ตอนที่ 94 การชอบใครสักคนมันรู้สึกยังไง

มนุษย์เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่หวั่นไหวไปตามอารมณ์ได้ง่ายเหลือเกิน

เมื่อเห็นซูชิงเหมยนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงคนไข้แบบนั้น หลินโจวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ

เขารู้สึกมาตลอดว่า สองเรื่องที่คอยปิดบังเธออยู่นั้น เป็นความผิดของเขาที่ทำไม่ดีกับเธอ

อันที่จริงถ้าคิดดูให้ดี ตอนนี้ทั้งคู่เป็นเพียงเจ้านายกับผู้ช่วย หลินโจวแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอแล้ว

เรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้ล้วนเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ไม่จำเป็นต้องบอกซูชิงเหมยเลยสักนิด

แต่ตอนที่ซูชิงเหมยคว้าข้อมือเขาไว้แล้วขอร้องไม่ให้ไป ความรู้สึกผิดในใจของหลินโจวมันก็เอ่อล้นจนยากจะเก็บกลั้น

และในตอนนี้ พอได้พูดความจริงออกไปว่าตัวเองกับเสิ่นเหยาเคยเป็นสามีภรรยากัน เขาก็กลับมารู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่รู้เลยว่าซูชิงเหมยจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

ภายในห้องพักผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบงัน

ซูชิงเหมยก้มหน้าลงจนมองไม่เห็นสีหน้า

"คุณซูครับ?"

หลินโจวเอ่ยเรียกเธอเบา ๆ

ซูชิงเหมยยังคงนิ่งเงียบ หลินโจวเริ่มทำตัวไม่ถูกและรู้สึกเอะใจขึ้นมานิด ๆ

ทำไมเราต้องรู้สึกร้อนตัวแปลก ๆ แบบนี้ด้วยนะ?

"ฉันหนาวนิดหน่อยค่ะ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดซูชิงเหมยก็ยอมเปิดปากพูด

หลินโจวรีบบอก "เดี๋ยวผมไปเอาผ้าห่มมาให้อีกผืนนะครับ"

"มือฉันเย็นค่ะ"

ซูชิงเหมยเอ่ยขึ้นอีก พลางปรายตามองมือซ้ายที่กำลังให้น้ำเกลืออยู่

หลินโจวเข้าใจทันทีจึงบอกว่า "อ้อ ตัวยาที่ไหลเข้าเส้นเลือดมันเย็น แล้วในห้องก็เปิดแอร์ด้วย มือคุณก็เลยเย็น ไม่เป็นไรหรอกครับ"

ซูชิงเหมยจ้องมองเขาแล้วย้ำอย่างดื้อดึง "ฉันหนาวค่ะ"

หลินโจวชะงักไป เผลอถามออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า "งั้นผมช่วยกุมมือให้อุ่นขึ้นไหมครับ?"

ซูชิงเหมยไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ

หลินโจวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ค่อย ๆ ยื่นมือออกไปกุมมือซ้ายข้างที่กำลังให้น้ำเกลือของซูชิงเหมยเอาไว้อย่างแผ่วเบา

สัมผัสเนียนนุ่ม แต่กลับเย็นเฉียบไปหมด

ซูชิงเหมยเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อย เธอก้มหน้าลง ใบหูขาวเนียนคู่เล็กพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

หลินโจวเองก็รู้สึกประหม่าอยู่เหมือนกัน สองมือของเขากุมมือน้อย ๆ ของซูชิงเหมยเอาไว้อย่างอ่อนโยน พลางส่งผ่านไออุ่นให้และระวังไม่ให้โดนเข็มบนหลังมือเธอไปด้วย

ชั่วขณะนั้นต่างฝ่ายต่างก็ไม่รู้จะพูดอะไร ห้องพักจึงกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง

แต่เมื่อเทียบกับเมื่อครู่ กลับสัมผัสได้ถึงไออุ่นจาง ๆ ที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมา

"ฉันเพิ่งเคยเป็นครั้งแรกค่ะ"

ซูชิงเหมยก้มหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงค่อนข้างแผ่วต่ำ

"อะไรนะครับ?"

หลินโจวถาม

"ให้น้ำเกลือครั้งแรกค่ะ"

ซูชิงเหมยพูดขึ้นมาอีก

"ครับ ผมรู้ แต่ก่อนคุณไม่ยอมมาโรงพยาบาลเลย นี่ก็ต้องเป็นครั้งแรกที่ให้น้ำเกลืออยู่แล้ว"

"แล้วคุณล่ะคะ?"

"หืม?"

"คุณเคยเข้าโรงพยาบาลกี่ครั้งแล้วคะ?"

