ตอนที่ 55 สองปะทะร้อย

ซูชิงเหมยไปร่วมงานด้วยอารมณ์เบิกบานแจ่มใสจริง ๆ

โจวยวิ๋นกับจางหงตามไปดูแล ส่วนหลินโจวนั่งรออยู่ในห้องพักที่ผู้จัดงานเตรียมไว้ให้ซูชิงเหมย

พอได้นั่งพักและหยิบมือถือขึ้นมาดู ถึงได้เห็นว่าในซู่เหรินจ้าน อวี๋เหรินเกอจีส่งข้อความหาเขามาหลายข้อความแล้ว

"เหล่าโจว นายดูคลิปล่าสุดของฉันหรือยังคะ"

"ฮ่าๆๆ พวกนี้บ้าไปแล้วจริง ๆ ถึงกับจะจับเราสองคนจิ้นกันเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ!"

"นี่ ทำไมไม่ตอบข้อความอีกล่ะ คิดจะฟันแล้วทิ้งหรือไงกันยะ?!"

หลินโจวนั่งปะติดปะต่อเรื่องราวอยู่พักใหญ่ ถึงพอจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ที่แท้เมื่อคืนตอนที่เขากำลังช่วยซูชิงเหมย "ฝึกร้องเพลงแบบกดจุด" อยู่นั้น อวี๋เหรินเกอจีก็ลงคลิปใหม่พอดี

แต่คราวนี้เธอไม่ได้เต้นเหมือนอย่างเคย กลับเอาเรื่องที่ตามพ่อไปดูการคัดเลือกรอบแรกของ "การประกวดกวีนิพนธ์แห่งหัวเซี่ย" มาเล่าอย่างตื่นเต้น

พอเล่าถึงตอนที่พวกกรรมการจากเว็บกวีนิพนธ์กับสมาคมกวีนิพนธ์ใช้สายตาคับแคบดูถูกซู่เหรินจ้าน เธอก็เล่าไปพลางกัดฟันกรอดไปด้วยความแค้นเคือง

กระสุนข้อความในคลิปต่างพรั่งพรูความเดือดดาลออกมาตามกัน:

"เชี่ยเอ๊ย พวกนักแต่งกลอนสวะกล้าดียังไงมาดูถูกเว็บกระจอกของเราวะ?!"

"แน่จริงมาเทียบยอดคนออนไลน์กับพวกเราสิวะ แค่นิ้วก้อยข้างเดียวยังขยี้พวกมันเละ!"

"พี่จีอย่าเพิ่งโมโห ซู่เหรินจ้านของพวกเรามีครีเอเตอร์ลงแข่งตั้งเยอะ กวาดท็อปสามให้เรียบไปเลย!"

แต่เนื้อหาช่วงท้ายคลิปกลับทำให้ทุกคนซ่าไม่ออกในพริบตา

เพราะเหล่าครีเอเตอร์จากซู่เหรินจ้านที่ลงแข่งต่างตกรอบกันระนาว ในบรรดาหนึ่งร้อยอันดับแรกสุดท้าย มีคนของซู่เหรินจ้านหลุดเข้าไปได้เพียงสองคนเท่านั้น

"บ้าน่า? ไหนว่าคราวนี้พวกตัวพ่อสายบทกวีโบราณยกทัพกันมาหมดเลยไง?"

"ติดท็อปหนึ่งร้อยแค่สองคนเนี่ยนะ?"

"นี่มันจะอนาถเกินไปแล้วมั้ง?"

"แล้วเทพสองคนนั้นคือใครกันล่ะ?"

คลิปเล่นต่อไป เจียงอวี๋เอ๋อร์ในชุดอยู่บ้านมัดผมทรงดังโงะชูสองนิ้วเรียวขาวขึ้นมา ก่อนจะหัวเราะหึๆ:

"คนหนึ่งในนั้นคือเสี่ยวฉานจากหมวดสไตล์โบราณ ส่วนอีกคนน่ะเหรอ... คิกๆ ก็คือเสวี่ยโจวยังไงล่ะคะ!"

พริบตานั้น คอมเมนต์กระสุนก็ทะลักล้นจอขึ้นมาทันที:

"เสี่ยวฉานจริงด้วย กะแล้วเชียว!"

"น้องฉานของฉันเก่งกาจขนาดนี้อยู่แล้ว!"

"เสวี่ยโจวติดหนึ่งในร้อยจริงดิ?!"

"แต่งเพลงก็โหด แต่งกลอนยังเทพขนาดนี้อีกเหรอเนี่ย?"

"พี่จี รีบเล่าบทกวีของสองคนนั้นเร็วเข้า!"

