ตอนที่ 54 เขาไม่ใช่คนนอก

ตอนนี้ซูชิงเหมยยังสวมชุดวอร์มที่ใส่ตอนอัดรายการอยู่ แต่งานอีเวนต์ที่จะถึงนี้เธอต้องเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีขาว และการจะเปลี่ยนชุดก็ต้องถอดชุดวอร์มออกก่อนเป็นธรรมดา

ติดตรงที่บนรถมีหลินโจวอยู่ด้วย เธอจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่ได้

อีกไม่นานก็จะถึงสถานที่จัดงานแล้ว พอลงจากรถ ซูชิงเหมยก็ต้องตรงดิ่งไปที่เวทีทันที ไม่มีเวลาให้ไปหาที่เปลี่ยนชุดอีกแล้ว

หลินโจวกำลังขับรถอยู่ เขาหันไปพูดกับจางหงที่นั่งข้างๆ ว่า "พี่จางครับ เดี๋ยวผมจอดตรงสี่แยกข้างหน้านั้นแล้วลงก่อน พวกพี่ล่วงหน้าไปเลย แล้วเดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่ตามไปที่งานเองครับ"

จางหงพยักหน้ารับ "ได้จ้ะ ลำบากเธอหน่อยนะเสี่ยวหลิน"

นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว

"ไม่ต้องหรอกค่ะ"

จู่ๆ ซูชิงเหมยกลับเอ่ยปากขึ้นมา

โจวยวิ๋นกับจางหงต่างหันไปมองเธอด้วยความประหลาดใจ โจวยวิ๋นแทบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป "พี่ชิงเหมยว่าอะไรนะคะ"

ซูชิงเหมยมองไปยังหลินโจวตรงเบาะคนขับด้านหน้า น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งเย็นชา

"เขาไม่ต้องลงหรอกค่ะ"

"เอ๋?!"

โจวยวิ๋นอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"นะ... นี่... พี่ชิงเหมย พี่จะเปลี่ยน... เปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าพี่หลินเนี่ยนะ?!"

ซูชิงเหมยตวัดสายตาค้อนโจวยวิ๋นทีหนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ผ้าห่มบางๆ บนเบาะหลัง "เธอยกขึ้นมาบังให้ฉันก็พอแล้ว"

โจวยวิ๋นยังคงรู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะ จึงหันไปมองจางหง

จางหงมองไปยังหลินโจวอย่างลังเลใจ

แม้ว่าหลินโจวจะเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของซูชิงเหมย แต่ชายหญิงอย่างไรก็ต้องมีระยะห่าง ยิ่งซูชิงเหมยเป็นบุคคลสาธารณะ การกระทำทุกฝีก้าวย่อมถูกจับตามองเหมือนส่องด้วยแว่นขยาย

หากมีใครรู้เข้าว่าเธอถึงขั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าในรถต่อหน้าผู้ชาย แม้จะมีอะไรมาบังไว้ ข่าวที่แพร่ออกไปก็คงถูกบิดเบือนไปคนละทิศละทาง

โลกอินเทอร์เน็ตสมัยนี้น่ากลัวเหลือเกิน ยิ่งถ้ามีคนไม่หวังดีเอาไปใส่สีตีไข่ ไม่แน่อาจกลายเป็นหัวข้อ "ซูชิงเหมยแอบพลอดรักกับแฟนหนุ่มลับๆ ในรถ" หรือที่แย่กว่านั้นอาจกุข่าวว่ามีลูกนอกสมรสขึ้นมาเลยก็ได้

หลินโจวรู้ดีว่าจางหงกังวลเรื่องอะไร จึงเอ่ยขึ้นว่า "ผมว่าผมลง..."

"ไม่ทันแล้วค่ะพี่หง ฉันจะเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลย"

ซูชิงเหมยพูดแทรกเขาขึ้นมา พลางบอกกับจางหง ก่อนจะชะงักไปนิดแล้วพูดต่อว่า

"เขาไม่ใช่คนนอกค่ะ"

จางหงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ชำเลืองดูเวลา สุดท้ายก็พยักหน้า "ก็ได้ เอาเป็นว่า เสี่ยวหลิน เธอ..."

