ตอนที่ 93 ตอนนี้เฉินเจียอิ๋งชนะ

ภายในห้องพักผู้ป่วย พยาบาลสาวมองซูชิงเหมยกับหลินโจวด้วยความตกตะลึง เธออายุยังน้อย ท่าทางน่าจะเป็นพวกชอบตามดาราเหมือนกัน เพราะตั้งแต่เดินเข้ามาก็เอาแต่ลอบมองซูชิงเหมยไม่หยุด เหมือนจะคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่น้อย

พลันได้ยินว่าซูชิงเหมยจะเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าผู้ชายคนนี้ พยาบาลสาวก็ถึงกับตาโต

โจวยวิ๋นกลัวว่าพยาบาลจะจำซูชิงเหมยได้เข้าจริง ๆ จึงรีบพูดขึ้นว่า

"ฉันช่วยเธอเปลี่ยนเองค่ะ ขอบคุณนะคะ"

พยาบาลสาวทำได้เพียงพยักหน้ารับ ดูเหมือนจะยังอาลัยอาวรณ์อยู่ไม่น้อย เดินเหลียวหลังมองแล้วมองอีกกว่าจะยอมก้าวออกจากห้องไป

โจวยวิ๋นมองซูชิงเหมยที่ยังคงจับข้อมือของหลินโจวไว้แน่น ก่อนจะกระแอมออกมาทีหนึ่ง

"พี่ชิงเหมยคะ คือว่า... ให้พี่หลินอยู่เป็นเพื่อนในห้อง แล้วพวกเรารูดม่านกั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าดีไหมคะ"

พี่ชิงเหมยในวันนี้ทำลายภาพจำเดิม ๆ ของเธอไปจนหมดสิ้น

คงเป็นเพราะเวลาป่วยคนเรามักจะเปราะบางกว่าปกติ ประกอบกับความกลัวโรงพยาบาลของซูชิงเหมย เปลือกนอกที่เย็นชาและเข้มแข็งในยามปกติจึงกะเทาะแตกออก เผยให้เห็นจิตใจที่อ่อนไหวที่สุดข้างใน

ได้ยินที่โจวยวิ๋นพูด ซูชิงเหมยถึงยอมปล่อยมือจากหลินโจว แต่สีหน้ายังเต็มไปด้วยความหวาดระแวง คล้ายกับกลัวว่าหลินโจวจะแอบย่องออกจากห้องพักผู้ป่วยไป

"ไม่เป็นไรหรอก ผมอยู่ข้างนอกนี่แหละ เชื่อฟังนะ"

หลินโจวลูบข้อมือขาวเรียวบางของเธอเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ร่างกายของซูชิงเหมยถึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

หลินโจวเดินเลี่ยงไปอีกทาง โจวยวิ๋นจึงรูดม่านกั้นหน้าเตียงผู้ป่วยมาปิดไว้ แล้วเริ่มช่วยซูชิงเหมยเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างใน

เวลากลางวันแสก ๆ แสงไฟก็สว่างจ้า เอาเข้าจริงผ้าม่านกั้นไม่ได้บดบังสายตาได้มิดชิดขนาดนั้น

หลินโจวมองเห็นราง ๆ ว่าข้างในโจวยวิ๋นกำลังช่วยซูชิงเหมยถอดชุดกระโปรงออก เผยให้เห็นเรือนร่างโค้งเว้าอันนุ่มนวลไร้ที่ติ

หลินโจวรีบเบือนสายตาหนีทันที แล้วหันไปมองรอบห้องพักผู้ป่วยแทน

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก จางหงรีบรุดตามมาถึง พอเห็นสถานการณ์ในห้องก็ชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าตอนที่ซูชิงเหมยกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า หลินโจวจะอยู่ในห้องด้วย

แต่พอนึกถึงคราวก่อนที่ซูชิงเหมยเปลี่ยนเสื้อผ้าในรถก็ไม่ได้หลบเลี่ยงหลินโจว จางหงจึงไม่รู้สึกแปลกใจอีก ได้แต่แอบถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้

ทำไมถึงรู้สึกเหมือนลูกสาวโตแล้วไม่ฟังแม่กันนะ

จางหงเข้าไปช่วยอีกแรง ไม่นานซูชิงเหมยก็เปลี่ยนเป็นชุดคนไข้เรียบร้อย พอดีกับที่พยาบาลเข็นรถฉีดยาเข้ามา

คราวนี้กลับเจอปัญหาเข้าอีก เมื่อซูชิงเหมยยืนกรานหัวชนฝาว่าจะไม่ยอมให้น้ำเกลือ ทั้งตัวมุดขดอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่ยอมยื่นมือออกมาเลยแม้แต่น้อย

"โตขนาดนี้แล้วยังกลัวให้น้ำเกลืออีกเหรอคะ" พยาบาลเพิ่งเคยเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก จึงรู้สึกขบขันอยู่บ้าง

จางหงกับโจวยวิ๋นเกาะขอบเตียงผู้ป่วยคอยเกลี้ยกล่อมทั้งปลอบทั้งขู่ แต่ซูชิงเหมยก็ยังมุดอยู่ใต้ผ้าห่มไม่ยอมยื่นมือออกมา

หลินโจวเดินตรงเข้าไปแล้วเปิดผ้าห่มออก ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความตกใจของพวกผู้หญิง เขาจับมือของซูชิงเหมยไว้ ก่อนจะหันไปพูดกับพยาบาลว่า

"รบกวนด้วยครับ ช่วยให้น้ำเกลือเธอที"

"ฉันไม่เอา!"

