ตอนที่ 90 ท้าทาย

เฉินเจียอิ๋งเป็นคนตัวเล็ก พอยืนอยู่ตรงหน้าซูชิงเหมยจึงเตี้ยกว่าครึ่งศีรษะ แต่ท่าทีอันดุดันเฉียบคมกลับชวนให้รู้สึกว่าเธอไม่ได้ตัวเล็กไปกว่าซูชิงเหมยเลยสักนิด

เธอมองซูชิงเหมยด้วยสายตากดดัน น้ำเสียงที่เอ่ยทักฟังดูเหมือนนักมวยกำลังก้าวขึ้นสังเวียนแล้วส่งสารท้าคู่ต่อสู้มากกว่าจะเป็นคำทักทาย

การปรากฏตัวของเธอทำให้ทางเดินเงียบกริบลงทันที บรรยากาศรอบตัวพลอยเย็นยะเยือกตามไปด้วย

คนแถวนี้ล้วนเป็นคนในวงการบันเทิง จึงรู้เรื่อง "ความบาดหมาง" ระหว่างเฉินเจียอิ๋งกับซูชิงเหมยเป็นอย่างดี

ในงานประกาศรางวัลเพลงทองคำเมื่อสองปีก่อน การแข่งขันชิงรางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมแห่งปีได้ชื่อว่าดุเดือดที่สุดในรอบสิบปี

และตัวเต็งสองคนในตอนนั้นก็คือซูชิงเหมยกับเฉินเจียอิ๋ง

สุดท้ายซูชิงเหมยก็คว้ารางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมไปครอง ส่วนเฉินเจียอิ๋งกลายเป็นเพียงไม้ประดับ

เฉินเจียอิ๋งที่เป็นลูกดาราและถือดีในศักดิ์ศรีจึงปักใจมองซูชิงเหมยเป็นคู่ปรับตัวฉกาจตั้งแต่นั้นมา

ยายคนนี้ยังมีความดื้อรั้นหัวชนฝา ซูชิงเหมยปล่อยเพลงใหม่ เธอก็ปล่อยตาม ซูชิงเหมยออกอัลบั้ม เธอก็ออกตาม

ตอนนี้ซูชิงเหมยมาร่วมรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เธอก็ตามมาด้วยเหมือนกัน

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเฉินเจียอิ๋งที่ตั้งท่าหาเรื่อง ซูชิงเหมยกลับมีสีหน้าเรียบเฉยและตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"สวัสดีค่ะ"

จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องนักร้องทันที

เฉินเจียอิ๋งสาวเท้าตามมาติดๆ เดินเคียงข้างพลางแค่นยิ้มเยาะ

"ฉันมาแล้ว เธอเริ่มกลัวขึ้นมาแล้วล่ะสิ"

ซูชิงเหมยขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะประหม่าหรือหวาดกลัว แต่เป็นเพราะโรคกระเพาะของเธอกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว

"ทำไมไม่พูดล่ะ เป็นถึงศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมรางวัลเพลงทองคำ แถมยังอยู่อันดับหนึ่งในสี่ราชินีเพลงรุ่นเล็กเชียวนะ เดี๋ยวจะแพ้ฉันจนหมดรูปเอาล่ะ!"

เฉินเจียอิ๋งยังคงพูดจายั่วยุไม่เลิก

ทันใดนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งแทรกเข้ามาคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง แล้วกันเฉินเจียอิ๋งออกไป

"คุณซูครับ เสื้อของคุณ"

หลินโจวยื่น "เสื้อเชิ้ตนำโชค" ของตัวเองให้ซูชิงเหมย

ซูชิงเหมยรับมา ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปข้างหน้า ทิ้งเฉินเจียอิ๋งไว้ข้างหลังอย่างเป็นธรรมชาติ

"นี่ ซูชิงเหมย นี่!"

เฉินเจียอิ๋งตะโกนตามหลัง แต่ซูชิงเหมยไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เดินห่างออกไปพร้อมกับหลินโจว

"ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน กล้าดียังไงมาขวางฉันเนี่ย?!"

