรุ่งนี้ผมควรจะบอกพี่จางกับเสี่ยวยวิ๋นดีไหมนะ ว่าเทพธิดาของเราแอบนอนร้องไห้ขี้มูกโป่ง"

จู่ๆ ผ้าห่มก็ขยับดิ้นไปมา เห็นได้ชัดว่าคนที่อยู่ข้างในกำลังแง่งอน

"โอเคๆ ไม่พูดแล้วครับ ไม่พูดแล้ว ผมสัญญาว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาด"

หลินโจวรีบพูดขึ้น คนใต้ผ้าห่มถึงยอมสงบลง

"คุณซูครับ คุณย่าของคุณที่อยู่บนสวรรค์คงไม่อยากเห็นคุณไม่ดูแลรักษาร่างกาย

หลินโจวขยับเข้าไปใกล้ผ้าห่มแล้วเอ่ยเสียงเบา

"ต่อไปถ้าไม่สบายต้องไปหาหมอนะ แล้วก็ต้องยอมกินยาดีๆ ตกลงไหมครับ"

ผ้าห่มถูกเปิดออกมุมหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้างดงามที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาราวกับดอกไม้ต้องหยาดฝน

"ฉันไม่กล้าไปโรงพยาบาลคนเดียวนี่คะ"

หลินโจวมองเธอ สายตาทั้งคู่สบประสานกันในความมืด

"เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนคุณเองครับ"

"ค่ะ"

"นอนเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าคุณเอง"

"อื้อ"

หลินโจวนั่งอยู่ข้างเตียง คอยเฝ้าซูชิงเหมย

ซูชิงเหมยเหนื่อยล้ามาทั้งวัน แถมยังเพิ่งร้องไห้ไป เมื่อทนความอ่อนเพลียไม่ไหว ในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไปอย่างสนิทโดยมีหลินโจวคอยเฝ้าอยู่ข้างกาย

เธอเพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน... กริ๊งงง กริ๊งงง!

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือดังแทรกขึ้นมากะทันหัน หลินโจวรีบล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงด้วยความเร็วแสง เขากดปิดเสียงเป็นอันดับแรก ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอ

คนที่โทรเข้ามาคือ... เสิ่นเหยา

......