"เอ่อ... จำไม่ค่อยได้แล้วครับ"

"อ้อ"

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระเรื่องไม่เป็นเรื่องกันไปเรื่อย แต่หลินโจวรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามือของซูชิงเหมยไม่เย็นเหมือนเมื่อกี้แล้ว

"คุณยังปวดท้องอยู่ไหมครับ?"

หลินโจวถามเบา ๆ

ซูชิงเหมยไม่ได้ตอบเขา จู่ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นมาถามว่า

"ตอนที่คุณแต่งงานกับเธอ คุณชอบเธอไหมคะ?"

หลินโจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทันทีว่าซูชิงเหมยหมายถึงเสิ่นเหยา เขาพยักหน้าแล้วตอบว่า

"ตอนนั้นก็ต้องชอบสิครับ ไม่อย่างนั้นคงไม่แต่งงานกับเธอหรอก"

"แล้วเธอชอบคุณไหมคะ?" ซูชิงเหมยถามต่อ

"เอ่อ ตอนนั้นก็น่าจะชอบเหมือนกันมั้งครับ?"

หลินโจวตอบ

ซูชิงเหมยมองเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยกระจ่างใสบัดนี้เอ่อคลอฉ่ำน้ำ ทั้งยังแฝงไปด้วยความสับสน

"การชอบใครสักคน มันเป็นความรู้สึกแบบไหนเหรอคะ?"

หลินโจวคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า

"ความรู้สึกของแต่ละคนไม่เหมือนกันหรอกครับ บางคนยอมทุ่มเทเพื่อคนที่ชอบอย่างไม่คิดชีวิต บางคนก็อยากครอบครองและควบคุมอีกฝ่ายให้อยู่หมัด บางคนขอแค่ได้มองดูเธออยู่ไกล ๆ ก็พอใจแล้ว ส่วนบางคนก็ใช้เหตุผลกับความรัก ไม่ยอมทำตัวต่ำต้อยเกินไป และไม่เห็นแก่ตัวจนเกินไป"

ซูชิงเหมยนิ่งคิดอยู่นาน ผ่านไปพักใหญ่ถึงเอ่ยถามว่า

"แล้วคุณ... เป็นแบบไหนคะ?"

หลินโจวชะงักไปเล็กน้อย เขาคิดทบทวนอย่างจริงจังอยู่นานกว่าจะตอบว่า

"ผมคงเป็นแบบที่มีเหตุผลมั้งครับ"

"อ้อ"

ซูชิงเหมยส่งเสียงรับรู้ ก่อนจะถามต่อว่า

"งั้น... คุณคิดว่าฉันจะเป็นแบบไหนคะ?"

วันนี้เธอทำตัวเหมือนเด็กช่างซักไม่มีผิด พอถามจบก็จ้องมองหลินโจวด้วยดวงตากลมโตที่รื้นน้ำคู่นั้น ยามเธอกะพริบตาทีหนึ่ง ประกายตาก็ไหวระริกดั่งระลอกคลื่น จนหลินโจวไม่กล้าสบตาตรง ๆ

"เอ่อ..."

หลินโจวลังเลอยู่นาน ก่อนจะถามกลับไปว่า

"คุณซู เมื่อก่อนคุณไม่เคยมีความรักเลยเหรอครับ?"

"แน่นอนว่าไม่เคยค่ะ" ซูชิงเหมยตอบพลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ แล้วพูดต่อว่า

"คุณคิดว่าทุกคนจะเป็นเหมือนคุณหรือไงคะ?"

ว่าแล้วเชียว ยังโกรธอยู่จริง ๆ ด้วย

หลินโจวกระแอมไอแก้เก้อแล้วรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"เมื่อกี้ผมบอกว่ามีเรื่องปิดบังคุณอยู่สองเรื่อง ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง จริง ๆ แล้วผมก็คือเสวี่ย..."

"ฉันรู้แล้วค่ะ"

จู่ ๆ ซูชิงเหมยก็พูดแทรกขึ้นมา

หลินโจวมองเธออย่างตกตะลึง บนใบหน้างดงามเย็นชาของเธอมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏอยู่

"ผมหลอกคุณมานานขนาดนี้ คุณไม่โกรธเหรอครับ?"

หลินโจวถามอย่างระมัดระวัง

"ทำไมคุณถึงแต่งบทกวี 'ย่งเหมย' ล่ะคะ?"

