ตอนที่ 87 เจ้านายนายจะแต่งงานกับนายได้หรือไงกันล่ะ!

ได้ยินที่จางหงพูด หลินโจวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เฉินเจียอิ๋งถนัดเสียงสูง สไตล์เพลงยิ่งใหญ่อลังการ เหมาะกับการร้องเพลงแนว 'วีรบุรุษนิรนาม' มากจริง ๆ ถือเป็นคู่แข่งตัวฉกาจเลยครับ"

โจวยวิ๋นเอ่ยอย่างประหลาดใจ "พี่หลินคุ้นเคยกับวงการบันเทิงดีจังเลยนะคะเนี่ย"

ซูชิงเหมยแค่นเสียงเบา ๆ "เขาเคยเป็นผู้ช่วยให้อดีตแฟนมาก่อน ก็ต้องคุ้นเคยสิคะ"

"อ๋อ"

โจวยวิ๋นแลบลิ้นแล้วหัวเราะแหะ ๆ

จางหงไม่มีอารมณ์จะร่วมล้อเล่นด้วย เธอปรายตามองหลินโจวแวบหนึ่งอย่างมีความหมาย

"เมื่อกี้ฉันกับโจวยวิ๋นไปพบนักแต่งเพลงมาสองคน พวกเขายินดีที่จะร่วมงานกับชิงเหมยนะ เพียงแต่ในมือไม่มีเพลงที่เหมาะเลย คงทำได้แค่แต่งเพลงขึ้นมาใหม่ ซึ่งเรื่องนี้ต้องใช้เวลา

พวกเรายังต้องเตรียมแผนสำรองไว้อีกทาง ถ้าทางฝั่งเสวี่ยโจวมีเพลงที่เหมาะสม นั่นก็ดีที่สุด"

หลินโจวนิ่งเงียบไป

เพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" เหมาะกับธีม "วีรบุรุษนิรนาม" มากจริง ๆ ถ้าเป็นไปได้ เขาก็อยากให้ซูชิงเหมยร้องเหมือนกัน

แต่ปัญหาก็ยังคงเดิม เพลงนี้ให้ผู้หญิงร้องยากเกินไป สภาพร่างกายของซูชิงเหมยในตอนนี้ หากต้องซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเพลงนี้อีก หลินโจวก็กังวลว่าเธอจะล้มป่วยลงจริง ๆ

หรือเขาควรลองเกลี้ยกล่อมให้เธอไปโรงพยาบาล ตรวจร่างกายให้ละเอียดเพื่อรักษาโรคให้หายก่อนดีไหมนะ

"พี่หงคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คนเข้าร่วมเยอะขนาดนั้น ฉันก็ใช่ว่าจะได้รับเลือกสักหน่อย"

จู่ ๆ ซูชิงเหมยก็เอ่ยขึ้นมา

"ไม่ใช่สิคะพี่ชิงเหมย เรื่องร้องเพลง พี่เคยยอมแพ้ใครที่ไหนกัน วันนี้เป็นอะไรไปคะเนี่ย"

โจวยวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ

ปกติแล้วหากเจอเรื่องแบบนี้ ซูชิงเหมยจะต้องเหมือนหุ่นยนต์ที่ไขลานจนสุด นอกจากซ้อมร้องเพลงแล้วก็คงมีแต่ซ้อมร้องเพลงอย่างแน่นอน

ทำไมคราวนี้ยังไม่ทันเริ่มก็คิดจะยอมแพ้เสียแล้วล่ะ

จางหงมองซูชิงเหมยที มองหลินโจวที ก่อนจะเงียบไป

ซูชิงเหมยหันไปพูดกับหลินโจวกะทันหัน "อุตส่าห์มาเมืองเซินเฉิงทั้งที คุณไม่ไปเจอพี่สาวของคุณหน่อยเหรอคะ"

หลินโจวชะงักไป ถามกลับตามสัญชาตญาณ "แต่ว่าทางคุณ..."

ซูชิงเหมยบอกว่า "คุณไปเถอะค่ะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพี่สาวคุณจะหาว่าเจ้านายคุณใจร้ายเลือดเย็นเอาได้"

"เอ่อ" หลินโจวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็รู้ดีว่าแม้ปากของซูชิงเหมยจะพูดจาไม่น่าฟัง แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคนใจอ่อน ไม่อยากให้เขามาเมืองเซินเฉิงรอบนี้แล้วไม่ได้พบหน้าคนในครอบครัว

"งั้นผมออกไปกินมื้อเย็นแป๊บเดียวแล้วจะรีบกลับมาครับ ไปไม่นานหรอก"

หลินโจวเองก็ไม่ได้เจอพี่สาวคนโตมานานมากแล้วจริง ๆ ในใจก็คิดถึงอยู่ไม่น้อย

"ค่ะ"

ซูชิงเหมยพยักหน้ารับ

หลินโจวก้าวออกไปได้สองก้าวก็ยังวางใจไม่ลง หันกลับมากำชับกับจางหงและโจวยวิ๋นว่า

"รบกวนพวกคุณอยู่เป็นเพื่อนคุณซูหน่อยนะครับ ให้เธอกินข้าวให้เรียบร้อย ผมจะรีบกลับมา"

จางหงกลอกตา "ฉันเป็นผู้จัดการของชิงเหมยนะ ยังต้องให้นายมาคอยห่วงอีกเหรอ"

โจวยวิ๋นหลุดขำพรวดออกมา "พี่หลินไม่ต้องรีบหรอกค่ะ วันเวลายังอีกยาวไกล"

หลินโจวรู้สึกอยู่เสมอว่ายัยเด็กคนนี้พูดจามีนัยแอบแฝง แต่ก็ไม่สะดวกจะซักไซ้ จึงรีบออกจากห้องไป

ระหว่างทางเขาโทรหาเฉินเยียน นัดเจอกันที่ร้านอาหารใกล้ ๆ ก่อนจะโบกแท็กซี่หน้าโรงแรมแล้วมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย

......

เมืองหลินเจียง ภายในบ้านของเสิ่นเหยา

เธอถือโทรศัพท์ค้างไว้ สีหน้ายังไม่อยากจะเชื่อ

"หลินโจวกล้าตัดสายฉันงั้นเหรอ"

เฉินเจวี๋ยถอนหายใจ "พวกเราเตรียมแผนสำรองไว้สองทางดีกว่า เดี๋ยวฉันลองไปติดต่ออาจารย์ฉางกับอาจารย์กัวอีกที"

คนที่เธอหมายถึงคือฉางเหล่ยกับกัวเย่ว์หลิน คนหนึ่งคือนักแต่งทำนองชื่อดัง อีกคนเป็นนักเขียนเนื้อร้อง

"ไม่รู้ว่ามีคนติดต่อพวกเขาไปมากเท่าไรแล้ว นักร้องแถวสองอย่างฉัน จะมีสิทธิ์เข้าถึงเหรอ"

สีหน้าของเสิ่นเหยาหมองลง

เฉินเจวี๋ยมองเธอ "เธอยังอยากหาหลินโจวอยู่อีกเหรอ แต่ตอนนี้เขาไม่อยากเจอเธอนี่"

เสิ่นเหยาแค่นเสียง "ฉันรู้จักเขาดีเกินไป เขาแค่ห่วงศักดิ์ศรีเท่านั้นแหละ สัปดาห์หน้าฉันจะไปหาเขาที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง อย่างมากก็แค่ขอโทษ เดี๋ยวเขาก็ใจอ่อนเอง"

เฉินเจวี๋ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน "เสิ่นเหยา เธอคิดจะกลับไปแต่งงานใหม่กับหลินโจวจริง ๆ เหรอ"

เสิ่นเหยาตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ถ้าเขาแต่งเพลงให้ฉันได้จริง ๆ ทำให้ฉันดังกว่าซูชิงเหมยได้ การกลับไปแต่งงานกับเขาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ ยังไงเราสองคนก็เคยเป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว"

"เสิ่นเหยา สองปีมานี้ เธอเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ"

เฉินเจวี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยอมเอ่ยปากออกมา

เสิ่นเหยาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางกัดริมฝีปากสีแดงสดแล้วพึมพำว่า

"ฉันยอมเสียช่วงวัยสาวให้เขาไปหมดแล้ว เขาติดค้างฉัน เขาต้องชดใช้ให้ฉัน!"

......

เมืองเซินเฉิง ภายในร้านอาหารฝรั่งสุดหรูที่ตกแต่งอย่างประณีต

"พี่ครับ พวกเราพี่น้องมากินข้าวกัน ไม่เห็นต้องมาที่แบบนี้เลยนี่"

หลินโจวมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเอ่ยกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม

หญิงสาวไว้ผมดัดลอนใหญ่สีน้ำตาลเกาลัด นัยน์ตาหงส์ ริมฝีปากแดงสด สวมชุดสูททำงานสีขาวกับรองเท้าส้นสูง เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของสาวมั่นสุดแกร่ง

เธอคือพี่สาวแท้ ๆ คนละพ่อคนละแม่ของหลินโจว มีชื่อว่าเฉินเยียน

ร้านอาหารฝรั่งแห่งนี้หรูหรามาก รอบข้างล้วนมีแต่คู่รักมานั่งด้วยกัน หลินโจวจึงรู้สึกว่าโต๊ะของเขากับพี่สาวดูแปลกแยกไปสักหน่อย

"จะรีบร้อนอะไรเล่า"

ดวงตามีเสน่ห์ของเฉินเยียนกะพริบปริบ ๆ ก่อนจะโบกมือไปข้างหน้า

"เสี่ยวหลาน ทางนี้"

