ตอนที่ 91 อย่าดื้อ ฟังผมนะ!

โจวยวิ๋นกับจางหงเองก็สังเกตเห็นความผิดปกตินี้เหมือนกัน

แม้ภายนอกซูชิงเหมยจะยังดูสุขุมนิ่งสงบตามปกติ แต่คนที่คุ้นเคยกับเธอดีมองปราดเดียวก็รู้ว่าอาการไม่สู้ดีแล้ว

"ต้องปวดท้องหนักขึ้นเรื่อยๆ แน่เลยค่ะ!"

โจวยวิ๋นพึมพำเสียงเบา ตาเบิกกว้างมองซูชิงเหมยบนเวทีด้วยความกังวลใจ

"พี่หงคะ เพลงนี้คีย์สูงขนาดนั้น สภาพพี่ชิงเหมยตอนนี้จะร้องไหวเหรอคะ"

จางหงไม่ได้ตอบ ได้แต่กำหมัดแน่นเงียบๆ

ตอนเลือกเพลงก่อนหน้านี้ เห็นว่าหลายอีพีที่ผ่านมาซูชิงเหมยยังไม่เคยโชว์พลังเสียงสูง จึงกะจะเอามาปล่อยของในอีพีนี้

ถ้าเป็นเวลาปกติ ซูชิงเหมยไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว แต่ในสภาพที่ต้องกัดฟันทนความเจ็บปวดอย่างสุดกำลังแบบนี้ แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไต่ขึ้นไปถึงโน้ตสูงเหล่านั้น

ที่น่าปวดหัวที่สุดคือ ตอนนี้เฉินเจียอิ๋งก็คอยจ้องจะแซงอยู่ข้างๆ แถมรายนั้นยังถนัดเรื่องร้องเสียงสูงเป็นพิเศษ ถ้าหากวันนี้อีกฝ่ายเลือกร้องเพลงคีย์สูงขึ้นมาอีกล่ะก็

พอเทียบกันแล้ว ซูชิงเหมยจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเต็มประตู

"ร้องเสร็จแล้วต้องพาเธอไปโรงพยาบาลทันที!"

แต่สิ่งที่หลินโจวคิดอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องการแสดงบนเวทีอีกต่อไป ตอนนี้เขาห่วงสุขภาพของซูชิงเหมยมากกว่า

อาการปวดท้องแบบนี้จะว่าเรื่องเล็กก็เล็ก จะว่าเรื่องใหญ่ก็ใหญ่ ซูชิงเหมยปวดท้องมานานขนาดนี้ ปกติก็ไม่ค่อยดูแลสุขภาพ แถมยังไม่เคยไปตรวจที่โรงพยาบาลเลยสักครั้ง

บอกไม่ถูกเลยจริงๆ ว่าตอนนี้เธอป่วยเป็นอะไรกันแน่

พอเห็นซูชิงเหมยฝืนยืนอยู่บนเวที ในใจของหลินโจวก็ร้อนรุ่มดั่งไฟสุม แทบอยากจะพุ่งขึ้นไปพาตัวเธอลงมาแล้วตรงไปโรงพยาบาลเสียเดี๋ยวนี้!

แล้วก็เป็นไปตามคาด แม้ซูชิงเหมยจะพยายามร้องอย่างสุดกำลังแล้ว แต่สภาพร่างกายกลับไม่อำนวยให้เปล่งเสียงสูงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

สองท่อนในท่อนฮุกที่เป็นคีย์สูงสุด ถึงจะเค้นเสียงขึ้นไปถึงอย่างทุลักทุเล แต่เนื้อเสียงก็ไม่อาจรักษามาตรฐานเดิมเอาไว้ได้

กว่าจะประคองจนจบเพลงได้ ซูชิงเหมยก็เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ร่างกายสั่นเทาน้อยๆ

แต่ผู้ชมด้านล่างเวทีไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ ยังคงปรบมือส่งเสียงเชียร์ สำหรับคนดูแล้ว แม้เพลงนี้จะร้องออกมาได้ไม่สมบูรณ์แบบนัก

แต่ซูชิงเหมยทั้งหน้าสวย แถมขายังสวยเป๊ะอีกต่างหาก!

ยังดีที่พิธีกรสังเกตเห็นความผิดปกติของซูชิงเหมย พอขึ้นมาบนเวทีจึงไม่ให้เธอพูดอะไรมาก แล้วรีบเชิญซูชิงเหมยลงจากเวทีในเวลาอันรวดเร็ว

"ผมจะออกไปรอเธอข้างนอก!"

จางหงกับโจวยวิ๋นยังไม่ทันได้ขยับตัว หลินโจวก็วิ่งพรวดออกจากห้องส่งใหญ่ทางประตูด้านข้างไปแล้ว

ตามขั้นตอนแล้ว เมื่อนักร้องแสดงจบจะต้องเดินออกจากห้องส่งใหญ่ทางประตูด้านหน้า ซึ่งจะมีพิธีกรภาคสนามสองคนรอสัมภาษณ์สดอยู่ตรงนั้น

จากนั้นจึงจะเดินไปตามทางเดิน โดยมีกล้องบันทึกภาพตามติดไปตลอดทาง จนกระทั่งกลับเข้าไปรอในห้องนักร้อง

ประตูด้านข้างที่หลินโจววิ่งออกมานั้นอยู่ห่างจากประตูด้านหน้าพอสมควร ต้องผ่านโถงทางเดินสองช่วง รวมระยะทางกว่าหนึ่งร้อยเมตร

เพียงสิบกว่าวินาที หลินโจวก็วิ่งรวดเดียวผ่านโถงทางเดินทั้งสองช่วง มองเห็นพิธีกรภาคสนามสองคนกำลังสัมภาษณ์ซูชิงเหมยอยู่แต่ไกล

หลิวหยวนหยวนยืนอยู่ข้างตากล้อง ในฐานะผู้ช่วยผู้กำกับ เธอมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบช่วงการสัมภาษณ์ภาคสนามนี้ด้วย

ทว่าพิธีกรภาคสนามทั้งสองคนยังเด็กเกินไป จึงไม่ได้สังเกตเห็นอาการของซูชิงเหมย ยังคงยิงคำถามต่างๆ นานาออกมาไม่หยุด

จังหวะนั้นเอง ร่างของซูชิงเหมยก็ซวนเซ ทำท่าเหมือนกำลังจะทรุดพับลงไป

"อาจารย์ซู?!"

คนรอบข้างต่างอุทานด้วยความตกใจแล้วยืนชะงักงันกันหมด

วินาทีถัดมา ร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามา แล้วตรงเข้าประคองซูชิงเหมยไว้ได้ทันท่วงที

"ผู้ช่วยหลิน?"

หลิวหยวนหยวนหลุดอุทานขึ้นมา ไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

"เสี่ยวหลิว เสี่ยวหลิว ทางนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น?!"

ผู้กำกับจางเหล่ยที่กำลังดูภาพทั้งในและนอกห้องส่งจากห้องควบคุมด้านหลัง พอเห็นว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นข้างนอก จึงรีบเอ่ยปากถามผู้ช่วยหลิวหยวนหยวนทันที

"ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ"

หลิวหยวนหยวนมองภาพตรงหน้าอย่างมึนงงสับสน

เห็นเพียงผู้ช่วยหลินช้อนตัวอาจารย์ซูขึ้นมาในท่าเจ้าหญิง ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินออกไปอย่างรวดเร็ว พลางตะโกนบอกเธอว่า

"ผู้ช่วยหลิว ขอโทษด้วยนะครับ รบกวนช่วยบอกผู้กำกับจางทีว่าคุณซูไม่สบาย ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล!"

พูดจบ เขาก็อุ้มซูชิงเหมยสาวเท้าจากไปอย่างเร่งรีบ

ทีมงานในรายการต่างยืนอ้าปากค้าง มองตามแผ่นหลังของหลินโจวกับซูชิงเหมยที่ถูกเขาอุ้มในท่าเจ้าหญิงตาค้าง

"น... นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย"

"คุณพระ ซูชิงเหมยโดนผู้ชายอุ้มไปได้ยังไงกัน"

"แฟนเธอเหรอ"

"ที่แท้อาจารย์ซูก็ป่วยนี่เอง มิน่าล่ะ เมื่อกี้ถึงแทบจะล้มพับไป"

"ไม่ใช่สิ เล่นอุ้มเดินโต้งๆ ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้เลยเนี่ยนะ"

"ว้าว! แมนสุดๆ ไปเลย!"

พวกผู้ชายต่างพากันอึ้งตกตะลึง นึกไม่ถึงเลยว่าเทพธิดาผู้เย็นชาจะยอมให้ผู้ชายอุ้มท่าเจ้าหญิงต่อหน้าผู้คนแบบนี้

ส่วนพวกผู้หญิงทั้งประหลาดใจทั้งแอบชื่นชม ผู้ชายที่อุ้มซูชิงเหมยคนนั้นก็ดูหล่อไม่เบา แถมยังอยากมีแฟนที่ทั้งหล่อทั้งเท่และดูพึ่งพาได้แบบนี้บ้างจัง!

จนกระทั่งร่างของหลินโจวที่อุ้มซูชิงเหมยหายลับไปตรงหัวมุมทางเดิน ทุกคนก็ยังคงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด หลิวหยวนหยวนเพิ่งจะได้สติ จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า

"พวกเธออย่าคิดไปเรื่อยสิ นั่นผู้ช่วยของอาจารย์ซู คงจะรีบพาอาจารย์ซูไปโรงพยาบาลน่ะสิ"

"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง" พวกผู้ชายต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

"อ้าว ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เหรอ" บรรดาผู้หญิงกลับรู้สึกผิดหวังไปตามๆ กัน

จังหวะนั้นเอง จางหงก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา พลางเอ่ยขอโทษหลิวหยวนหยวนด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"ขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะผู้ช่วยหลิว ชิงเหมยเธอไม่สบายมาก น่าจะมีอาการกำเริบกะทันหัน พวกเราถึงได้รีบร้อนพาเธอไปโรงพยาบาล รบกวนช่วยพาฉันไปหาผู้กำกับจางหน่อยนะคะ ฉันจะไปอธิบายให้เขาฟังเองค่ะ"

ทางนั้นหลินโจวอุ้มซูชิงเหมยไปแล้ว ส่วนเธอยังต้องอยู่จัดการเคลียร์ปัญหาต่อตรงนี้

"ได้ค่ะๆ ไม่เป็นไรเลย ผู้กำกับจางพอจะทราบสถานการณ์คร่าวๆ แล้ว ไปเถอะค่ะ ฉันจะพาคุณไปเอง"

หลิวหยวนหยวนรีบพาจางหงไปพบผู้กำกับใหญ่ทันที

อีกด้านหนึ่ง หลินโจวกำลังอุ้มซูชิงเหมยมุ่งหน้าไปยังโถงลิฟต์ โดยมีโจวยวิ๋นวิ่งตามหลังมาติดๆ

แต่โจวยวิ๋นพบว่า ถึงเธอจะสับเท้าวิ่งเหยาะๆ ก็ยังตามหลินโจวที่กำลังอุ้มซูชิงเหมยไม่ทัน ได้แต่วิ่งหอบแฮ่กๆ ตามหลังไป

"ฉัน... ฉันไม่เป็นไร ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ"

เวลานี้ ซูชิงเหมยในอ้อมอกของหลินโจวมีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก อ่อนระโหยโรยแรงแทบสิ้นสติ เธอยกมือทั้งสองข้างยันแผงอกของหลินโจวไว้ หมายจะลงจากอ้อมอกของเขา

โตมาจนป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกผู้ชายอุ้มไว้แบบนี้ นอกเหนือจากความเจ็บปวดแล้ว ในใจยังปั่นป่วนว้าวุ่นระคนกันไปหมด

"คุณอย่าเพิ่งพูดเลย พักสักหน่อยเถอะ ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล"

หลินโจวเองก็เริ่มหอบหายใจเช่นกัน แต่ฝีเท้ากลับยิ่งก้าวเร็วขึ้นเรื่อยๆ ยามเห็นท่าทางเจ็บปวดและอ่อนแรงของซูชิงเหมย หัวใจของเขาก็ราวกับถูกเหล็กร้อนนาบจนแสบลวก

"ฉัน... ฉันไม่ไปโรงพยาบาลนะ ไม่ไป!"

พอได้ยินว่าจะไปโรงพยาบาล ซูชิงเหมยก็เริ่มดิ้นรนขัดขืน

"อย่าดื้อสิ! เชื่อฟังหน่อย!!"

หลินโจวพลันตวาดลั่นขึ้นมา ทำเอาโจวยวิ๋นที่ตามหลังมาสะดุ้งโหยง แม้แต่ซูชิงเหมยในอ้อมแขนเขาก็พลอยตัวสั่นเทิ้มไปด้วย

ตอนนั้นเองลิฟต์ก็มาถึงพอดี หลินโจวอุ้มซูชิงเหมยเดินเข้าไปข้างใน โจวยวิ๋นรีบตามเข้าไปติดๆ โชคดีที่ในลิฟต์ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่เลย

แต่โจวยวิ๋นอดกังวลไม่ได้ พี่ชิงเหมยเคยโดนผู้ชายตวาดใส่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ด้วยนิสัยของพี่ชิงเหมยแล้ว รับรองว่าต้องเปิดศึกอาละวาดใส่พี่หลินแน่ๆ!