ตอนที่ 84 รอยยิ้มเดียวสะเทือนเมือง

หลินโจวเดินออกมาจากห้องถ่ายทำ ในใจยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

เมื่อกี้ก็ไม่รู้ว่าทำไม พอคิดว่าซูชิงเหมยจะต้องใส่ชุดชั้นในถ่ายโฆษณา เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเฉยๆ

แบบนี้ถือเป็นการก้าวก่ายงานของเจ้านายหรือเปล่านะ

หลินโจวรู้สึกว่าตัวเองเริ่มแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกแล้ว

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เรื่องส่วนตัวอะไรกัน

เขากับซูชิงเหมยเป็นแค่พนักงานกับเจ้านาย จะไปมีเรื่องส่วนตัวได้ยังไง

กำลังคิดเพลินๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นเฉินเยียนพี่สาวของเขาโทรเข้ามา

"เสี่ยวโจว นายคือกวีคนนั้นเหรอ?!"

พอกดรับสาย เฉินเยียนก็โพล่งถามเสียงดังลั่นอย่างร้อนรนทันที

ดูท่าถ้วยรางวัลชนะเลิศจากการประกวดกวีนิพนธ์คงถูกส่งไปถึงบ้านของเธอแล้วแน่ๆ

"ใช่ครับพี่ ผมแค่ลองส่งเล่น ๆ ดู ไม่นึกเลยว่าจะฟลุกได้แชมป์มาเฉยเลย"

หลินโจวยอมรับตามตรง กับคนในครอบครัวเขาก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว เพียงแต่ต้องหาข้ออ้างมารองรับสักหน่อย ไม่อย่างนั้นอยู่ดีไม่ว่าดีจู่ ๆ กลายมาเป็นกวีแบบนี้คงดูแปลกประหลาดพิลึก

"นายคือเสวี่ยโจวเหรอ?! ถ้าอย่างนั้นเพลงพวกนั้นของซูชิงเหมยก็เป็นนายแต่งน่ะสิ? ไม่เลวเลยนี่เสี่ยวโจว! ในที่สุดนายก็หันกลับมาทำสิ่งที่เรียนมาจนได้!"

เฉินเยียนไม่ได้ติดใจรายละเอียดพวกนั้นเลย สำหรับเธอแล้ว น้องชายเรียนจบด้านดนตรีมาแท้ๆ แต่เพราะไปคบกับเสิ่นเหยาถึงได้ทิ้งมันไป พอเห็นเขากลับมาใช้ความสามารถที่ถนัดอีกครั้ง เธอก็ดีใจเป็นธรรมดา

"จริงสิ นายไปติดต่อกับซูชิงเหมยได้ยังไง? เธอมาหานายหรือนายไปหาเธอล่ะ?"

"ตัวจริงของซูชิงเหมยสวยไหม? ดาราตั้งเยอะแยะในรูปดูสวย แต่ตัวจริงไม่ได้เรื่องเลยสักนิด สวยสู้พี่ของนายได้หรือเปล่า?"

เฉินเยียนเป็นคนพูดเร็ว แค่พริบตาเดียวก็รัวคำถามมาเป็นชุด

"พี่ครับ ผมก็ไม่เคยเจอซูชิงเหมยหรอก ทางนั้นเขาแค่ซื้อลิขสิทธิ์การร้องเพลงสองเพลงนั้นไป ห้าหมื่นหยวน แล้วก็โอนเข้าบัญชีของเสี่ยวซวงไปโดยตรงเลย"

ในเมื่อเขาปิดบังซูชิงเหมยเรื่องที่ตัวเองคือ "เสวี่ยโจว" เอาไว้ เพื่อความปลอดภัย หลินโจวจึงยังไม่คิดจะบอกครอบครัวว่าตอนนี้เขาเป็นผู้ช่วยของซูชิงเหมย

อีกอย่างเขาเซ็นสัญญาจ้างงานแค่สามเดือน พอสัญญาหมดอายุแล้วแยกย้าย เรื่องนี้ก็คงเงียบหายไปเอง

"อ๋อ พี่ก็นึกว่านายจะสนิทกับซูชิงเหมยเสียอีก เงินให้เสี่ยวซวงไปก็ดี ยัยนั่นยังไม่มีงานทำ วันข้างหน้ายังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกเยอะ นายเองก็ต้องเก็บเงินไว้บ้างนะ ต่อไปนายยังต้องแต่งเมียอีก"

เฉินเยียนเริ่มบ่นพึมพำอีกยก แต่ผ่านไปครู่หนึ่งจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า

"แต่ก็ยังไม่ถูกอยู่ดี ถ้านายกับซูชิงเหมยไม่เคยเจอกัน แล้วเมื่อวานนายจะแต่งกลอนให้เธอตั้งสองบททำไม? ชื่นชมดอกเหมย ชื่นชมดอกเหมย ฟังยังไงก็เหมือนกำลังสารภาพรักชัด ๆ?"

