ตอนที่ 92 เป็นแฟนประสาอะไรกันเนี่ย

สิ่งที่ทำให้โจวยวิ๋นประหลาดใจก็คือ พอโดนหลินโจวดุเข้า ซูชิงเหมยกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย เธอเอาแต่มองเขาตาค้าง ก่อนจะยอมสงบลงในที่สุด

เอ๊ะ?

โจวยวิ๋นอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ผู้ช่วยสาวตัวน้อยยืนอยู่ข้างหลังทั้งสองคน เธอเขย่งปลายเท้าพลางแอบชะเง้อมองสีหน้าของซูชิงเหมย

ภาพที่เห็นคือพี่ชิงเหมยผู้เย็นชาและหยิ่งทะนงในยามปกติ ตอนนี้กลับขดตัวอยู่ในอ้อมอกของพี่หลิน มือขวากุมกระดุมเสื้อของเขาไว้ ใบหน้าแนบชิดกับแผงอก เธอปิดปากเงียบอย่างว่าง่าย ยอมให้พี่หลินอุ้มอยู่อย่างนั้น

ไม่จริงน่า?

ทำไมรู้สึกเหมือนพี่ชิงเหมยเปลี่ยนจากหงส์ผู้สง่างามมาเป็นลูกแมวน้อยแสนเชื่องได้ในพริบตาเดียวล่ะเนี่ย?

ลิฟต์ลงมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างรวดเร็ว หลินโจวอุ้มซูชิงเหมยเดินออกมาพลางบอกโจวยวิ๋น

"รีบไปเอารถมาเร็ว"

"อ้อ ได้ค่ะ ได้!"

โจวยวิ๋นที่กำลังใจลอยรีบวิ่งไปขับรถทันที

หลินโจวยืนอุ้มซูชิงเหมยรออยู่ ไม่นานนักโจวยวิ๋นก็ขับรถมาเทียบพร้อมกับเปิดประตูให้ หลินโจวจึงอุ้มซูชิงเหมยขึ้นรถ

รถแล่นออกไป มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

หลินโจววางซูชิงเหมยให้นอนราบบนเบาะหลัง ก่อนจะย่อตัวลงข้างๆ คอยนวดบริเวณกระเพาะอาหารเพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้เธอ

บทซีรีส์ "ล่าปริศนาราตรีขาว" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้า 90%...

เพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้า 90%...

เพลง "หลังจากนั้น" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้า 40%...

เพลง "ในที่สุดก็ได้พบเธอ" กำลังคัดลอกความทรงจำจากโลก ความคืบหน้า 40%...

นับตั้งแต่วินาทีที่หลินโจวอุ้มซูชิงเหมยขึ้นมาจนถึงตอนที่คอยนวดให้เธออยู่นี้ ความคืบหน้าของความทรงจำทั้งสี่รายการต่างพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แต่ตอนนี้หลินโจวไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจแถบความคืบหน้านั้นแล้ว สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่ที่ซูชิงเหมย มือยังคงคอยนวดให้เธอพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ดีขึ้นบ้างไหมครับ?"

ซูชิงเหมยเอ่ยเสียงแผ่ว "ไม่ไป...ได้ไหมคะ?"

น้ำเสียงไม่ได้เด็ดเดี่ยวเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว ซ้ำยังแฝงแววออดอ้อนและเว้าวอนอยู่ในที

โจวยวิ๋นที่กำลังขับรถอยู่ด้านหน้ามือไม้อ่อนจนแทบจับพวงมาลัยไม่อยู่

แม่เจ้าโว้ย!

นี่พี่ชิงเหมยกำลังอ้อนเหรอเนี่ย??

ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า?

โจวยวิ๋นไม่เคยคิดเลยว่าชาตินี้จะได้ยินพี่ชิงเหมยใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับผู้ชาย

นี่มันจะเหนือจริงเกินไปแล้วมั้ง?

ผู้ชายหน้าไหนจะทนลูกอ้อนของพี่ชิงเหมยไหวกันล่ะ? ไม่ว่าจะขออะไรก็ต้องยอมหมดใจอยู่แล้ว!

ทว่า โจวยวิ๋นเดาผิดอีกจนได้

"ไม่ได้ครับ เมื่อก่อนคุณก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาลแบบนี้แหละ ถึงได้ปล่อยให้อาการมันเรื้อรังหนักขึ้นเรื่อยๆ วันนี้ผมต้องพาคุณไปโรงพยาบาลให้ได้!"