หลินโจวรีบตอบทันควัน "พี่จางครับ ผมจะตั้งใจขับรถครับ"

พูดจบเขาก็จ้องมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่วอกแวก

อันที่จริงจางหงค่อนข้างไว้ใจในนิสัยใจคอของหลินโจว เพราะหลังจากที่เขา "อยู่ร่วมบ้าน" กับซูชิงเหมยมานานขนาดนี้ ก็ไม่เคยทำเรื่องล้ำเส้นใดๆ เลยสักครั้ง

ที่เมื่อครู่คิดจะให้หลินโจวลงจากรถเพื่อเลี่ยงไป นอกจากจะกลัวส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของซูชิงเหมยแล้ว ลึกๆ เธอยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เมื่อก่อนแค่มีผู้ชายเข้าใกล้เพียงนิดเดียว ซูชิงเหมยก็แสดงท่าทีต่อต้านอย่างเห็นได้ชัดแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะไว้ใจหลินโจวได้ถึงขนาดนี้

ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่นะ

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้คิดเรื่องพวกนี้แล้ว จางหงขยับตัวไปที่เบาะหลัง แล้วบอกให้โจวยวิ๋นหยิบผ้าห่มบางๆ ที่จะใช้บังชั่วคราวผืนนั้นมา

พร้อมกับหยิบชุดเดรสที่ซูชิงเหมยต้องเปลี่ยนออกมาด้วย

"พี่ชิงเหมยคะ"

โจวยวิ๋นมองไปยังซูชิงเหมย หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามเย็นชาเหลือบมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงด้านหน้า แล้วพยักหน้ารับ

"เปลี่ยนเถอะ"

โจวยวิ๋นส่งเสียงเตือนหลินโจวที่อยู่ข้างหน้า "พี่หลินคะ พี่ชิงเหมยจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนะ"

เธอไม่พูดก็ยังพอทำเนา พอพูดทักขึ้นมาแบบนี้กลับยิ่งชวนให้รู้สึกพิลึกเข้าไปใหญ่

หลินโจวได้แต่ขานรับ "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย

ซูชิงเหมยก้มหน้าลง แก้มสองข้างเริ่มซับสีระเรื่อ

โจวยวิ๋นกับจางหงจับปลายผ้าห่มคนละข้าง ขึงกางออกแล้วยกขึ้น กลายเป็นม่านกั้นสายตาผืนหนึ่ง

หลินโจวจ้องตรงไปข้างหน้า ตั้งสมาธิอยู่กับการขับรถ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองกระจกมองหลัง เพราะกลัวว่าจะเผลอไปเห็นภาพที่ไม่สมควรเข้า

ด้านหน้าและสองข้างทางมีเสียงการจราจรกับเสียงผู้คนสัญจรดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ ส่วนด้านหลังกลับมีเสียงสวบสาบของเนื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวกายดังขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินโจวพบว่า เสียงเปลี่ยนเสื้อผ้ามันดังขนาดนี้เชียวหรือ ถึงขั้นได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนี้

หรือไม่ก็เป็นเพราะสมาธิของเขาเผลอจดจ่ออยู่กับข้างหลังโดยไม่รู้ตัว ถึงได้ยินเสียงผู้หญิงเปลี่ยนเสื้อผ้าชัดเจนขนาดนี้

หลินโจวรู้สึกว่าสภาพตัวเองตอนนี้ ช่างขายหน้าบรรดาคนที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วจริงๆ

ทั้งที่คุณก็เคยผ่านเรื่องพวกนี้มาแล้วแท้ๆ ทำไมยังทนรับสิ่งยั่วเย้าไม่ได้เหมือนเด็กหนุ่มไร้เดียงสาอยู่อีกนะ?