ต้องยอมรับเลยว่า เรื่องทำนองนี้เซนส์ของผู้หญิงช่างไวเสียจริง

หลินโจวรีบอธิบาย "นั่นมันแค่เรื่องบังเอิญครับ ตอนนั้นผมเกิดมีแรงบันดาลใจกะทันหันก็เลยเขียนไปแบบนั้น พิธีกรเข้าใจผิดไปเองน่ะครับ จริงสิพี่ ตอนนี้ผมอยู่เมืองเซินเฉิงนะ"

"อะไรนะ?! นายมาเมืองเซินเฉิงเหรอ?"

เฉินเยียนตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน "งั้นเดี๋ยวพี่รีบติดต่อไปหาเสี่ยวหลานเลย คืนนี้พวกนายไปเจอกันสักหน่อย"

"เดี๋ยวสิพี่ ผมมาทำงานนะครับ ไม่มีเวลาไปดูตัวหรอก เอาเป็นว่าผมไปทำงานก่อนนะครับ"

หลินโจวตกใจจนสะดุ้ง รีบกดวางสายทันที

เพิ่งจะหย่ามาหมาด ๆ ใครจะมีกะจิตกะใจไปดูตัวกัน?

อีกอย่าง คนที่เคยหย่าร้างมาแล้วอย่างเขา ไปทำแบบนั้นจะไม่เป็นการทำร้ายลูกสาวบ้านอื่นเขาหรือไง?

หลินโจวเป็นคนเจียมตัวและรู้จักตัวเองดี แม้เขาจะมีสูตรโกงอยู่ในมือ แต่ในแง่ของความสัมพันธ์ส่วนตัวแล้ว เขาถือเป็นคนล้มเหลวคนหนึ่ง

หากต้องไปคบหากับหญิงสาวที่ไม่เคยผ่านการแต่งงานมาก่อน เขาก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเป็นธรรมกับอีกฝ่ายเท่าไรนัก

อีกอย่างตอนนี้ตัวเองก็ยังถือว่าหนุ่มแน่น ไม่ต้องรีบร้อนคิดเรื่องความรักหรือแต่งงานหรอก เอาสูตรโกงมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด แล้วสร้างความสำเร็จในหน้าที่การงานให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน

อันดับแรกคือเพลง "น่าเสียดายที่ไม่ใช่เธอ" "เส้นทางธรรมดา" และ "พบเจอ" ทั้งสามเพลงนี้ เขาจะหาห้องอัดเสียงเพื่อทำเวอร์ชันสตูดิโอแบบสมบูรณ์ แล้วปล่อยลงชาร์ตเพลงในนามของเสวี่ยโจวเพื่อไต่อันดับ

แล้วก็ยังมีรายการ "ท้าทายขีดจำกัด" ทันทีที่หลอดความคืบหน้าเต็มร้อย ก็จะไปเข้าร่วมการคัดเลือกแผนงานรายการใหม่ของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมซิงเฉิงทันที

รวมถึงบทซีรีส์ "ล่าปริศนาราตรีขาว" ก็ต้องหาจังหวะเหมาะ ๆ ไปพูดคุยกับบริษัทผลิตภาพยนตร์และโทรทัศน์ดูสักหน่อย

วงการเพลงป็อป วงการวาไรตี้ วงการจอแก้วจอเงิน เขาจะกวาดให้เรียบทั้งหมด!

เป้าหมายของหลินโจวไม่ใช่การเป็นนักร้องหรือนักแสดง แต่คือการเป็นบอสของเหล่าดาราดังพวกนี้ต่างหาก

แน่นอนว่า ตอนนี้ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ทำหน้าที่ผู้ช่วยของซูชิงเหมยให้ดีก่อนค่อยว่ากัน

ขณะกำลังคิด จางหงกับโจวยวิ๋นก็เดินออกมาจากข้างใน

หลินโจวยืดคอชะเง้อมองเข้าไปข้างในผ่านบานประตูที่เปิดแง้มออกชั่วพริบตา

โจวยวิ๋นคิดว่าเขาอยากแอบดูนางแบบชุดชั้นในข้างใน เลยแกล้งทำเสียงจึ๊ปากแซว "พี่หลิน พี่ดูอะไรอยู่น่ะคะ"

หลินโจวตอบ "ผมดูว่าคุณซูข้างในเป็นยังไงบ้างต่างหากครับ"

โจวยวิ๋นเกาหัวพลางหัวเราะแห้งๆ "หนูเข้าใจผิดไปเองซะงั้น ฮ่าๆ! สบายใจได้เลยค่ะพี่หลิน พี่ชิงเหมยใส่ชุดกระโปรงมิดชิดทั้งตัว แม้แต่ไหล่ยังไม่โผล่มาให้เห็นเลย"

หลินโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก "งั้นก็ดีแล้วครับ"

จางหงมองเขาพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

"หลินโจว ฉันกับเสี่ยวยวิ๋นจะไปพบนักแต่งเพลงสองท่าน เดี๋ยวเธอช่วยไปส่งชิงเหมยกลับโรงแรมนะ"