ซูชิงเหมยไม่ตอบ แต่ถามกลับแทน

หลินโจวไม่กล้าสบตาเธอ จึงเบือนหน้าไปอีกทางพลางบอกว่า

"ตอนนั้นคุณนั่งอยู่ตรงที่นั่งกรรมการ พอผมเห็นคุณ ก็เลยนึกถึงบทกวีนี้ขึ้นมาครับ"

"อ้อ" ซูชิงเหมยหันหน้าไปอีกทางเช่นกัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่พอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มบางเบานั้นก็พลันมลายหายไป

"อวี๋เหรินเกอจีเต้นสวยดีนะคะ"

"อะไรนะครับ?" หลินโจวชะงักไป ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ถึงโยงไปเรื่องเจียงอวี๋เอ๋อร์ได้

"เสียงเพลงใสหยุดเมฆา เอวพลิ้วไหวดั่งหิมะโปรย"

ซูชิงเหมยท่องบทกวีขึ้นมาลอย ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตัดพ้อว่า

"ฉันเคยดูอวี๋เหรินเกอจีเต้นแล้ว สวยมากจริง ๆ ค่ะ"

"..." หลินโจวมองดูสีหน้าของเธอ ซูชิงเหมยจึงยกมือขวาขึ้นมาบังหน้าตัวเองไว้ ไม่ยอมให้เขามอง

"เอ่อคือ..."

หลินโจวกำลังจะพูด เสียงเคาะประตูดัง 'ก๊อก ๆ' ก็ดังขึ้นสองทีจากหน้าห้องผู้ป่วย

ซูชิงเหมยชักมือซ้ายที่ถูกหลินโจวกุมไว้ออกตามสัญชาตญาณ หลินโจวเองก็รีบปล่อยมือเช่นกัน

ทั้งสองคนทำตัวราวกับหัวขโมย คนหนึ่งนอนหลับตาอยู่บนเตียง ส่วนอีกคนก็นั่งตัวตรงแหน็ว

ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก จางหงกับโจวยวิ๋นหอบถุงพะรุงพะรังที่เต็มไปด้วยของใช้ประจำวันอย่างกระดาษทิชชู ผ้าขนหนู ยาสีฟัน และแปรงสีฟันเดินเข้ามา

"ขอโทษด้วยนะคะพี่ชิงเหมย ของเยอะจนฉันยืนถือต่อไม่ไหวจริง ๆ วางของเสร็จแล้วพวกเราจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ โอ๊ย!"

"เธอจะพูดมากเกินไปแล้วนะ!"

โจวยวิ๋นโดนจางหงฟาดเข้าให้ทีหนึ่งจนต้องแลบลิ้น หลินโจวจึงรีบลุกขึ้นมาช่วยทั้งสองคนเก็บของเข้าตู้

ของที่พวกเธอซื้อมาไม่ใช่น้อย ๆ เลย นอกจากของใช้ประจำวันแล้ว ยังมีทั้งผลไม้ ซุปงาดำ และอาหารต่าง ๆ ที่เหมาะสำหรับคนป่วย

ฟังจากที่โจวยวิ๋นพูด เธอคงยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วยกับจางหงมาพักใหญ่แล้ว และที่ไม่ยอมเข้ามาสักทีก็คงเป็นเพราะเห็น...

หลินโจวกับซูชิงเหมยพลันเข้าใจตรงกันทันที ซูชิงเหมยมุดหัวเข้าไปซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม ทำตัวเป็นนกกระจอกเทศมุดทรายไปเสียแล้ว

ส่วนหลินโจวก็แสร้งทำเป็นสุขุมนิ่งขรึม ช่วยเก็บของที่ทั้งสองคนซื้อมาเข้าที่ให้เรียบร้อย

"เอาล่ะค่ะ พวกเรากลับโรงแรมแล้วนะ พี่หลิน พี่ชิงเหมย พวกพี่ทำต่อเถอะนะ... อื้อ ๆ ๆ!"

โจวยวิ๋นยังพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกจางหงเอามือปิดปากแล้วลากตัวออกจากห้องผู้ป่วยไป

พอเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง จางหงถึงยอมปล่อยมือ โจวยวิ๋นผู้ช่วยสาวตัวน้อยยังไม่รู้ชะตากรรม เอ่ยหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดีว่า:

"พี่หงคะ พวกเราควรเตรียมตัวไว้แต่เนิ่น ๆ ไหมคะ?"

จางหงถาม "เตรียมอะไร?"

โจวยวิ๋นเหลียวมองกลับไปทางห้องผู้ป่วยของซูชิงเหมยพลางหัวเราะคิกคัก:

"เตรียมแถลงการณ์พีอาร์รับมือข่าวฉาวน่ะสิคะ ขืนพี่ชิงเหมยเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเรื่องก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ?"

"มีแต่พวกดาราปลายแถวเท่านั้นแหละที่รีบมีความรักเร็วขนาดนี้ ชิงเหมยยังอายุน้อยขนาดนี้ อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ จะรีบมีความรักไปทำไมกัน?"

"แล้วเมื่อกี้ทำไมพี่หงถึงไม่เข้าไปห้ามพี่หลินจับมือพี่ชิงเหมยล่ะคะ?"

"หุบปาก แล้วไปได้แล้ว!"