ตอนที่ 88 ฉันอยากฟังคุณอ่านบทกวี

"อ้าว พี่หลิน ทำไมกลับมาเร็วจังคะ"

ตอนที่หลินโจวกลับมาถึงโรงแรม ซูชิงเหมย จางหง และโจวยวิ๋นกำลังนั่งกินมื้อเย็นกันอยู่ เมนูคือก๋วยเตี๋ยวหลอดกับห่านย่างตามที่คิดไว้เป๊ะ แต่พวกเธอก็กินกันจนแทบจะเกลี้ยงแล้ว

"ก็แค่กินข้าวธรรมดาน่ะครับ พอไม่มีอะไรแล้วก็เลยรีบกลับมา"

หลินโจวมองอาหารที่เหลืออยู่บนโต๊ะ แล้วหันไปมองซูชิงเหมย

แต่กลับเห็นรอยยิ้มสะใจเหมือนแกล้งคนสำเร็จผุดขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวผู้เย็นชา ทว่าพอเห็นหลินโจวมองมา เธอก็รีบหุบยิ้มลงทันที

หลินโจวยิ้มอย่างจนใจ ส่วนซูชิงเหมยก็กินไปพลางพึมพำเสียงเบาไปพลางว่า

"ไหนบอกว่าจะไม่ไปดูตัวไง คนโกหก"

"พี่ชิงเหมยพูดอะไรนะคะ"

โจวยวิ๋นถามขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอก"

ซูชิงเหมยส่ายหน้า ยู่ปาก แกล้งทำเป็นไม่มองหลินโจว แถมยังคีบห่านย่างชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วเอ่ยชมว่า

"อร่อยจัง!"

หลินโจวส่ายหน้าพลางหลุดขำ ทำไมถึงได้ทำตัวเป็นเด็กขนาดนี้นะ

"เสี่ยวหลิน เธอกินอะไรมารึยังล่ะ"

จางหงเอ่ยถามด้วยความหวังดี

"เขากินดีกว่าพวกเราอีกค่ะ"

หลินโจวยังไม่ทันได้ตอบ ซูชิงเหมยก็ชิงพูดขึ้นมาทันควัน

"เอ่อ ครับ กินมาแล้วครับ"

หลินโจวรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย ได้แต่พยักหน้ารับ

จางหงมองเขา สลับกับมองซูชิงเหมย ก่อนจะส่ายหน้าแล้วบอกให้โจวยวิ๋นช่วยเก็บโต๊ะ จากนั้นทั้งสองคนก็แยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง

เวลานี้ฟ้ามืดแล้ว ซูชิงเหมยไม่สนใจหลินโจวอีก เธอหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

หลินโจวถามตามหลังไปว่า "คุณยังปวดท้องอยู่ไหมครับ"

ซูชิงเหมยไม่แม้แต่จะหันกลับมา "เจ้านายเลือดเย็นจะปวดเป็นกับเขาด้วยเหรอคะ"

ปัง! ประตูห้องน้ำปิดลง ไม่นานเสียงน้ำไหลก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องเพลง ซึ่งเป็นเพลงที่ซูชิงเหมยจะใช้ร้องในรายการ "หว่อซื่อเกอโส่ว" สัปดาห์หน้านั่นเอง

อาบน้ำไปร้องเพลงไป ดูท่าทางจะอารมณ์ดีไม่เบา

คงไม่ใช่ว่าดีใจขนาดนี้เพราะแกล้งปั่นหัวผมสำเร็จหรอกนะ

เทพีผู้เย็นชา = เด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างนั้นเหรอ

หลินโจวรู้สึกขำอยู่ในใจ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟารอเธออาบน้ำ

ชั่วขณะนั้นบรรยากาศในห้องพลันเงียบสงบ ให้ความรู้สึกราวกับสามีภรรยาที่แต่งงานและใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันมานาน

ความรู้สึกแบบนี้ แม้แต่ตอนที่เขาอยู่กับเสิ่นเหยาในอดีตก็ไม่เคยสัมผัสได้เลย

เสิ่นเหยาในตอนนั้น วันๆ เอาแต่วิ่งรอกรับงานและวางแผนชิงดีชิงเด่นเพื่อความโด่งดัง ชีวิตตึงเครียดถึงขีดสุด จะเอาเวลาไหนมาผ่อนคลายสบายใจสักนิดได้

ตอนนี้เองเฉินเยียนก็ส่งวีแชตมาว่า "เสี่ยวหลานประทับใจเธอมากเลยนะ พี่ส่งคอนแทกต์วีแชตของเธอไปให้แล้ว คุยกับเขาดี ๆ ล่ะ"