น้ำเสียงของหลินโจวเด็ดขาด หนักแน่น และไม่ยอมให้ปฏิเสธ

ซูชิงเหมยเม้มริมฝีปาก ขอบตาพลันแดงระเรื่อขึ้นมา ท่าทางแสนน้อยใจและน่าสงสารจนใครเห็นก็ต้องใจอ่อน

ตอนนี้โจวยวิ๋นกำลังขับรถอยู่จึงมองไม่เห็นสีหน้าของซูชิงเหมย ไม่อย่างนั้นโลกทัศน์ของผู้ช่วยสาวคงได้พังทลายลงมาอีกรอบแน่

แต่หลินโจวตั้งใจแน่วแน่แล้ว ไม่ว่าซูชิงเหมยจะมีปมในใจหรือฝังใจอะไรกับโรงพยาบาลก็ตาม แต่อาการของเธอในตอนนี้ยังไงก็ต้องไปหาหมอเท่านั้น

ขณะนั้นจางหงโทรเข้ามาพอดี เธออธิบายกับผู้กำกับจางเรียบร้อยแล้ว และทางทีมงานรายการก็เข้าใจดี เพราะอย่างไรช่วงการร้องเพลงของซูชิงเหมยก็จบลงแล้ว

ส่วนช่วงประกาศอันดับในตอนท้าย เดี๋ยวจางเหล่ยจะช่วยอธิบายต่อหน้ากล้องให้ผู้ชมเข้าใจเอง

โจวยวิ๋นขับรถมาถึงโรงพยาบาลที่ใกล้กับสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงมากที่สุดอย่างรวดเร็ว หลินโจวประคองซูชิงเหมยลุกขึ้นพลางถามว่า

"เดินไหวไหมครับ?"

ซูชิงเหมยได้พักสักครู่ ประกอบกับหลินโจวช่วยนวดให้อีกพักหนึ่ง จึงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เธอกัดริมฝีปาก ทำท่าจะบอกว่าไม่ไปอีก แต่ก็ถูกหลินโจวพูดดักคอขึ้นมาก่อนว่า

"วันนี้คุณต้องไปโรงพยาบาล ต่อให้พระเยซูเสด็จมาก็ห้ามไม่ได้ ผมพูดเอง!"

ซูชิงเหมยไม่พูดอะไรอีก ยอมให้หลินโจวกับโจวยวิ๋นช่วยประคองเธอลงจากรถแต่โดยดี

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในโรงพยาบาล

ตอนก้าวผ่านประตูโรงพยาบาล ทั้งสองคนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของซูชิงเหมยสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง

ถึงอย่างนั้นหลินโจวก็ไม่ได้มัวมา "ถนอมบุปผา" อะไร เขารีบประคองซูชิงเหมยเดินเข้าไปข้างในทันที

เมื่อก่อนจางหงกับโจวยวิ๋นตามใจเธอเกินไป ปล่อยให้เอาแต่ใจตัวเอง อาการปวดกระเพาะเรื้อรังถึงได้หนักขนาดนี้

ตราบใดที่เขายังอยู่ จะไม่มีวันยอมให้ซูชิงเหมยทำร้ายร่างกายตัวเองอย่างไร้ความรับผิดชอบแบบนี้เด็ดขาด!

เขาให้โจวยวิ๋นประคองซูชิงเหมยไปนั่งพักที่เก้าอี้ข้าง ๆ ส่วนตัวเองเดินไปติดต่อลงทะเบียนคัดกรองผู้ป่วย

ยังดีที่ตอนลงจากรถ โจวยวิ๋นสวมหน้ากากอนามัยกับหมวกให้ซูชิงเหมยไว้แล้ว ประกอบกับคนในโรงพยาบาลเดินขวักไขว่ต่างก็มารักษาตัว จึงไม่มีใครจำซูชิงเหมยได้ ไม่อย่างนั้นคงได้กลายเป็นประเด็นขึ้นฮอตเสิร์ชอีกรอบแน่

จะมีก็แค่ตอนที่หลินโจวไปลงทะเบียน เจ้าหน้าที่สาวตรงจุดรับเรื่องเห็นชื่อ "ซูชิงเหมย" แล้วชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด แต่คงคิดว่าแค่ชื่อซ้ำกัน จึงไม่ได้ซักถามอะไรต่อ

ขั้นตอนลงทะเบียนเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว อาการโรคกระเพาะต้องไปตรวจที่แผนกอายุรกรรมทางเดินอาหารบนชั้นสาม

หลินโจวกับโจวยวิ๋นช่วยกันพยุงซูชิงเหมยขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสาม ตลอดทางเธอแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง สีหน้าดูแย่มาก ดูเหมือนเธอจะมีความกลัวโรงพยาบาลอย่างบอกไม่ถูกอยู่จริง ๆ

หลินโจวลงทะเบียนในช่องทางฉุกเฉิน จึงไม่ต้องรอคิว และได้เข้าไปตรวจกับรองหัวหน้าแพทย์แผนกอายุรกรรมทางเดินอาหารทันที