ซูชิงเหมยโวยวายราวกับเด็กที่กลัวการฉีดยา ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีเรี่ยวแรง ป่านนี้คงดิ้นรนลุกขึ้นมาขัดขืนไปแล้ว

หลินโจวหันกลับไปมองเธอ "ถ้าคุณไม่เชื่อฟัง ผมจะไปแล้วนะ"

พอได้ยินคำพูดของเขา ซูชิงเหมยก็ชะงักไป ยอมเอนตัวนอนลงแต่โดยดี และปล่อยให้หลินโจวจับมือเธอยื่นไปตรงหน้าพยาบาล

จางหงกับโจวยวิ๋นมองหน้ากัน ทั้งคู่ต่างพากันอึ้งไปเลย

"แบบนี้ก็ได้เหรอ" โจวยวิ๋นพึมพำเสียงเบา

พยาบาลตบหลังมือของซูชิงเหมยเบา ๆ เพื่อให้ผ่อนคลาย ไม่นานก็แทงเข็ม แขวนขวดน้ำเกลือ และเริ่มปล่อยสายน้ำเกลือเข้าหลอดเลือดดำ

พอเสร็จเรียบร้อยยังอดพูดขึ้นมาไม่ได้ "คุณก็ไม่ได้กลัวเข็มนี่คะ?"

ตลอดทั้งกระบวนการซูชิงเหมยไม่ได้ดิ้นรนหรือร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กลัวเข็มฉีดยาแบบทั่ว ๆ ไป

จากนั้นพยาบาลก็กำชับกับหลินโจวว่า ในช่วงสองวันนี้ซูชิงเหมยจะต้องให้น้ำเกลือวันละสองครั้ง แต่ละครั้งมีสามขวด ส่วนใหญ่เป็นยาลดการอักเสบ นอกจากนี้หมอยังจ่ายยามาให้อีกสองสามชนิด เป็นยาบำรุงกระเพาะอาหารและลดการอักเสบเช่นกัน

อันที่จริงโรคกระเพาะของซูชิงเหมยไม่ได้รุนแรงนัก หลังลดการอักเสบในครั้งนี้แล้ว ขอเพียงใส่ใจดูแลตัวเองและพักผ่อนให้เพียงพอ จากนั้นกินยาต่อเนื่องอีกหนึ่งสัปดาห์ ก็แทบจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

เพียงแต่ถ้ายังดื้อดึงยื้อเวลาไม่ยอมมาโรงพยาบาล โรคเล็ก ๆ ก็อาจลุกลามจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ มิน่าล่ะเมื่อครู่คุณหมอถึงได้ร้อนใจจนหงุดหงิด

อายุยังน้อยแท้ ๆ พอป่วยกลับไม่ยอมรักษา แบบนี้ไม่ใช่เอาสุขภาพร่างกายตัวเองมาล้อเล่นหรอกหรือ

หลังจากถูกเจาะเข็มเริ่มให้น้ำเกลือ ซูชิงเหมยก็เอาแต่หลับตามาตลอด มืออีกข้างกำแน่น เห็นได้ชัดว่ายังคงรู้สึกเกร็งอยู่บ้าง

ตอนนี้เอง จางหงได้รับโทรศัพท์จากทีมงานรายการ หลังจากคุยไปสองสามประโยคก็วางสาย สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับพี่จาง"

หลินโจวเอ่ยถาม

จางหงมองดูซูชิงเหมย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็บอกออกไปว่า

"อันดับของอีพีนี้ออกมาแล้ว ชิงเหมยได้ที่ห้า"

โจวยวิ๋นกล่าวว่า "ก็ยังถือว่าโอเคนี่คะ พี่ชิงเหมยฝืนขึ้นเวทีทั้งที่ป่วยอยู่นะ"

จางหงพูดต่อว่า "เฉินเจียอิ๋งได้ที่หนึ่ง"

ทั้งห้องเงียบกริบลงทันที โจวยวิ๋นบ่นอุบอย่างหงุดหงิด "คราวนี้ยัยเฉินเจียอิ๋งนั่นไม่รู้จะเหลิงไปถึงไหนแล้วเนี่ย เฮ้อ!"