หลินโจวตอบกลับไปอย่างจนใจ "พี่ครับ ตอนนี้ผมยังไม่อยากมีความรักจริง ๆ"

เฉินเยียนถามมาว่า "ไม่ใช่ว่าเจ้านายเลือดเย็นคนนั้นของเธอห้ามพนักงานมีแฟนหรอกนะ"

หลินโจวจึงเออออตามน้ำไปว่า "อ่า ใช่ครับ จริง ๆ บริษัทเราค่อนข้างเข้มงวดน่ะ ห้ามพนักงานมีความรักก่อนอายุสามสิบ"

"บริษัทเฮงซวยอะไรกันเนี่ย! เสี่ยวโจว งานห่วย ๆ แบบนี้อย่าไปทำเลย มาบริษัทพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่ฝากเข้าฝ่ายบุคคลให้ มีแต่สาวสวยทั้งนั้นเลยนะ!"

"ไม่ต้องหรอกครับพี่ งานนี้สวัสดิการดีมากเลย เจ้านายก็นิสัยดีด้วย"

"แบบนี้ยังเรียกว่านิสัยดีอีกเหรอ! เจ้านายเธอเป็นใคร นัดออกมาเลย เดี๋ยวคอยดูพี่จะด่าให้เละ!"

"เจ้านายเรียกผมแล้วครับพี่ ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ"

หลินโจวรีบตัดบทจบบทสนทนา ขืนคุยต่อมีหวังซูชิงเหมยได้กลายเป็นจอมมารร้ายในสายตาพี่สาวแน่

เหตุผลสำคัญคือซูชิงเหมยเป็นบุคคลสาธารณะ เรื่องที่เขามาเป็นผู้ช่วยของเธอจึงยังให้พี่สาวรู้ไม่ได้ในตอนนี้

ระหว่างที่ซูชิงเหมยยังอาบน้ำอยู่ หลินโจวไม่มีอะไรทำจึงล็อกอินเข้าเว็บซู่เหรินจ้าน เขาไม่ได้เข้ามานานแล้ว พอคลิกเข้ามาก็ถึงกับตกใจ

ยอดแจ้งเตือนในศูนย์ข้อมูลส่วนตัวพุ่งสูงถึง 999+ พอกดเปิดดูก็พบข้อความส่วนตัวจากคนแปลกหน้าอัดแน่นเต็มไปหมด

"อาจารย์เสวี่ยโจวครับ ผมจางเจิ้ง นายกสมาคมกวีนิพนธ์ ผมชื่นชมในพรสวรรค์ของคุณมาก ไม่ทราบว่าคุณมีความคิดที่จะตีพิมพ์รวมบทกวีบ้างไหมครับ ผมพอจะรู้จักสำนักพิมพ์และตัวแทนจำหน่ายหลายแห่ง หากคุณยินดีมอบบทกวีของคุณให้ผมเป็นตัวแทน..."

"อาจารย์เสวี่ยโจวครับ ผมจ้าวเคอ มิวสิกไดเรกเตอร์ของค่ายเพลงหวันสือ ไม่ทราบว่าคุณสนใจจะร่วมงานกันไหมครับ ทางบริษัทยินดีทุ่มเงินก้อนโตเพื่อขอซื้อเพลงใหม่สักเพลงที่เหมาะเป็นเพลงธีมเกี่ยวกับวีรบุรุษนิรนามครับ"

"อาจารย์เสวี่ยโจวคะ ฉันหลี่ซินหรันนะคะ ชื่นชอบเพลงของคุณมากเลยค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีความคิดเห็นยังไงกับเพลงประกอบ 'วีรบุรุษนิรนาม' บ้างไหมคะ เรามาร่วมงานกันได้นะคะ!"

"..."

นอกจากข้อความชื่นชมจากบรรดาแฟนคลับแล้ว ข้อความที่เหลือเกินครึ่งล้วนมาจากค่ายเพลงหรือนักร้องที่ติดต่อมาขอเพลง เพื่อจะนำไปใช้ชิงสิทธิ์ทำเพลงประกอบ "วีรบุรุษนิรนาม" ทั้งนั้น

ดูท่าตอนนี้คนทั้งวงการเพลงคงพุ่งเป้าความสนใจมาที่เรื่องนี้เรื่องเดียวแล้ว

หลินโจวขมวดคิ้ว พลางหันไปมองทางห้องน้ำ

ถ้าซูชิงเหมยได้สิทธิ์ร้องเพลงประกอบ "วีรบุรุษนิรนาม" จริง ๆ สถานะในวงการของเธอคงก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

หรือว่าถึงตอนนั้น เธออาจจะไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้แล้ว?