คุณหมอเป็นแพทย์หญิงวัยกลางคนท่าทางใจดี แต่หลังจากตรวจอาการให้ซูชิงเหมยแล้ว สีหน้าก็เคร่งขรึมลงทันทีก่อนจะเอ่ยถาม

"ปวดท้องมานานแค่ไหนแล้วคะ"

พอเข้ามาในโรงพยาบาล ซูชิงเหมยก็หงอไปถนัดตา ได้แต่ก้มหน้างุดไม่กล้าพูดจา โจวยวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ จึงช่วยตอบแทนว่า

"เป็นมาสองปีกว่าแล้วค่ะ เมื่อครึ่งปีก่อนก็เคยปวดหนักแบบนี้รอบหนึ่ง แต่ว่า..."

โจวยวิ๋นเหลือบมองซูชิงเหมยแล้วพูดต่อ "แต่เธอไม่ยอมมาโรงพยาบาล พวกเราก็เลยตามหมอจากคลินิกเอกชนไปตรวจที่บ้าน แต่เธอก็ไม่ยอมกินยา พอหายปวดก็เลยไม่ได้สนใจอีกค่ะ"

"เหลวไหลสิ้นดี!"

คุณหมอโมโหขึ้นมาทันที หันไปดุซูชิงเหมยเสียงเข้ม

"นี่มันกระเพาะอาหารอักเสบเฉียบพลัน ต้องให้น้ำเกลือฆ่าเชื้อนะ แล้วเมื่อก่อนปวดตั้งหลายรอบทนผ่านมาได้ยังไง เพื่อนพวกนี้ก็ไม่รู้จักห้ามปรามกันบ้างเลยหรือไง แล้วก็นายด้วย!"

แพทย์หญิงหันไปมองหลินโจว น้ำเสียงยิ่งเข้มงวดขึ้นไปอีก

"เป็นแฟนประสาอะไรกัน รู้ไหมว่าถ้าปล่อยยืดเยื้อต่อไปจะเป็นแผลทะลุ เลือดออกในกระเพาะอาหาร วันหน้าถ้าอาการหนักขึ้นเรื่อย ๆ จะสายเกินแก้นะ! วัยรุ่นสมัยนี้นี่ เฮ้อ!"

คุณหมอท่านนี้มีความรับผิดชอบสูงมาก ชี้นิ้วใส่หลินโจวเทศนายกใหญ่จนแทบไม่มีช่องให้แทรก

โจวยวิ๋นยืนอึ้งไปเลย ได้แต่เอ่ยเตือนเสียงอ่อย "เอ่อ คุณหมอคะ จริง ๆ แล้วเขาไม่ใช่..."

"ฉันไม่ให้น้ำเกลือค่ะ"

จังหวะนั้นเองซูชิงเหมยก็เอ่ยขัดขึ้นมาอย่างอ่อนแรง

"ไม่ต้องพูดแล้ว! ฟังหมอสิ!"

หลินโจวดุขัดขึ้นมาเสียงเข้ม ซูชิงเหมยที่เหงื่อท่วมหน้าผากจึงได้แต่ก้มหน้างุดอย่างเซื่องซึม

"ตอนนี้ล่ะมาทำดุใส่แฟน แล้วเมื่อก่อนมัวทำอะไรอยู่ล่ะฮะ?!"

แพทย์หญิงบ่นอุบอิบอีกยกใหญ่ ก่อนจะเซ็นใบสั่งให้นอนโรงพยาบาล โจวยวิ๋นจึงรีบถือใบสั่งไปจ่ายเงินทันที

จากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยกันพยุงซูชิงเหมยไปยังตึกผู้ป่วยใน

เพื่อความสะดวก โจวยวิ๋นจึงเปิดห้องพักเดี่ยว ภายในมีเตียงผู้ป่วยหนึ่งเตียง โซฟาเบดสำหรับคนเฝ้าไข้หนึ่งตัว และห้องน้ำในตัว

จริง ๆ แล้วตอนนี้อาการปวดของซูชิงเหมยทุเลาลงบ้างแล้ว เพียงแต่เพราะความหวาดกลัวบางอย่าง ตลอดทางตัวเธอจึงเอาแต่สั่นไม่หยุด

สุดท้ายหลินโจวจึงตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงมากมายรอบข้าง เขาอุ้มเธอตรงเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

ขณะนั้นพยาบาลก็เดินเข้ามา พร้อมนำชุดคนไข้มาให้ซูชิงเหมยเปลี่ยน

หลินโจวกำลังจะเดินเลี่ยงออกไป แต่ซูชิงเหมยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้กลับคว้ามือเขาเอาไว้เสียก่อน น้ำเสียงอ่อนระทวย

"คุณ... คุณอย่าเพิ่งไปนะ"