ตอนที่ 85 อย่าไปนะ

นัดดูตัวเหรอ

พอได้ยินเสียงพี่สาวของหลินโจวดังลอดมาจากปลายสาย ซูชิงเหมยก็ขมวดคิ้วเรียว หันไปมองหลินโจวทันที

หลินโจวส่ายหน้าให้เธอ เป็นเชิงบอกว่าอย่าเพิ่งพูดอะไร

ซูชิงเหมยตีหน้านิ่ง แต่ก็ยอมเงียบเสียงลงแต่โดยดี

หลินโจวพูดกรอกสายไปว่า "พี่ครับ ผมยุ่งมากจริงๆ ไม่มีเวลาไปดูตัวหรอก ช่างมันเถอะนะพี่"

"ต่อให้ยุ่งแค่ไหนข้าวปลาก็ต้องกินไหมล่ะ แค่ไปเจอกันกินข้าวเย็นมื้อเดียวไม่ได้หรือไง"

เฉินเยียนยังคงซักไซ้

"ไม่ใช่แบบนั้นพี่ ผมต้องคอยตามเจ้านาย งานเยอะมากจริงๆ ปลีกตัวไปไม่ได้เลยครับ!"

แม้น้ำเสียงของหลินโจวจะนุ่มนวล แต่ท่าทีกลับหนักแน่นเด็ดขาดอย่างยิ่ง

ยังไงก็งานยุ่ง ยังไงก็ไม่ไปดูตัวเด็ดขาด!

ซูชิงเหมยเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ โดยไม่รู้ตัว

"เวอร์ไปแล้ว เวลากินข้าวยังไม่ให้เนี่ยนะ เจ้านายนายมันเป็นคนยังไงกัน นายทุนหน้าเลือดหรือสัตว์ประหลาดเลือดเย็นเหรอ!"

เฉินเยียนบ่นอุบอย่างหงุดหงิด

"เจ้านายนายแล้งน้ำใจขนาดนี้ เป็นพวกโสดแก่ขึ้นคานหรือเปล่าเนี่ย"

ซูชิงเหมยหันขวับมาจ้องโทรศัพท์เขม็ง ก่อนจะตวัดสายตาไปมองหลินโจว

หลินโจวยิ้มเจื่อนให้เธออย่างจนปัญญา แล้วรีบพูดกับมือถือว่า "เอ่อ พี่ครับ เจ้านายผมเดินมาแล้ว ผมวางสายก่อนนะ"

ตอนนี้อยู่บนทางยกระดับและรถวิ่งด้วยความเร็วสูง หลินโจวจึงละมือจากพวงมาลัยไม่ได้ ได้แต่ส่งสัญญาณให้ซูชิงเหมยช่วยกดตัดสาย

ซูชิงเหมยมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยอมยื่นมือออกไปกดวางสายให้แต่โดยดี

"ขอโทษด้วยนะครับ พี่สาวผมไม่รู้ว่าเจ้านายของผมคือคุณ"

หลินโจวเอ่ยขอโทษเธอ

"อืม"

ดูเหมือนซูชิงเหมยจะไม่ได้โมโหอย่างที่คิด จู่ๆ เธอก็เอ่ยถามหลินโจวขึ้นมา

"ที่บ้านอยากให้นายไปดูตัวเหรอ"

หลินโจวพยักหน้า "หลักๆ ก็แม่กับพี่สาวผมนั่นแหละครับ พวกเขาเป็นห่วงว่าพอผมหย่... เลิกกันแล้วจะหมดอาลัยตายอยาก ไม่ยอมมีความรัก แล้วพออายุมากขึ้นจะยิ่งหาแฟนยาก ช่วงนี้ก็เลยวุ่นวายกับการนัดดูตัวให้ผม"

ซูชิงเหมยถาม "แล้วทำไมนายถึงไม่ไปล่ะ"

หลินโจวยิ้ม "ผมเป็นพวกเข้ากับคนยากน่ะครับ ให้ไปคุยเรื่องแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักเนี่ย ผมทำไม่ลงจริงๆ"

"แล้ว..."

ซูชิงเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อว่า

"นายกับ...เสิ่นเหยา รู้จักกันได้ยังไง"

หลินโจวชะงักไป หันไปมองซูชิงเหมย

"ฉันแค่ถามดูเฉยๆ ถ้านายไม่อยากเล่าก็ช่างเถอะ"

ซูชิงเหมยเบือนหน้าหนี

"จริงๆ ก็ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้หรอกครับ"

หลินโจวยิ้มอย่างเปิดอก "ผมกับเสิ่นเหยาเป็นเพื่อนร่วมรุ่นสมัยมหาวิทยาลัย แถมยังอยู่ภาควิชาเดียวกัน ก็เลยเข้าคลาสรวมด้วยกันบ่อยๆ ในหอพักของเธอมีผู้หญิงคนหนึ่งกระตือรือร้นมาก คอยติดต่อหอพักพวกผมเพื่อจัดนัดบอดกลุ่ม

หอพักเราสองห้องเลยออกไปกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ ไปๆ มาๆ ผมกับเสิ่นเหยาก็เริ่มสนิทกัน พอขึ้นปีสองก็คบกันครับ"

คำพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยคก็สรุปเรื่องราวการพบรักระหว่างเขากับเสิ่นเหยาจนหมด

แต่ดูเหมือนซูชิงเหมยจะจับใจความสำคัญหลายอย่างได้จากประโยคเหล่านั้น เธอเอียงคอครุ่นคิดแล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า

"ผู้หญิงที่กระตือรือร้นคนนั้น ชอบนายใช่ไหม"

หลินโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ทำได้เพียงพยักหน้ารับ "หลังจากที่ผมคบกับเสิ่นเหยา ได้ยินมาว่าผู้หญิงคนนั้นมีเรื่องทะเลาะกับเสิ่นเหยาจนมองหน้ากันไม่ค่อยติดน่ะครับ"

แววตาของซูชิงเหมยเย็นเยียบขึ้นมา เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไม่เชิงยิ้ม "นายนี่เสน่ห์แรงในหมู่สาวๆ จังนะ"

หลินโจวส่ายหน้าพลางหัวเราะ "นั่นมันเรื่องสมัยวัยรุ่นแล้วครับ"

"ตอนนี้ก็ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน!"

ซูชิงเหมยแค่นยิ้มเย็น

"หมายความว่ายังไงเหรอครับ"

หลินโจวไม่เข้าใจ

ซูชิงเหมยมองตรงไปข้างหน้าพลางพูดเสียงเรียบ "เพื่อนสนิทคนนั้นของนายที่เมืองหลวง ก็เป็นผู้หญิงไม่ใช่หรือไง"

คำว่า "เพื่อนสนิท" เธอจงใจเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ

หลินโจวรีบอธิบาย "นั่นเพื่อนในเน็ตของผมน่ะครับ พวกเราสองคนสาบานเป็นพี่น้องกันแล้ว"

ซูชิงเหมยชะงักไป ร้องอ๋อออกมาคำหนึ่ง สีหน้าที่เคยมืดมนพลันสดใสขึ้นมาทันตา ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถามต่อว่า

"นายกับเสิ่นเหยา ใครเป็นคนสารภาพรักก่อน นายหรือเธอ"

หลินโจวตอบ "เรื่องแบบนี้ ผู้ชายก็ต้องเป็นฝ่ายเริ่มก่อนอยู่แล้วสิครับ"

สองมือน้อยขาวเนียนนุ่มของซูชิงเหมยเผลอกำแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอถามต่ออีกว่า

"นายสารภาพรักยังไง"

หลินโจวแปลกใจนิดหน่อย วันนี้ทำไมซูชิงเหมยถึงได้อยากรู้อยากเห็นเรื่องแบบนี้นะ

ถึงอย่างนั้นเขาก็ตอบไป "ผมซื้อดอกไม้มาช่อหนึ่ง พูดไปสองสามประโยค ก็สำเร็จแล้วครับ"

"อ๋อ" ดวงตาคู่สวยของซูชิงเหมยเป็นประกายระริก เธอถามด้วยความสงสัยใคร่รู้

"ที่แท้การสารภาพรักมันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ"