แต่ก็ไม่ถูก คนเรายิ่งดัง งานก็ยิ่งหลั่งไหลเข้ามา มีแต่จะเหนื่อยขึ้นกว่าเดิมน่ะสิ

หลินโจวรู้สึกสับสนและลังเล ใจหนึ่งก็คิดว่า "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ยากเกินไปสำหรับซูชิงเหมย แต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าเธอได้รับเลือกขึ้นมาจริง ๆ แล้วจะต้องเหนื่อยหนักกว่าเดิม

เฮ้อ ตอนหย่ายังไม่เห็นต้องคิดเยอะขนาดนี้เลย

วันนี้ซูชิงเหมยอาบน้ำนานทีเดียว เกือบชั่วโมงกว่าจะยอมออกมา ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด เธอสวมชุดนอนผ้าลูกไม้แขนกุด เผยให้เห็นเรียวแขนขาวเนียนดั่งหยก

ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นเรียวขายาวสวยที่สะกดคนครึ่งวงการบันเทิงได้สบาย ทุกลีลาการย่างก้าวชดช้อยงดงามปานดอกบัวผลิบาน

พอนึกย้อนไปถึงตอนที่ทั้งสอง "อยู่ร่วมห้อง" กันครั้งแรก ซูชิงเหมยแต่งตัวมิดชิดรัดกุมจนแทบไม่เห็นอะไร แต่ตอนนี้เสื้อผ้าของเธอกลับใส่สบายขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เห็นหลินโจวเป็นคนนอกเลยจริง ๆ

"คุณมองอะไรอยู่คะ"

พอเห็นหลินโจวจ้องมองตัวเองตาไม่กะพริบ ซูชิงเหมยก็เอ่ยถามเสียงเย็น

"ไม่มีอะไรครับ ผมไปอาบน้ำบ้างดีกว่า"

หลินโจวรีบเบือนสายตาหนี คว้าเสื้อผ้าแล้ววิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไปทันที

พอเห็นเขาเข้าห้องน้ำไปแล้ว สีหน้าเย็นชาของซูชิงเหมยก็พลันมลายหายไป เธอเดินไปหน้ากระจกตู้เสื้อผ้า หมุนตัวซ้ายขวาสำรวจการแต่งตัวของตนเอง ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะผุดขึ้นมา

เธอเดินตรงไปยังเตียงนอนของตนเอง ระหว่างที่เดินผ่านโซฟาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือของหลินโจววางอยู่

ซูชิงเหมยชะงักฝีเท้า ค่อย ๆ ยื่นมือออกไป แต่แล้วก็ชะงักค้าง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้แตะต้องโทรศัพท์ของหลินโจว

พอหลินโจวอาบน้ำเสร็จออกมา ซูชิงเหมยก็ยังซ้อมร้องเพลงต่ออีกพักหนึ่ง จนเวลาล่วงเลยไปเกือบห้าทุ่ม

เมื่อถูกหลินโจวเร่งเร้า เธอจึงยอมขึ้นเตียงนอนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ผ้าม่านกั้นยังคงถูกรูดปิดลงเหมือนเคย เธอเข้านอนบนเตียง ส่วนหลินโจวนอนบนโซฟา

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง นอกหน้าต่างมีเสียงรถราแว่วมาเป็นระยะ

"คุณซูครับ"

หลินโจวเอ่ยขึ้นมากะทันหัน

"คะ?"

"ถ้าคุณเจอเพลงที่เหมาะกับ 'วีรบุรุษนิรนาม' เพลงหนึ่ง แต่เพลงนี้ยากมาก แถมยังเหมาะกับนักร้องชายมากกว่า ถ้านักร้องหญิงอยากร้องให้ดีก็ต้องทุ่มเทเป็นสองเท่า คุณจะทำยังไงครับ"

หลินโจวถาม

ซูชิงเหมยพลิกตัว หันหน้ามาทางม่านกั้น

"ฉันจะซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตาย จนกว่าจะร้องได้ดีค่ะ"

หลินโจวถามอีก "เอาเป็นเอาตายแบบไม่ห่วงสุขภาพตัวเองเลยเหรอครับ"

ซูชิงเหมยเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

"ฉันนอนไม่หลับค่ะ"

หลินโจวชะงักไป ตามความคิดเธอไม่ทันว่าทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนเรื่องเร็วขนาดนี้ พลันได้ยินน้ำเสียงหวานใสปนเย็นชาแว่วมาว่า

"ฉันอยากฟังคุณท่องบทกวีให้ฟังสักบทค่ะ"

"ท่องบทกวีเหรอครับ"

"ก็บทที่คุณท่องเมื่อตอนกลางวันนั่นแหละค่ะ"