"ได้ครับ" หลินโจวรับปาก

รออยู่ครู่หนึ่ง ซูชิงเหมยก็เดินออกมา เธอยังคงสวมชุดลำลองตัวเดิมเหมือนก่อนเข้าไปถ่ายแบบ

หลินโจวรีบเดินเข้าไปหา "ผู้กำกับไม่ได้บังคับให้คุณใส่เสื้อผ้าแปลกๆ ใช่ไหมครับ"

ซูชิงเหมยมองเขา "คุณกังวลอะไรอยู่เหรอคะ"

หลินโจวตอบ "ก็มันถ่ายโฆษณาชุดชั้นในนี่ครับ ผมกลัวว่าพวกสปอนเซอร์จะพูดอย่างทำอย่าง อาศัยจังหวะที่พวกเราไม่อยู่มาบังคับให้คุณใส่เสื้อผ้าแบบนั้น"

"เสื้อผ้าแบบไหนเหรอคะ" ซูชิงเหมยถาม

"เอ่อ..." หลินโจวชะงักไปนิด "ก็เสื้อผ้าที่กระทบต่อภาพลักษณ์ของคุณน่ะครับ"

แววตาและสีหน้าของซูชิงเหมยอ่อนโยนลง "คุณไม่ชอบให้ฉันใส่เสื้อผ้าแบบนั้นเหรอคะ"

หลินโจวตอบอย่างไม่ลังเล "แน่อยู่แล้วครับ ไม่ชอบแน่นอน!"

พรืด

ซูชิงเหมยยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มนั้นงดงามราวธารน้ำแข็งละลาย เจิดจรัสจนยากจะหาใครเปรียบ ประหนึ่งเทพธิดาจุติลงมายังโลกมนุษย์ ความงามที่บดบังได้ทั้งมวลบุปผาและจันทรา ชวนให้เคลิบเคลิ้มหลงใหลจนไม่อาจละสายตา

หลินโจวนึกถึงบทกวีบทหนึ่งขึ้นมาได้ทันที จนอดเอ่ยออกมาไม่ได้ "หนึ่งรอยยิ้มล่มบ้านเมือง สองรอยยิ้มล่มแว่นแคว้น"

"คุณว่าอะไรนะคะ"

ซูชิงเหมยถาม

"ปะ...เปล่า ไม่มีอะไรครับ"

หลินโจวรีบตัดบท "พวกเราไปกันเถอะครับ"

ซูชิงเหมยมองตามแผ่นหลังของเขา ดวงตากลมโตคู่สวยโค้งลงเป็นประกายระยับ

ทั้งสองคนลงมาชั้นล่างแล้วเดินไปที่รถ หลินโจวนั่งประจำที่คนขับพลางกดเปิดประตูด้านข้างแบบสไลด์ไฟฟ้าที่เบาะหลัง แต่กลับเห็นซูชิงเหมยเปิดประตูด้านหน้าข้างคนขับแล้วก้าวขึ้นมานั่งทันที

"คุณซู ปกติคุณชอบนั่งเบาะหลังไม่ใช่เหรอครับ"

หลินโจวถาม

"วันนี้ฉันอยากนั่งข้างหน้าค่ะ"

ซูชิงเหมยถามย้อน "ทำไมคะ รบกวนการขับรถของคุณเหรอ"

"ไม่ครับ ไม่เลย"

หลินโจวรีบตอบ ก่อนจะสตาร์ตรถแล้วขับออกจากลานจอด

พอเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก โทรศัพท์มือถือของหลินโจวก็ดังขึ้น

เนื่องจากกำลังขับรถอยู่ เขาจึงวางโทรศัพท์ไว้บนแท่นวางตรงคอนโซลกลาง ทำให้เวลานี้ทั้งเขาและซูชิงเหมยมองเห็นชื่อสายเรียกเข้าบนหน้าจอได้อย่างชัดเจน

พี่สาว

ซูชิงเหมยถามขึ้น "คุณยังมีพี่สาวอีกคนด้วยเหรอคะ"

หลินโจวพยักหน้า "ครับ พี่สาวผมอยู่ที่เมืองเซินเฉิงนี่แหละ"

"อ๋อ งั้นคุณรีบรับสิคะ" ซูชิงเหมยบอก

"ขับรถอยู่รับสายไม่ได้ครับ มันไม่ปลอดภัย" หลินโจวว่า

"ไม่เป็นไรนี่คะ เปิดสปีกเกอร์โฟนก็ได้ เดี๋ยวฉันช่วยเอง"

ซูชิงเหมยช่วยเขากดรับสายแล้วเปิดลำโพงให้

หลินโจวยังไม่ทันได้เตือนพี่สาวคนโตเลยว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย ปลายสายก็รัวคำพูดออกมาเป็นชุดด้วยอารมณ์ร้อนรนทันที

"หลินโจว แกกล้าตัดสายพี่งั้นเหรอ! ฉันนัดกับเสี่ยวหลานไว้แล้ว วันนี้ไม่ว่าแกจะยุ่งแค่ไหน ก็ต้องไปดูตัวให้ได้!"