หลินโจวยิ้มพลางว่า "คุณซูสวยขนาดนี้ ที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมาสารภาพรักกับคุณเลยเหรอครับ"

ซูชิงเหมยส่ายหน้า "ไม่มีค่ะ"

หลินโจวแปลกใจ "เป็นไปได้ยังไงกันครับ"

เขามองดูซูชิงเหมยที่เย็นชาดั่งดอกเหมยเดียวดาย แล้วก็เข้าใจได้ทันที

ถึงซูชิงเหมยจะงดงามมาก แต่เธอกลับเย็นชาจนเกินไป ผู้ชายทั่วไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอต่างก็รู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าจนไม่มีความกล้าพอที่จะสารภาพรักกับเธอเลยสักนิด

ทันใดนั้น สีหน้าของซูชิงเหมยก็เปลี่ยนไป เธอยกมือกุมท้องน้อยพลางส่งเสียงครางแผ่วเบา "อ๊ะ"

จังหวะนั้นรถแล่นมาถึงโรงแรมพอดี หลินโจวจึงรีบเลี้ยวเข้าลานจอดรถ พอจอดสนิทก็หันไปถามเธอทันที

"คุณซู คุณเป็นอะไรไปครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ปากของซูชิงเหมยบอกว่าไม่เป็นไร แต่ใบหน้ากลับซีดเผือด สองมือกุมท้องน้อยไว้แน่น

หลินโจวถาม "ปวดกระเพาะเหรอครับ"

ซูชิงเหมยส่ายหน้า "ไม่ได้ปวดค่ะ"

เม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมขึ้นมาบนหน้าผากขาวผ่อง

"เป็นขนาดนี้แล้วยังบอกว่าไม่ปวดอีกเหรอครับ" หลินโจวสตาร์ตเครื่องยนต์ "ผมพาคุณไปโรงพยาบาลดีกว่า"

วินาทีต่อมา มือเรียวบางข้างหนึ่งพลันคว้าแขนของเขาไว้ "ไม่ไปโรงพยาบาลนะ!"

"คุณ..."

หลินโจวนึกขึ้นได้ว่า คราวก่อนตอนอัดรายการที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง ซูชิงเหมยก็ปวดกระเพาะกะทันหันแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นเธอก็ดึงดันไม่ยอมไปโรงพยาบาลท่าเดียว

ภายหลังโจวยวิ๋นเคยบอกว่า ดูเหมือนซูชิงเหมยจะมีความกลัวโรงพยาบาลฝังใจ ไม่ว่าจะป่วยแค่ไหนก็ไม่ยอมไปโรงพยาบาลเด็ดขาด

"งั้นผมประคองคุณกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนแล้วกันนะครับ"

เมื่อเห็นท่าทีดึงดันของซูชิงเหมย หลินโจวจึงไม่อาจฝืนใจเธอได้ เขาดับเครื่องแล้วลงจากรถ เดินอ้อมไปยังฝั่งข้างคนขับ เปิดประตูแล้วจับมือประคองซูชิงเหมยลงมา

ฝ่ามือเรียวบางที่เขากุมไว้ให้สัมผัสเย็นเยียบและเนียนนุ่ม

โชคดีที่หลินโจวไม่ใช่หนุ่มน้อยไร้เดียงสาที่ไม่เคยผ่านความรักมาก่อน เขาจึงดึงสติกลับมาได้ แล้วประคองซูชิงเหมยเข้าลิฟต์พาเธอกลับขึ้นห้อง

พอประคองเธอไปนั่งที่โซฟา หลินโจวก็รีบไปรินน้ำอุ่นแก้วหนึ่งมายื่นให้ซูชิงเหมยดื่ม

นั่งพักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของซูชิงเหมยก็ยังคงซีดเซียวอยู่

หลินโจวเดินตรงไปที่ประตู "ผมออกไปซื้อยาให้คุณนะ"

"ฉันไม่กินยาค่ะ"

ซูชิงเหมยส่งเสียงรั้งไว้อย่างอ่อนระทวย สองมือกุมท้องน้อยไว้

"คุณ... คุณช่วยนวดให้ฉันหน่อยสิคะ"

คราวก่อนที่สถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิง หลินโจวก็ใช้วิธีนวดช่วยให้ซูชิงเหมยบรรเทาอาการปวดกระเพาะลงได้อย่างรวดเร็ว

"คุณซูครับ แบบนั้นมันแค่แก้ที่ปลายเหตุนะ คุณรอแป๊บเดียว ผมรีบไปรีบกลับครับ!"