ชุดเดรสของซูชิงเหมยคงใส่ยากไม่เบา เสียงเสียดสีของเนื้อผ้าดังสวบสาบอยู่ด้านหลังพักใหญ่ จนหลินโจวรู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปเชื่องช้าเหลือเกิน

เขาเพ่งสายตามองตรงไปข้างหน้า นั่งตัวตรงแหน่ว ไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบมองกระจกหลังสักนิด การขับรถแบบนี้มันทรมานกันชัดๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดเสียงของโจวยวิ๋นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "พี่ชิงเหมย เสร็จหรือยังคะ"

"อืม"

ซูชิงเหมยตอบรับเสียงแผ่ว

ในที่สุดผ้าห่มบางที่ใช้บังก็ถูกลดลง หลินโจวจึงแอบมองผ่านกระจกมองหลังไปแวบหนึ่ง

ตอนนี้ซูชิงเหมยอยู่ในชุดเดรสสีขาว คอกลมกว้างเผยให้เห็นผิวขาวเนียนดุจหิมะช่วงอกเล็กน้อย ลำคอระหงอันเรียบเนียนสวมสร้อยคอไว้เส้นหนึ่ง

แต่ต่อให้เพชรบนสร้อยจะเปล่งประกายระยิบระยับเพียงใด ก็ไม่อาจบดบังออร่าอันเจิดจรัสของซูชิงเหมยได้เลย

โดยเฉพาะเรียวขาสวยใต้ชายกระโปรง ด้วยความที่เธอนั่งอยู่ตรงกลางเบาะหลัง สิ่งแรกที่หลินโจวเห็นผ่านกระจกมองหลัง จึงเป็นขาคู่งามขาวเนียนดั่งหยกคู่นั้น

และด้วยมุมมองนี้ หากหลินโจวยังคงมองลึกเข้าไปอีก ก็คงได้เห็นภาพชวนใจสั่นข้างในแน่ๆ

แต่เหมือนเจ้าของขาคู่นั้นจะรู้ตัว ขาเรียวยาวขาวผ่องทั้งสองข้างจึงรีบหุบชิดเข้าหากันทันที

หลินโจวเองก็รีบเบือนสายตาหนีในจังหวะเดียวกัน เมื่อครู่เขารู้ตัวว่าไม่สมควร จึงไม่ได้แอบมองลึกเข้าไปอีก

เพียงแต่ความรู้สึกตอนนี้เหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา ชวนให้กระอักกระอ่วนใจเหลือเกิน

ถึงอย่างนั้นซูชิงเหมยก็ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้ขยับเปลี่ยนที่นั่ง เพียงแค่นั่งอย่างสำรวม ขาหนีบชิด สองมือวางไว้บนหัวเข่า ราวกับเด็กสาวที่ทั้งเขินอายและระแวดระวัง

"อุ๊ยตายแล้ว!"

โจวยวิ๋นอุทานขึ้นมาทันที

"พี่ชิงเหมย ยังไม่ได้ใส่ถุงน่องเลยนี่คะ!"

เธอพูดพลางลนลานหยิบถุงน่องสีดำคู่หนึ่งออกมาจากถุงใส่เสื้อผ้า

จางหงมองไปข้างหน้าพลางเร่ง "ใกล้จะถึงแล้ว รีบใส่เร็วเข้า"

ซูชิงเหมยรับถุงน่องมา ชำเลืองมองหลินโจวที่อยู่ข้างหน้าแวบหนึ่ง โดยไม่ได้บอกให้โจวยวิ๋นกับจางหงช่วยกั้นบังอีก เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก เผยให้เห็นเท้าเปลือยเปล่าขาวผ่อง

เธอรวบถุงน่องในมือเข้าหากันจนเป็นช่องให้สอดเท้าเข้าไปได้ง่าย ยกเท้าขวาขึ้นเล็กน้อยแล้วโน้มตัวลง สวมถุงน่องเข้าที่ปลายเท้า สองมือค่อยๆ ดึงขอบถุงน่องขึ้นมา

ถุงน่องสีดำถูกรูดผ่านฝ่าเท้า ข้อเท้า และน่องขึ้นมาอย่างช้าๆ

ใครๆ ต่างก็บอกว่าซูชิงเหมยคือเจ้าแม่เรียวขาอันดับหนึ่งของวงการบันเทิง และพากันจินตนาการว่าหากขาคู่นี้ได้สวมถุงน่องดำหรือถุงน่องขาว จะงดงามเย้ายวนใจขนาดไหน

แต่คนเหล่านั้นคงนึกไม่ถึงแน่ๆ ว่าวันนี้ซูชิงเหมยไม่เพียงใส่ถุงน่องดำ แต่เธอยังใส่มันต่อหน้าผู้ชายคนหนึ่งอีกด้วย

หลินโจวเองก็นึกไม่ถึงว่าซูชิงเหมยจะไม่ให้โจวยวิ๋นช่วยบังให้ แล้วสวมถุงน่องต่อหน้าเขาตรงๆ แบบนี้

ถึงเขาจะหันหลังให้ซูชิงเหมยอยู่ แต่เธอไม่รู้หรือไงว่าผมมองผ่านกระจกหลังได้น่ะ?

