ตอนที่ 89 ราตรีสวัสดิ์ หลินโจว ราตรีสวัสดิ์...เสวี่ยโจว

มิน่าล่ะถึงว่ามีบทกวีถังกับฉือซ่งเต็มหัวไม่ใช่เรื่องดี พอใจร้อนชั่ววูบก็เผลอหลุดปากออกไปจนได้

แถมยังมีคนมาได้ยินเข้าพอดีอีกต่างหาก

หลินโจวยังแอบหวังลึก ๆ ว่าจะเอาตัวรอดได้ "บทกวีอะไรเหรอครับ"

"ก็บทที่คุณท่องเมื่อกลางวันไงคะ" ซูชิงเหมยตัดโอกาสแกล้งทำเป็นไม่รู้ของเขาทันควัน "ถ้าคุณไม่ท่อง ฉันก็นอนไม่หลับ"

"เดี๋ยวก่อนสิครับ" หลินโจวยังพยายามดิ้นรน "เมื่อกลางวันคุณก็ได้ยินไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ ยังต้องให้ท่องอีกเหรอ"

ซูชิงเหมยส่งเสียงฮึในลำคอ "บทกวีอะไรมีแค่สองวรรคกันล่ะคะ"

หลินโจวจนปัญญา ได้แต่กระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มท่อง

"แดนอุดรมีโฉมงามสะคราญตา งามเลิศล้ำเอกาตัดขาดโลกหล้า ยิ้มหนึ่งคราพาเมืองล่ม ยิ้มสองคราพาแคว้นสลาย"

พอหลินโจวท่องจบ อีกฟากของม่านกั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นมา

"งามเลิศล้ำเอกาตัดขาดโลกหล้า... ฉันชอบค่ะ"

หลินโจวชะงักไปนิด ก่อนจะหลุดปากถามออกไปตามสัญชาตญาณ

"ผมนึกว่าคุณจะชอบสองวรรคหลังเสียอีก"

น้ำเสียงของซูชิงเหมยเจือแววเหงา "ฉันแค่รู้สึกว่า วรรคที่สองมันเหมือนกำลังพูดถึงฉันเลยค่ะ"

ในวงการบันเทิง เธอจัดเป็นพวกแปลกแยกอยู่พอตัว ไม่เหยียบย่ำใคร ไม่สร้างกระแสดราม่า ไม่ทำตัววุ่นวาย มีแค่มุ่งมั่นร้องเพลงอย่างเดียว

โฉมสะคราญตัดขาดโลกหล้า โดดเดี่ยว... และเดียวดาย

"จริง ๆ แล้วบทกวีนี้ทั้งบทพูดถึง..."

หลินโจวพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไป

"พูดถึงอะไรเหรอคะ"

ซูชิงเหมยเอ่ยถาม

พูดถึงคุณทั้งนั้นนั่นแหละ

แต่หลินโจวรู้สึกว่าคำนี้พูดออกไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะดูล้ำเส้นเกินไป

เธอเป็นเจ้านาย ส่วนผมเป็นผู้ช่วย

ยิ่งไปกว่านั้น ผมเคยหย่ามาแล้ว...

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

หลินโจวจึงเอ่ยขึ้น "ดึกมากแล้ว นอนเถอะครับ"

ซูชิงเหมยกลับบอกว่า "ฉันยังอยากฟังอีกบทหนึ่งค่ะ"

หลินโจวถอนหายใจอย่างอ่อนใจ "ตกลงกันไว้แค่บทเดียวไม่ใช่เหรอครับ"

"ก็ฉันนอนไม่หลับนี่คะ!"

"ทำไมถึงงอแงล่ะครับเนี่ย เอาเถอะ คุณว่ามาสิ"

ซูชิงเหมยยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเอ่ยผ่านม่านกั้นไปด้วยเสียงแผ่วเบา "ฉันอยากฟัง... ย่งเหมย"

หลินโจวสะดุ้งจนตัวแข็ง รีบพูดแก้ตัว "มันคือบทกวีอะไรเหรอครับ ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะ"

ซูชิงเหมยเม้มปาก เอ่ยถาม "คุณไม่เคยได้ยินจริง ๆ เหรอคะ"

"ไม่เคยจริง ๆ ครับ ผมแต่งกวีไม่เป็นด้วยซ้ำ หรือจะให้ผมร้องเพลงเด็กให้ฟังแทนไหมล่ะครับ"

"ฮึ นอนแล้วค่ะ!"

