ตอนที่ 53 เขาช่วยเธอซ้อมร้องเพลงเหรอ ช่วยยังไง

ในห้องอันเงียบสงบใต้แสงไฟสลัว เสียงร้องเพลงกังวานใสแต่ติดทุ้มต่ำดังแว่วมาเป็นระยะ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอบอุ่น

"ออกแรงหน่อยสิคะ หยุดทำไมล่ะ"

เสียงร้องเพลงหยุดลง กลายเป็นน้ำเสียงหวานใสเจือความเกียจคร้าน

ซูชิงเหมยลืมตาขึ้น มองหลินโจวที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกาย

ฝ่ามือของเขาวางทาบอยู่บนหน้าท้องเธอ แต่ไม่ได้ออกแรงกด

ตอนนั้นเอง ตรงหน้าหลินโจวพลันปรากฏตัวอักษรลอยเด่นขึ้นมา

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของเพลง "ผู้กล้าผู้โดดเดี่ยว" ความคืบหน้าในการคัดลอก 70%...

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของแผนงานรายการ "ท้าทายขีดจำกัด" ความคืบหน้าในการคัดลอก 40%...

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของบทซีรีส์ "ล่าปริศนาราตรีขาว" ความคืบหน้าในการคัดลอก 5%...

กำลังคัดลอกความทรงจำบนโลกของเพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" ความคืบหน้าในการคัดลอก 5%...

แถบความคืบหน้าการคัดลอกความทรงจำที่หายไปนาน ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินโจวอีกครั้ง

แถมคราวนี้ยังมีรายการใหม่เพิ่มเข้ามาอีกสองรายการ

อย่างแรกคือบทซีรีส์เรื่อง "ล่าปริศนาราตรีขาว" ส่วนอีกอย่างคือเพลงประกอบของเรื่องอย่าง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี"

นี่มาเป็นแพ็กคู่เลยเหรอเนี่ย

ที่จริง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" เป็นหนึ่งในเพลงสร้างชื่อของราชินีเพลงท่านนั้นในอดีต เธอมีเนื้อเสียงระดับเมซโซโซปราโน และถนัดการร้องเพลงโทนเสียงกลางถึงต่ำ

เพลงนี้ต้องอาศัยการควบคุมเรนจ์เสียงกลางต่ำที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษ เรียกได้ว่าดึงจุดเด่นของราชินีเพลงท่านนั้นออกมาได้อย่างหมดจด

ถึงได้โด่งดังเป็นพลุแตกขนาดนั้น

ต่อมาพล็อตเรื่องของ "ล่าปริศนาราตรีขาว" ดันตรงกับธีมขาวกับดำพอดี ทีมงานเลยเลือกเพลงนี้มาเป็นเพลงประกอบ

แต่เพื่อประหยัดงบ จึงไม่ได้เชิญราชินีเพลงท่านนั้นมาร้อง แล้วให้อาจารย์พานพระเอกของเรื่องเป็นคนร้องแทน

อาจารย์พานเป็นนักแสดง การร้องเพลงไม่ใช่เรื่องถนัด เขาจึงถ่ายทอดบทเพลงคลาสสิกนี้ออกมาได้ไม่ดีเท่าไรนัก

แต่เพราะ "ล่าปริศนาราตรีขาว" ดังถล่มทลาย เพลง "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" เวอร์ชันของอาจารย์พานที่มีจุดบกพร่องเต็มไปหมด จึงยังคงไต่ขึ้นสู่อันดับหนึ่งของชาร์ตเพลงใหม่ได้ตอนที่ซีรีส์ออกอากาศ

พอความทรงจำของซีรีส์และเพลงนี้ถูกปลดล็อก หลินโจวก็พลอยนึกถึงเรื่องราวพวกนี้ขึ้นมาได้

จำได้ว่าตอนนั้นเขายังรู้สึกเสียดายอยู่เลย ถ้าได้ราชินีเพลงท่านนั้นหรือนักร้องหญิงฝีมือดีมาร้อง เพลงนี้คงทำผลงานได้ดียิ่งกว่านี้แน่!