แน่นอนว่าหลินโจวอยากมีสมาธิจดจ่อกับถนนข้างหน้า ไม่อยากมองไปข้างหลังหรอก แต่ตอนนี้รถดันจอดติดไฟแดงอยู่ คุณจะให้ผมทำยังไงล่ะ?

แน่นอนว่าหลินโจวไม่ใช่พวกชอบแอบดูใคร เขาแค่เหลือบมองไปแวบเดียว ก็เห็นว่าซูชิงเหมยกำลังรูดถุงน่องเลยชายกระโปรงขึ้นไปจนถึงต้นขาแล้ว

เขารีบดึงสายตากลับมาทันควัน

โจวยวิ๋นกับจางหงก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าซูชิงเหมยจะลงมือใส่ถุงน่องเดี๋ยวนั้น ทั้งคู่จึงมองไปยังหลินโจวข้างหน้าด้วยความพะวักพะวง กลัวว่าเขาจะอดใจไม่ไหวจนหันขวับกลับมามองให้ต้องกระอักกระอ่วน

โชคดีที่แม้รถจะจอดนิ่ง หลินโจวก็ไม่ได้หันกลับมา เขายังคงมองตรงไปข้างหน้าอย่าง 'ตั้งอกตั้งใจ'

จางหงถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะค้อนใส่ซูชิงเหมยอย่างตำหนิระคนเอ็นดู พลางคิดในใจว่า ปกติแม่สาวคนนี้รู้จักระวังตัวเรื่องระยะห่างระหว่างชายหญิงไม่ใช่เหรอ?

วันนี้เป็นอะไรไปกันนะ?

พอใส่ข้างขวาเสร็จ ซูชิงเหมยก็ยกเท้าซ้ายขึ้น และสวมถุงน่องเข้ากับขาซ้ายอย่างรวดเร็ว

จากนั้นจึงสวมรองเท้าส้นสูงกลับเข้าไป โดยมีโจวยวิ๋นคอยช่วยจัดทรงผมและแต่งหน้าให้อยู่ข้างๆ

ยังดีที่ซูชิงเหมยสวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าหนาเตอะ เพียงแต่งบางๆ เรียบง่ายก็พอ จึงช่วยประหยัดเวลาไปได้มาก

ไฟเขียวสว่างขึ้น รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าต่อ อีกไม่กี่นาทีก็มาถึงสถานที่จัดงานในที่สุด

บริเวณทางเข้าสถานที่จัดงานเวลานี้ มีแฟนคลับที่รู้ข่าวตามมาปักหลักรออยู่แน่นขนัดหลายร้อยคน พวกเขาต่างชูป้ายไฟและป้ายผ้า พลางตะโกนเรียกชื่อของซูชิงเหมยดังสนั่น

มีแฟนคลับผู้ชายไม่น้อยถึงขั้นตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่า "ซูชิงเหมย ผมรักคุณ!"

"ซูชิงเหมย มาเป็นแฟนผมเถอะ!"

"ซูชิงเหมย ผมอยากแต่งงานกับคุณ!"

โจวยวิ๋นกับจางหงคงชินชากับความคลั่งไคล้ของแฟนคลับแล้ว สีหน้าของทั้งคู่จึงไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

ซูชิงเหมยมองไปยังเบาะคนขับด้านหน้า แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยกับจางหงขึ้นมาว่า

"พี่หง ให้บริษัทช่วยปรามแฟนคลับหน่อยได้ไหมคะ อย่าให้เอาแต่พูดเรื่องแต่งงานหรือมีความรักพวกนี้เลย"

จางหงมองเธออย่างแปลกใจ "จะชี้นำยังไงล่ะ เมื่อก่อนเธอก็ไม่เห็นจะสนใจเรื่องพวกนี้เลยนี่"