ซูชิงเหมยทิ้งตัวนอนลงอย่างขุ่นเคือง แล้วพลิกตัวหันหลังให้ม่านกั้นทันที

หลินโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก ขณะกำลังจะนอน โทรศัพท์มือถือก็สั่นเบา ๆ พอยกขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นข้อความส่วนตัวจากกูเหมยในเว็บซู่เหรินจ้าน

"คุณหลับหรือยังคะ"

กล่องข้อความในซู่เหรินจ้านแบ่งออกเป็นคนแปลกหน้ากับเพื่อน เมื่อเพิ่มเป็นเพื่อนแล้ว ข้อความที่อีกฝ่ายส่งมาจะแสดงแยกไว้ต่างหาก ข้อความของกูเหมยในตอนนี้จึงสะดุดตาเป็นพิเศษ

แต่ว่า เมื่อกี้เธอเพิ่งบอกว่าจะนอนไม่ใช่เหรอ

แถมน้ำเสียงแบบนี้มันอะไรกัน ไม่เรียกกระทั่งอาจารย์เสวี่ยโจวแล้วงั้นเหรอ

หลินโจวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างจนใจ "กำลังจะนอนแล้วครับ ทำไมคุณยังไม่นอนอีกล่ะ ดึกขนาดนี้แล้ว ผู้ช่วยของคุณไม่ได้บอกให้รีบพักผ่อนเหรอครับ"

กูเหมย "ผู้ช่วยของฉันโกหกฉันค่ะ"

เสวี่ยโจว "...เขาโกหกอะไรคุณเหรอครับ"

กูเหมย "เขาแต่งกวีเป็นแท้ ๆ แต่ยังโกหกฉันว่าแต่งไม่เป็น"

เสวี่ยโจว "คุณรู้ได้ยังไงครับว่าเขาแต่งเป็น"

กูเหมย "ช่างเถอะ ยังไงฉันก็รู้แล้วกัน ฉันโมโหมาก คืนนี้ฉันตัดสินใจว่าจะไม่นอนแล้วค่ะ"

เสวี่ยโจว "ไม่นอนได้ยังไงกันครับ! คุณไม่ห่วงสุขภาพตัวเองแล้วเหรอ!"

กูเหมย "เว้นแต่ว่า..."

เสวี่ยโจว "เว้นแต่อะไรครับ"

กูเหมย "เขาต้องท่องย่งเหมยให้ฉันฟัง"

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านี้ หลินโจวลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยกับซูชิงเหมยที่อยู่หลังม่านกั้นว่า

"คุณซูครับ คุณหลับหรือยัง"

ซูชิงเหมยยังคงนอนหันหลังให้เขา ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ยังค่ะ"

หลินโจวจึงเอ่ยว่า "ถ้าผมท่องบทกวีให้ฟังอีกบท คุณจะยอมนอนไหมครับ"

ซูชิงเหมยรีบพลิกตัวกลับมาทันควัน "ตกลงค่ะ!"

หลินโจวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มท่อง

"ริมสะพานขาดนอกศาลาพัก เปล่งบานไร้เจ้าของอย่างเดียวดาย..."

"ฉันอยากฟังอีกบทหนึ่งค่ะ"

ซูชิงเหมยเอ่ยขัดขึ้น

"...ก็ได้ครับ"

หลินโจวจนปัญญา ได้แต่ยอมจำนนแล้วเริ่มท่องใหม่อีกครั้ง

"วายุพิรุณส่งวสันต์ลับ ละอองหิมะโปรยต้อนรับวสันต์คืน ผาสูงชันน้ำแข็งจับร้อยจั้งเหน็บหนาวกลืน กิ่งบุปผายังชูชื่นประชันงาม"

"งามสะพรั่งมิได้คิดประชันวสันต์ เพียงส่งสารว่าวสันต์มาเยือนใกล้ รอจนเมื่อบุปผาทั่วขุนเขาสะพรั่งบานไป นางจักแย้มยิ้มสดใสอยู่กลางพง"

พอท่องจบ ซูชิงเหมยก็ถามขึ้นมาลอยๆ

"คุณว่า ทำไมเสวี่ยโจวถึงแต่งบทกวีนี้ขึ้นมาล่ะคะ"

หลินโจวตอบ "คงอยากให้คนที่ได้ยินบทกวีนี้ยิ้มได้บ่อยขึ้นมั้งครับ"

"ค่ะ"

ซูชิงเหมยดึงผ้าห่มขึ้นคลุม พลางมองเงาร่างเลือนรางบนโซฟาหลังม่านกั้น

"ฉันนอนแล้วนะ ฝันดีค่ะ"

หลินโจวชะงักไป นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะยอมนอนง่ายๆ แบบนี้

และตั้งแต่ทั้งสอง "อยู่ร่วมห้อง" กันมา นี่น่าจะเป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ซูชิงเหมยบอก "ฝันดี" กับเขา

"อืม... ฝันดีครับ"

ในที่สุดห้องก็เงียบสงบลงอย่างแท้จริง หญิงสาวแสนสวยบนเตียงยังคงลืมตาอยู่ สายตาเย็นชาราวน้ำแข็งคู่นั้นละลายกลายเป็นความอ่อนโยน มุมปากประดับรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง

ฝันดีนะ หลินโจว

ฝันดีนะ... เสวี่ยโจว

......