ไม่นึกเลยว่าตอนนี้ "ล่าปริศนาราตรีขาว" กับ "กลางวันไม่เข้าใจความมืดของราตรี" กำลังจะมาปรากฏขึ้นบนดาวบลูสตาร์แล้ว

ในวงการภาพยนตร์และซีรีส์ของดาวบลูสตาร์ หลินโจวยังไม่ค่อยคุ้นเคย คอนเนกชันก็มีไม่มาก คงต้องคิดให้รอบคอบว่าจะจัดการกับผลงานชิ้นเอกและบทเพลงนี้อย่างไร

"ออกแรงสิคะ"

จังหวะนั้นเอง เสียงเร่งของซูชิงเหมยก็ดังขึ้นข้างหู หลินโจวดึงสติตัวเองกลับมาแล้วรีบกดฝ่ามือทั้งสองลงไป หน้าท้องแบนราบนุ่มนิ่มจึงยุบลงตามแรง

"อ๊า..."

ซูชิงเหมยไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดว่าเขาจะลงน้ำหนักกะทันหันขนาดนี้ เลยเผลอหลุดเสียงร้องออกมาคำหนึ่ง

เธอรีบยกมือขึ้นปิดปาก มองหลินโจวด้วยใบหน้าแดงซ่าน พอเห็นเขายังมีสีหน้านิ่งสงบเป็นปกติ คล้ายไม่ได้คิดลึกอะไร ถึงได้แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ก่อนจะดึงสมาธิกลับมาฝึกซ้อมเรนจ์เสียงกลางต่ำของตนต่อไป

ผ่านไปหลายนาที

"คุณซูครับ ครบครึ่งชั่วโมงแล้วครับ"

"ขอซ้อมอีกรอบเถอะค่ะ"

"ได้ครับ"

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

"...พอแล้วมั้งครับ"

"ขออีกรอบนะคะ รอบสุดท้ายแล้วจริง ๆ ได้ไหมคะ"

......

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ก๊อก ก๊อก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"พี่ชิงเหมย พี่หลิน"

เสียงเคาะประตูดังปลุกคนทั้งสองในห้องจนสะดุ้งตื่น

ซูชิงเหมยลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พอมองซ้ายมองขวาแล้วก็รู้สึกว่ารอบตัวดูไม่ค่อยคุ้นตาเท่าไร

สองสามครั้งก่อนตอนที่มาอัดรายการ เธอกับหลินโจวก็พักห้องนี้ตลอด โดยเธอนอนบนเตียง ส่วนหลินโจวนอนบนโซฟา

แต่เวลานี้ ทำไมเธอถึงมานอนอยู่บนโซฟาได้ล่ะ

พอก้มมองตัวเอง ก็เห็นว่ามีผ้านวมบาง ๆ ห่มคลุมร่างมิดชิดอย่างเรียบร้อย

ซูชิงเหมยยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความงุนงง ก่อนจะชะงักไปทันที

บนเตียงที่ไม่ไกลกันนั้น หลินโจวเองก็กำลังค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย พอเห็นซูชิงเหมย เขาก็ยิ้มพลางเอ่ยทักทาย

"คุณซู อรุณสวัสดิ์ครับ"

ในหัวของซูชิงเหมยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม "ทำไมคุณถึงไปนอนบนเตียงของฉันล่ะคะ"

หลินโจวยิ้มพลางบอก "เมื่อคืนคุณซ้อมไปซ้อมมาก็ผล็อยหลับไป ผมเห็นคุณกำลังหลับสบาย เลยไม่ได้ปลุกครับ"

ซูชิงเหมยสางผมยาวที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ถึงค่อยนึกขึ้นมาได้

เมื่อคืนเธอเกาะติดหลินโจว... อ่า ไม่ใช่สิ ให้หลินโจวช่วยเธอฝึกร้องเสียงช่วงกลางต่ำต่างหาก

ฝึกกันเพลินจนดึกดื่น จากนั้นเธอก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ผลก็เลยกลายเป็นว่า เธอนอนโซฟา ส่วนหลินโจวนอนเตียง

ก๊อกๆ

"พี่ชิงเหมย พี่หลิน!"