พูดไม่ทันขาดคำ มือถือของซูชิงเหมยก็ดังขึ้นมา ชื่อสายเรียกเข้าที่ปรากฏอยู่กลับเป็นเฉินเจียอิ๋ง

ซูชิงเหมยกับเฉินเจียอิ๋งเคยเจอกันตามงานอยู่หลายครั้ง จึงมีเบอร์โทรศัพท์ของกันและกัน เพียงแต่ไม่เคยติดต่อหากันเลย

นึกไม่ถึงว่าจู่ ๆ อีกฝ่ายจะโทรมาจริง ๆ

"กะจะโทรมาอวดล่ะสิคะ พี่ชิงเหมย ฉันตัดสายเลยนะ"

ตอนที่โจวยวิ๋นกำลังจะกดตัดสาย ซูชิงเหมยก็เอ่ยขึ้นมาว่า "รับเถอะ"

"เปิดลำโพงด้วยนะ จะได้ฟังว่าเธอจะพูดอะไร"

จางหงเตือน โจวยวิ๋นจึงกดรับสายแล้วเปิดลำโพง

เสียงของเฉินเจียอิ๋งดังมาจากปลายสายทันที "ซูชิงเหมย ได้ยินว่าเธอป่วยเหรอ"

"มีธุระอะไรหรือเปล่า" ซูชิงเหมยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เวลานี้เธอกลับไปเป็นราชินีเพลงรุ่นเล็กผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาคนเดิมอีกครั้ง

"ในเมื่อเธอป่วย ฉันชนะไปก็ไม่มีความหมาย อีพีหน้าพวกเราค่อยมาวัดกันใหม่! ฉันจะทำให้เธอยอมรับความพ่ายแพ้อย่างราบคาบให้ได้!"

เฉินเจียอิ๋งพูดด้วยน้ำเสียงฮึกเหิมเปี่ยมพลัง

"ไว้เจอกันอีพีหน้า"

ซูชิงเหมยตอบกลับอย่างสงบนิ่ง โจวยวิ๋นจึงกดตัดสายแล้วพูดอย่างโมโหว่า

"ยัยนี่หมายความว่ายังไงกันคะ ถ้าพี่ชิงเหมยไม่ป่วย คิดว่าอีพีนี้เธอจะได้ที่หนึ่งเหรอ"

จางหงขมวดคิ้วเล็กน้อย "เมื่อกี้ฉันถามผู้กำกับจางมาแล้ว คะแนนโหวตของเฉินเจียอิ๋งในอีพีนี้สูงมาก ทิ้งห่างอันดับสองไปไกลเลย ชิงเหมย เธออย่าประมาทล่ะ"

หลินโจวที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "ตอนนี้อย่าเพิ่งคุยเรื่องงานเลยครับ ให้เธอได้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ"

จางหงชะงักไป ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "นายพูดถูก ชิงเหมย เธอนอนพักสักหน่อยเถอะ เสี่ยวยวิ๋น พวกเราสองคนออกไปซื้อของใช้ประจำวันกลับมาดีกว่า"

โจวยวิ๋นตอบรับแล้วเดินตามจางหงออกไป พอทั้งคู่เดินห่างออกมาได้ระยะหนึ่ง โจวยวิ๋นก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า

"พี่หง ให้พี่หลินอยู่เฝ้าพี่ชิงเหมยตามลำพัง ทั้งสองคน...จะเกิดอะไรแบบนั้นขึ้นไหมคะ"

จางหงปรายตามองเธอ "อะไรแบบนั้นคืออะไร"

โจวยวิ๋น "ก็แบบนั้นไงคะ! พี่ไม่ได้ไม่อยากให้พี่ชิงเหมยมีความรักเร็วขนาดนี้ตลอดไม่ใช่เหรอคะ"

จางหงส่ายหน้า "เรื่องแบบนี้ใครจะไปห้ามได้ล่ะ อาการกลัวโรงพยาบาลของชิงเหมยเป็นปมในใจของเธอมาตลอด ในเมื่อหลินโจวทำให้เธอมาโรงพยาบาลได้ บางทีเขาก็อาจจะช่วยคลายปมในใจของเธอได้เหมือนกัน"

ในเวลานี้ ภายในห้องพักผู้ป่วย

"คุณนอนพักสักหน่อยเถอะครับ"

หลินโจวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ซูชิงเหมย

ซูชิงเหมยส่ายหน้า "นอนไม่หลับค่ะ"

หลินโจวนั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าซีดขาวของเธอ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

"ขอโทษด้วยนะครับ ผมมีสองเรื่องที่ปิดบังคุณมาตลอด"

ซูชิงเหมยเอียงศีรษะมองเขา หลินโจวจึงพูดต่อว่า

"เรื่องแรก จริง ๆ แล้วผมกับเสิ่นเหยาไม่ได้เป็นแค่แฟนกัน...พวกเราเคยแต่งงานกัน เพิ่งจะหย่ากันไปเมื่อไม่นานมานี้เองครับ"