เฉินเจียอิ๋งรู้สึกหงุดหงิด จ้องมองแผ่นหลังของหลินโจวด้วยสายตาเอาเรื่อง

"พวกเราอย่าเพิ่งอัดรายการต่อเลยครับ ไปโรงพยาบาลเถอะ"

หลินโจวช่วยประคองซูชิงเหมยไว้เบาๆ แล้วกระซิบบอกเธอเสียงแผ่ว

"ไม่ค่ะ"

ใบหน้าของซูชิงเหมยซีดเผือด แต่แววตากลับแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องนักร้อง จู่ๆ หลินโจวก็คว้าข้อมือของเธอไว้ ซูชิงเหมยชะงักไป มองเขาอย่างอึ้งๆ

"จำไว้นะครับ ถ้าปวดมากอย่าฝืน ผมอยู่ข้างนอกนี่แหละ"

หลินโจวกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ซูชิงเหมยก้มลงมองมือตัวเองที่ถูกหลินโจวกุมไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นสบสายตาจริงจังของเขา

"อืม"

หลินโจวจึงยอมปล่อยมือ แล้วซูชิงเหมยก็เดินเข้าไปในห้องนักร้อง

"พี่หง เมื่อกี้ทำไมไม่ให้ฉันเข้าไปล่ะคะ"

ตรงหัวมุมไม่ไกลนัก โจวยวิ๋นถามจางหง

"เธอเข้าไป สองคนนั้นไม่อึดอัดแย่เหรอ"

จางหงส่งค้อนให้ทีหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหลินโจวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"เสียแรงที่ตอนแรกฉันนึกว่าเขาเป็นคนซื่อๆ ซะอีก"

"ฮิๆ งั้นพี่ก็ไล่พี่หลินไปสิคะ" โจวยวิ๋นพูดยิ้มๆ

"ได้สิ งั้นเธอไปสิ!" จางหงแค่นหัวเราะ

"ฉันไม่ไปหรอกค่ะ พี่ชิงเหมยได้ฆ่าฉันตายแน่!" โจวยวิ๋นส่ายหน้ารัวๆ

"ยังไงสัญญาของพี่หลินก็แค่สามเดือน พอครบกำหนดเขาก็ไปเองแหละค่ะ"

จางหงมองหลินโจวที่ยืนอยู่หน้าห้องนักร้องแล้วพึมพำ "ยังเหลืออีกตั้งสองเดือน ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..."

ทั้งสองคนเดินเข้าไปสมทบกับหลินโจว อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา พอกะว่าใกล้ถึงเวลา ทั้งสามก็พากันมุ่งหน้าไปยังสตูดิโออัดรายการ

"พี่จางครับ ทำไมคุณซูถึงไม่อยากไปโรงพยาบาลล่ะครับ"

ระหว่างทาง จู่ ๆ หลินโจวก็เอ่ยถามขึ้นมา

จางหงส่ายหน้าพลางตอบว่า "รายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน น่าจะเกี่ยวกับเรื่องตอนเด็ก ๆ ชิงเหมยไม่เคยเล่าให้พวกเราฟังลึกเท่าไหร่น่ะ"

หลินโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "คุณซูฝืนแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวก็ต้องร้องเพลงประกอบของวีรบุรุษนิรนามอีก ถ้าไม่รักษาอาการป่วยให้หาย แล้วจะไปสู้กับคนอื่นเขาได้ยังไง"

"เพลงประกอบของวีรบุรุษนิรนามเหรอคะ" โจวยวิ๋นถามอย่างประหลาดใจ "ตอนนี้พวกเรายังหาเพลงดี ๆ ไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอคะ อีกอย่างดูเหมือนพี่ชิงเหมยเองก็ไม่อยากเข้าร่วมด้วยนี่คะ"

จางหงมองหลินโจวแล้วเอ่ยขัดโจวยวิ๋นขึ้นมา "เอาเถอะ อัดรายการเสร็จค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันเป็นห่วงอาการของชิงเหมยน่ะ"

ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าประตูโถงบันทึกรายการ แต่กลับพบว่าเสิ่นเหยายืนรออยู่ที่นั่น พอเห็นหลินโจว เธอก็รีบปรี่เข้ามาหาทันทีพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อยและน้ำเสียงอ่อนหวาน

"หลินโจว ฉันรอคุณตั้งนานแล้วนะ"

จางหงกับโจวยวิ๋นหันไปมองหลินโจวด้วยสีหน้าพิลึก

"ขอโทษด้วยครับ ผมกำลังทำงานอยู่"

หลินโจวเดินเลี่ยงหมายจะเข้าไปข้างใน แต่กลับถูกเสิ่นเหยาขวางไว้ คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต่างพากันมองมาด้วยสายตาแปลก ๆ

จางหงจึงพูดขึ้นว่า "หลินโจว พวกเราเข้าไปก่อนนะ นายคุยธุระเสร็จแล้วรีบตามเข้ามาล่ะ"

หลินโจวพยักหน้าแล้วเดินเลี่ยงไปยังช่องบันไดข้าง ๆ เสิ่นเหยารีบเดินตามมาทันทีพลางยิ้มบาง ๆ