ซูชิงเหมยก้มหน้าพลางดึงชายกระโปรงตัวเองเบาๆ "ฉันไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดน่ะค่ะ"

"ใครจะเข้าใจผิดเหรอคะ" โจวยวิ๋นถามขึ้นด้วยความสงสัยเช่นกัน

ซูชิงเหมยส่ายหน้า "ช่างเถอะค่ะ ไปกันดีกว่า"

หลินโจวกดปุ่มเปิดประตู ทันทีที่ประตูสไลด์ของรถตู้พี่เลี้ยงค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เขาก็ก้าวลงไปยืนคอยอยู่ด้านข้าง

ผู้คนในงานพลุกพล่านเกินไป เขาจึงต้องประกบติดซูชิงเหมยไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน

ไม่นานนัก เรียวขายาวภายใต้ถุงน่องดำคู่สวยก็ก้าวลงมาเหยียบพื้น ตามด้วยทรวดทรงองค์เอวเว้าโค้งสะกดสายตา และใบหน้างดงามหยาดเยิ้มที่ยากจะหาใครเทียบเคียง

บรรดาแฟนคลับต่างพากันส่งเสียงกรี๊ดแทบคลั่ง

"กรี๊ด! เทพธิดาใส่ถุงน่องดำยั่วใจเกินไปแล้ว!"

"คุณพระ ขายาวๆ คู่นี้พอใส่ถุงน่องดำคือตายเรียบ!"

"ซูชิงเหมยสวยเกินไปแล้ว!"

"ชิงเหมยฉันรักเธอ ฉันอยากมีลูกให้เธอ!"

ไม่ใช่แค่พวกผู้ชาย แม้แต่แฟนคลับผู้หญิงก็บ้าคลั่งไม่แพ้กัน ถึงขั้นตะโกนว่าจะยอมมีลูกให้ซูชิงเหมย

หลินโจวคอยคุ้มกันซูชิงเหมยเดินเข้าไปในอาคารจัดงาน พลางแอบขำในใจเมื่อได้ยินเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่งเหล่านั้น

เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่าผู้หญิงกับผู้หญิงก็มีลูกด้วยกันได้ แฟนคลับพวกนี้ตลกเกินไปแล้วจริงๆ

ฝ่ายผู้จัดงานได้วางกำลังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้ตลอดสองฝั่งทาง แม้บรรยากาศจะคึกคักดุเดือด แต่ก็ไม่มีความวุ่นวายใดๆ เกิดขึ้น หลินโจวกับซูชิงเหมยจึงเดินเข้าสู่งานได้อย่างราบรื่น

ส่วนโจวยวิ๋นกับจางหงเดินตามเข้ามาทางประตูด้านข้าง

"อาจารย์ซู สวัสดีครับ ผมเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ประจำภูมิภาคหัวเซี่ยของโอวไหลหย่า เชิญตามผมมาทางนี้ครับ"

ทีมงานของแบรนด์เดินเข้ามาต้อนรับ ซูชิงเหมยพยักหน้ารับแล้วเดินตามไป แต่ก้าวไปได้เพียงสองก้าว เธอกลับชะงักกะทันหันแล้วหันมาถามหลินโจวว่า

"เมื่อกี้คุณหัวเราะอะไรคะ"

หลินโจวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าซูชิงเหมยหมายถึงตอนที่เพิ่งเดินเข้ามา ไม่นึกเลยว่าเธอจะทันสังเกตเห็นว่าเขากำลังแอบยิ้มอยู่

"ผมนึกถึงเรื่องที่มีความสุขขึ้นมาน่ะครับ"

หลินโจวตอบอย่างมีชั้นเชิง

"เรื่องที่มีความสุขเรื่องอะไรคะ"

ซูชิงเหมยมองเขาพลางพูดดักคอ "ห้ามบอกนะว่าเพราะเจ้านายของคุณได้อันดับสามในการแข่งขัน เรื่องนี้ไม่ได้น่าดีใจสักนิด"

หลินโจวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "เพราะผมเห็นว่าวันนี้เจ้านายของผมดูมีความสุขดีน่ะครับ"