โจวยวิ๋นตะโกนเรียกอยู่ข้างนอก ซูชิงเหมยรีบลุกขึ้นแล้วร้องตอบออกไป

"เสี่ยวยวิ๋น มาแล้วจ้า"

พูดจบก็เดินไปเปิดประตู หน้าห้องมีจางหงกับโจวยวิ๋นยืนอยู่ ทั้งสองคนลากกระเป๋าเดินทางมาด้วย เมื่อวานจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวสิบโมงเช้าวันนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ได้กลับเมืองหลินเจียง หากจะไปเมืองหางโจว

ช่วงนี้กระแสความนิยมของซูชิงเหมยกลับมาพุ่งแรงอีกครั้ง คิวงานจึงเริ่มแน่นขนัดขึ้นตามไปด้วย

"พี่ชิงเหมย ทำไมวันนี้ตื่นสายจังคะ เอ๊ะ..."

จางหงกับโจวยวิ๋นลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาในห้อง โจวยวิ๋นอุทานเอ๊ะขึ้นมาทันควัน พลางกวาดตามองสำรวจไปตามตัวของซูชิงเหมย

"พี่ชิงเหมย พี่ใส่ชุดของเมื่อวานนอนเหรอคะเนี่ย"

ผู้ช่วยสาวตัวน้อยยังเดินเข้าไปใกล้พลางย่นจมูกสูดดมฟุดฟิด ก่อนจะพูดด้วยความประหลาดใจ "พี่ชิงเหมย เมื่อคืนพี่ไม่ได้อาบน้ำเหรอคะ"

ซูชิงเหมยเป็นคนรักสะอาด ไม่ว่าจะทำงานเหนื่อยแค่ไหน เธอก็ต้องอาบน้ำทุกวัน พอโจวยวิ๋นเห็นสภาพผมเผ้ากระเซอะกระเซิงแถมเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อาบน้ำ จึงได้ตกใจขนาดนี้

จังหวะนั้นหลินโจวก้าวลงมาจากเตียง เขาก็ใส่ชุดเมื่อวานนอนเหมือนกัน จึงไม่ได้มีอะไรที่ไม่สะดวก

แต่จางหงกับโจวยวิ๋นที่เห็นภาพนี้กลับยิ่งตกตะลึงเข้าไปใหญ่ โจวยวิ๋นเบิกตากว้าง

"พี่หลิน ทำไมพี่ไปนอนบนเตียงด้วยล่ะคะ"

สีหน้าของจางหงพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันควัน เธอมองหลินโจวสลับกับซูชิงเหมยอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"พวกเธอสองคน...อย่าบอกนะว่า..."

ในหัวของเธอผุดความคิดขึ้นมาสารพัดในชั่วพริบตา ไม่ว่าจะเป็นชายโสดหญิงเปลี่ยว ฟืนแห้งไฟลาม ขโมยของที่ตัวเองเฝ้า หรือข้อครหาสมรู้ร่วมคิดอะไรเทือกนั้น

ซูชิงเหมยยังไม่ทันตั้งสติ แต่หลินโจวที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วเข้าใจทะลุปรุโปร่ง จึงรีบชี้ไปที่ผ้าห่มของซูชิงเหมยบนโซฟาพลางอธิบาย

"พวกคุณเข้าใจผิดแล้วครับ เมื่อคืนคุณซูซ้อมร้องเพลง พอเหนื่อยก็เลยหลับไปบนโซฟา ผมก็เลยต้องไปนอนเตียงแทนครับ"

จางหงเพิ่งสังเกตเห็นผ้าห่มบนโซฟา จึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่โจวยวิ๋นกลับมีสีหน้าผิดหวังเต็มประดา "อย่างนี้เองเหรอ เฮ้อ หนูก็นึกว่า... โธ่ เซ็งเลย โอ๊ย!"

จากนั้นเธอก็โดนจางหงฟาดก้นเข้าให้อย่างแรง "อย่าพูดจาเหลวไหล รีบเก็บของแล้วไปได้แล้ว!"