เสี่ยวฉานแห่งหมวดสไตล์โบราณผู้นี้หน้าตาสะสวย มีกลิ่นอายความงามแบบคลาสสิก เธอมักจะโพสต์คลิปสวมชุดโบราณดีดฉินแต่งกวีอยู่เสมอ จึงได้รับความนิยมอย่างสูง ถือเป็นหนึ่งในครีเอเตอร์ตัวท็อปของหมวดสไตล์โบราณเลยทีเดียว

การที่เธอผ่านเข้ารอบหนึ่งร้อยคนได้ ทุกคนจึงไม่ได้แปลกใจเท่าไรนัก

แต่กับการที่เสวี่ยโจวผ่านเข้ารอบไปด้วยนี่สิ ทำเอาชาวเน็ตต่างพากันตกตะลึง

ถึงอย่างไรเสวี่ยโจวก็เป็นคนแต่งเพลง ซึ่งยังคงแตกต่างจากการประพันธ์บทกวีอยู่มาก

แต่ไม่นานก็มีคนเอ่ยขึ้นอีกว่า "พวกนายลืมกลอน 'เอวพริ้วดั่งหิมะโปรย กษัตริย์ยอมล่มเมืองเพื่อเจ้า' ไปแล้วหรือไง?"

"จริงด้วยๆๆ ท่านเทพเสวี่ยโจวแต่งกลอนสารภาพรักให้พี่จีได้สละสลวยขนาดนั้น จะติดท็อปหนึ่งร้อยก็ไม่แปลกหรอก"

"เทพเสวี่ยโจวคงใช้บทกวีนี้ส่งประกวดแหงๆ เลยมั้ง?"

บางคนเริ่มคาดเดา เพราะอย่างไรบทกวีนี้ก็เข้ากับหัวข้อ "ความรักความผูกพัน" พอดิบพอดี

แต่แล้วอวี๋เหรินเกอจีก็พูดในคลิปขึ้นมาทันทีว่า "บทกวีของเสี่ยวฉานเขียนถึงรักแรกของเพื่อนเล่นในวัยเด็ก กินใจมากค่ะ ส่วนของเสวี่ยโจว คิกๆๆ เขาไม่ได้เขียนถึงความรักหนุ่มสาว แต่เป็น..."

อวี๋เหรินเกอจีแกล้งเว้นจังหวะอย่างน่าหยิก ก่อนจะพูดต่อว่า

"อีกสองวันงานประกวดกวีนิพนธ์จะเปิดให้โหวตทางออนไลน์ ถึงตอนนั้นทุกคนก็จะได้รู้กันเองค่ะ บอกได้คำเดียวเลยว่า บทกวีของเสวี่ยโจวจะทำให้พวกคุณจำไปจนวันตายแน่นอน!"

พูดจบ อวี๋เหรินเกอจีก็ยกมือไหว้พนมพร้อมกัน:

"ทุกคนคะ คราวนี้ซู่เหรินจ้านของพวกเราต้องสองปะทะร้อย สถานการณ์คับขันสุดๆ อีกสองวันข้างหน้าพอเปิดโหวตออนไลน์ ทุกคนต้องช่วยกันเต็มที่นะคะ! อย่าให้ใครมาดูถูกเว็บกระจอกของเราได้เชียวล่ะ! ขอร้องล่ะค่ะ!"

วิดีโอจบลงเพียงเท่านี้ หลินโจวกวาดตามองช่องคอมเมนต์ต่อ ก็พบว่าเต็มไปด้วยเสียงก่นด่าที่อวี๋เหรินเกอจีตัดจบให้ค้างคา ขณะเดียวกันก็มีคนมากมายที่พากันคาดเดาว่าตกลงบทกวีของเสวี่ยโจวเขียนเกี่ยวกับอะไรกันแน่

หลินโจวจึงพิมพ์ตอบกลับอวี๋เหรินเกอจีไปว่า "คลิปผมดูแล้ว ดีมากครับ"

ทางฝั่งนั้นน่าจะกำลังก้มหน้าเล่นมือถืออยู่แน่ ๆ ถึงได้ตอบกลับมาทันควัน "พี่ใหญ่ ในที่สุดก็ยอมตอบฉันสักทีนะ! อะไรคือดีมากยะ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่นายเคยแต่งกลอนให้ฉันละก็ ฉันไม่ยอมเหนื่อยช่วยหาเสียงให้หรอกย่ะ!"

หลินโจวได้แต่อธิบายอย่างจนใจ "ก็บอกแล้วไงครับ บทกวีบทนั้นผมแต่งให้ซูชิงเหมย"

"เชอะ หลอกใครกันยะ! ฉันไปค้นดูหมดแล้ว ซูชิงเหมยไม่เคยเต้นสักหน่อย!"

ยัยเด็กบ๊องคนนี้ไม่เชื่อเขาเลยสักนิด

หลินโจวคร้านจะอธิบายต่อ จึงพิมพ์ตอบไปว่า "ลำบากเธอแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ ไว้วันหลังค่อยคุยกันครับ"

"นี่ นายจะเกินไปแล้วนะ! ฉันอุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยทำคลิปช่วยหาเสียงให้นาย แต่นายใช้เสร็จแล้วก็เขี่ยทิ้งกันเลยเหรอ?"

