ตอนที่ 86 คู่แข่งตัวฉกาจของซูชิงเหมย

พอได้ยินสิ่งที่ซูชิงเหมยพูด หลินโจวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

คราวก่อนตอนที่นวดให้ซูชิงเหมยที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง หลินโจวเคยบอกว่าเสิ่นเหยาก็มีอาการปวดกระเพาะเหมือนกัน และตอนนั้นเขาก็ใช้วิธีนวดช่วยบรรเทาอาการให้เธอ

ไม่นึกเลยว่าซูชิงเหมยจะยังจำได้จนถึงตอนนี้

ในใจเขาพลันผุดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา ช่วงนี้ซูชิงเหมยมักจะอารมณ์เสียขึ้นมาดื้อ ๆ อยู่บ่อยครั้ง แถมยังใส่ใจเรื่องในอดีตระหว่างเขากับเสิ่นเหยาถึงขนาดนั้นอีก

หรือว่าเธอจะ...

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของหลินโจวก็ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นสายจากเสิ่นเหยานั่นเอง

ซูชิงเหมยเองก็เห็นชื่อสายเรียกเข้าบนหน้าจอโทรศัพท์ของหลินโจว เธอจึงเตรียมจะลุกขึ้น "ถ้าไม่สะดวก ฉันออกไปก่อนนะคะ"

หลินโจวดึงตัวเธอไว้ "คุณเพิ่งจะดีขึ้น นั่งพักก่อนเถอะครับ"

พูดจบเขาก็กดรับสายต่อหน้าซูชิงเหมย "ฮัลโหลครับ"

"หลินโจว ช่วงนี้คุณสบายดีไหม"

น้ำเสียงของเสิ่นเหยาอ่อนหวานอย่างน่าประหลาด ราวกับพาย้อนเวลากลับไปช่วงที่ทั้งสองยังรักกันหวานชื่นในพริบตา

หลินโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณมีธุระอะไรครับ"

น้ำเสียงของเสิ่นเหยายังคงอ่อนหวาน "เมื่อวานฉันทำความสะอาดบ้าน เห็นกีตาร์กับเปียโนของคุณยังวางอยู่ที่บ้าน คุณพักอยู่ที่ไหนเหรอ ให้ฉันเอาไปส่งให้ไหม"

หลินโจวตอบกลับอย่างเรียบเฉย "ไม่ต้องหรอกครับ ขอบคุณ"

ขณะที่เขากำลังจะวางสาย เสิ่นเหยาก็รีบถามขึ้นมาอีกว่า

"หลินโจว สัปดาห์หน้าซูชิงเหมยจะไปอัดรายการ 'หว่อซื่อเกอโส่ว' ที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง คุณก็ไปด้วยใช่ไหม"

หลินโจวตอบ "ใช่ครับ คุณตกรอบไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

เสียงลมหายใจจากปลายสายหนักหน่วงขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานตามเดิมว่า

"พอดีฉันจะไปอัดรายการวาไรตี้อีกรายการที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงน่ะ ถึงตอนนั้นไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อไหม"

หลินโจวไม่รู้ว่าเสิ่นเหยาต้องการอะไรกันแน่ จึงปฏิเสธไปตรง ๆ "ขอโทษด้วยนะครับ งานผมค่อนข้างยุ่ง แล้วผมยังมีธุระต่อ แค่นี้นะครับ"

พูดจบเขาก็กดตัดสายทันที

"เสิ่นเหยาโทรมาหานายทำไมเหรอคะ"

ซูชิงเหมยเอ่ยถาม

หลินโจวยักไหล่ "บอกว่าจะเอากีตาร์กับเปียโนมาส่งให้ แล้วก็บอกว่าสัปดาห์หน้าไปซิงเฉิงจะชวนผมไปกินข้าว ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องการอะไรครับ"

ซูชิงเหมยหรี่ตาลง "กีตาร์กับเปียโนของนายเหรอ พวกนายเคยอยู่ด้วยกันมาก่อนเหรอคะ"

หลินโจวพยักหน้า "ใช่ครับ"

เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง สมัยนี้คบกันแล้วย้ายมาอยู่ด้วยกันก็มีถมเถไป

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขาอยู่กินกับเสิ่นเหยา ทั้งคู่ก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายด้วย

ซูชิงเหมยก้มหน้านิ่งเงียบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

หลินโจวถามด้วยความห่วงใย "ยังปวดท้องอยู่ไหมครับ"

ซูชิงเหมยเงยหน้าขึ้น "นายยังไม่ตอบคำถามของฉันเลยนะคะ"

หลินโจวนึกไม่ถึงว่าเธอจะยังติดใจเรื่องนี้อยู่ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างระมัดระวังว่า

"ก็นวดให้เธอไปไม่กี่ครั้งครับ"

"กี่ครั้งเหรอคะ" ซูชิงเหมยเบิกตากว้าง

"เอ่อ... ผมไปรินน้ำให้คุณอีกแก้วดีกว่าครับ"

หลินโจวลุกขึ้นถือแก้วเดินไปข้างโต๊ะ จังหวะนั้นเอง ข้อความตัวอักษรขนาดเล็กแถวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำจากโลก เพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" 100% การคัดลอกความทรงจำเสร็จสมบูรณ์

ความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำจากโลก แผนงานรายการ "จี๋เซี่ยนเถียวจ้าน" 100% การคัดลอกความทรงจำเสร็จสมบูรณ์

อยู่ระหว่างการคัดลอกความทรงจำจากโลก บทซีรีส์ "ล่าปริศนาราตรีขาว" ความคืบหน้าการคัดลอก 60%...

อยู่ระหว่างการคัดลอกความทรงจำจากโลก เพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" ความคืบหน้าการคัดลอก 60%...

อยู่ระหว่างการคัดลอกความทรงจำจากโลก เพลง "หลังจากนั้น" ความคืบหน้าการคัดลอก 5%...

อยู่ระหว่างการคัดลอกความทรงจำจากโลก เพลง "ในที่สุดก็ได้พบเธอ" ความคืบหน้าการคัดลอก 5%...

อันที่จริงตอนที่นวดให้ซูชิงเหมยเมื่อครู่นี้ ความคืบหน้าของความทรงจำเหล่านี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอยู่แล้ว

จนกระทั่งนวดให้ซูชิงเหมยเสร็จ ทั้ง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" และ "จี๋เซี่ยนเถียวจ้าน" ก็ทยอยแตะระดับ 100% ตามลำดับ

ทั้งโน้ต เนื้อร้อง ทำนอง รายละเอียดการบรรเลงและการขับร้องของเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" รวมไปถึงแผนงานรายการทุกตอนในซีซันที่หนึ่งและสองของ "จี๋เซี่ยนเถียวจ้าน" ล้วนสลักแน่นอยู่ในสมองของเขาแล้ว

วินาทีที่เห็นโน้ตและเนื้อร้องทำนองของ "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ความทรงจำเกี่ยวกับเพลงนี้บนโลกของหลินโจวก็หวนกลับมาทั้งหมด เขารู้สึกทันทีว่าเพลงนี้แต่งขึ้นมาเพื่อ "วีรบุรุษไร้นาม" โดยเฉพาะ

แม้ว่าบนโลก เพลงนี้จะเป็นเพลงประกอบแอนิเมชันของเกม แต่ความหมายอันลึกซึ้งของมันกลับก้าวข้ามขอบเขตของเกมและแอนิเมชันไปไกลมาก

เนื้อเพลงนั้นปลุกเร้าและเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง ทั้งยังขับขานสดุดีเหล่าผู้กล้าไร้นามได้อย่างจับใจ

ด้วยแก่นแท้เช่นนี้เอง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" บนโลกจึงกลายเป็นผลงานระดับปรากฏการณ์ ไม่เพียงโด่งดังไปทั่ววงการเพลง แม้แต่ตามโรงเรียนอนุบาลและประถมก็ยังได้ยินเพลงนี้เปิดอยู่ทุกหนทุกแห่ง

ถึงขนาดถูกแซวว่าเป็น "เพลงเด็ก" ส่วนนักร้องต้นฉบับอย่างอีสันก็พลอยได้ฉายา "ครูใหญ่อนุบาล" ไปด้วย

สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นอีกด้านว่า "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" นั้นโด่งดังเป็นพลุแตกขนาดไหน

หากนำเพลงนี้ไปชิงตำแหน่งเพลงธีมของงานกาล่า "วีรบุรุษไร้นาม" เขาก็มั่นใจเต็มร้อยอย่างไร้ข้อกังขา

ส่วนเรื่อง "จี๋เซี่ยนเถียวจ้าน" ในสัปดาห์หน้าที่เขาจะตามซูชิงเหมยไปสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง ก็พอดีจะได้ให้หลิวหยวนหยวนช่วยพาไปพบกับหวังซิน ผู้อำนวยการฝ่ายรายการ

ในที่สุด ก้าวแรกในสายรายการวาไรตี้ก็จะได้เริ่มต้นขึ้นเสียที

ขณะเดียวกัน ความคืบหน้าความทรงจำของบทเพลงอีกสองเพลงก็ปรากฏขึ้นมา นั่นคือ "หลังจากนั้น" และ "ในที่สุดก็รอจนเจอเธอ"

ตอนนี้ความคืบหน้าของความทรงจำยังไม่พอ หลินโจวจึงยังไม่รู้ว่าสองเพลงนี้จะเหมาะให้ซูชิงเหมยร้องหรือไม่

แถมยังมี "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" อีกเพลง ต้นฉบับเพลงนี้เป็นเสียงผู้ชาย ตอนอยู่บนโลกก็มีนักร้องหญิงนำไปคัฟเวอร์อยู่ไม่น้อย แต่ผลลัพธ์กลับไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

เพลงนี้ค่อนข้างเคี่ยวเรื่องช่วงเสียงต่ำถึงกลาง ทั้งยังต้องใช้น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยพลัง

หากนักร้องหญิงคิดจะร้องให้ออกมาดี มันยากเกินไปจริง ๆ

ถ้าให้ซูชิงเหมยร้อง ด้วยนิสัยของเธอแล้ว จะยิ่งฝืนตัวเองจนซ้อมแบบเอาเป็นเอาตายอีกหรือเปล่า

แล้วแบบนั้นร่างกายเธอจะรับไหวไหม

หลินโจวไม่รู้ตัวเลยว่า ตั้งแต่ได้เพลงมา เขาก็มักจะนึกถึงซูชิงเหมยเป็นคนแรกเสมอว่าจะให้เธอร้องดีหรือไม่

แม้แต่เรื่อง "จี๋เซี่ยนเถียวจ้าน" เขายังคิดอยู่เลยว่า ตอนเจรจากับสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง จะเพิ่มเงื่อนไขให้ซูชิงเหมยเป็นแขกรับเชิญประจำรายการไปด้วย

คงเป็นเพราะผมอยู่ร่วมกับเธอเช้าจรดค่ำ ก็เลยเกิดความคิดที่อยากจะดูแลเธอขึ้นมาล่ะมั้ง

ก๊อก ๆ

ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"พี่ชิงเหมยคะ"

จางหงกับโจวยวิ๋นกลับมาแล้ว

"มาแล้วครับ"

หลินโจวขานรับ ขณะกำลังจะเดินไปเปิดประตู ซูชิงเหมยก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน

"อย่าบอกพวกพี่เขานะคะว่าเมื่อกี้ฉันปวดกระเพาะ"