"รับทราบค่ะ" ผู้ช่วยสาวตัวน้อยเบะปากพลางลูบก้น เดินคอตกอย่างน่าสงสารเข้าไปช่วยซูชิงเหมยเก็บของ

ด้านซูชิงเหมยพอเข้าใจความหมายก็ทั้งอายทั้งเคือง จึงฟาดซ้ำไปอีกที ผู้ช่วยสาวร้องโอ๊ยขึ้นมาอีกรอบ ทั้งน้อยใจทั้งหงุดหงิด

หลินโจวเอ่ยขอโทษจางหงอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษด้วยครับพี่หง เมื่อคืนผมดูแลคุณซูไม่ดี ปล่อยให้เธอไม่ได้เข้านอนตามเวลา คราวหน้าผมจะระวังครับ"

หน้าที่การงานของเขารวมถึงการดูแลตารางเวลาพักผ่อนและการกินอยู่ของซูชิงเหมยด้วย เมื่อคืนซูชิงเหมยซ้อมจนเกือบตีหนึ่งถึงได้นอน ซึ่งเกินเวลาพักผ่อนที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน

จางหงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ซูชิงเหมยก็โพล่งขึ้นมากะทันหัน

"ฉันบังคับให้เขาช่วยฉันเองค่ะ พี่หงอย่าไปโทษเขาเลยนะคะ"

เดิมทีจางหงกะจะบอกว่าไม่เป็นไร คราวหน้าระวังก็พอ แต่พอได้ยินคำพูดของซูชิงเหมย ก็ถามด้วยความสงสัยขึ้นมาทันที

"เขาช่วยเธอเหรอ ช่วยยังไงล่ะ"

ผู้ช่วยสาวตัวน้อยสายเผือกแถวนั้นพลอยผึ่งหูฟังทันที

ซูชิงเหมยชะงักค้าง อ้าปากค้างไว้แต่ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

จะให้บอกตรงๆ หรือไงว่าฉันเป็นคนบังคับให้เขาจับท้องฉันน่ะ

โชคดีที่หลินโจวรีบชิงพูดขึ้นมา "คุณซูให้ผมช่วยฟังน่ะครับว่ามีตรงไหนร้องพลาดไปบ้าง"

โจวยวิ๋นกะพริบตาปริบๆ "จริงเหรอคะ พี่หลินฟังออกด้วยเหรอ"

"ก็คุณซูเกิดอยากจะซ้อมขึ้นมากะทันหัน แล้วไม่มีใครช่วยฟังนี่ครับ ก็เลยเป็นผมที่ต้องช่วยฟังให้"

หลินโจวยิ้มน้อยๆ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน

ซูชิงเหมยรีบเดินตามเข้าไปทันที "ฉันแปรงฟันด้วยคนค่ะ"

จางหงกับโจวยวิ๋นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"พี่หง ทำไมหนูรู้สึกว่าพี่ชิงเหมยกับพี่หลินดูแปลกๆ จังคะ"

โจวยวิ๋นลูบคางพลางทำหน้าสงสัย

จางหงไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองตามเข้าไปในห้องน้ำอย่างใช้ความคิด

"ขอบคุณนะคะ"

ภายในห้องน้ำ ซูชิงเหมยเอ่ยกับหลินโจวด้วยเสียงแผ่วเบา

หลินโจวกลับตอบว่า "คุณซูครับ จริงๆ เราสองคนก็แค่ซ้อมร้องเพลงกันอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่เห็นต้องปิดบังพี่หงกับเสี่ยวยวิ๋นเลยนี่ครับ"

ซูชิงเหมยหันขวับมามองเขาทันที แววตาที่เดิมทีดูอ่อนโยนลงบ้างพลันกลับมาเย็นชาอีกครั้ง ก่อนจะหยิบแก้วแปรงฟันเดินหนีออกไป

หลินโจวถึงกับเหวอ "นี่โกรธอะไรขึ้นมาอีกล่ะเนี่ย"

......

ช่วงบ่าย เมืองหางโจว

ซูชิงเหมยเดินทางมาร่วมรายการวาไรตี้รายการหนึ่งของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมหางโจว แต่เพราะเธอเป็นเพียงแขกรับเชิญพิเศษที่มาอัดแค่เทปเดียว จึงไม่ได้เหนื่อยอะไรมากนัก

เพียงแต่ตอนค่ำต้องเดินทางไปร่วมงานอีเวนต์ของแบรนด์เครื่องสำอางที่เธอเป็นพรีเซนเตอร์ต่อที่เมืองซูโจว เรียกได้ว่าต้องวิ่งรอกทำงานจนแทบไม่ได้หยุดพัก

ตารางเวลาชีวิตตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ดูท่าว่าคืนนี้คงทำตามไม่ได้อีกแล้ว

"วันนี้พี่ชิงเหมยดูกระตือรือร้นแปลกๆ นะคะ"

เวลานี้ ภายในสวนสาธารณะประชาชนเมืองหางโจว รายการ "ปริศนามหาหลบหนี" ของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมหางโจวกำลังถ่ายทำกลางแจ้งกันอยู่

แม้ซูชิงเหมยจะเป็นเพียงแขกรับเชิญพิเศษของเทปนี้ แต่ในบรรดาแขกรับเชิญทั้งหมด เธอคือคนที่มีกระแสความนิยมสูงสุดและเป็นเบอร์ใหญ่ที่สุด

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างรู้กิตติศัพท์ของเทพธิดาผู้เย็นชาดี ตอนแรกทุกคนจึงค่อนข้างเกร็งและระมัดระวังตัว ด้วยกลัวว่าซูชิงเหมยจะเย็นชาจนเข้าถึงยาก

แต่วันนี้ซูชิงเหมยกลับดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด เธอเป็นฝ่ายชวนแขกรับเชิญคนอื่นพูดคุยก่อน แถมบนใบหน้ายังมีรอยยิ้มหวานผุดขึ้นมาเป็นระยะ

ภูเขาน้ำแข็งละลาย เทพธิดาจุติลงมาสู่โลก แขกรับเชิญชายหลายคนถึงกับยืนมองตาค้างไปตามๆ กัน

โจวยวิ๋นที่ยืนดูอยู่นอกกองถ่ายมองพลางเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ขนาดเธอยังแทบไม่เคยเห็นซูชิงเหมยยิ้มแบบนี้มาก่อนเลย

แต่ตั้งแต่ตอนที่ซูชิงเหมยตื่นนอนเมื่อเช้านี้จนถึงตอนนี้ โจวยวิ๋นก็พบว่ามุมปากของพี่ชิงเหมยยกยิ้มขึ้นมาอยู่เรื่อยๆ ราวกับมีเรื่องน่ายินดีอะไรสักอย่าง

"แปลก แปลกจริงๆ เลย"

ทั้งโจวยวิ๋นและจางหงต่างก็จับต้นชนปลายไม่ถูก มีเพียงหลินโจวที่ยังคงเงียบเฉย

เขารู้สึกได้เลาๆ ว่าที่วันนี้ซูชิงเหมยอารมณ์ดีและกระตือรือร้นขนาดนี้ คงเป็นเพราะเมื่อคืนได้ "คัมภีร์ลับ" ที่ช่วยยกระดับทักษะการร้องเพลงไปนั่นเอง

ผู้หญิงคนนี้ บ้าเพลงเข้าเส้นจริงๆ

แต่ตารางการกินอยู่และการพักผ่อนของซูชิงเหมยในวันนี้กลับถูกรบกวนจนรวนไปหมดจริงๆ

หกโมงเย็นที่รายการถ่ายทำเสร็จ ซูชิงเหมยยังไม่ทันได้กินข้าว ก็ต้องรีบขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังเมืองซูโจวที่อยู่ห่างออกไปสองร้อยกิโลเมตรทันที

เธอทำได้แค่กินขนมปังประทังหิวบนรถไปสองสามชิ้น พอสองทุ่มก็ลงจากทางด่วน ซึ่งยังห่างจากสถานที่จัดงานอีกสิบกว่ากิโลเมตร ขณะที่งานอีเวนต์จะเริ่มตอนสองทุ่มครึ่งแล้ว

ถ้าจะรอให้ถึงงานแล้วค่อยเข้าห้องแต่งตัวไปแต่งหน้าเปลี่ยนชุดคงไม่ทันการ มีแต่ต้องจัดการทุกอย่างบนรถให้เสร็จสรรพเท่านั้น

ยังดีที่ตัวโจวยวิ๋นเองเป็นช่างแต่งหน้าอยู่แล้ว การแต่งหน้าจึงเสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว

แต่เรื่องเปลี่ยนชุดนี่สิ... หลินโจวยังอยู่บนรถด้วยนะ!