"ฉันรู้อยู่แล้ว หลินโจว ในใจคุณยังมีฉันอยู่จริง ๆ ด้วย"

"เสิ่นเหยา คุณมีธุระอะไรกันแน่ครับ" หลินโจวเอ่ยตัดบท

"หลินโจว ฉันรู้ว่าระหว่างเรามีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง ฉันผิดเอง ฉันอยากจะชดเชยให้คุณค่ะ"

เสิ่นเหยาเอ่ยอย่างจริงใจเป็นที่สุด

วันนี้เธอตั้งใจใส่ชุดเดรสยาวลายสก็อตลุคใสซื่อบริสุทธิ์มาเป็นพิเศษ ซึ่งนี่คือสไตล์ที่หลินโจวชอบให้เธอใส่ที่สุดสมัยยังคบกันในรั้วมหาวิทยาลัย

เสิ่นเหยาคิดมาถี่ถ้วนแล้วว่าต้องดึงหัวใจของหลินโจวกลับมาให้ได้ก่อน ถึงจะทำให้เขายอมแต่งเพลงให้เธอด้วยความเต็มใจ

หลินโจวถอยหลังไปสองก้าว "คุณเสิ่น คุณ...มีธุระอะไรกันแน่ครับ"

บนใบหน้าของเสิ่นเหยายังคงแต้มรอยยิ้มอ่อนหวาน "ฉันแค่อยากชวนคุณไปกินมื้อดึกด้วยกันคืนนี้ ห้าทุ่มฉันจะรอคุณที่ห้อง 1013 โรงแรมฮิลตัน พวกเรา...ไม่เจอกันไม่กลับนะ"

"ขอโทษด้วยครับ ผมคิดว่าระหว่างเราไม่มีความจำเป็นต้องไปกินมื้อดึกด้วยกัน เอาเป็นว่าพอแค่นี้เถอะครับ ผมยังมีงานต้องทำ"

หลินโจวเป็นห่วงอาการของซูชิงเหมย พูดจบก็หันหลังเดินกลับไปยังโถงบันทึกรายการทันที

"ฉันจะรอนะ"

เสิ่นเหยาตะโกนไล่หลัง

หลินโจวไม่สนใจเธอ เขาสาวเท้าเดินเข้าไปในโถงบันทึกรายการอย่างรวดเร็ว

ตอนก้าวพ้นประตูเกือบจะชนเข้ากับร่างเล็กกลมกลึงเข้าพอดี "ผู้ช่วยหลิว?"

เป็นเด็กสาวผู้กระตือรือร้นคนนั้น เด็กเส้นของทีมงานรายการ หลิวหยวนหยวน

"ผู้ช่วยหลิน ฉันกำลังตามหาคุณอยู่พอดีเลยค่ะ ลุงหวังยอมดูแผนงานของคุณแล้วนะคะ พรุ่งนี้คุณเอาแผนงานติดมือมาด้วย เดี๋ยวฉันพาไปพบเขาค่ะ"

หลิวหยวนหยวนยังคงกระตือรือร้นเช่นเคย พอเจอหน้าก็รีบบอกหลินโจวทันที

"ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะเอาแผนงานติดมือมาด้วย ขอบคุณมากเลยนะครับ ผู้ช่วยหลิว"

หลินโจวเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยังมีธุระ ต้องไปก่อนนะคะ"

หลิวหยวนหยวนโบกมือลา แล้วรีบวิ่งแจ้นจากไป

หลินโจวเดินเข้าไปในโถงบันทึกรายการ แล้วมองหาจนพบจางหงกับโจวยวิ๋น

รออยู่ครู่หนึ่ง การบันทึกรายการบนเวทีก็เริ่มต้นขึ้น

ซูชิงเหมยจับสลากได้ขึ้นเวทีเป็นคนแรกอีกจนได้ ดวงดีจนไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ

แสงไฟค่อย ๆ หรี่ดับลง เงาร่างระหงสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนเวที

"ซูชิงเหมย!"

"ซูชิงเหมย!"

ทั่วทั้งสตูดิโอพลันมีเสียงโห่ร้องต้อนรับดังกึกก้อง

เมื่อร่างนั้นก้าวมาถึงกลางเวที แสงไฟก็สว่างวาบ เผยให้เห็นซูชิงเหมยในชุดเดรสยาวสีดำ ทั้งเย็นชาและงดงามไร้ที่ติ ดูสง่างามเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวน

เสียงเชียร์กึกก้องทั่วบริเวณยิ่งทวีความคลั่งไคล้ขึ้นไปอีก

แต่หลินโจวกลับขมวดคิ้วมุ่น

สภาพของซูชิงเหมยดูไม่ค่อยดีนัก