หลินโจวหันกลับไปมอง บางทีอาจเป็นเพราะความเจ็บปวดเมื่อครู่ยังทำให้ซูชิงเหมยรู้สึกอ่อนแอ ใบหน้างดงามเย็นชาในยามนี้จึงปรากฏแววอ้อนวอนอย่างน่าประหลาด

"ได้ครับ"

หลินโจวลอบถอนหายใจ ตอนนี้เขาเข้าใจนิสัยของซูชิงเหมยแจ่มแจ้งแล้ว ภายนอกดูเย็นชา แต่เนื้อแท้กลับอ่อนโยนและนึกถึงคนอื่นเสมอ

เธอไม่อยากให้จางหงกับโจวยวิ๋นเป็นห่วง

หลินโจวเดินไปเปิดประตู จางหงกับโจวยวิ๋นก้าวเข้ามา สีหน้าของทั้งคู่ดูแปลกไปเล็กน้อย

"พี่จาง เสี่ยวยวิ๋น มีอะไรเหรอครับ"

หลินโจวเอ่ยถาม

จางหงมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย "พี่เพิ่งได้ข่าวมาว่า นักร้องเสริมที่จะเข้ามาในเทปหน้าของ 'หว่อซื่อเกอโส่ว' คือเฉินเจียอิ๋งค่ะ"

พอได้ยินชื่อ "เฉินเจียอิ๋ง" สีหน้าของซูชิงเหมยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน

โจวยวิ๋นรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่งแล้วกระดกอึก ๆ ลงคอ ก่อนจะพูดอย่างฉุนเฉียวว่า

"สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงหมายความว่าไงเนี่ย เจาะจงเล่นงานพี่ชิงเหมยใช่ไหมเนี่ย?!"

หลินโจวเองก็นิ่งเงียบไป

แน่นอนว่าเขารู้จักเฉินเจียอิ๋ง เธอเคียงคู่กับซูชิงเหมยในฐานะ "สี่ราชินีเพลงรุ่นเล็กแห่งวงการเพลง" ซ้ำสไตล์ของทั้งสองยังคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง

ต่างก็จัดอยู่ในประเภทเนื้อเสียงใสกังวาน โปร่งเบาชวนฝัน และมีเรนจ์เสียงสูงอันน่าทึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเจียอิ๋งยังเป็นลูกสาวของเฉินหมิงซี ผู้ทรงอิทธิพลชื่อดังในวงการเพลงระดับ "เจ้าพ่อเพลงป็อป" อีกด้วย

ฝีมือของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าซูชิงเหมย ส่วนภูมิหลังในฐานะทายาทคนบันเทิงก็ยิ่งแน่นหนากว่าซูชิงเหมยเสียอีก

สองสาวแซ่ซูกับแซ่เฉินจึงถูกมองว่าเป็นสองนักร้องหญิงรุ่นใหม่ที่มีแววจะได้ก้าวขึ้นเป็นราชินีเพลงมากที่สุด

ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าถ้ำหนึ่งไม่อาจมีเสือสองตัว การที่ "หว่อซื่อเกอโส่ว" เชิญเฉินเจียอิ๋งมา ย่อมหมายความว่าซูชิงเหมยจะต้องประชันฝีมือตัดสินแพ้ชนะกับเฉินเจียอิ๋งบนเวทีทรงอิทธิพลแห่งนี้

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่งนะชิงเหมย"

จางหงสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนเอ่ยออกมาช้า ๆ ว่า

"เฉินหมิงซีจะลงมือแต่งเพลงให้เฉินเจียอิ๋งด้วยตัวเอง เพื่อให้เธอเอาไปชิงตำแหน่งเพลงธีมของ 'วีรบุรุษไร้นาม' ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทางเราจะยอมน้อยหน้าไม่ได้เด็ดขาด เพลงธีมนี้ พวกเราต้องคว้ามาให้ได้!"