หลินโจวหันกลับไปมอง ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกระโปรงสั้นสายเดี่ยว รูปร่างเซ็กซี่เย้ายวนเดินตรงมาทางนี้

"พี่ ไหนตกลงกันแล้วไงครับว่าจะไม่ดูตัวน่ะ"

พอหลินโจวได้สติก็รีบกระซิบถามเฉินเยียนทันที

"ทำความรู้จักเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรือไงยะ"

เฉินเยียนค้อนขวับใส่เขาทีหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปควงแขนเสี่ยวหลานอย่างสนิทสนม แล้วพามานั่งลงข้างหลินโจว

เสี่ยวหลานคนนี้ค่อนข้างเปิดเผยตรงไปตรงมา เธอเป็นฝ่ายแนะนำตัวก่อน ทั้งยังยิ้มพลางยื่นมือไปทางหลินโจว

หลินโจวไม่อยากเสียมารยาทจึงจับมือทักทายกับเธอ ทั้งสามคนกินข้าวไปคุยไป บรรยากาศนับว่าราบรื่นและเป็นกันเองดีทีเดียว

ดูเหมือนเสี่ยวหลานจะประทับใจในตัวหลินโจวอยู่บ้างจริง ๆ เธอจึงคอยชวนเขาคุยเป็นระยะ

ส่วนหลินโจวกลับรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนขวากหนาม แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อนของพี่สาว จึงไม่อาจเสียมารยาทหักหน้าเธอได้

จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของหลินโจวก็ดังขึ้น เป็นข้อความวีแชตจากซูชิงเหมย

"ฝากทักทายพี่สาวคุณด้วยนะ"

หลินโจวตอบกลับ "ได้ครับ ขอบคุณครับ"

ซูชิงเหมยส่งมาอีกข้อความ "คุณอยู่กับพี่สาวสองคนเหรอ"

หลินโจวตอบ "ยังมีเพื่อนของพี่สาวผมอีกคนครับ"

"เสี่ยวหลานเหรอ" ซูชิงเหมยตอบกลับมาแทบจะในทันที

นึกไม่ถึงว่าเธอจะยังจำคำที่พี่สาวพูดตอนคุยโทรศัพท์กับเขาได้

"เอ่อ ใช่ครับ"

หลินโจวส่งไปข้อความหนึ่ง แล้วรีบพิมพ์เสริมทันที

"แต่ผมไม่อยากดูตัวจริง ๆ นะครับ เดี๋ยวผมจะคุยกับพี่ให้รู้เรื่อง"

ซูชิงเหมย "อ๋อ นี่มันเรื่องของคุณ ไม่ต้องมาบอกฉันเป็นพิเศษหรอก"

จากนั้นก็ส่งมาอีกว่า "เสี่ยวยวิ๋นซื้อก๋วยเตี๋ยวหลอดกับห่านย่างมา รสชาติดีทีเดียว จะให้เก็บไว้ให้คุณชุดหนึ่งไหม"

"เอาครับ"

"นี่ ๆ ๆ มัวทำอะไรอยู่น่ะ" เฉินเยียนเอ่ยขัดจังหวะการคุยแชตระหว่างหลินโจวกับซูชิงเหมย

หลินโจวเงยหน้าขึ้น มองเสี่ยวหลานที่นั่งข้าง ๆ พลางเอ่ยอย่างขออภัย "ขอโทษด้วยนะครับ เจ้านายผมมีธุระด่วน"

เสี่ยวหลานยิ้มให้อย่างเข้าใจ "ไม่เป็นไรค่ะ อย่าให้กระทบเรื่องงานเลย"

"ขอบคุณครับ พี่ งั้นผมขอตัวก่อนนะ พวกพี่ค่อย ๆ ทานกันนะครับ"

หลินโจวราวกับได้รับการอภัยโทษ เขารีบลุกขึ้นเดินไปจัดการเช็กบิลก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงสาวเท้าก้าวออกจากร้านอาหารฝรั่งไปอย่างเร่งรีบ

"เสี่ยวหลาน เธออย่าถือสาเลยนะ น้องชายฉันก็แบบนี้แหละ ไม่มีความโรแมนติกเอาเสียเลย"

เฉินเยียนพูดอย่างอ่อนใจ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ผู้ชายที่มุ่งมั่นกับการทำงานถึงจะพึ่งพาได้"

เสี่ยวหลานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

เฉินเยียนชะเง้อคอมองแผ่นหลังของหลินโจวที่รีบร้อนเดินจากไป พลางถอนหายใจอย่างขัดใจที่ไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย

"เจ้านายอยู่นั่นแหละ วันๆ รู้จักแต่เจ้านาย เจ้านายแกมันจะมาแต่งงานกับแกได้หรือไงฮะ!"