สองวันต่อมา ณ สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง

วันนี้รายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" จะบันทึกเทปอีพีห้า

นักร้องทั้งหกคนต่างเดินทางมาถึงแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมตัวล่วงหน้า

เรื่องที่ราชินีเพลงรุ่นเล็กเฉินเจียอิ๋งจะมาร่วมรายการในฐานะนักร้องเสริมทัพ ทุกคนต่างรู้กันหมดแล้ว

ทุกคนจึงแบกรับความกดดันไม่น้อย

การมาของเฉินเจียอิ๋งสร้างแรงกดดันต่อซูชิงเหมยผู้เป็นหนึ่งใน "สี่ราชินีเพลงรุ่นเล็ก" มากที่สุด

แต่สำหรับนักร้องคนอื่น ๆ ก็ต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่จะตกรอบได้ทุกเมื่อเช่นกัน

ความจริงยังมีข่าววงในอีกกระแสว่า พ่อของเฉินเจียอิ๋งมองว่าการที่ลูกสาวมาเป็นนักร้องเสริมทัพดูเป็นการลดเกียรติตัวเองเกินไป เดิมทีจึงไม่เห็นด้วย แต่เฉินเจียอิ๋งยืนกรานจะมาให้ได้ เพราะเธอต้องการจะวัดฝีมือชี้ขาดกับซูชิงเหมย

แม้ข่าวนี้จะไม่มีที่มาชัดเจน แต่นิสัยของเฉินเจียอิ๋งก็ทำให้หลายคนเชื่อไปแล้วแปดเก้าส่วนว่าเป็นเรื่องจริง

ศึกชิงชัยของสองราชินีเพลงรุ่นเล็ก ยากจะบอกได้ว่าจะลุกลามจนคนอื่นพลอยโดนลูกหลงไปด้วยหรือไม่

รุ่นใหญ่อย่างอวี๋ซินและจางฮว่าไม่กลัวอยู่แล้ว แต่ระดับว่าที่แถวหน้าอย่างเฉิงหลิน สวีเจี้ยน และกัวเทียนสือ มีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นเหยื่อสังเวย

บรรยากาศในวันนี้จึงค่อนข้างตึงเครียด

ซูชิงเหมยเข้าไปในห้องแต่งหน้านานแล้วแต่ยังไม่ออกมา หลินโจวรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงโทรหาโจวยวิ๋น

"ทำไมแต่งนานจัง ยังไม่เสร็จอีกเหรอ"

โจวยวิ๋นอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรแต่คล้ายถูกห้ามไว้ ครู่หนึ่งถึงตอบอย่างอึกอักว่า "ใกล้จะออกมาแล้วค่ะ"

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูชิงเหมยก็เดินออกมาจากห้องแต่งหน้า

เธอเกล้าผมยาวขึ้น เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง ท่วงท่ากิริยาสง่างาม ชุดราตรียาวสีดำขับเน้นสัดส่วนเว้าโค้ง ยามก้าวเรียวขายาวช่างดูเซ็กซี่มีเสน่ห์สะกดสายตา

"ว้าว"

คนที่รออยู่ตรงโถงทางเดินต่างเผลออุทานด้วยความทึ่งออกมาโดยไม่รู้ตัว

หากวัดกันที่หน้าตาและรูปร่าง ศิลปินบ้านตัวเองเทียบซูชิงเหมยไม่ติดจริง ๆ

แต่หลินโจวกลับขมวดคิ้ว เขาก้าวเข้าไปหาพลางเอ่ยถามเสียงเบา

"ไม่สบายเหรอครับ"

โจวยวิ๋นพูดอย่างจนใจ "พี่หลิน เมื่อกี้พี่ชิงเหมยไม่ยอมให้ฉันบอก เธอ... เธอปวดกระเพาะอีกแล้วค่ะ"

หลินโจวมองซูชิงเหมย วันนี้เธอแต่งหน้าเข้มกว่าปกติ เห็นได้ชัดว่าเพื่ออำพรางสีหน้าที่ซีดเผือด เขาจึงหันไปพูดกับจางหง

"หรือจะบอกผู้กำกับจางสักคำ แล้วเราพาเธอไปโรงพยาบาลก่อนดีไหมครับ"

ทันใดนั้น บริเวณทางเดินก็เงียบกริบลงกะทันหัน

หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงยีนส์ สวมรองเท้าบูตยาว กำลังก้าวเดินตรงเข้ามา

"เฉินเจียอิ๋งนี่!"

"ออร่าสุดยอดไปเลย!"

แม้เฉินเจียอิ๋งจะรูปร่างเล็กกะทัดรัด แต่กลับแผ่ออร่าความมั่นใจออกมาเปี่ยมล้น เธอไม่สนใจสายตาตกตะลึงรอบข้าง เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าซูชิงเหมย

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ซูชิงเหมย"