หลินโจวพูดยังไม่ทันขาดคำก็เตรียมจะก้าวออกไป

"อย่าเพิ่งไปนะ!"

ซูชิงเหมยร้องเรียกอีกครั้ง หลินโจวหันกลับไปมอง ก็เห็นเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากของเธอ และเธอกำลังเผยสีหน้าอ่อนแอออกมาอย่างหาได้ยาก

"อยู่เป็นเพื่อนฉันสักพัก... ได้ไหมคะ"

หลินโจวชะงักไป เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินกลับมาช่วยประคองเธอให้นอนลงบนโซฟา

จากนั้นจึงวางฝ่ามือลงบนหน้าท้องอันอ่อนนุ่มของเธอ

ร่างกายของซูชิงเหมยเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลง ปล่อยให้ฝ่ามืออันอบอุ่นของเขาสัมผัสโดนตัวเธอ

บริเวณเหนือท้องน้อยใต้หน้าอกพลันรู้สึกถึงไออุ่นระลอกหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามา ทำให้หน้าท้องที่เคยเย็นเฉียบเริ่มอุ่นขึ้นมาบ้าง

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ออกแรงกดฝ่ามือลงไป

"อ๊ะ!"

ซูชิงเหมยเผลอส่งเสียงร้องหลุดปากออกมา สองแก้มพลันแดงซ่านขึ้นมาทันที

หลินโจวถาม "เจ็บมากเหรอครับ"

ซูชิงเหมยยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้แล้วส่ายหน้า

หลินโจวเบาใจลงจึงออกแรงต่อ ฝ่ามือกดคลึงวนเป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกา

ด้วยตำแหน่งที่อยู่ใกล้กับหน้าอกมากเกินไป นิ้วมือของหลินโจวจึงเฉียดไปโดนขอบชุดชั้นในของซูชิงเหมยอยู่เป็นระยะ

"คุณซู สีหน้าดูมีเลือดฝาดขึ้นมาหน่อยแล้ว ไม่ค่อยปวดแล้วใช่ไหมครับ"

หลินโจวเอ่ยถามพลางนวดไปด้วย

ซูชิงเหมยพยักหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นส่ายหน้า

ใบหน้าของเธอแดงแจ๋จริงๆ แต่ไม่ได้เป็นเพราะอาการปวดทุเลาลงเลย

แต่จะให้บอกได้ยังไงล่ะว่า ที่หน้าแดงก็เพราะนิ้วของนายมาโดนชุดชั้นในของฉันน่ะ!

หลินโจวจดจ่ออยู่กับการช่วยเธอคลายความเจ็บปวด จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ ได้แต่นวดคลึงต่อไป

ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงเสียดสีของฝ่ามือกับเนื้อผ้า และเสียงครางแผ่วเบาที่ดังแว่วมาเป็นระยะ

ผ่านไปสิบกว่านาที ความเจ็บปวดของซูชิงเหมยก็ทุเลาลงไปมาก หลินโจวจึงหยุดมือ แล้วช่วยประคองให้เธอลุกขึ้นนั่ง

"คุณซู คุณควรพักผ่อนให้เต็มที่หน่อยแล้วนะครับ"

ช่วงนี้ตารางงานของซูชิงเหมยแน่นเกินไป ตกกลางคืนยังต้องซ้อมร้องเพลงจนถึงเช้ามืด ร่างกายจึงรับไม่ไหวเข้าจริงๆ

"อืม"

ซูชิงเหมยตอบรับเบาๆ เธอยกมือขึ้นลูบผมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ แล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า

"เมื่อก่อนนายก็เคยนวดให้... เสิ่นเหยาแบบนี้เหมือนกันเหรอคะ"