"ฉันจะบอกให้นะ วันนี้นายทำพ่อฉันร้องไห้อีกแล้ว นายทำพ่อฉันร้องไห้ไปตั้งสามรอบแล้วเนี่ย ระวังเถอะ ฉันจะไปฟ้องแม่!"

"แล้วบทกวี 'ลำนำผู้พเนจร' ของนาย มั่นใจไหมว่าจะติดห้าสิบอันดับแรก?"

อีกฝ่ายรัวข้อความมาติด ๆ กันราวกับปืนกล หลินโจวจึงตอบกลับไปว่า

"เธอคิดว่าไงล่ะ?"

อวี๋เหรินเกอจี "ฉันคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะติดสิบอันดับแรก!"

หลินโจวยิ้มออกมา ที่เขาส่งเข้าประกวดใน "การประกวดกวีนิพนธ์" ก็แค่ลองดูเล่น ๆ เท่านั้น ไม่ได้คิดว่าจะต้องได้ผลงานโดดเด่นอะไร

"นายอย่าทำเป็นไม่ใส่ใจสิ ฉันจะบอกให้นะ ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของนายคนเดียว แต่มันเป็นหน้าเป็นตาของเว็บซู่เหรินจ้านทั้งเว็บเลยนะยะ!"

คล้ายเดาความคิดของหลินโจวได้ อวี๋เหรินเกอจีจึงรีบพูดต่อทันที

"ฉันเพิ่งไปถามพ่อมา ในร้อยอันดับแรกน่ะ เว็บกวีนิพนธ์ติดไป 33 คน สมาคมกวีนิพนธ์ 35 คน สมาคมนักเขียน 20 คน แม้แต่เว็บนิยายหัวเซี่ยยังมีตั้ง 10 คน แต่เว็บกระจอกของเรามีแค่สองคนเนี่ยสิ โดนคนอื่นเขาหัวเราะเยาะจนฟันจะร่วงหมดแล้ว!"

"นายห้ามทำพังเด็ดขาดเลยนะ รีบไปตามญาติพี่น้องเพื่อนฝูงมาช่วยกันโหวตเร็วเข้า!"

พอได้ฟังที่อวี๋เหรินเกอจีบอก หลินโจวก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาบ้าง

เห็นได้ชัดว่า ในฐานะที่ซู่เหรินจ้านเป็นเว็บไซต์เน้นคลิปวิดีโอกับแอนิเมชันเป็นหลัก การกระโดดเข้าร่วมการประกวดกวีนิพนธ์แบบนี้จึงไม่มีใครคาดหวังอะไรอยู่แล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลงานของพวกครีเอเตอร์ห่วยแตกจริง ๆ หรือพวกกรรมการมีอคติกันแน่ แต่สรุปคือในร้อยอันดับแรก มีคนของซู่เหรินจ้านหลุดเข้ามาได้แค่สองคนเท่านั้น

เขากับคุณเสี่ยวฉานคนนั้น

สัดส่วนนี้น้อยจนน่าเวทนาจริง ๆ

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเข้ามาเป็นแค่ไม้ประดับ

มิน่าล่ะ อวี๋เหรินเกอจีถึงได้หัวร้อนขนาดนี้

หลินโจวปลอบใจว่า "วางใจเถอะ บทกวีของผมบทนี้ต่อให้แย่ยังไงก็ไม่ถึงกับแย่ขนาดนั้นหรอกครับ"

"จริงนะ? ตกลงกันแล้วนะว่าห้ามทำพังเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะส่งใบมีดไปให้แน่!"

หลินโจวหว่านล้อมอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็กล่อมให้แม่นักร้องสาวสุดโก๊ะคนนี้ยอมไปนอนได้เสียที เขาเหลือบดูเวลา ตอนนี้ก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว

ระหว่างที่กำลังเตรียมจะออกไปดูข้างนอก ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออก ซูชิงเหมยเดินเข้ามา

เธอไม่ได้สังเกตว่ามีคนอยู่ในห้อง เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินมองเรียวขาตัวเอง ถุงน่องที่ขาขวามีรูเล็ก ๆ รูหนึ่ง น่าจะโดนเกี่ยวจนขาด ผิวขาวเนียนดุจหิมะที่โผล่พ้นรอยขาดออกมานั้นตัดกับถุงน่องสีดำอย่างเห็นได้ชัด

หลินโจวไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเอ่ยทักไปคำหนึ่ง "ถุงน่องขาดเหรอครับ?"

ร่างของซูชิงเหมยพลันชะงักแข็งทื่อ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จึงได้เห็นหลินโจว

วินาทีต่อมา ใบหน้างดงามที่ดูซีดเซียวเล็กน้อยของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด